Van Alle Kanten

Dak Twee is af. Dat wil zeggen: het dak is dicht en de nok is afgesloten. Ruud vierde het heugelijke feit vanmiddag met blikjes Tropical voor de bouwvakkers. Vanaf morgen kunnen ze beginnen met de afwerking.

Vanavond na mijn werk kon ik het niet laten om het Eerste Kleine Huis mét dak van alle kanten te fotograferen…

 

Nu we weer herbegonnen zijn met de bouw van het Eerste Kleine Huis voelt het voor Ruud en mij alsof we een nieuwe fase in de realisatie van ons Grote Plan zijn ingegaan. Gevoelsmatig gaan we erg langzaam en schiet het plan niet echt op. Zo’n nieuw dak geeft ons dan toch wel een boost.

Ook het uiteindelijke eindpunt van het plan is nog altijd ongewis. Er is nog steeds geen aanpassing van het Registro tot stand gekomen en zonder zo’n aanpassing komt er geen hypotheek en voorlopig dan ook geen Tweede Klein Huis. Gek genoeg, maken we ons hier niet echt zorgen om. We gaan wel zien hoe de dingen lopen en zullen ons aanpassen aan wat er op ons pad komt. Hadden we echt niet gedacht, in de zomer van 2017, dat we op deze manier met onzekerheid zouden kunnen omgaan… Al doende leert men, zegt men wel.

Intussen hebben we het erg naar onze zin, nu we ons dagelijkse leven op de finca kunnen leiden. We zitten op een mooie plek en we hebben een enorm terrein rondom ons heen liggen, dat er om vraagt om beetje bij beetje mooier en mooier gemaakt te worden. Precies wat we altijd wilden.

 

En dan was er vandaag prachtig nieuws voor de toeristische sector op het eiland (en daar rekenen wij ons zelf inmiddels toch ook al een beetje toe). Zowel Duitsland als Engeland hebben de covid-19-reisbeperkingen voor de Canarische Eilanden opgeheven. De eilanden, en dus ook ‘ons’ La Palma, gelden voor Duitsers en Britten weer als een veilige bestemming.

 

In Den Haag gaan ze echter nog steeds uit van het plaatje hierboven. Uitermate irritant. Als ik vanuit La Palma naar Nederland mocht reizen wordt mij dit ten zeerste afgeraden en moet ik mij na aankomst in Nederland tien dagen in thuisisolatie begeven. Het eiland waar ik dan vandaan kom is nagenoeg coronavrij, terwijl men zich in het land van Rutte en Willem-Alexander richting totale lock-down begeeft! Wie bedenkt dit? Hoe vooringenomen kan je, als land,  de buitenwereld bekijken?

Gelukkig zijn de Duitsers verstandiger en baseren ze daar hun beleid op feiten. Düsseldorf, here we come, ergens in november.  En via die stad dan met de taxi uit Veenendaal of een huurauto naar Coronaland. Dat is het plan, sinds vandaag. Als het in Coronaland tenminste lukt om een volledige lock-down te vermijden…

Zonder Dozen

Hieronder zie je onze laatste verhuisdozen liggen, op weg naar de papiercontainer. Wederom een klein mijlpaaltje neergezet in het traject van ons Grote Plan. Behalve een paar dozen die we op de twee zoldertje van het Grote Huis als bewaardozen gebruiken, zijn er geen uit te pakken verhuisdozen meer!

 

Gisteren gingen ze leeg, nadat Ruud in de twee kleine  betonnen  schuurtjes achter het Grote Huis stellingkasten uit Zweden in elkaar had gezet.  We hadden niet verwacht dat we nog zoveel spullen in de kleine schuurtjes kwijt zouden kunnen. Meevaller. Voorlopig hoeven we geen geld uit te geven aan het bouwen van een opslagruimte. Zelfs onze fietsen kunnen voor het eerst echt binnen staan.

 

In onze boomgaard is het nieuwe ‘Sinaasappelseizoen’ weer begonnen. De ‘Navelinas Lates’ zijn rijp om te plukken. We hebben een stuk of vijf bomen van dat type in de boomgaard staan. Twee ervan staan nu vol met rijpe vruchten. De andere drie zijn een stuk kleiner, want vorig jaar tot aan de stam afgesnoeid.

 

De sinaasappelsap uit eigen bongerd smaakt toch echt veeel lekkerder dan andere sinaasappelsap.

 

De quiz blijkt nogal moeilijk te zijn. We geven daarom nog maar weer een paar letters prijs. Alle letters vind je hieronder nog een keer.

 

Op de bouw is deze week niet heel erg veel gebeurd. Óscar heeft een weekje (welverdiende) vakantie en zijn werknemers nemen het er dan ook een beetje van, kennelijk. Ze kunnen ook niet goed verder, als er niemand is die knopen doorhakt over de juiste volgorde der dingen. Het zij maar even zo.

In een werkplaats van het bedrijf van Óscar in El Paso, is deze week het hout voor het dak van het Eerste Kleine Huisje aangekomen en door José in de beits gezet. Ruud heeft er eergisteren een kort bezoekje gebracht, onderweg naar zijn 144ste naleveringsafspraak bij het afhaalpunt van de Ikea,  en zag dat het goed was. Mooie kleur, nu er in één keer de goede beits op zit.

 

Volgende week komen de twee timmermannen. Ze maken eerst het houten dak voor het Eerste Kleine Huis klaar. Daarna pas komen de veranda’s van het Grote Huis en de andere timmerman-afwerkklussen aan dat huis aan de beurt. Met deze volgorde kunnen de metselaars zo snel mogelijk weer aan de slag in het kleine huis. Elders is er voor hen geen werk meer, op het moment. Het is niet onze ideale volgorde, maar we leggen ons er maar bij neer, gegeven de omstandigheden.

Quizzzzz

Nu het Grote Huis staat en bewoond wordt, is het tijd om het ook officieel te gaan ‘dopen’.  Het beestje moet een naam. Ruud en ik zijn al een paar maanden aan het wikken en aan het wegen.

Afgelopen zaterdag hakten we de knoop door. We kochten de bijbehorende letters voor het naamplaatje op de gevel bij de Fraper in El Paso. Dit zijn de letters.

 

Op de tafel, onder het licht van een buitenlamp in de nacht, zie je de naam voor het Grote Huis liggen. Ook onze finca krijgt deze naam. ‘Finca de Pinto’ wordt ‘Finca XXXX’. De naam ‘Pinto’ in combinatie met Puntagorda is al min of meer bezet door onze bovenbuurvrouw, die onder de naam ‘Casas Pinto’ ook vakantiehuisjes verhuurt  en zonder naamsverwarring ligt de relatie met haar al moeilijk genoeg.

Bovendien vinden we onze nieuwe naam vééél leuker, vééél meer van toepassing op onze plek, vééél beter passen bij ons zomerse eiland en echt  vééééél beter gekozen dan …. ‘Pinto’.

En dan nu de Quiz: Wie kan aan de hand van deze foto de naam achterhalen die we hebben gekozen? Onder de goede inzenders verloten we een fles Vega Norte Blanco. Wel zelf op komen halen 🙂  De termijn van de quiz loopt door tot dat we de tegeltjes hebben hangen aan de straatzijde van het Grote Huis.

Dat duurt nog even, want het Grote Huis moet nog een laatste schilderronde van de buitenmuren ondergaan. Er is genoeg tijd om te puzzelen dus.

Op Orde

We zijn op orde, min of meer. Na ruim twee veel te drukke weken hebben Ruud en ik alles rond ons nieuwe huis weer enigszins op de rit staan. We begonnen, zoals ik al eerder schreef,  met een ‘omgekeerde verhuizing’ – eerst de meubels in het huis, dan pas schoonmaken. Noodgedwongen. Want de oplevering kwam niet op tijd af en wij moesten ons huurhuis uit.  Tegelijkertijd kwamen de mannen van Óscar nog allerlei klussen afmaken in huis. Zevenenzeventig keer alles schoonmaken dus. Dan moesten we het Boeddhahuis nog picobello aan kant krijgen. En liep het gewone werk voor Nederland ook door. Druk. Druk. Druk. Druk. Druk.

Maar het huis staat er… En sinds zaterdagavond is alles wel zo’n beetje gepoetst, op de juiste plek gezet of opgehangen…

 

Uiteindelijk kwam ook de zonneboiler voor het warme water op zijn plek.

 

En in de afgelopen week werden de muurtjes aan de straatzijde van het huis gemaakt. Vrijdag waren Thomas, Jaime en Miguel met het werk klaar. Ze hebben zich uit de naad gewerkt. En kregen als dank om vrijdagmiddag rond 14.00u hun ontslag van de ‘Grote Baas’ van het bouwbedrijf van Óscar. De grote baas, dat is dus niet Óscar zelf. Er is geen werk meer. Het werd een wat bitter afscheid, bij het wekelijkse vrijdagmiddagbiertje. Absoluut niet fijn als je dat ziet gebeuren. Nare smaak van in mijn mond. Als de maatschappij zo in elkaar zit, dat dit kan, op deze manier, dan zit er iets niet goed. Vind ik.

We hadden het anders gegund voor de mannen. Blijken onze hypotheekperikelen, met dank aan de makelaars van destijds, toch nog zo z’n repercussies te hebben. Als er geen omissie destijds was geweest met het papierwerk, hadden we nu straf door kunnen bouwen en waren de mannen nog aan het werk geweest. Nu wachten wij nog steeds op een hypotheek en staat het werk dat er voor hen was  aan het derde huis in de parkeerstand.

 

Maar goed. We wonen op de plek waar we zo graag wilden wonen. Dat geeft een heel goed en tevreden gevoel. Er moet nog een veranda worden gebouwd. Er moet nog een trap worden gemaakt naar het terras onder het huis. Het huis moet aan de buitenkant voor een laatste keer geschilderd worden. En er zijn nog allerlei afwerkklusjes door Óscar uit te voeren, wat ons betreft. Maar beetje bij beetje wordt het wel wat. We zijn best blij met alles. Ik laat hieronder voor het thuisfront wat willekeurige foto’s zien. Daar moeten jullie het voorlopig mee doen vrees ik, want naar hier komen zit er nog geruime tijd niet in dankzij het inmiddels bekende virusje uit China.

De buitenboel.

 

De binnenboel.

 

Dit is Bart. Hij woont in de keuken en heeft daar zijn eigen muur. Willem woont er ook, maar die ‘doet’ een andere muur en zit daar bijna altijd achter de kast. Geen foto van Willem dus. En dan hebben we nog Marieke. Zij woont in de woonkamer, maar zit altijd op het donkere dak. Ook niet op de foto te krijgen daarom. We hebben er drie blije huisgenoten bij. Of hebben zij onze roedel er sinds kort als huisgenoten bij? Wie zal het zeggen?

 

Vandaag, zondag, was het zweten en hard werken met het verslepen van zware bouwmaterialen.  Het lukte ons niet om Óscar ervan te overtuigen dat we de zuidelijke helft van onze finca ‘schoon’ opgeleverd wilden krijgen met het Grote Huis. Op de zondag hebben we daarom zelf alles maar verplaatst en opgestapeld bij de container en het open landje onder het eerste kleine huis. Daar zijn we een hele dag mee bezig geweest.

 

Maar daarna…

 

Voor het eerst echt heerlijk relaxed op het terras achter ons huis al etend van de zonsondergang kunnen genieten. Daar deden we het voor 🙂 Toch?

Ook het uitlaten van de honden is een klein feestje vanuit ons nieuwe huis. Dit is mijn vaste ochtendroute. Heerlijk in de zon en in de stilte. Geen zorgen over tegemoetkomende baasjes die hun eigen honden niet onder controle kunnen houden, maar wel los van de lijn laten lopen. Geen zorgen over verkeer of onverwachte gebeurtenissen op de route. Je komt gewoon helemaal niemand tegen. Als je de honden uit het oog bent verloren, fluit je een paar keer en dan stormen ze door het struikgewas naar je toe. Meer relaxed kan een dag niet beginnen!

 

Dat is waar we staan en waar we zijn.

 

Eigenlijk zouden we vandaag op reis zijn naar Nederland, via Madrid.

 

Maar bovenstaand mannetje weerhield ons. Madrid is in lock down. We hadden er moeten overnachten. Nederland gaat in lock down, deze week, vrees ik. Komen we dan nog wel terug? Internationaal reizen wordt steeds riskanter en ingewikkelder.  We hebben de reis daarom maar weer afgezegd en bouwen inmiddels een schat aan vliegtuigvouchers op.

Er is eigenlijk niet veel aan, op het moment. We voelen ons een beetje opgesloten op ons kleine eilandje. Rechtstreekse vluchten naar Nederland zijn voorlopig niet meer mogelijk. En de routes die nog voor ons open staan, vallen één voor één af. Ik schreef ooit al dat we vreesden dat er een hele economische infrastructuur zou gaan verdwijnen, door de effecten van covid19. Dat zien we dus nu gebeuren. We worden er niet echt vrolijk van.

 

Maar. We wonen in ons mooie huis op onze fijne finca op een prachtig eiland. We kunnen ons ondanks alles goed redden en goed vermaken op onze kleine wereld in de zee. Daar zijn we blij om en dankbaar voor. Ook de covid-sores gaat ooit weer voorbij. En dan staan we er, met een prachtig complexje voor fijne vakanties.

Thuis Komen

Het is zover. Ons thuis staat sinds eergisteren, woensdag, tussen de fruitbomen en de dennebomen aan de Camino de Pinto, met uitzicht op de oceaan. Dank je wel voor de kaart, ma. Zie je wel dat je gewoon post kunt sturen naar ons zomereilandje? Kwam precíes op de verhuisdag aan…

 

Doodmoe en helemaal op, zijn we op dit moment. We hebben een klein beetje een ‘verhuizing-from-hell’ achter de rug.  Het ging allemaal een beetje op zijn Palmees, zal ik maar zeggen. Essentiële dingen, uitgesteld tot op het allerlaatste moment. Zo gebeurde het dat op onze verhuisdag, afgelopen woensdag, echt de allerlaatste dag van ons huurcontract in het Boeddhahuis, er nog stromend water moest worden geregeld. Dat er voortdurend mannen van Óscar in en uit liepen om nog wat laatste klusjes af te ronden. Dat we dus noodgedwongen dozen en meubels het huis in moesten brengen, terwijl het huis nog niet schoon gemaakt was. (En nog steeds niet helemaal schoon gemaakt is). En dat last but not least Óscar in al zijn wijsheid had bedacht dat nét op de-dag-der-dagen de betonnen oprit bij de voordeur zou worden aangelegd. Die is heel mooi aangelegd overigens, we zijn er blij mee, maar ik heb wel even een klein vloekje de wereld in gebracht, toen ik op woensdagochtend met een volle auto kwam aanrijden en ontdekte dat ik alleen via een enorme omweg en een klauterpartij over een talud  met de zware dozen het huis in kon komen. En dat ging noodgedwongen de hele dag zo door. Grrrr.

Hoe dan ook. Het leed is weer geleden. Er zit een intens tevreden blogschrijver achter de laptop te tikken. Het Grote Huis is prachtig geworden, vinden we. We verblijven er nu al met plezier, al moet er nog veel aan kant worden gebracht.

En dan is dít de beloning; het uitzicht als je macaroni aan het maken bent, op een willekeurige vrijdagavond, thuis.

 

We zijn de afgelopen dagen te druk geweest om een echte fotorapportage te maken van het vertrek uit ons huurhuis. Als ik dit schrijf ben ik  te moe om er een uitgebreid verhaal van te maken. Onderstaande sfeerplaatjes maakte ik vanavond, terwijl ik aan het koken was. Het was al donker buiten.

 

Huiselijker kan het haast niet, toch? Drie jaar en acht maanden geleden liepen we voor het eerst rond over een verwilderde en verwaarloosde sinaasappelboomgaard in een ver vreemd land. Nu staat ons huis er en heb ik er macaroni gekookt, alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Mijlpaal! Ongelooflijk gaaf dat ons plan van toen tot op heden gelukt is!

Maar we gaan nog verder…  Het Plan is nog niet af.

Een Mooi Vooruitzicht…

Nog drie weken wachten, ongeveer. Dan kunnen we bijna elke avond vanaf de stoep achter ons eigen huis, hiernaar kijken. Zonsondergang op zondagavond. Nog steeds een geweldig moment op de dag, vinden wij.

 

Stilte, vervagende kleuren, laagvliegende op insecten jagende zwaluwen, zacht geblaf van verre honden. (Die van ons blaffen niet mee in het zonsondergangskoor, gelukkig.) En vanaf over drie weken ongeveer: nadien NIET terug in de auto naar het Boeddhahuis. Maar gewoon blijven zitten op het terras in het donker. Met een muziekje op het hoofd of vanuit het huis en een biertje erbij…  Een mooi vooruitzicht 🙂

Zondagmiddag op mijn Favoriete Bergtop

Zondagmiddag. Prachtig weer. Wandelen. Na vier keer uitstel en afstel  in de afgelopen maanden, deden we vandaag eindelijk de wandeling naar mijn favoriete bergtop op La Palma. De Pico Birigoyo. Voor het eerst, dit jaar.

 

Meer uitgebreide informatie over deze wandeling, inclusief routebeschrijving, kan je hier vinden. Voor nu laat ik alleen de plaatjes zien.

Plaatjes van De Klim, van El Pilar,  door het bos en over de lava-hellingen naar boven.

 

Plaatjes van De Wandeling over het kleine plateau dat direct onder de uiteindelijke top ligt.

 

Plaatjes vanaf De Top:

Het is altijd zo mooi hier. Je kunt vanaf hier vrijwel het hele eiland overzien. Het landschap om je heen barst van de kleuren. In de verte zie je de eilanden Tenerife en  La Gomera in het zuidoosten en El Hierro in het zuidwesten.

 

Plaatjes van De Afdaling, terug naar El Pilar. De afdaling is steil! Eigenlijk moet je wandelstokken meenemen om deze afdaling op een veilige manier te kunnen doen. Wij vergeten die stokken altijd en komen er dan steeds weer achter dat we moeten onthouden om de vier extra benen de volgende keer NIET te vergeten…

 

We begonnen aan de wandeling rond half 1 in de middag. Rond vier uur waren we weer terug op de kampeerplaats van El Pilar. Zo beleefden we op onze wandelschoenen weer een hele leuke zondagmiddag, op een bergtop van een piepklein eilandje, ergens midden in de onmetelijk weidse wateren van de enorme Atlantische Oceaan 🙂 .

Blije Begroetingen

Het is al een tijdje flink warm op La Palma.  Als Ruud en ik op stap gaan naar de finca voor onze inspectieronde in de avond, kunnen we onze harige huisgenoten om die reden al een hele tijd niet met ons meenemen. Het is te warm. De beide zwart-witte exemplaren kennen geen remmingen. Ze zouden hun hersencellen aan de kook rennen, op de hellingen tussen de sinaasappel- en avocadobomen. Ze zouden rennen tot ze er dood bij neer vallen. De honden blijven dus steevast thuis nu. Geduldig wachtend op De Thuiskomst.

Want, zoals het hoort bij echte honden,  is het behaarde smaldeel van onze roedel altijd weer superblij, als er een baasje thuis komt, of beter nog als beide baasjes tegelijkertijd thuis komen. Terwijl het thuiskomende baasje de voordeur opent, ga je als wachtende hond voor het open vensterraam aan de achterzijde van het Boeddhahuis staan en probeer je of je van buiten naar binnen kunt springen, richting het thuiskomende baasje. Dat doe je dan om beurten. Als baasje maak je daar dan weer foto’s van.

Fenna is onze abuela, onze senior-hond van ruim elf jaar oud. Fenna is de vleesgeworden routine. Fenna weet altijd heel goed wat ze niet wil. Fenna is zeer gesteld op gemak & comfort. Fenna verzorgt al sinds pup bij arbeidsintensieve taken of projecten van de baasjes de algehele supervisie en coördinatie. Ze kiest dan een centrale positie uit in het midden van het ‘operating theatre’ en behoudt van daaruit het overzicht. Meestal met haar ogen dicht.

 

Sanne. Gevreesd bij duiven, kippen, muizen, hagedissen en sinds kort ook poezen op het eiland. Haar jachthondengeentjes maken een ongekend steile leercure door, sinds ze op La Palma woont.  Sanne is snel, efficiënt en… dodelijk, als haar jachthondinstincten de overhand krijgen. Haar fokker, een actief jagende boer uit het Duitse Münsterland, zou trots op haar zijn geweest, als hij zou zien wat ze allemaal doet en  kan. Zonder dat iemand het haar ooit geleerd heeft. We hadden haar vast niet van hem mee gekregen, als hij haar talenten naar waarde had ingeschat. Tegelijkertijd is onze Killer Queen een super aanhankelijk schoothondje dat het liefst languit bovenop je ligt te slapen, terwijl jij vanaf de bank naar een film of een serie kijkt en een zak chips naar binnen probeert te werken. Sanne is bij ons thuis het Vat vol Tegenstrijdigheden.

 

Auke, onze eigen Kapitein Iglo. Auke is nog altijd de leader of the pack. Maar Auke is vaak ook een ‘beetje dom’. Onze geboren leider heeft geen hersens nodig. Onze geboren leider heeft spieren. Onze geboren leider begrijpt alleen nog steeds niet dat zijn onschuldige puppenhersentjes in zo’n groot en sterk lichaam zijn gepropt, terwijl hij nu  toch al ruim drie jaar oud is. Daar lijdt zijn motoriek af en toe wat onder.  Auke is op spierkracht de beide dames de baas. Maar zijn troon zal eeuwig wankelen. Dat is hem overigens om het even. Auke is gewoon Auke. Meer hoeft er niet te zijn.

 

Zonder onze honden zou het leven een stuk saaier zijn 🙂 .

Bewogen Weekend

Sinds gisteren (dinsdag) avond zijn we weer thuis op ons eiland, terug van een flitsbezoek, vrijdagnacht tm dinsdagochtend, aan Nederland. Het was een bewogen weekend voor ons, vinden we zelf.

Het begon allemaal zo rustig en gemoedelijk op de late vrijdagmiddag, na het wegbrengen van de honden naar het pension, met een overheerlijke Thaise maaltijd in de kiosko bij het het oude strandje van Santa Cruz de La Palma.

 

In het vliegtuig zagen we de rookpluim. Op zaterdagochtend werden we wakker met het nieuws dat de rookpluim het begin was van een grote bosbrand. De gevreesde bosbrand. Veel te dicht bij ons dorp..

 

Terwijl op zaterdagmiddag in Renswoude onze barbecue op enigszins hilarische wijze ernstig verregende (ná de plotselinge zomerse regenbui werd het toch nog gezellig – mijn moeder, een bbq en het weer – het blijft een lastige combinatie), breidde het vuur op ons eiland zich uit. Even leek het er op dat de brand Puntagorda zou gaan bereiken. Ruud en ik hadden het niet meer toen we de mededeling lazen dat de inwoners van het dorp zich gereed dienden te houden om geëvacueerd te worden.

 

Gelukkig en tot onze enorme opluchting bleef de verwachte harde noordoostenwind uit. Het vuur ging de andere kant op en toen de wind daarna alsnog draaide, werden de vlammen terug gedreven naar het gebied dat al gebrand had.

Al met al hebben we enorm veel geluk gehad. Dankzij die wind. Dankzij de voorzieningen die in de loop van de tijd op het eiland zijn aangelegd in het kader van bosbrandbestrijding. Dankzij de inzet van alle brandweermensen en de organisatie om hen heen. Dankzij het engeltje dat op ons aller schouders meekeek en besloot dat het maar niet erger dan dit moest gaan worden…

Gisteren (dinsdag) middag was de brand onder controle en het vuur gedoofd. Er wordt nog wel intensief bewaakt dat er geen nieuwe brandhaarden oplaaien. Het was hier vandaag maar liefst 40 graden (!) en daarbij stond er in de middag ook nog eens een stevige wind. Je moet er niet aan denken, wat er zou gebeuren als het vuur nu nog niet gedoofd zou zijn.

De schade blijft nu beperkt tot 400 hectare afgebrand land. Het gaat hoofdzakelijk om bosland en druivenvelden. Maar er zijn ook zes huizen verloren gegaan. Geen slachtoffers, geen gewonden gelukkig.

 

En dan werd het reisadvies voor La Palma op maandagmiddag opeens oranje. Wederom schrikken. Hoewel Ruud en ik speciaal dit flitsbezoek aan NL hadden bedacht, omdat we vrezen dat onze eerstvolgende geplande reis in oktober niet door zal gaan vanwege covid19, werden we er toch door verrast. Schrikken, want zou Transavia onze vlucht van dinsdagmiddag nog wel gaan doen? ‘Transavia schrapt pas vluchten bij een ‘rood’ reisadvies van het ministerie van Buitenlandse Zaken’, leerde ik per telefoon van de klantenservice van de vliegtuigmaatschappij na drie kwartier in de wachtstand te hebben gestaan. Hulde voor Transavia! Onze paniek weer voorbij. Niet gestrand in Nederland…

Maar. In ons vliegtuig vlogen we met maar liefst 24 medepassagiers naar ons gedroomde eiland.. Het voelde best luxe natuurlijk, zo’n privé-jet. Maar het voelde ook wrang. Dit gaat niet goed zo. Dit houdt een vliegmaatschappij niet vol. We zien beetje bij beetje in slowmotion een hele infrastructuur rondom het toerisme in elkaar zakken. Ook op ons eiland. In het tweede kwartaal is de economie van de Canarische Eilanden met maar liefst 35% gekrompen ten opzichte van een jaar eerder. Het voelt alsof we aan de vooravond staan van een hele grote economische terugval, met alles wat daarbij komt. Hoewel Ruud en ik blij waren om met onze honden weer naar huis te rijden en voorbij de tunnel van oost naar west weer het prachtige zonnige landschap van de Pico Bejenado binnen te rijden, hadden we voor het eerst een soort van grafstemming bij ons in de auto. Voor het eerst kwamen we niet heel erg vrolijk terug thuis, van een reis naar Nederland. We maken ons zorgen over hoe alles verder gaat.

 

Vanochtend zagen we bij het eerste daglicht dat de mannen van Óscar tijdens onze afwezigheid erg hard hebben gewerkt aan het Grote Huis op onze finca. Het wordt prachtig, vinden wij. Morgen of overmorgen zal ik alles in een nieuwe blogpost laten zien. Daar werden we dan wel weer blij van. Maar op de achtergrond blijft de dreiging van een instortende lokale economie bestaan. We zullen ons moeten bezinnen op de vraag hoe hiermee om te gaan. Als je in een leeg vliegtuig zit, wordt plotsklaps duidelijk hoe kwetsbaar alles is en hoe alles lijkt te balanceren op de rand van een afgrond…

Voor onze plannen is het belangrijk dat het internationale vliegverkeer en het toerisme naar La Palma in 2022 weer volop mogelijk is. Of dat ook het geval zal zijn? Niemand die het kan vertellen. Het inschatten van de toekomst voelt als één grote gok voor ons.

Zo’n bosbrand komt met alle ellende ook met prachtige fotogenieke momenten. Uit de kranten hier op La Palma verzamelde ik in de afgelopen dagen onder andere onderstaande foto’s. Als je van niks weet: prachtig toch?

 

 

Hoe mooi deze fotomomenten ook zijn: we zijn met de schrik in onze benen goed weg gekomen. We sluiten ons daarom voor honderd procent aan bij onderstaande dankbetuiging van A. S. te P.  aan de brandweermensen die voor ons het vuur uit hun sloffen hebben gelopen en gevlogen. Gracias! Muchas gracias!

 

Alle foto’s uit deze blogpost waarop vuur of as te zien is, zijn afkomstig uit de digitale kranten El Apuron en El Time. Alle foto’s waarop een laken met daarop de letters G.R.A.C.I.A.S te zien is,  heb ik overgenomen van dit hele leuke blog. (Hans, als het het niet ok is, haal ik de foto weer weg..)

Het Bos Brandt!

Gisteren, vrijdag,  vertrokken Ruud en ik met Transavia voor een flitsbezoek naar Nederland. Vanuit het vliegtuig maakte Ruud onderstaande foto. Iets rechts van de vleugel van het vliegtuig, zie je een kleine rookpluim omhoog stijgen. Bosbrand! Met een wat ongemakkelijk gevoel vlogen we de nacht in naar het noorden. We waren blij om naar onze familie in Nederland te kunnen, hadden een zeer voorspoedige reis met rugwind en slechts een half gevuld vliegtuig. We vergaten de rookpluim.

 

Maar dat veranderde vanochtend. Via de digitale krantjes op La Palma werden we wakker met het nieuws dat ‘onze’ rookpluim het begin was van een grote bosbrand, niet ver van Puntagorda. Het is droog op La Palma. Het is dit weekend erg heet op La Palma. Het waait in het noorden op La Palma. Met man en macht probeert men nu de brand onder controle te krijgen. Als ik dit stukje schrijf,  op zaterdagavond, breidt de brand zich nog altijd uit en is de verwachting dat het nog minstens dagen zal duren voordat het sein ‘brand meester’ gegeven zal kunnen worden. Het brandt op een lijn van ca 16 km lengte in een gebied van ca 1.300 hectare. Dat is een een heel groot gebied…

 

Op de plaatjes hieronder zie je waar de brand is. De eerste twee foto’s laten een eilandoverzicht zien. Het rode gebied brandt. De derde foto laat zien hoe dichtbij onze finca bij het brandgebied gelegen is.  Ik schat een kilometer of tien hooguit, hemelsbreed.

 

Onze  geplande gezellige bbq in Nederland met onze ouders die we meer dan een half jaar niet meer hadden gezien, werd opeens een stuk minder gezellig. Het vuur woedt in een prachtig gebied met machtige oude dennenbomen, druivenvelden en akkers. We hoorden dat gehuchten als Las Tricias, Catela, Llano Negra en Hoya Grande, voor ons bekende namen, in de nacht werden geëvacueerd. Dan schrik je. Tegelijk sta je machteloos.

Het werd helemaal angstig toen we in de loop van de middag het bericht lazen dat de mensen in de dorpen Puntagorda en Tijarafe zich gereed moesten gaan houden om geëvacueerd te worden. Men verwachtte dat aan het einde van de middag een harde noordoosten wind zou gaan opsteken die het vuur richting ons dorp zou gaan aanwakkeren. Van vrienden die in het dorp wonen hoorden we dat men in het dorp vooral last had van de rookontwikkeling. Zitten we eindelijk weer in Nederland, gebeurt er dit! Na de droogte, de storm in het voorjaar, de covid, nu ook nog een grote bosbrand. We wachten nu alleen nog op een vulkaanuitbarsting, dan hebben we alles gehad.

 

Uit de verschillende kranten en de IslaBonitaTours groepsapp van Ruud, haalde ik deze foto’s. Het ziet er angstig uit, als je weet dat het vuur zo dichtbij is. Normaal zie je dergelijke foto’s vanuit ‘verre landen’.

 

Vanavond ontvingen we bericht uit Puntagorda dat de verwachte harde wind die voor aan het einde van de middag werd voorspeld, toch niet kwam. Goed nieuws voor Puntagorda. Zonet lazen we dat de voorwaarschuwing voor ons dorp is ingetrokken. Dat is een beetje een opluchting. Dat geldt niet voor de mensen in Santo Domingo een dorp in de buurt. Ons geluk is de pech voor de mensen daar. Het vuur rukt nu op in noordelijke richting, richting dat dorp, als we alles goed begrijpen.

In de nacht kunnen de blusvliegtuigen en blushelicopters van de brandweer hun werk niet doen. Bij Santo Domingo wordt er wel alles aan gedaan op de grond om het vuur niet verder op te laten rukken. Vast staat dat er nog geen controle is en dat iedereen in het noordwesten van het eiland zich voorlopig zorgen moet blijven maken en een bijzonder onrustige nacht zal beleven.

Iedereen in Puntagorda wensen we veel sterkte toe voor de komende uren en dagen. We hopen elkaar snel weer te zien zonder al te veel verlies en schade… Vanuit Nederland blijven Ruud en ik de situatie gespannen en met samen geknepen billen volgen.

Voor ons is het fijn om te weten dat onze drie honden ‘veilig’ in een pension zitten, helemaal aan de andere kant van het eiland in Breña Baja.