120 gieters

Vandaag was het voor ons een finca-dag. In de ochtend bezochten we in het dorp het kantoortje van een instantie die nog het meest  op een soort van landbouwagentschap van de overheid lijkt. Een kenniscentrum voor alles dat met boeren en landbouw te maken heeft, uit naam van het cabildo, de eilandregering.

Op advies van een goede kennis die ook in avocado’s doet, spraken we daar met dhr Betancourt, een landbouwingenieur. Zonder afspraak nam de man uitgebreid de tijd voor ons en onze vragen. Hij gaf ons veel praktische tips en adviezen. Veel van die tips en adviezen had Ruud al gelezen op het internet of gehoord van Kakien, maar we vonden het toch erg fijn dat al die grasduinwetenswaardigheden vanochtend werden bevestigd door iemand die het echt kan weten.

We vonden het prettig om van de landbouwingenieur te horen dat de bodem van onze finca geschikt is voor de teelt van avocado’s. Hij kende ons terrein, nog vanwege zijn adviezen aan  ‘Antonio. el alcalde previo’, de vorige eigenaar van ons terrein. Wel drukte hij ons op het hart om ervoor te zorgen dat de dikke laag van grind en puin die Antonio destijds op het terrein heeft laten storten,  níet moet worden omgespit, maar moet worden weggeschoven. Daar waren Kakien en zijn helpers gelukkig ook al achter.

Aan het eind van de ochtend werd de grond van het laatste stukje van het terras open gebroken met de grote machine. Komende maandag wordt het terrein ge-egaliseerd. Daarna kan Ruud het bewateringssysteem aanleggen.

 

Er staan nog twaalf bomen op het terras, die we graag in leven houden. Die bomen kunnen geen twee weken zonder water. We moeten dus tijdelijk improviseren met gieters, todat begin volgende week voor het terras het nieuwe bewateringssysteem klaar is. Elke boom krijgt elke derde dag tien gieters water, ongeveer honderd liter. Dat is net iets te weinig, maar daar moeten ze het maar mee doen.

Met maar twee gietertjes beschikbaar zijn Ruud en ik aan het begin van de middag meer dan twee uur bezig geweest. Gieter vullen. Naar de boom lopen over een niet-egaal terrein. Water geven. Terug lopen. Alwaar de volgende gieter net vol is.  En je moet ook nog de gieters die je gegeven hebt tellen en niet vergeten hoeveel je er al gedaan hebt. Daar word je heel zen van.

 

El ingeniero vertelde ons met nadruk dat we Hass Avocado’s moeten gaan planten, met hier en daar een boom van het type Fuerte. De Hass avocado’s kunnen langer aan de boom hangen zodat je meer tijd hebt om ze te verkopen. Daarnaast zijn de vruchten rijp op een ‘gunstig’ moment ten opzichte van aanbod uit andere delen van de wereld en zijn de vruchten ook goed bestand tegen transport. De Fuerte-bomen zijn nodig omdat beide soorten elkaar moeten bestuiven om vruchten te kunnen dragen. Op 6 Hass bomen is er 1 Fuerte-boom nodig.

 

Via Betancourt gaan we lid worden van een landbouwcoöperatie. Vanuit die coöperatie krijgen we verder advies en enige begeleiding. In ruil daarvoor staan  we straks een deel van de opbrengst uit fruitverkopen af. Lijkt ons geen slechte transactie. We moeten nog zoveel leren…

Augustusdagen

Het is augustus. Ruud en ik hadden met elkaar afgesproken dat we vakantie hebben nu. Doordat er onverwacht snel aan de opknapbeurt van het bovenste terras aan de zuidkant van onze finca wordt gewerkt, valt dat idee een beetje in het water. Maar ik hoef niet te werken voor de klanten in Nederland. En er schiet voldoende tijd over om wat activiteiten buitenshuis en weg van de finca te ondernemen.

Het is behoorlijk warm op het moment. Om die reden zochten we vorige week de hoogte en de schaduw van de dennenbossen op. We maakten een wandeling in de bossen boven Puntagorda. De kleine Briestawandeling, noemen we deze tocht. Elk seizoen weer anders. De wijnvelden staan nu vol in het blad. In de buurt van de velden ruikt het  naar zwavel. De wijnboeren brengen zwavelpoeder aan op de wijnranken ter bestrijding van schimmels en ongedierte. Maar de geur van dennennaalden in de hete zomerzon overheerst. Naast de geur van hooi dat op het land ligt te drogen (in Nederland) , is de geur van dennennaalden op het heetst van de dag in de brandende zomerzon het lekkerste dat je kunt ruiken. Vind ik.

 

Het is augustus. Op het eiland draait vrijwel alles op halve kracht. Op de kantoren van het Cabildo, waar onze aanvraag voor een bouwvergunning ligt te wachten. In winkels (behalve supermarkten, gelukkig). Overal sluit men ‘s middags rond 13.00u  de deuren. Geen siësta of zo. De deuren gaan pas de volgende dag in de ochtend weer open. Palmero’s hebben in augustus bijna allemaal de hele maand vakantie. Maar dan alleen in de middagen en in de avonden.

In de middagen zitten wij er op het moment vaak zó bij. Zomers toch?

 

We wandelden weer eens van Puntagorda naar Tijarafe. Over het koningspad of de Camino Reál, één van de hoofdwandelroutes op het eiland. Die wandeling hebben we nu misschien al een keer of acht gedaan. En elke keer is de wandeling leuk. Ook dit is een wandeling die elk seizoen anders is. Je loopt door de natuur, maar ook door landbouwgebiedjes en langs ruïnes en opknaphuizen. We vinden het leuk om te zien wat er veranderd is sinds de vorige wandeling op de diverse landjes. We vinden het leuk om te zien hoe de opknapprojecten vorderen van huizen waar we langs lopen. Soms doen we ideeën op voor ons eigen project. Zou iedereen zo lang hebben moeten wachten op de verlossende vergunning?

 

Maar één van de leukste aspecten aan deze wandeling is toch wel het eindpunt. De kiosko in het centrum van Tijarafe. Op een buitenterras kan je onder het genot van een biertje heerlijk uitpuffen. En je kunt er iets eten. We ontdekten dat ze er hele lekkere hamburgers hebben! Dat is nu al het tweede adres in Tijarafe waar je een goede hamburger kunt eten. Na de hamburger terug met de bus naar Puntagorda.

 

Om in de tuin van het Boeddhahuis, hangend over het hek van de achtertuin een weergaloze zonsondergang te kunnen zien.

 

Het is augustus. En erg heet. Vinden wij. Ruud en ik zouden op zaterdag een lange bergwandeling gaan maken. Maar het is feest in Puntagorda, ter ere van de beschermheilige van het dorp, San Mauro Abad. Twee weken lang wordt het feest gevierd. Naast heilige missen en een processie ook met fotowedstrijden, zaalvoetbaltoernooien, paardenraces, pokeravonden en noem maar op. En met muziek. Er is een podium geplaatst op het meest centrale plein van het dorp. Bij de klok. De afgelopen week was er elke avond wel iets te doen. Maar op vrijdag was het pas écht feest. En dat ging door tot half zes in de ochtend. Ruud en ik deden geen oog dicht, de geluidsinstallatie staat op iets meer dan acht honderd meter van ons huis. Op zaterdagochtend stonden we met twee uur slaap in onze hoofdjes op. En besloten dat het een korte wandeling zou worden. We deden een rondje van ongeveer twee uur om het dorp heen. We blijven genieten van het landschap waar we in mogen wonen.

 

Het is augustus. En erg warm. Maar mijn verjaardagszwembad biedt verkoeling. Het is helemaal niet verkeerd om in het water te drijven in de schaduw van de twee palmbomen aan de rand van ons terras. We kunnen wel steeds zeuren over dat we zo lang moeten wachten op onze bouwvergunning. Maar er zijn vervelender manier om de dagen van je leven te slijten. Die gedachte sleept ons er wel doorheen. Laten ze dat overigens maar niet horen in de kantoren van het Cabildo.

 

Ook zaterdagnacht was het feest in Puntagorda. De muziekinstallatie speelde weer tot ongeveer half zes in de ochtend. En dit keer hele irritante latino-muziek. Er is bijna niets zo  vervelend om gedwongen naar harde muziek-die-je-niet-leuk-vindt te moeten luisteren. Zeker niet als het buiten midden in de nacht nog 23 graden is. Niet geslapen. Op zondag deden we daarom weer geen lange wandeling. We deden wél een rondje op de fiets. Met een helm op het in nevelen van slaaptekort gehulde hoofd. Fietsend in de zon werden we langzaam toch weer wat helderder.

We reden door het landgebouwgebied ten zuiden van het dorp. We zagen dat er daar nieuwe wegen worden aangelegd naar nieuwe hele grote landbouwterrassen. Vast nieuwe aanplant van avocado’s. Ook wij hebben min of meer besloten voor de avocadobomen te gaan op de drie zuidelijke terrassen van onze finca. Ondanks dat we een varkenscyclus zien ontstaan. Avocadobomen zijn veel gemakkelijker in de teelt dan alternatieven waarnaar we gekeken hebben.  En voor ons al ingewikkeld genoeg.

 

Ruud maakt bij elk veld waar we langs komen een studie van hoe de bewateringssystemen zich verhouden tot onze eigen plannen, en wat hij eventueel nog kan leren. Veldwerk noemen we dat.

 

Bij de Belg deed ik zelf wat veldwerk en  ontdekte ik als onderdeel van deze vakantie een nieuw gerecht op de kaart. Zalm met peren en basmacirijst. Nog nooit zo lekker vis gegeten! Een bord vol met smaken die geweldig bij elkaar passen.

 

Ik neem niet elke avond een foto van de ondergaande zon. Maar ook deze, van gisteren, was weer erg mooi.

 

Het is augustus. Vakantietijd. Als iedereen om je heen op halve kracht draait, neem je dat vanzelf over. En het voelt wel lekker. Het zou zo maar kunnen dat wij volgend jaar ook de hele maand op de Palmese manier op vakantie gaan. Voor nu hebben we nog maar zeven dagen. Dan roept de plicht voor de klanten in Nederland weer. Da’s nog een hele week!

 

Zondagavond eindigden de festiviteiten voor San Mauro Abad met een prachtige vuurwerkshow die we vanuit de tuin van ons huurhuis konden bewonderden. De foto hierboven komt uit de krant, maar we hebben het echt zo gezien. Oudejaarsnacht op een avond in augustus. De muziek voor het afsluitende bal ging daarna slechts door tot ongeveer half twaalf en was veel zachter dan in de twee vorige nachten het geval was. Het feest van San Mauro is weer voorbij. Ik heb in lange tijd niet zo lekker geslapen als afgelopen nacht!

Rode Draden

Afgelopen dinsdag (dat was eergisteren) hebben Ruud en ik besloten om te gaan beginnen met het saneren van de zuidelijke terassen van onze boomgaard. Aanvankelijk zouden we hiermee wachten totdat het zware bouwverkeer zou zijn vertrokken. Maar daarop kunnen we wachten tot we samen één ons wegen. Bomen planten doe je op La Palma in de zomer. Dat is nu. Of volgend jaar pas.

 

We gaan de drie zuidelijke terassen grotendeels ontdoen van de aanwezige bomen. Daarna egaliseren. Daarna de nieuwe beregening aanleggen. En tot slot nieuwe bomen inplanten. Kakien helpt ons met het benodigde grote materieel. Daar kent hij ‘zijn mannetjes’ voor.

Qua planning is het vaak stilstaan op La Palma, en dan opeens weer hard hollen. Gisteren in de namiddag ging de telefoon. ‘We komen morgenochtend om acht uur’.  Zo kon het gebeuren dat Ruud en ik gisterenavond halsoverkop met een stuk touw over het bovenste terras van onze finca liepen om het doodvonnis te vellen over de bomen die moeten verdwijnen. Ons vonnis velden we door een rode draad aan de boom te binden. Of niet. Dat zag er ongeveer zó uit. Geween en tandengeknars op de akker. Als bomen konden práten..

 

Vanochtend vroeg verscheen dit bakbeest op het terrein.

 

Na een uur of drie was dit het resultaat. Zo’n 25 sinaasappelbomen gerooid en de hard geworden grond open gespit. Volgende week wordt de grond ge-egaliseerd, met een kleine machine. We gaan hier avocado’s planten. De bomen die we laten staan zijn herstellende avocado’s die gezond genoeg zijn om een toekomst te hebben. Ze herstellen van het watertekort dat ze in de afgelopen jaren opliepen.

 

Zo ging onze vakantiedag onverwacht verloren aan fincawerk. En dat zal morgen nog eens gebeuren en volgende week waarschijnlijk ook. Dat vond Ruud erg jammer voor mij, vreemd genoeg. Niet zo zeer voor hem zelf, kennelijk. Als goedmakertje mocht ik alvast mijn verjaardagscadeautje kopen. Bij de chinese winkel in Los Llanos.

 

 

Ik ben pas ver in september jarig. Maar nú is het echt warm op het eiland en eind september misschien al veel minder. Ik zeur er al jaren over dat ik écht een klein zwembadje wil bij ons huis op de finca. En dat een vakantiehuis zonder zwembad geen echt vakantiehuis is. Die zwembadwens is bij mij wat groter dan bij Ruud. Nou, mijn eerste zwembad is binnen 🙂  En ik ben er erg blij mee…

Waterleiding

Volgens de websites van de makelaars die destijds onze finca te koop aanboden, ging het om een sinaasappelboomgaard van tweehonderd bomen, in produktie, met een volledig werkend irrigatiesysteem, inclusief waterrechten. Nou hadden we bij aankoop al wel door dat het met de daadwerkelijke opbrengst van  die ‘produktie’ vanuit de boomgaard wel meeviel, maar de kwaliteit van het irrigatiesysteem viel ons toch een beetje rauw op ons dak. Los van alle waterperikelen (de waterrechten bleken toch niet te koop, waar krijgen we in godsnaam voldoende bananenwater vandaan en hoeveel gaat dat kosten?) bleek al snel dat er door een deel van het systeem al jaren geen water meer had gelopen en dat het nog wél werkende deel van het irrigatiesysteem aan alle kanten op zijn laatste benen liep.

 

Toen we nog in Nederland woonden heeft Kakien heel wat te stellen gehad met kapot springende buizen en sproeiers, als hij voor ons de bomen water gaf. Vanaf eind februari heeft Ruud op grote schaal houtje-touwtje reparaties uitgevoerd. Het systeem werkt nu. Als er nu gesproeid wordt, klapt er meestal niets uit elkaar. Maar daar is ook alles mee gezegd.

Onder ons nieuwe motto: ‘eerst maar de bijzaken, daarna de hoofdzaken’ (het bouwen van onze huizen) is Ruud al een paar weken bezig met de voorbereiding voor het vervangen van het bewateringssysteem. Voor de sinaasappels die er al staan. En voor de avocado’s die we gaan planten. Voordat we iets concreet konden gaan aanpakken, moest er door hem eerst flink wat worden uitgedacht, rondgevraagd en uitgerekend. Het is ook allemaal nieuw. Een ‘intellectuele uitdaging’. Dat is bij ons thuis de afdeling van Ruud.

 

Hieronder zie je hoe het allemaal moet gaan worden. Op een plaatje van google earth staan alle aan te leggen leidingen ingekleurd. Elk terras krijgt zijn eigen deelsysteem. Dat zijn er zeven in totaal.

 

Schematisch ziet het resultaat van het denk- en rekenwerk er zó uit. Bovenaan in donkerblauw zie je de nieuwe hoofdleiding. Daaronder in diverse vrolijke kleurtjes tref je de zeven deelsystemen aan. Naast dit alles is het de bedoeling dat elk van de tuinen rondom de huizen straks ook een eigen aansluiting op De Waterleiding van Ruud en Teunis krijgt. Maar die aansluitingen pasten niet meer goed in het schema.

 

We gaan werken met een druppelsysteem. Na lang aarzelen, wikken en wegen vinden we dat ‘druppelen’ de voorkeur geniet boven al dan niet grotere of kleinere sproeiers.

Ruud heeft een heuse internetstudie gedaan van hoeveel water onze fruitbomen eigenlijk nodig hebben, gegeven temperatuur, neerslag, wind, luchtvochtigheid, bladoppervlak en weet ik welke variabelen. Hiervoor heeft hij een model van de FAO, de Wereldvoedselorganisatie, gevonden. Hij moet zelf maar eens een keer blogpost schrijven, waarin hij het model uitlegt. Aan de hand van dit model en de metingen van het weerstation kunnen we bepalen hoe vaak, en wanneer, we hoeveel water zouden moeten geven. En dat komt aardig overeen met de vuistregels die we ooit van Kakien hebben gekregen en onze eigen waarnemingen als we gewoon met onze ogen kijken naar hoe de bomer er volgens ons bijstaan.

We hebben nu dus een model. En water geven omdat een doordacht model zegt dat het moet, voelt altijd beter dan gewoon je gevoel te volgen. Daar ga je maar van twijfelen.

 

Het modelletje rekent keurig terug dat we in het begin van ons verblijf op La Palma, te weinig water gaven aan onze bomen. Zie in bovenstaande grafiek bij ‘1’.  Het modelletje laat ook precies zien dat we in juni, toen we bijna twee weken in Nederland verbleven, ook onder het kritische beregeningspeil raakten.

Het grote voordeel van een druppelsysteem is dat we  veel nauwkeuriger kunnen bepalen hoeveel water we aan de bomen geven. Als je de druk van het water in de buizen kent en de diameter kent van de leidingen, als je ook nog de grootte van de druppelgaatjes kent en het aantal druppelgaatjes per boom, dan kan je uitrekenen hoeveel water je aan een boom geeft als de beregening een uur aan staat. Of hoe lang de beregening aan moet staan om de juiste hoeveelheid water te geven. Ook kunnen we met een druppelsysteem de stammen van de avocadobomen  droog houden. Dat schijnt belangrijk te zijn, want rotting tegen te gaan.

Het centrale gedeelte van het bewateringssysteem ziet er uit als op de afbeelding  hieronder. Een drukregulator brengt de waterdruk van wel 30(!) bar uit de aanvoerbuis terug naar 3 bar. Het filter zuivert het water van kleine deeltjes, om te voorkomen dat de druppelgaatjes  verderop in het systeem verstopt raken. Met behulp van een ‘venturi injector’ kan af en toe een reinigingsmiddel aan het water worden toegevoegd, eveneens om te voorkomen dat de druppelgaatjes op den duur gaan verstoppen.

 

Het systeem verdeelt onze finca in zeven zones die elk met een eigen kraan aan- of uit kunnen worden gezet. Daarnaast komen er dus nog drie aansluitingen voor de bewatering van de tuinen rond de drie te bouwen huizen. En. We krijgen een buitenkraan. Op elk van de deelsystemen zit ook nog een tweede drukregulator, zodat de waterdruk op alle terrassen ondanks de hoogteverschillen gelijk is.

Het is de bedoeling om de verschillende zones op termijn met automatische tijdklokken te gaan bedienen. Voorlopig zijn we echter  ‘zuunig’ met dat soort van uitgaven, totdat we zeker weten dat de huisjes er staan en er op dat moment nog geld over is voor ‘luxe-frutsels’ . Nu we eerst de bijzaken gaan uitvoeren, en daarna pas aan de bouw van de huizen kunnen beginnen, is het voor ons wel belangrijk om goed te bewaken dat we ons geld niet uitgeven aan alleen maar de bijzaken.

Het kleine betonnen schuurtje dat op het midden staat van het hoogste terras, wordt het centrale bedieningscentrum van de geheel vernieuwde waterleiding. Dat is in het verrotte systeem dat we gaan vervangen, overigens ook al het geval.

 

Het huidige ‘centrale gedeelte’ ziet er zo uit. Gaat allemaal ‘weg’.

 

Het nieuwe regelcentrum wordt aan de andere kant van het schuurtje geplaatst. (De sinaasappelboom op de foto gaat weg.) Het is de bedoeling dat we het schuurtje aan deze kant gaan uitbreiden, zodat we voldoende ruimte krijgen om spullen op te bergen. Het centrale deel van De Waterleiding komt dan onder dak en achter slot en grendel.

 

De componenten voor het hoofdsysteem zijn al gekocht. We wachten nu op een loodgieter die de aftakking vanuit de aanvoerbuis voor ons zal gaan maken. Daarna kan Ruud zelf aan de slag.

 

Ook de poly etyleen buizen zijn al gekocht en liggen geduldig te wachten op het erf van het Boeddhahuis. Bij elkaar zijn de rollen meer dan twee en een halve kilometer lang…

 

Na de loodgieter zal  Kakien op de drie zuidelijke terrassen met een machine de grond egaliseren en een aantal bomen verwijderen. Dat doet hij terras voor terras.  Vervolgens legt Ruud de bewatering voor het terras aan en kunnen we nieuwe bomen gaan planten. Daarna komen de vier noordelijke terrassen aan de beurt. Op die terrassen blijven de bomen grotendeels staan en hoeven we niet op grote schaal nieuwe aanplant in te brengen.

We hopen dat we over een week of zes klaar zijn. De tijd zal het ons leren…

Zomervakantie!

Afgelopen vrijdagavond begon onze zomervakantie. Twee weken lang hoeven we bijna niet te werken. Daar waren Ruud en ik stiekum erg aan toe, hoe vreemd dat misschien ook klinkt. Twee weken lang gaan we doen wat we altijd deden op het eiland, toen we nog in Nederland woonden. Twee weken lang geen deadlines te halen, geen dagenlange klussen op de finca en geen zorgen over vergunningen.

Uiteraard begon onze vakantie op vrijdagavond bij Flor de Lotus, de moeder aller pizzeria’s. Wereldberoemd in hééél Puntagorda.

 

We hebben flink mazzel met het weer tijdens onze vakantie. Het is nu echt hoog zomer op het eiland. Overdag is het warm en ook in de nacht komt het kwik niet onder de 17 graden. Dat geeft wel een fijn zomers gevoel.

Op zaterdagmiddag fietsten we op onze e-bikes naar de haven van Puntagorda. Vanuit het Boeddhahuis 10km heen en 10km terug. Zeven honderd meter dalen. Zeven honderd meter klimmen. Fluitend. In de sportstand.

 

In  het haventje was het druk zomers. Ook veel Palmero’s hebben vakantie in augustus. Veel van de weekendhuisjes waren bezet en er lagen flink wat motorbootjes voor anker in de puerto. Je kunt er zwemmen in een klein natuurbad (als de oceaan tenminste rustig is, wat vandaag het geval was). Ruud en ik bewaarden onze zwembroeken voor de maandag. Na een half uurtje klommen we de trappen weer op en fietsten we omhoog, terug naar het dorp.

 

Op zaterdagavond zagen we deze prachtige zonsondergang vanaf de plek van ons toekomstige keukenraam.

 

Op zondag deden we niks. Luieren, computeren, in de zon zitten, met de honden spelen in het Boeddhahuis. Hoewel ons huurhuis geen zwembad heeft en geen direct zicht heeft over de oceaan is het toch een super vakantiehuis. In de namiddag moest Ruud de bomen water geven op de finca. Ik maakte in de tussentijd nog wat resterend werk af.

Maandag werd een stranddag op het strand bij de haven van Tazacorte. Hadden we nog nooit gedaan, het strand bij Tazacorte. Meestal zoeken we iets stillers. Maar. Voor herhaling vatbaar. Het was er leuk. En het was super om in de oceaan te zwemmen zonder branding-met-keien. We vonden een plek onder een rieten strandparasol. Zelfs Ruud heeft niet hoeven smeren! Hij houdt af en toe wel van een gokje.

 

In de namiddag vertrokken we naar het noorden. Ooit hadden we tijdens een wandeling van El Tablado naar Roque del Faro (en weer terug) een strandje ontdekt, in de diepte. Dat strandje wilden we nu gaan verkennen. La Fajana, vlakbij het gehucht Franceses. Niet te verwarren met het complex La Fajana op de noordoostpunt van het eiland, waar een groot natuurzwembad is uitgehouwen in de rotsen.

Het noorden van La Palma is prachtig, zeker op een mooie heldere dag als op deze maandag. De autorit vanuit Tazacorte was al de moeite waard. Met muziekjes van Manu Chao, REM en Amadou & Mariam hard aan en de autoramen open. Maar in de afdaling naar het La Fajana werd het landschap pas echt adembenemend.

 

We kwamen uit op een prachtige plek. Een klein gehuchtje, pal aan de kust, bijna op zeeniveau, te midden van oude bananenplantages. Bij 27 graden een fijne plek om een beetje rond te dwalen. Maar een strand hebben we er niet aangetroffen. Wel een rots- en keienkust, waar je het water van de oceaan kunt aanraken. Te gevaarlijk om te zwemmen.

 

In de avond natuurlijk buiten ons eten opeten. (Maar dat doen we tegenwoordig bijna altijd al – da’s normaal geworden). Nog dertien dagen te gaan 🙂

Erfgrens

Ruud en ik zijn al een tijd aan het nadenken over de manier waarop wij onze boomgaard willen afscheiden van de Camino de Pinto, het doorgaande asfaltweggetje dat aan de zuidkant aan ons kavel voorbij gaat.

 

Een afscheiding is nodig, vinden we. De diefstal van ons zonsondergangbankje heeft destijds indruk op ons gemaakt. Daarbij merken we dat Jan en Alleman nog steeds over ons terrein lopen, als we er zelf niet zijn. Dat is nu nog niet zo’n probleem, maar het is toch handig dat men langzamerhand gaat merken dat er sprake is van een privéterrein waarvan je de grenzen met gepaste terughoudendheid dient te respecteren. En dat men de avocado’s aan de bomen laat hangen, als ze rijp zijn. Tot dat wij ze zelf plukken.

Aan de straatkant wordt onze boomgaard nu begrensd door een aantal eenvoudige stenen muurtjes.

 

Het is de bedoeling, in elk geval gebruikelijk,  dat je op dit soort van muurtjes een metalen hekwerk construeert dat het achterliggende terrein helemaal afsluit. Dat ziet er ongeveer uit als hieronder.

 

De metalen hekken zijn ongetwijfeld  zeer effectief om ongewenste vreemdelingen buiten je terrein te houden. Maar Ruud en ik vinden het alle2 helemaal niks, zo’n raamwerk van ijzer.  We vinden de groene hekken lelijk en we houden er niet van om ons zelf achter tralies op te sluiten. Want dat is wel een beetje het gevoel dat je krijgt, als je langs al die hekken loopt hier in het dorp.

Al een tijdje spelen we met de gedachte om met een hek van houten palen, in combinatie met een haag van groenblijvende struiken een afscheiding te maken die wat vriendelijker oogt. Voor ons zelf en voor voorbijgangers.

Tijdens ons laatste fietstocht naar Garafia, vorige week,  troffen we op de plek van een lachwekkend monument, waarover ik nog wel eens zal schrijven, onderstaand hek aan dat bij Ruud meteen tot een Moment van Algehele Inspiratie leidde. Zó willen wij het ook, ongeveer.

 

Geplaatst op een muurtje ziet het geheel er dan uit als op de foto hieronder. Alweer ongeveer. Geeft toch een hele andere indruk als je dit vergelijkt met zo’n groen metalen hek.

 

Achter de houten palen moet  in ons plan een haag van groenblijvende struiken of lage bomen komen. We denken op dit moment aan olijfbomen of oleander struiken. Daarachter begint dan de boomgaard, met waarschijnlijk op de zuidelijke terassen van ons terrein  nog aan te planten avocadobomen.

 

Aangezien we nu al 415 dagen op onze bouwvergunning wachten, en we volgens onze oorspronkelijke planning al lang aan het bouwen zouden zijn; en gezien het feit dat we op dit moment nog geen enkel uitzicht hebben op een snel afkomen van die vergunning, moeten we in onze planning van werkzaamheden maar zaken gaan omdraaien. Bijzaken eerst. Hoofdzaken later. Ruud heeft zich voor genomen om te kijken of hij zo’n hek als hierboven zelf kan maken, zodra hij klaar is met het aanleggen van het nieuwe irrigatiesysteem.

Licuadora

Zo ziet momenteel bij ons de keukentafel er uit op een willekeurig gekozen moment van de dag. Fruitoverloadalert!

 

Dat is best een probleem. Want aan onze fruitbomen hangt nog veel meer van dat spul en ook in de tuin van het Boeddhahuis staat een perenboom die erom smeekt geplukt te worden. En. Ruud en ik houden eigenlijk niet zo van fruit…

Maar. Soms krijgen we een hele goede tip van onze lezertjes.  Zoals de tip van onze oude buren in Almelo (Bedankt Hans en Astrid!) om smoothies te maken. Ruud en ik houden wél van smoothies en nog veel meer van vers vruchtensap zonder toevoegingen van zuivel. We waren alleen nog niet zelf op het idee gekomen dat je die vruchten van ons ook kunt uitpersen en dat daar speciale, hele handige apparaten voor bestaan, ook als die vruchten geen sinaasappel, limoen of citroen zijn. Daar hadden we Hans en Astrid voor nodig. Echt waar.

We leren snel. Vanaf vandaag hebben we een echte ‘Licuadora’ in huis! Vanmiddag door Ruud gekocht bij Worten in Los Llanos, zeg maar de plaatselijke BCC.

 

Uit de doos en mét perenprut en -sap erin, ziet het apparaat er ongeveer zó uit:

 

Hier zie je Ruud voor het eerst in actie. Kan zó in de folder van Worten.

 

En dit is het resultaat van die eerste actie. Drie peren = Twee glazen.

 

De verse perensap smaakt overheerlijk. We kunnen nog ongeveer 137 liter maken. Mjammie!

 

En dít is de afwas, na afloop van twee glazen. Niet heel erg efficiënt. Daar moeten we nog iets op verzinnen.

 

Fijn dat we zulke attente lezers hebben met goede tips die ons dagelijkse leven verrijken. En naar het schijnt kunnen we als we handig zijn met dit apparaat ook nog perensórbets en perenijs maken. Maar hoe dat precies moet, gaat Ruud nog uitpluizen en daarna aan mij uitleggen.

Morgen doen we de peer-banaan-combinatie, zo is mij beloofd.

Gebaande Paden

Het was zondag en prachtig weer. Hoog tijd om de accu’s van onze nieuwe e-bikes wat beter te leren kennen, vonden Ruud en ik. We hadden tijd en zin om voor de tweede keer het Rondje Puntagorda te fietsen. Een bekend parcours inmiddels, dus gebaande paden. Maar wat geeft dat?

 

Teunis kreeg van Ruud een verbod om de ‘sportstand’  op het motortje van zijn fiets te gebruiken. De sportstand is de stand waarin je niet zo hoeft te sporten als je bergop moet en waarin de fiets eigenlijk vanzelf rijdt. Zo’n mooie uitvinding! Tijdens de vorige uitgave van het Rondje Puntagorda had Teunis de sportstand nét iets te vaak gebruikt, hetgeen vlak voor de klim naar Las Tricias, op het einde van de rit, resulteerde in een batterijstand van 5%. Ruud was destijds zo aardig om op de laatste klim op de route van fiets te wisselen. Vandaag werd bij aanvang echter subtiel duidelijk gemaakt dat dit een eenmalige daad van barmhartigheid was. Een verbod dus.

 

Het was een prachtige rit. Voor de tweede keer bijna nog mooier dan toen we de route voor het eerst reden. De zon scheen fel. Er stond vanaf de afdaling naar Garafía een harde wind. De oceaan was prachtig blauw vandaag, met schuimkopjes. De croquetas en de salade op het kleine terrasje boven het kerkplein van Santo Domingo waren heerlijk.

 

Bij thuiskomst stonden er 52 kilometers op de teller. Ruud en ik deden er een kleine vijf uur over. Inclusief lunch en een aantal fotostops. We waren zo dom geweest om onze fietshelmen te vergeten, dus mochten we van ons zelf niet harder dan met dertig km per uur in de afdalingen naar beneden. Dat kan veeel harder. Vijf uur dus over 52 kilometer.

Het parcours kent twee lange klims. De eerste klim krijg je op het begin van het rondje voor je kiezen als je vanaf de LP1 ter hoogte van de grote drakenboom van Puntagorda naar ‘bergop’ afslaat en door de wijnvelden en dennenbossen omhoog naar het restaurant Las Briëstas fietst. De tweede beklimming tref je helemaal op het eind van de route, vanaf halverwege Garaffía en Las Tricias tot aan de LP1 boven Las Tricias. Die laatste klim is zonder sportstand wel zwaar (vindtTeunis). De kilometers zitten daar in je benen en de zon brandt fel in je nek. Tussen de twee beklimmingen door glijd je in een fantastische lange afdaling naar beneden.

 

Onze accu’s doen het nog prima, weten we nu. We hebben geen miskoop gedaan.

Teunis kwam met 27% thuis. Er kan dus hier en daar best nog wat ‘sportstand’ in de route worden ingebouwd. De volgende keer weet ik, waar ik dat zal gaan doen. Want een volgende keer komt er zeker. Zo leuk dat je vanaf je eigen huis op een achternamiddag zo’n prachtige fietstocht kunt maken!

Fruit!

Het was een drukke maand opeens, de afgelopen maand. Eerst vertrok Ruud drie dagen naar NL, onder andere om mijn moeder op te halen. Daarna hadden we dertien dagen lang ‘Mama Cara’ op bezoek. Vervolgens was ik een week in Nederland voor mijn werk, terwijl Ruud op het groene eiland achterbleef. We  komen er proefondervindelijk achter dat het aan de ene kant erg leuk is om bezoek uit NL te ontvangen, maar dat het gastheerschap ook best veel tijd en energie kost, zeker in combinatie met het niet te vermijden woonwerkverkeer richting vaderland. Dát hadden we van tevoren niet bedacht…  Maar goed. Sinds afgelopen dinsdag zijn we weer met ons 2 (pardon, met ons 5) in het grote Boeddhahuis en komen we geleidelijk weer terug in ons inmiddels vertrouwde en fijne La Palma Ritme. Gisteren liepen we onze hondenuitlaatronde vanaf onze finca en maakte ik onderstaande foto. Mooi toch?

 

Een bouwvergunning hebben we nog steeds niet. We komen niet verder dan de mededeling vanuit het Conseja de Aguas dat ‘het afhandelen van beoordeelde aanvragen grote vertraging oploopt, vanwege de politiek’. Wat men daar precies mee bedoelt, weten we eigenlijk niet. Moet er na de recente verkiezingen hier een nieuw tekenbevoegd persoon worden benoemd of speelt er iets anders? We moeten het afwachten. Ik zal maar stoppen met het vermelden van het aantal dagen dat verstreek sinds het indienen van onze aanvraag. Het zijn er veel. Voor ons onverwacht veel. Ruud en ik zijn inmiddels behoorlijk gefrustreerd over de gang van zaken. We willen zo graag beginnen met het bouwen van de huizen! Tegelijkertijd realiseren we ons dat het helemaal geen zin heeft om gefrustreerd te zijn. In een kwade bui heb ik mij wel eens laten ontvallen dat een Spanjaard iemand is die de hele dag door ‘vale, vale’ roept en er eer in legt om anderen ergens op te laten wachten, tegelijkertijd zelf lijdzaam wachtend op tal van zaken die voor hem door  andere Spanjaarden moeten worden geregeld, die hetzelfde doen. ‘Wat een land!’, denk ik dan in zo’n bui.  Grrrr.  Maar het leven is hier wel super relaxed.. En dat trage, relaxte bestaan was voor ons één van de redenen om hier naar toe te komen. Dus wat zeuren we nou?

 

Deze week kregen we ook goed nieuws binnen. In afwachting van de vergunning heeft de Caixa Bank ten lange leste onze hypotheekaanvraag maar alvast beoordeeld en goed gekeurd. Dat was natuurlijk fijn om te horen.

 

Die goedkeuring had echter ook een schaduwzijde. Vanuit de Caixa Bank stelt men als voorwaarde voor het verstrekken van de hypotheek onder meer dat men zich actief wil bemoeien met de planning van de bouwactiviteiten en pas gelden beschikbaar stelt voor een volgende bouwfase  als een Caixa-functionaris vindt dat de voorgaande bouwfase naar behoren is afgerond en er voldoende ‘eigen geld’ in is geïnvesteerd. ‘Nieuwe Wet vanuit de Europese Unie’, wordt er monter bij vermeld. Volgens mij krijgt de Europese Unie tegenwoordig overal de schuld van, als men iets vervelends introduceert. Dat is in Nederland niet anders.

Als gevolg van deze voorwaarde zou er zich nóg iemand met ons project gaan bemoeien. Iemand die vast voortdurend tijd nodig heeft om tot ondertekening van een noodzakelijk formulier over te kunnen gaan, met als gevolg dat de bouw vertraging oploopt. Daarop zitten we helemaal niet te wachten!

Áls we het hypotheekaanbod accepteren zullen we in elk geval niet, zoals het plan was, de huizen in serie laten bouwen, maar één voor één. Het zal ons niet overkomen dat de CaixaMeekijkMan halverwege de bouw laat weten dat hij er nog eens goed naar heeft gekeken en uiteindelijk tot de conclusie moet komen om toch geen gelden beschikbaar te stellen, ons met drie  half afgebouwde huizen achterlatend. We vinden het een idiote constructie.

Gelukkig is het voor ons ook een optie om alles zonder hypotheek voor elkaar te krijgen. Maar  in dat scenario moeten we gaan werken in deelprojecten (huis voor huis, en steeds met een bouwpauze om te kunnen sparen) en zijn we zo een paar jaar verder, voordat alles is afgerond. Dat willen we eigenlijk niet. Onze volgende afspraak met de Caixa is begin september. We hebben dus nog even tijd om te wikken en te wegen  en te beslissen of we dit allemaal op deze manier wel willen.

Blij met de hypotheek maar Nietzoblij met de Meekijkman. Bouwen op La Palma voelt soms zó. En dan is er nog geen steen gelegd…

 

Nu de start van de bouw vertraging oploopt, zien Ruud en ik ons genoodzaakt om alvast te beginnen met het ‘renoveren’ van de boomgaard, nog vóórdat het zware bouwverkeer vertrokken is. Ruud heeft inmiddels uitgedacht hoe hij het nieuwe bewateringssysteem wil gaan inrichten en aanleggen. Daarover meer in een volgende blogpost.

Op basis van voortschrijdend inzicht hebben we inmiddels besloten om een deel van de sinaasappelbomen te gaan rooien en er andere, meer renderende,  vruchtenbomen voor in de plaats te planten. Oorspronkelijk was ons plan om ons toekomstig inkomen volledig uit de verhuur van vakantiehuizen te halen, maar als je zo’n groot terrein hebt is het eigenlijk doodzonde om dit niet wat beter te benutten, vinden we nu.

 

Het ligt voor de hand om de sinaasappels te vervangen voor avocado’s. We zouden zo’n hondertwintig tot honderdertig avocado bomen kwijt kunnen. We zullen ook zeker avocado bomen gaan planten. Maar dat doet momenteel iedereen op La Palma, en vast ook op de andere eilanden. Ruud en ik zijn een beetje huiverig voor een avocado-‘varkenscyclus’; als iedereen avocado’s gaat planten zullen de verkoopprijzen op termijn gaan inzakken. We overwegen daarom om naast avocado’s ook andere boomsoorten te gaan planten.

We denken aan Mango’s.

 

Of misschien wel Papaya’s.

 

Of Kiwi’s.

 

En vast ook een aantal olijfbomen.

 

We zijn begonnen om ons hierop te oriënteren en dat is mooi om te doen. Maar er moet nog veel gebeuren. Als ‘fruitboer’ zijn er tal van regels waaraan je je moet houden. En we zullen een hoop informatie moeten verzamelen en kennis moeten vergaren, voordat we serieus met fruitbomen aan de slag kunnen. En durven. Een plan is een plan. We gaan zien wat het wordt.

 

Vooralsnog hebben we nu, op korte termijn, vooral een ‘Perenprobleem’.  Onze twee perenbomen hangen barstensvol vruchten en we weten bij god niet wat we ermee moeten. Af en toe een peer eten is prima. Maar deze twee fruitboeren houden zelf helemaal niet zo van fruit. Perentaart dan maar weer? Je kan niet elke dag taart eten.  Ruud fluistert: ‘Perenlikeur’. Beetje voorspelbaar is’t-ie soms wel. Perenlikeur. Zou dat smaken?

 

Tot overmaat van ramp kregen we ook nog bovenstaande tros bananen cadeau bij inschrijving van onze SL als klant van CuPalma, één van de landbouwcoöperaties hier. Maar ook daarover meer in een volgende blogpost. Denk ik. Wil je net je peren weg eten, krijg je ‘banaan’ door je strot geduwd. Het leven op La Palma is soms niet eenvoudig.

13 Días

Het is volle maan. En, zoals eerder beschreven: Dat betekent dat de vakantie van moeder op La Palma er weer op zit. Morgen brengt het vliegtuig haar weer terug naar Nederland.

 

We zagen haar staan op de Roque de los Muchachos. Overmand door acute hoogtevrees, maar mét een geweldig uitzicht. Quote van de dag:  ‘Als de auto maar niet uit zich zelf  naar beneden rijdt, terwijl ik er al in zit en Ruud er nog naast staat’.

 

We zagen haar bijna elke avond zitten op een plastic kuipstoeltje voor de schuur op onze finca. Kijken naar de zonsondergang.

 

We zagen haar zitten bij het uitzichtspunt van El Time, op veilige afstand van de ballustrade maar mét een enorme coupe slagroom op de koffie. En we zagen haar rondstruinen bij het kerkje op de weg naar de haven van Tazacorte.

 

We zagen haar van het uitzicht genieten in de brandende zon bij de oude molen van Las Tricias.

 

We zagen haar op het  kerkplein van Santo Domingo, tijdens een warme prettig-slome doordeweekse namiddag.

 

We zagen haar achter de papas guerras op de boulevard van Porto Naos. Er moest een fricandel bij. Ruud en ik hadden de Nederlandse snackbar aan de boulevard nog niet eerder ontdekt.

 

We zagen haar poseren voor de branding bij het natuurzwembad van La Fajana.

 

We zagen haar in stilte lijden tijdens onze hoogte-expeditie op zoek naar de weg vanuit Puntagorda naar de Llano de las Ánimas. Hoogtevrees. Hoogtevrees. Hoogtevrees. Maar toch ook wel hele mooie uitzichten.

 

En we zagen haar steeds weer terug op terrasjes. Bij het Boeddahuis, in Santa Cruz na het funshoppen, waar ze de bijnaam ‘Mama Cara’ van ons kreeg, of elders.

 

De dertien dagen zijn snel voorbij gegaan. Als alles goed gaat, maar wie zal het zeggen, logeert ‘Mama Cara’ volgende keer in een huisje tussen de sinaasappel- en avocadobomen aan de Camino de Pinto in Puntagorda. We noemen er maar geen jaartal bij…