Life is what happens to you while you’re busy making other plans

Ik denk dat bloggers dit wel zullen herkennen: het schrijven van een blog is leuk als er fijne gebeurtenissen of positieve dingen te melden zijn, maar het is lastiger als er niet zo heel veel is gebeurd, of als de dingen die je te melden hebt wat minder positief zijn. En dus bleef het hier lange tijd stil.

Want ik had in de afgelopen weken simpelweg de puf niet om te schrijven. De grote energievreter: het gebrek aan voortgang van het bouwproject en in het bijzonder de stroomaansluiting. Het schiet al maanden lang voor geen ene meter op. Aannemer Óscar maakt er bij de afronding van het project echt een potje van en er zijn, zo lijkt het, totaal geen afspraken meer met hem te maken. En of dit nu aan hem ligt of aan de partijen waarvan hij afhankelijk is: ik zit ermee. Huisje af maar niet verhuurbaar, en geen idee hoe lang dit nog duurt.

 

Ook in de familiesfeer zijn er moeilijke tijden geweest. De conditie van mijn vader is in korte tijd hard achteruit gegaan en het werd duidelijk dat het voor mijn moeder niet meer vol te houden was. Daarna ging het voor iedereen overrompelend snel. Pa woont nu in een verpleeghuis, tussen mensen die daar al langer wonen en er dus veel slechter aan toe zijn dan hij, en ma woont nu alleen thuis. Uitgeput na alle slapeloze nachten en met een schuldgevoel dat ze het niet langer heeft kunnen volhouden. Ik praat er regelmatig over met haar en ik wil er hier dit over zeggen: niemand kan zeggen hoe lang een ander dit zou kunnen of moeten volhouden. En je weet pas waar je het over hebt als je het zelf aan den lijve en met je eigen partner hebt meegemaakt.

 

OK, nu dat eruit is…

Sinds 13 mei zijn er zeker fijne gebeurtenissen geweest die het melden waard zijn, zoals het verblijf van Angelique, Danny, Erika en Teunis’ moeder en daarna dat van Hans en Astrid, onze buren uit Almelo. Het huisje is drie weken lang gebruikt zoals het bedoeld is, en ze hebben het er hartstikke naar hun zin gehad. Ik heb enthousiasme gezien en gehoord, en feedback en tips gekregen. Ik weet nu dat het wel goed zit en dat het huisje aan de wensen voldoet.

 

En het was ook gewoon gezellig, dat bezoek van familie en buren. Samen op stap en samen eten, en dat middenin een tijd die tegelijk moeilijk was omdat de gebeurtenissen van één jaar geleden allemaal weer in herinnering kwamen. En op één van die dagen hebben we met z’n allen – Teunis’ moeder, Angelique en Danny, Erika, Hans en Ank, en ik – de as van Teunis hier op de Montaña Matos uitgestrooid. Teunis is daarmee nu op zijn laatste rustplaats.

 

Ik heb eraan gedacht om met die boodschap het blog af te sluiten. Bij Over dit blog staat nog steeds “Ruud en Teunis willen in Puntagorda gaan wonen […] Aan het einde van het blog weet je of het hen gelukt is…”. Niet dus, en het gaat ook niet meer lukken. Er is vaak tegen ons gezegd, “jullie gaan je droom achterna”, maar die droom is er niet meer. Life is what happens to you while you’re busy making other plans. Waarom nog doorgaan met een blog over een onuitvoerbaar plan?

En toch wil ik het blijven proberen. Omdat ik vorig jaar besloot dat ik hier op La Palma wilde blijven en dat nog steeds wil. Omdat ik het dankzij de steun van de mensen om mij heen heb volgehouden. Omdat er ondanks al mijn gemopper voortgang is geweest en het huisje nu écht bijna verhuurd kan worden. En omdat ik hier op het eiland iemand ben tegengekomen waarvan ik nu, hier op het blog, durf op te schrijven dat hij m’n leven weer zin en kleur geeft. Hij is Italiaan, hij is verpleegkundige en zijn naam is Mauro.

 

Dus toch maar: wordt vervolgd.

Kris-kras

Ik heb eigenlijk niet zo vreselijk veel te melden over de afgelopen weken, daarom duurde het ook wat langer voordat ik de besissing nam om toch maar wat te schrijven. De leidraad van dit kris-krasverhaal bestaat uit de foto’s die ik vond op mijn telefoon.

 

Om te beginnen zit ik er tegenwoordig warmpjes bij. Teunis en ik hebben ooit besloten dat we geen houtkachels wilden plaatsen in onze huizen; de (slecht gestookte) kachels in de directe omgeving geven rook en stank genoeg. We kozen voor verwarming via een airconditioning die ook verwarmen kan. Het geeft binnenshuis een zacht geruis en verder is met één druk op de knop de temperatuur ingesteld, heerlijk. Ik heb uitgerekend dat het ongeveer een euro per dag aan energie kost, en dat gedurende hooguit drie maanden per jaar. Nu is dat nog fossiele energie, hopelijk wordt het ooit energie van eigen zonnepanelen. Maar daarvoor is het nu nog te vroeg; eerst maar eens het huisje verhuur-klaar krijgen.

 

Naast de schuur moest een reservetank voor drinkwater geplaatst worden. Eén van de vele regels die worden gesteld aan huizen voor toeristische verhuur. De architect had bepaald dat het reservoir drie kubieke meter groot moest zijn, enorm groot en zwaar dus. En omdat al dat drinkwater in de zon bederft, moest er een schuurtje omheen gebouwd worden. Om van de nood een deugd te maken, liet ik voor relatief weinig geld dat schuurtje wat groter maken zodat ik nu één grote schuur heb; links het oude stuk (dat al uit twee delen bestond) en rechts het nieuwe. Eindelijk heb ik nu genoeg ruimte om alle finca-apparatuur te stallen.

 

Het kleine huisje, dat nog steeds bijna (met nadruk op ‘bijna’) klaar is, heeft inmiddels een naam gekregen, Los Cernícalos (de torenvalkjes). Net als Las Andoriñas (de boerenzwaluwen), de naam van het grote huis, hebben Teunis en ik die naam nog samen bedacht. We vonden de namen passend omdat we deze twee vogels regelmatig op de finca kunnen zien.

 

En weer een kleine mijlpaal. De container van aannemer Óscar is door hem opgehaald. We hebben er dankbaar gebruik van gemaakt, hij is lange tijd de opslagplaats geweest van de volledige inboedel van beide huizen. Op de eerste foto zie je de geïmproviseerde dakbedekking bestaande uit landbouwzeil, betonblokken, pallets en tegels, want hij is zo lek als een mandje… Het was een aardig spektakel om te zien hoe hij werd opgetakeld en op de vrachwagen geplaatst. De chauffeur was een goede die ondanks zijn hoge en brede lading geen enkele dennenboom langs het pad beschadigd heeft.

 

De winter is tot nu een afwisseling geweest van warme weken met veel zon, en gure weken met veel wind, regen en lage temperaturen. De tuin en boomgaard varen er wel bij; in de tuin staat de jasmijn in bloei (ruikt héérlijk) en in de boomgaard bloeien de sinaasappelbomen. Ik heb dit jaar veel sinaasappels verloren door de wind, desondanks denk ik dat ik een aardige oogst zal hebben. Ook het onkruid schiet de grond uit, vooral het lantaarnpaalkruid doet het langs de Camino de Pinto goed, blijkbaar dankzij een Europese subsidie. Het zijn ultramoderne palen, met ledverlichting werkend op zonne-energie en een bewegingssensor zodat ze alleen aanspringen als je er net voorbij bent 😉

 

Als uitsmijter enkele foto’s die ik genomen heb tijdens een middagje kijken op de Montaña de la Laguna, een heuvel die in het gebied ligt waar de lava heeft gestroomd. De stroom lijkt hier middenin een weiland tot stilstand gekomen. Eenmaal op de top van de heuvel zie je de desolate zwarte vlakte in zijn volledige omvang, de dader nog steeds nawalmend in de verte…

Hij slaapt / Er zit weer schot in

Vandaag precies een week geleden liep ik met de honden het avondrondje toen ik richting het zuiden een witte paddestoelwolk zag. Wat krijgen we nu weer met die vulkaan, dacht ik, en ik ben toen doorgelopen naar de Matos om het allemaal wat beter te kunnen zien. Een enorme wolk van stoom en as, die volgens de kranten vijf kilometer hoog moet zijn geweest en die vanaf de andere eilanden (Tenerife, Gomera) te zien moet zijn geweest.

 

Hoe dreigend het er ook uitzag, een week later lijkt het er toch echt een beetje op dat de vulkaan hiermee zijn laatste adem heeft uitgeblazen. Het is stil geworden. De zuidenwind voert geen as meer mee. De grond rommelt niet meer en ook de “tremor” (het getril dat ontstaat door opstijgend magma) wordt niet meer gemeten. De geologische dienst telt af tot tien dagen (de dag voor kerst) voordat zij de vulkaan voor dood verklaren, en iedereen houdt intussen de adem in.

Tien dagen of niet: we mogen niet te vroeg juichen. In 1949 was de vulkaan San Juan drie hele weken stil alvorens hij op drie nieuwe plekken in alle hevigheid opnieuw uitbarstte. En meetstation LP3, dat het dichtst bij de vulkaan ligt en wel vaker gekke metingen doet, meet sinds vandaag een verhoging van de grond van zes centimeter. Het zou toch niet…?

 

Intussen kan worden begonnen met het opmaken van de schade. Die is echt gigantisch. Vergelijk de foto’s hierboven, hetzelfde gebied vóór en ná de uitbarsting. Eens een levendig dorpje (Todoque), nu een marslandschap. De lava is hier tientallen meters dik. Denk maar niet dat hier in de komende jaren weer gebouwd kan worden… en dit is slechts een klein deel van het gebied dat vernietigd is.

Het slapende monster blijkt intussen ook een (bescheiden) schepper. De eerste strandjes vormen zich al langs de rafelranden waar de lava in zee is gestroomd. In de toekomst is dit misschien de lokatie van kiosko’s zoals die in El Remo, als er tenminste een weg naartoe kan worden aangelegd.

 

Hoe gaat het de komende jaren worden op La Palma? Waar gaan de mensen wonen die hun huizen zijn kwijtgeraakt? Gaan gemeenten als Garafía, Puntagorda en Tijarafe, waar in principe nog grond genoeg is, hun bestemmingsplannen wijzigen zodat er gewoond kan worden in gebieden die tot nu toe voor landbouw zijn gereserveerd? En wat als dat niet gebeurt, waar gaan die mensen dán wonen? Vooralsnog hoor je hier erg weinig over en schieten de prijzen van grond en onroerend goed omhoog. Heel erg treurig voor hen die geen geld of benul hadden voor een goede verzekering en die nu wachten op (karige) compensatie door de overheid.

Intussen zit er op de finca gelukkig weer wat schot in de zaak. Misschien helpt het dat aannemer Óscar op een andere plek eindelijk aan de gang kan ;-). Jorge en Angel, metselaars, blijken onder begeleiding van Fernando heel aardig timmermanswerk te kunnen afleveren. Het grote huis heeft nu, 14 maanden nadat Teunis en ik er kwamen wonen, eindelijk twee mooie veranda’s op de westzijde. Voor de kerst zijn ze klaar; ik kan ze nog net op tijd met lichtjes versieren.

 

Er is ook goed nieuws te melden wat betreft stroom en internet. De kabels zijn gelegd over het terrein van de bovenbuurvrouw, en daarmee zijn we niet langer meer afhankelijk van haar nukken. Het laatste stukje van het traject (zo’n veertig meter) kan nu gegraven worden, en de kabels gelegd tot aan de paal waar ze worden aangesloten op het bestaande net. Óscar is hoopvol en denkt het allemaal in één enkele dag (komende woensdag) voor elkaar te krijgen.

De glasvezelverbinding ligt er ook. Tot aan het schuurtje weliswaar, nog niet tot aan beide huizen. Maar dat zou volgens Óscar ook voor de kerst moeten gaan gebeuren. We gaan het zien. Intussen is het vermoedelijk het enige schuurtje op La Palma dat over een 600mbit-verbinding beschikt. Op de foto zie je trouwens hoe Jorge en Angel de meterkast met cement vastzetten. Het is weer zo’n kleine mijlpaal.

 

De andere foto laat zien dat ook de tuin van het kleine huis vordert. Twee weken geleden heb ik Jacques van Jardin El Paraiso hier in Puntagorda gevraagd of hij me wilde helpen met de tuinaanleg. Hij kwam met een paar goede ideeën. Om te beginnen een muurtje van grote keien om ervoor te zorgen dat de taluds niet verzakken. Dat muurtje is vandaag gemaakt en zie je al op de foto. Daarna gaan we tuin en taluds samen beplanten met diverse soorten agaves, aloës en andere vetplanten. In zijn eigen tuin liet hij me zien welke varianten er allemaal zijn; er staat straks het gehele jaar door wel wat in bloei.

 

Om ervoor te zorgen dat de planten straks niet overwoekerd worden door onkruid, gaan we de grond bedekken met vuistgrote stenen. De planten worden daartussen gezet, waarna met fijn zwart vulkaanzand de kieren worden opgevuld. Zo heb je geen worteldoek nodig en oogt het allemaal wat natuurlijker. Op die manier hoop ik straks een mooie en onderhoudsarme tuin te hebben, die ook een beetje past binnen de boomgaard.

Dit is mijn laatste berichtje in het jaar 2021. Hoewel het gemis groot is en ik me over veel dingen zorgen maak: het gaat goed met me. Aan iedereen die Teunis en mij het afgelopen halve jaar heeft geholpen of er “gewoon” voor ons was: dankjewel!

Heel fijne feestdagen toegewenst, geniet van elkaar en van de gezelligheid, ook al is het door de coronamaatregelen misschien in kleine kring.

Met kleine stapjes vooruit

Vijf weken geleden is het alweer sinds mijn laatste blogpost. Ik had toen net met Hans en John een mooie wandeling gemaakt in het noorden. In de tussentijd ben ik nog een week in Nederland geweest, o.a. voor de verjaardag van Angelique. Het was (heel erg!) fijn om er weer even te zijn, maar ik had eigenlijk te weinig tijd voor mijn familie omdat er nog steeds zoveel geregeld moest worden i.v.m. het overlijden van Teunis. In Nederland lijkt wat dat betreft het meeste geregel wel achter de rug, maar in La Palma moet het eigenlijk nog beginnen. En had ik al verteld dat ik een deeltijdbaan heb gevonden, bij hogeschool Saxion in Enschede? Soms is er een pandemie nodig om in te zien dat werken op afstand misschien niet ideaal, maar best wel mogelijk is.

 

Het reizen tussen La Palma en Nederland is er dankzij de vulkaan niet gemakkelijker op geworden. Omdat El Monstruo (Het Monster; een officiële naam heeft de vulkaan al die tijd nog niet gekregen) met zijn asregens het vliegverkeer regelmatig ontregelt, is het maar de vraag hoe je van het eiland vertrekt (of er weer aankomt). Je vlucht kan zomaar enkele uren van tevoren worden geannuleerd als de wind de verkeerde richting uit waait. Ook de korte vluchten tussen de eilanden vallen regelmatig uit. Dan resteert de veerboot. Die gaat altijd, maar met ruwe zee is het bepaald geen pretje. Vanaf  buur-eiland Tenerife vlieg je dan alsnog op en neer naar Nederland, al dan niet met een tussenstop in Madrid.

Op de foto zie je trouwens hoe de landingsbaan wordt schoongemaakt. De foto komt uit een Duits krantje en de journalist schreef erbij “bijna de hel op aarde”. Het lijkt me geen gezond werk.

 

Elf weken houdt de vulkaan het inmiddels vol. Terwijl de lava steeds weer nieuwe routes zoekt en nieuwe gebieden bedekt, regent het as en zijn er onophoudelijk kleinere en grotere aardbevingen die je tot hier aan toe kunt voelen. Afgelopen vrijdag en zaterdag werd het ineens rustig; zou het misschien…? Maar nee, vandaag opende zich een nieuwe mond en was het gebulder tot in Puntagorda te horen. Het is echt een loodzware beproeving voor de mensen in het Aridanedal. En soms zie je foto’s in de krant die bijna niet te geloven zijn, wat te denken van een nieuwe kratermond die zich in de voortuin van een huis opent? Of een kei zo groot als een vrachtwagen die als gevolg van een aardbeving naar beneden komt rollen? Het ooit zo levendige Puerto Naos? Al sinds het begin van de uitbarsting een spookstadje waar een steeds dikkere aslaag zich op de straten en daken verzamelt.

 

Terug naar huis dus, voor vrolijker berichten. De bouw vordert, zoals altijd, traag maar gestaag. De elektriciteitskabels zijn geplaatst zodat we daarvoor alvast niet meer op het terrein van de bovenbuurvrouw hoeven te zijn. Helaas kwamen de mannen van de glasvezel niet opdagen wegens een foutje bij de verwerking van de aanvraag. Hopelijk komen ze volgende week alsnog… Pas daarna kan het laatste deel van de sleuf worden gegraven tot aan het aansluitpunt op het bestaande netwerk en kan er een moeilijk hoofdstuk worden afgesloten.

Op eigen terrein wordt er gewerkt aan de veranda’s en afdakjes bij beide huizen. Jorge en Angel zijn eigenlijk metselaars, maar met advies van timmerman Fernando (inmiddels met pensioen) zijn ze goed bezig. Langzaam maar zeker ronden ze zo de bouw af, en kan begonnen worden met de laatste details.

 

Ik ben zelf begonnen om een hek te maken langs de rand van het terras van het huurhuisje. Ik wilde iets maken dat landelijk is, dat de rand goed markeert en dat níet uitnodigt om er even flink tegenaan te leunen. Tussen de palen komt daarom een dik koord, maar dat moest nog worden besteld.

 

Inmiddels beginnen zich ook de eerste ideeën voor de inrichting van de tuin van het huisje te vormen. Maar daarover meer in een ander bericht.

Vier weken verder

Vandaag vier weken geleden barstte de vulkaan (die nog altijd geen naam heeft) uit. Vier weken waarin de lava steeds weer een nieuwe route koos, met vernietiging, asregens, smog, gebulder en (de laatste week steeds nadrukkelijker voelbaar) aardbevingen. De vulkaan heeft er duidelijk nog flink zin in, en niemand durft te voorspellen wanneer  het afgelopen zal zijn. Voor degenen die zich zorgen maken: in Puntagorda  is het veilig, en bestaat de enige overlast uit wat as en af en toe een voelbare trilling.

 

Maar elders op het eiland is het toch echt een enorme ramp, met intussen bijna tweeduizend huizen en gebouwen die zijn vernietigd en zevenduizend mensen die geëvacueerd zijn (op een bevolking van 80.000). Wat de schade vooral zo groot maakt, is de lokatie van de uitbarsting, direct boven dichtbebouwd gebied. De kaartjes laten trouwens de situatie zien van gisteren (16 oktober).

 

Intussen proberen Oscar en zijn mannen door te werken aan het kleine huis. Het gaat langzaam want één van de mannen woont in bedreigd gebied en is inmiddels met zijn hele familie geëvacueerd. Dan heb je wel wat anders aan je hoofd dan werk. Ze hebben de veranda nog af kunnen maken, en daarmee is het huisje ook bijna af. Er ontbreekt alleen nog een afdakje boven de voordeur. Daarna kan ik aan de gang met de tuin en met de aarden wallen aan weerszijden van de stenen muur.

 

Het spannendst is nog steeds het dossier “elektriciteitsaansluiting”. De relatie met de bovenbuurvrouw is weer ouderwets moeizaam, en ook gemeente en stroombedrijf werken niet erg mee. Het stroombedrijf wil dat een al aangelegd deel alsnog bovengronds via palen wordt overbrugd, maar de gemeente staat op onze lokatie geen bovengrondse leidingen toe. De oplossing is om voor dit stuk dan maar een andere route te kiezen, met een nieuwe sleuf die vlak langs het terrein van de bovenbuurvrouw gegraven moet moet worden… Het is gelukkig niet óp haar terrein, maar ik kan me haar reaktie al aardig voorstellen. Wordt vervolgd…

Binnenin het kleine huis ben ik zelf aan het werk. De keuken, slaapkamer en  badkamer zijn bijna klaar. Het gaat langzaam maar gestaag. Alleen de woonkamer is nog een puinhoop; die staat vol met spullen uit de schuurtjes omdat die worden opgeknapt. Te zijnertijd krijgen de uit Nederland meegebrachte teakhouten meubelen hier een plek. Ik ben benieuwd in welke staat ze zijn na pakweg drie jaar in de container te hebben gestaan…

 

Het is leuk om het huisje te zien vorderen, maar ook frustrerend dat het zo ontzettend langzaam gaat. De bouwstress is blijkbaar een constante, en het zal een pak van m’n hart zijn als het dossier elektriciteitsaansluiting kan worden afgesloten. Want dan is het toch écht (bijna) klaar.

Vulkaansuitbarsting (vervolg)

Vorige week schreef ik dat het serieus mis was in het zuiden van de Aridanevallei. Ik was in Nederland voor een week bezoek aan familie en om van alles te regelen. Het waren drukke dagen en intussen bleek uit de berichten die uit La Palma kwamen, hóe serieus het mis was. Onderstaande 3D-afbeelding (overgenomen van Volcano Discovery) laat goed zien waar de uitbarsting is; Puntagorda is aan de linkerkant net buiten beeld.

 

De vulkaan braakte de eerste dagen taaie en stroperige lava uit, die tergend langzaam oprukte en over een steeds grotere breedte alles verbrandde en begroef. Later volgde een periode van kleinere en grotere explosies, met asregens over vooral het oosten van het eiland. De luchthaven moest hierdoor dicht, waardoor ik afgelopen zondag uiteindelijk via Tenerife en  vervolgens met de veerboot naar La Palma ben teruggereisd. Gisteravond lijkt weer een nieuwe fase te zijn aangebroken, waarbij juist heel vloeibare lava met grote snelheid vanaf de vulkaan richting de zee stroomt. Daar zal het, als het met zeewater in contact komt, tot giftige stoomexplosies gaan leiden.

De lokale kranten staan vol met foto’s en video’s die laten zien hoe groot de schade is, en met kaarten die laten zien tot waar de lava gekomen is en welke gebouwen verdwenen zijn.

 

Het is hartverscheurend als je de persoonlijke verhalen leest van mensen die alles zijn kwijtgeraakt. Niemand kan voorspellen hoe het verder gaat, maar het lijkt vrijwel zeker dat deze vulkaan nog weken lang actief blijft en dat daarbij de schade en het persoonlijk leed nog flink zal toenemen…

Vulkaansuitbarsting

Een heel kort berichtje dit keer; later deze week schrijf ik meer. Bijna iedereen heeft inmiddels wel gehoord van de vulkaansuitbarsting op La Palma. In Puntagorda zijn we veilig, hier rommelt de aarde al honderdduizenden jaren niet meer.

Maar in het zuiden van de dichtbebouwde Aridanevallei (dorpjes Las Manchas, Jedey, Todoque, La Laguna) zijn het angstige tijden. De Cumbre Vieja, de vulkaanketen in het zuiden van het eiland, is uitgebarsten, en hoe. De foto uit El Time hieronder spreekt boekdelen: het is serieus mis daar.

 

Je moet er niet aan denken wat de mensen daar kan overkomen, alles weg en begraven onder een metersdikke laag lava…

Opkrabbelen

Het is nu een maand geleden dat Teunis overleed. Sindsdien is het een emotionele en hectische tijd geweest waarbij ik steeds in een soort overlevingsstand heb gestaan. Mijn ene hersenhelft was continu bezig om van alles te regelen, de andere probeerde te bevatten wat Teunis en mij in de voorgaande weken allemaal is overkomen. Gelukkig hebben beide hersenhelften hulp gekregen, van vele kanten.

Het is ook een tijd geweest van nadenken en knopen doorhakken. Ik heb al vrij snel besloten dat ik terug wilde naar La Palma, en dat ik wilde doorgaan met onze plannen. Ik heb besloten om ons project af te maken, in afgeslankte vorm met één huurhuisje-met-zwembad, en dat ik daarna een tijd lang rust wil, zonder bouwactiviteiten om me heen. Ik heb mezelf een jaar de tijd gegeven om erachter te komen of ik het op La Palma weer naar m’n zin ga krijgen, of er weer iets van blijheid terugkomt in het dagelijkse leven. Want ik ben in praktische zin misschien een heel eind opgekrabbeld, emotioneel is er nog een lange weg te gaan. Na dit “bezinningsjaar” zie ik wel weer verder.

En zo heb ik ook, na toch wel lang twijfelen, besloten dat ik een poging ga wagen om het blog voort te zetten. Geen idee of ik het volhou, maar hier gaat ‘ie dan:

Sinds 5 augustus ben ik weer op La Palma, in gezelschap van Angelique die niet wilde dat ik alleen thuis zou komen. Dankzij een invoelende manager mag ze een paar weken op afstand haar werk doen, zodat ik wat kan wennen voordat ik voor het eerst echt alleen thuis ben.

 

Het was ontzettend fijn om te zien hoe goed er tijdens onze afwezigheid voor alles was gezorgd door onze vrienden op La Palma. De voortuin stond er prachtig bij. Als we van een vakantie terugkwamen dan liep Teunis altijd eerst door de tuin, en ik weet zeker dat hij dat nu met veel plezier zou hebben gedaan. Het was voor mij het eerste emotionele momentje bij thuiskomst.

 

Ook de honden hebben het overduidelijk goed naar hun zin gehad. Dankzij lange wandelingen door de velden hier in de omgeving, zat hun vacht helemaal vol met stekelige zaden. De uit Nederland meegebrachte klittenkam en een schaar brachten gelukkig uitkomst. Overigens is het op dit moment erg warm, 37 graden, en doen we het qua wandelen rustig aan. Ik vraag me af wat er in die koppies omgaat, zouden zij Teunis nog missen?

 

De boomgaard had wel enig maaiwerk nodig maar voor mij was het als een soort therapie. ‘s Ochtend een paar uur werken achter de computer, ‘s middags boodschappen doen, de administratie bijwerken, onderhoud aan de boomgaard of klussen in het vakantiehuisje. Een drukke agenda maar zo zal het vanaf nu gaan.

 

Het vakantiehuisje nadert nu echt zijn voltooiing. Nog even en ik kan binnen aan de slag met schoonmaken en het installeren van de keuken. En als het gaat zoals ik hoop, wordt er in september een zwembad  gebouwd en een tuin aangelegd. Daarna moet het klaar zijn. Vamos a ver.

Teunis van Oostenbrugge 1968-2021

Het blog stond de afgelopen weken in de pauze-stand. Het is een moeilijke tijd geweest, écht een leven tussen hoop en vrees. Helaas al snel met minder van het één en meer van het ander. Teunis wilde niet dat dit blog een ziektegeschiedenis zou worden en dus weid ik er hier niet verder over uit. Hij is afgelopen dinsdagochtend overleden in Hospice De Luwte in Soest. Ik heb geen woorden voor de liefdevolle wijze waarop hij daar in zijn laatste weken is verzorgd.

 

Ik ga proberen om onze plannen op La Palma voort te zetten. Het zal niet gemakkelijk zijn, maar ik wil afmaken waar hij zo ontzettend hard voor heeft gewerkt. Ik ga mijn maatje ontzettend missen. De zonsondergangen op La Palma zullen nooit meer hetzelfde zijn.

 

Leven tussen Hoop en Vrees

Ruud en ik maken een moeilijke tijd door. We maken gebeurtenissen mee  die te heftig voor ons zijn om te verwerken in hapklare blogpostjes. Als gevolg hiervan bleef het al sinds 4 mei stil op dit blog.

Twee weken geleden begon onze zomervakantie. We hadden de vakantie vervroegd, omdat ik me al weken lang erg moe voelde. We dachten dat ik door alle drukte en bouwstress een beetje overwerkt was geraakt.

Op onze eerste vakantiedag maakten we een korte wandeling van een uur of twee, waarbij we niet hoefden te klimmen. Even inkomen op deze manier, was het idee. Zou geen probleem moeten zijn.  Na afloop was ik thuis echter zo volledig total loss, dat we besloten dat het tijd werd om een huisarts te zien. Vanwege de taal, kozen we een Duitse huisarts in El Paso.

De huisarts stelde na een aantal onderzoeken vast dat er vlekjes op mijn lever te zien zijn die kunnen wijzen op een uitgezaaide tumor. Volledige zekerheid hierover kon de man ons niet geven, maar zijn bevindingen waren uiteraard ernstig genoeg om zo snel mogelijk naar Nederland terug te keren. Donderslag bij heldere hemel. We voelden de hemel op ons nek vallen. Sindsdien is het een grote chaos in ons hoofd.

Ruud en ik zijn in Nederland als ik dit schrijf. Vanaf deze week zal ik nadere diagnostische onderzoeken ondergaan. Over een paar weken weten we waarschijnlijk wat er met mij aan de hand is en welke toekomst er voor ons ligt.

Het is  niet mijn bedoeling dat dit blog vanaf nu het karakter van een ziektegeschiedenis gaat krijgen. We zetten het blog daarom voorlopig in de pauze-stand.

 

De voortgang van ons La Palma Project wankelt en het vervolg is uiterst onzeker. Als we echt slecht nieuws krijgen in de komende weken, zullen we het blog sluiten.  Maar we hopen op beter. We leven nu tussen hoop en vrees.

 

Mede namens Teunis hartelijk bedankt voor jullie reacties, hier en via andere wegen. Een hartelijke groet van ons beiden.