Facebook

We hebben het niet zo op Facebook, maar bij onze dierenarts denken ze daar duidelijk anders over. Onze nieuwe aanwinsten staan te pronken en likes te verzamelen dat het een lieve lust is. Maar de foto is toch wel leuk…

 

Het gaat overigens prima met ze. De volledige fixatie op uitsluitend elkaar is voorbij. Inmiddels zijn Ruud en ik superbaasjes en krijgen we alle aandacht. Nu alleen nog 100% zindelijk worden. En direct komen als je door een superbaasje geroepen wordt…

Experiment

Ik ben een beetje de mogelijkheden van WordPress aan het verkennen. Het lijkt me leuk om in de toekomst af en toe een filmpje te laten zien. Daarom hieronder de première van ‘fincadepinto-on-demand’, de videodienst van onze toekomstige finca.

Je ziet een filmpje van de zonsondergang, gemaakt door Ruud ergens in mei van dit jaar. Op een plek vlakbij ons kavel.

Het filmpje geeft een mooi beeld hoe wij de zonsondergang steeds ervaren. Mooi om naar te kijken. Kalm. Altijd met dezelfde afloop. Stilte met rustgevend hondengeblaf op de achtergrond. Het camerageklik dat je hoorde was ik. Sorry daarvoor…

Een huis aan het einde van de wereld

Ik kreeg van iemand de vraag: ‘hoezo een huis aan het einde van de wereld?’ Dat zal ik uitleggen. Als ik in Puntagorda ben, gebeurt er iets in mijn hoofd. Ik heb dan het idee, zeker als ik bij een zonsondergang over de oceaan tuur, dat ik op de rand van de wereld ben. En dat voelt goed.

Hoewel op maar een paar uur vliegen afstand, lijkt alles en iedereen vanuit La Palma in het algemeen en vanuit Puntagorda in het bijzonder heel ver weg te zijn. Het nieuws van de wereld bereikt je wel, maar het voelt alsof het over ‘anderen’ gaat. Alsof je van een veilige afstand aan het bekijken bent wat er allemaal gebeurt. Het komt wel door, maar het raakt je niet echt.  En dat vind ik wel prettig.

Ik denk dat het ermee te maken heeft dat de reis vanuit Nederland naar Puntagorda op de kaart eruit ziet alsof je steeds verder in de richting van een soort van ‘uiterste rand’ gaat.

Vanuit Europa gezien zijn de Canarische Eilanden het uiterste zuidwestpuntje van wat als Europa voelt. En dat uiterste zuidwestpuntje ligt ook nog eens een flink eind weg van het ‘op-een-na-uiterste-zuidwest-puntje. Afrika ligt weliswaar dichtbij, maar de Canarische Eilanden hebben helemaal niks met dat continent. Zeker op La Palma staan de mensen met de rug naar Afrika toe. Men kijkt naar het noorden en naar het westen. Daar, in het westen, ver weg over de oceaan, na een enorme hoeveelheid water, is er Zuid-Amerika. Heel ver weg. De Canarische Eilanden vormen een beschutte, overzichtelijke uithoek in een groot Niemandsland.

 

Binnen de eilandengroep ligt het eiland La Palma weer op de uiterste westgrens. Tenerife en Gran Canaria vormen het natuurlijke centrum van de groep. Er wonen daar meer mensen. Er zijn daar meer voorzieningen. Tenerife en Gran Canaria zijn de Randstad van de Canarische Eilanden. La Palma is periferie. Een beetje Twente.

 

Eenmaal aangekomen op het eiland La Palma, op het vliegveld dat pal onder de hoofdstad Santa Cruz ligt, trek je nog weer verder weg. Over de bergen en vervolgens via Los Llanos door een diepe kloof naar het lege noorden, dat aan de overkant van die kloof ligt. Helemaal aan het einde van de weg ligt dan het dorp Puntagorda. Voorbij Puntagorda wordt het landschap leeg en begint het plaatselijke Niemandsland.

 

Ons toekomstige huis staat tot slot net buiten de rand van het dorp Puntagorda. Het is er stil. Het is er leeg. Rand op rand op rand op rand. Zo kom je terecht aan het einde van de wereld.

 

Of het allemaal heel reëel is wat ik hier nu beweer, weet ik niet. Maar het is zoals ik het voel. En dat gevoel vind ik prettig. Ik hou er wel van op de rand van de wereld te wonen. Tegelijkertijd is het prettig om min of meer op loopafstand dagelijks boodschappen te kunnen doen in een van drie lokale supermarkten. Dat dan weer wel. Het beste uit twee werelden…

Pico de la Cruz & Pico de la Nieve

We wandelen vaak over de rand van de Caldeira de Taburiente, de grote krater in het brede, noordelijke stuk van het eiland. Zo’n wandeling kan je licht of zwaar maken, waar je zin in hebt. Je kunt beginnen op de Roque de los Muchachos en dan eindeloos doorwandelen tot dat je uitkomt op de Cumbre Nueva. Dan moet je daar vervolgens wel afdalen bij Pino de la Virgen en van daaruit een taxi regelen. Of overnachten in een van de twee hutten die je daar kunt huren. Of teruglopen. Maar dat is een pokke-eind.

Je kunt beginnen onderaan de helling en vanaf de LP1 naar boven klimmen naar een van de toppen. Bijvoorbeeld vanaf Roque del Faro. Het is de grote wens van Ruud om die route een keer te doen. Voor de sport. We gaan het ook vast nog een keer doen. Maar. Het is er nog niet van gekomen. Zo steil…

 

Wij parkeerden in augustus 2014  onze auto langs de LP4. Dat is de weg die naar de sterrenwachten leidt, en vervolgens vlak langs de kraterrand scheert. Langs deze weg is een ‘trailhead’ van een wandelroute die direct (klimmetje van niks) naar de Pico de la Cruz leidt. Vervolgens wandelden we over een bijna vlak parcours (voor La Palma-begrippen dan)  naar de Pico de la Nieve.

 

Op deze wandeling kan je geweldig ver kijken. Over de oceaan en over het eiland. In alle richtingen. Ver weg op zee zie je de vulkaankegel van de Teide boven de wolken uit steken. Bij helder weer kan je het hele eiland Tenerife zien liggen. Je loopt er recht op af.

 

Als het beneden weertechnisch wat minder is, is het op deze plek vaak heel mooi. Je wandelt boven de wolken. Als het beneden te warm is, is het hier op 2.200m  hoogte meestal nog redelijk aangenaam. Ruud en ik hebben beiden wel zonnebrand factor VEEL nodig. Door de hoogte brandt je huid weg. Ook als je, zoals ik, normaal gesproken behoorlijk goed tegen zonnestralen bestand bent. Uitkijken dus.

 

Je loopt een lijnwandeling. Je moet dus op enig moment omkeren en weer terug lopen. Wij wandelen altijd te ver door, voorbij de Pico de la Nieve. Omdat het daar zo mooi is. Maar de weg terug, als het warm is, valt eerlijk gezegd altijd een beetje tegen…

 

De trailhead naar de Pico de la Cruz ligt op ongeveer 50 minuten rijden vanaf Puntagorda. Je volgt de LP1 totdat je bij Hoya Grande rechts de afslag naar de LP113 tegenkomt. Deze weg leidt je naar de Roque de los Muchachos en vervolgens naar het beginpunt van onze wandeling. De vijftig reisminuten worden niet veroorzaakt door de hemelsbrede afstand, maar doordat de weg voorbij Hoya Grande een en al haarspeldbocht is. Wel een mooie weg.

Download

Het Plan (5)

Lang leve Sketchup…  Op basis van een idee van Ruud, heb ik een nieuw ontwerp voor ons woonhuis uitgewerkt. Het idee is om de cuarto de apero als basis te nemen en er nog enkele vierkante meters aan vast te bouwen.

Het leuke aan dit ontwerp is dat we zelf op het mooiste punt van het kavel zouden kunnen gaan wonen, daar waar de apero nu staat. Het tweede goede punt is de ruimte die je binnen ervaart bij het zelfde aantal vierkante meters.

Westgevel (oceaanzijde)

 

Noordgevel

 

Oostgevel (dorpzijde)

 

Zuidgevel

 

Het is afwachten of de apero wel geschikt is om als (woon)huis uit te bouwen. Ook is er nog het vraagstuk van wat vergunningstechnisch wel en niet mag. Dergelijke vragen moeten worden beantwoord door een architect.

Als het niet lukt om de apero op deze manier uit te bouwen, vind ik het ontwerp leuk genoeg om in plaats te komen van de eerdere ontwerpen voor ons woonhuis. Ruud moet er nog over nadenken…

 

Volgende week vertrekken we voor twaalf dagen naar La Palma. Als alles volgens plan verloopt, worden we dan eigenaar van ‘ons’ kavel. Ook hopen we kennis te maken met minimaal 1 architect. Mooie vooruitzichten…

Een wereld van verschil

Gisteren heeft Ruud me uitgelegd hoe ik foto’s van streetview kan opslaan als plaatje op de laptop. Rund als ik soms ben, was ik daar zelf nog niet opgekomen. Maar. Nu kan ik laten zien hoe ons toekomstig woonadres eruit ziet. (Speciaal voor mijn moeder).

 

We komen aanrijden vanaf de oceaan over de Camino de Pinto. We rijden richting het dorp. Links zie je het schuurtje dat een monument is, waarover ik gisteren schreef.

 

Hier staan we een paar meter dichter bij ons kavel. Links is de afslag naar de Camino de la Capilla. Dit is een klein betonweggetje dat later overgaat in een zandpad. Als je deze weg een paar honderd meter oprijdt, kom je bij de ingang van ons kavel. Je komt dan uit op het betonweggetje dat halverwege door het terrein loopt.

Rechts gaat het wandelpad waarover ik gisteren schreef, de route tussen de Mercadillo en de Mirador de los Dragos, de barranco in.

 

Weer een paar meter verder. Links zie je het bosperceel dat onder onze toekomstige finca ligt. Deze foto’s zijn uit 2013. Er staat nu meer struikgewas en kreupelhout op dit perceel. We hopen maar dat het niet nog hoger groeit (vanwege het uitzicht). Het zou mooi zijn als we hier en daar een boompje zouden kunnen omzagen…

 

Nog weer een paar meter verder. We staan nu op het punt waar de Camino de Pinto ons kavel binnen gaat. Links zie je de muren van de onderste twee terassen. Helaas lopen deze muren niet door. Na ongeveer vijftien meter gaan ze over in taluds (rotshellinkjes).

Rechts van de weg gaat een piepklein vergeten paadje de baranco in. Het vergeten weggetje en de helling van de baranco tot aan de beekbedding horen nog bij ons kavel.

 

Weer een paar meter verder zitten we midden op ons kavel. Links zie je muren van het middelste en het hoogste terras. Ook zie je de cuarto de apero, het schuurtje, dat al op ons terrein staat. Misschien gaan we het verbouwen tot ons woonhuis of een vakantiehuis. Misschien blijft het een schuurtje, met kantoor, en komt ons woonhuis direct onder het schuurtje op het middelste kavel te staan. Alles hangt af van de mogelijkheden die de architect ziet en de mogelijkheden van ons budget.

 

Nog weer een aantal meter verder staan we op de andere hoek van ons kavel. We zijn omgedraaid en kijken terug, op ons kavel, richting oceaan. Het muurtje helemaal rechts in de hoek is van het onderste terras van onze bovenbuurman.

 

Een wereld van verschil!

Wandeling Puntagorda

We vinden het geweldig om op een niet al te warme dag gewoon wat rond te struinen door de velden die ‘onder’ Puntagorda, tussen het dorp en de oceaan liggen. Het gebiedje is een mengeling van landbouwgrond op z’n Palmees, dus kleinschalig, en natuurgrond waarmee niets gebeurt. Een wirwar van smalle asfaltweggetjes en onverharde paden maakt dat je er lekker kunt wandelen.

In het gebied zijn een aantal wandelroutes uitgezet. Zoals overal op het eiland worden deze routes goed aangegeven. Verdwalen is moeilijk.

Deze wandeling maakten we in mei 2015. We begonnen aan de voet van de Matos en liepen vanaf dit punt naar het uitzichtpunt bij de Drakenboom, een van de toeristische ‘highlights’ van het dorp. Die highlights zijn bescheiden van karakter, maar dat spreekt ons juist aan. Als je echt veel tijd hebt, zou je ook kunnen beginnen bij de Mercadillo en zet je daar de auto neer. Je maakt dan wel een tocht van heen en terug ongeveer 20km.

 

Zonder het toen nog te weten liepen we langs ons toekomstige kavel. In het fotoblok hierboven, middelste rij foto links, zie je het schuurtje-met-monument-status dat juist onder ons kavel gelegen is. Het weggetje op de foto is de Camino de Pinto, waaraan ons kavel ligt. We begonnen toen net een idee te krijgen dat we hier wel zouden willen gaan wonen, misschien. Ik herinner me nog dat ik tegen Ruud zei dat ik zo’n schuurtje wel zou willen verbouwen. Ruud’s antwoord was: ‘waar begin je aan?’. Moet je weten wat we ons nu, twee jaar later, aanhalen. Het kan verkeren.

 

De wandeling gaat langs akkers en door kleine barranco’s. Je loopt een klein stukje door een dennenbos en volgt een stukje van de Pista del Canal, waarover ik gisteren schreef.

 

Vanaf deze pista moet je het laatste stuk flink omhoog klimmen langs een best wel steil pad om uit te komen bij het uitzichtspunt met de de drakenboom. Soms moet je even klauteren. Maar het wordt nooit ‘onverantwoord’ eng.

 

Van ‘Drago’ kan je de zelfde weg terug lopen (en die ziet er dan echt heel anders uit, de richting doet ertoe) of langs asfaltweggetjes via het buurtschap El Roque naar de kern van het dorp Puntagorda lopen. Bij de drakenboom zou je ook de bus naar Puntagorda kunnen nemen.  Die bus rijdt echter maar 1x per uur, dus je moet dan wat mazzel hebben met de aankomstijd of geduld hebben. En let op: tussen 15u en 16u rijdt de bus niet…

Al met al een flinke wandeling. Als je rustig aan doet en veel foto’s maakt genoeg voor een mooie dag.

Download

Pista del Canal

Het vakantiehuis El Polear, waarover ik eerder schreef, ligt aan de Pista del Canal. De pista is een gravelweg die evenwijdig loopt aan een irrigatiekanaal dat volgens mij niet meer in gebruik is. Voor als je wel eens op het eiland Madeira bent geweest: de pista heeft veel weg van een levada.

 

De Pista del Canal is een van de weinige weggetjes op La Palma die vrijwel volkomen vlak gaat. En is daarom erg aantrekkelijk als je een keer ‘vlak’ wil lopen zonder enige klim-inspanning. Het fijne aan de pista is daarbij dat de weg evenwijdig aan de kust loopt, een meter of zeshonderd boven zeeniveau met mooie vergezichten. Heen en terug (beginpunt kruising met Camino del Cementerio) wandel je ongeveer een uur naar een doodlopend eindpunt. En dan weer terug.

 

De mensen uit het dorp gebruiken de Pista del Canal als trimbaan of gewoon als huisvrouwenclub-wandel-weggetje. Vanuit El Polear vond ik het altijd wel leuk om de voorbijgangers (vanaf een veilige afstand met privacy) gade te slaan.

Onze eerste wandeling op het eiland die niet in anwb-gidsjes stond, maakten we over de Pista del Canal, en vervolgens verder naar beneden naar het uitzichtpunt Cruz de La Reina, dat vlak boven zeeniveau ligt. Hier ontstond ons gevoel voor hoe fijn het is om op het eiland rond te dwalen. Over onopvallende, niet al te spectaculaire landweggetjes. Zonder geluiden van mensen of machines. Langs kleine akkertjes of onbebouwd natuurgebied. Een gevoel van vrijheid.

Download

Dolfijnen kijken

Vanuit de haven van het stadje Tazacorte zijn er twee bedrijven actief die je een ‘dolfijnenexcursie’ aanbieden. De boten varen langs de westkust van het eiland, vanaf Tazacorte tot het haventje van Puntagorda en dan weer terug. Op zoek naar dolfijnen en (incidenteel) een walvis.

Wij vinden de ‘dolfijnenboot’ van Bussard het leukste. (We hebben op alle concurerende boten meegevaren).  De Bussard was het eerste schip dat deze toeristische activiteit verzorgde. Er kunnen maximaal twaalf personen per vaart aan boord. Dat is prettig overzichtelijk. De Bussard vaart niet snel, doet ruim drie uur over het tochtje. Omdat de Bussard geen snelheid kan maken, ligt de nadruk op boottocht zelf en de hapjes en drankjes die tijdens de tocht verzorgd worden. We hebben twee keer met de boot meegevaren en twee keer was er sprake van een bijzonder relaxte en gemoedelijke sfeer.

 

Halverwege de tocht is er gelegenheid om te zwemmen. Ik moest als volwassen man even de schaamte overwinnen om tegelijkertijd met aanwezige kinderen de oceaan in te springen, maar de ervaring is geweldig en het overwinnen van de schaamte meer dan waard.

 

De tickets voor de tocht zijn vrij prijzig (iets meer dan 50 euro geloof ik), maar inclusief maaltijd het bedrag waard. Je hebt er een leuke dagtrip aan als je op vakantie bent. Meer informatie is te vinden op  de website Ocean Explorer.

Als je in Tazacorte naar de haven rijdt zie je eigenlijk alleen maar betonnen muren en vraag je af of je wel goed zit en, als dat zo is, of je dan gewoon naar binnen mag rijden. Ja, je zit goed en ja, je mag gewoon naar binnen rijden. Verderop is parkeergelegenheid en het  haventje zelf is best gezellig.

Isla Bonita

Omdat beelden zo veel meer zeggen dan woorden, ben ik door onze fotofolders gelopen. In 48 foto’s de landschappen van La Palma in plaatjes. Zo mooi is La Palma…

 

Alle foto’s zijn genomen op het westelijk deel van het eiland, langs de noordkust of op de rug van vulkanen die van noord naar zuid over het eiland gaat. Geen foto’s van de oostkant van het eiland. Wij kennen dat deel nog niet zo goed. En we hebben genoeg aan het westen…