Rubicon

‘The handshake. Seals the contract. From the contract. There is no turning back.’ Uit een liedje van Depeche Mode. Van vroeger. En soms nog van nu. Maar zo voelt het wel. Ergens tussen 14 november en 23 november zullen we ons kavel dan echt moeten gaan kopen. En we kunnen niet meer terug… Mooi dat het allemaal rond gaat komen nu. Maar ook wel wat eng. We kunnen inderdaad niet meer terug. In het slechtste scenario blijven we zitten met een kavel vol sinaasappelbomen en een kleine tot ‘eigen vakantiehuis’ verbouwde pajero. En moeten we blijven wonen in NL in een kleiner huis. En lossen we een paar jaar lang veel geld af aan banken, zonder in Spanje ook maar iets te verdienen.

Maar dat is het slechtste scenario. Alle andere mogelijke scenario’s zijn veel zonniger. In alle opzichten 🙂 Feit is dat ik vandaag begonnen ben om heel praktisch geld te tellen. En over te maken van de ene bankrekening naar de andere bankrekening. Bijna een operatie met militaire preciesie doordat bedragen in een bepaalde volgorde van de ene bank naar de andere bank moeten worden overgeboekt, terwijl elke bank zijn eigen regels en daglimieten voor overboekingen hanteert. Ik ben blij dat ik er ruim op tijd aan begonnen ben.

 

Met het overboeken van de eerste grote bedragen richting Spanje, voelt het abstracte excelsheetje waarmee we plannen en werken opeens zo in-en-in-echt… En met de kredieten die we hebben opgenomen, voel ik me net Donald Duck in het geldpakhuis van zijn oom…

 

Voelt eigenlijk best goed 🙂

Gremlins

Sanne en Auke groeien voorspoedig op. Auke gaat waarschijnlijk een dijk van een münsterlander worden; de dierenarts schat in dat hij zo’n 40kg zwaar zal zijn als hij volwassen is. Dat was niet helemaal de bedoeling. Ter compensatie heeft het hondje een super zachtaardig en aanhankelijk karakter. We hopen dat dit zo blijft als de ‘mormoontjes’ door het lijf gaan gieren… Het woord ‘mormoontjes’ komt nog uit de tijd van Bas. Basje had soms behoorlijk last van zijn hormonen, maar was zo’n klein hondje dat hij dit woord niet goed uit kon spreken. Zo werkt dat in mijn geest…

 

Sanne groeit nu ook goed. Zij was een van de kleinere pups uit de worp van elf en heeft geleerd van zich af te bijten, denk ik. Ze kan soms behoorlijk fel zijn en heeft wat meer de neiging dan Auke om haar eigen weg te gaan en zich dan van niets of niemand wat aan te trekken.

 

Het grootste probleem in ‘de opvoeding’ voor ons is dat broer en zus elkaar erg leuk vinden en eigenlijk verder niemand nodig hebben qua ‘sociaal’, mits er op tijd voor eten en water wordt gezorgd. Ze gingen echt volledig in elkaar op, gunden elkaar ook nooit rust. Gevolg: chronische adhd en gebrek aan concentratie. Gremlins. We hebben dit opgelost door twee benches in de woonkamer te zetten en elk hondje in een eigen ‘gestoffeerd appartement’ te isoleren. Daarnaast doen we individueel oefeneningen met ze (zit, los, wacht, kommaar, gamaarpakken, kort). Dit alles werkt redelijk goed. De hondjes leren supersnel, wat bovenstaande commando’s betreft. Alleen ‘komen’ zonder lijn, als er afleiding is, lukt niet. Maar ze zijn pas 11 weken…

 

Een ander ‘startprobleem’ is toch wel zindelijkheid. Auke kan er slecht tegen om alleen in een vertrek te zijn. Ik heb hem de bijnaam Dolfje Weerwolfje gegeven, want soms is het piepen en janken niet van de lucht. Als hij alleen is, plast hij soms, zelfs als hij in de bench zit. Ook Sanne heeft het soms moeilijk qua plasjes. Ook in de bench…  Dat is best verontrustend. Maar heel geleidelijk nemen de ongelukjes wel af. Auke luistert nu trouwens ook naar de naam Dolfje, dus misschien moet ik maar met die bijnaam gaan stoppen.

 

Sinds dit weekend laten we de pups steeds vaker en langer uit de bench, vrij loslopen in de woonkamer. Ze zijn nu gehoorzaam genoeg om te luisteren naar verbale correcties. NEEEE! of  OHOHOHOHOH!!!  En ze speelvechten elkaar ook niet meer voortdurend de tent uit.

 

Het water in. Na tien weken al.  Zwemmen in de   Lolee, achter ons huis. Vooral Auke is een durfal. Maakte al bij de eerste kennismaking vol overgave een buikduik van het soort waar onze Beike trots op zou zijn geweest… We missen haar nog steeds.

 

De koude oorlog tussen Fenna en de nieuwkomers is langzamerhand wel voorbij. Fenna schikt zich met tegenzin in haar lot en  gedoogt nu. De pups proberen nog altijd bij haar in het gevlei te komen, maar zijn vooralsnog kansloos. Als we een correctief referendum bij de oude bevolking zouden organiseren over de komst van de nieuwkomers, zouden ze worden weggestemd, ben ik bang.

Het Plan (4)

In de afgelopen week is er een nieuwe versie van Het Plan ontstaan. De nieuwe versie wijkt op twee belangrijke punten af van het oude plan; We hebben het idee laten varen om op de mooiste plek van het kavel, bij de pajero, ons eigen huis te bouwen. Ons huis komt nu te staan op het achterste stuk van het kavel, voorbij de betonweg, op het hoogste terras. De pajero hopen we tegen relatief geringe kosten om te kunnen bouwen tot een van de casas rurales.

Daarnaast hebben we het idee achter ons gelaten dat elk vakantiehuis vanaf het terras een vrij uitzicht op de oceaan moet hebben. We plannen nu twee vakantiehuizen op de ‘onderste etage’.  Dit betekent dat met name het huis linksonder weinig zicht heeft op de ocaaan. Vanuit het huis middenonder kan je door de bomen heen de oceaan nog zien. Voor beide huizen maken we een compenserende gazebo, op plekken waar het uitzicht op de oceaan en de zonsondergangen wel goed te zien is.

 

Hierboven zie je de geplande indeling van het terrein, bezien vanuit de richting van de oceaan. Het  huis linksboven wordt ons woonhuis. Het huis rechtsboven wordt omgebouwd vanuit de bestaande pajero. In het model worden de terrassen afgebakend door muren; in het echt liggen er taluds tussen de terrassen. Minder strak en meer ruimte vergend. Maar we hebben waarschijnlijk geen geld om overal ‘strakke’ terrassen aan te laten leggen. De losstaande bomen links en rechts van het kavel en op het kavel erboven, staan er al. Dit geldt ook voor de sinaasappelbomen. In het model zijn de bomen op het kavel onder ons ongeveer 6 meter hoog. In werkelijkheid staan er een paar bomen op dit kavel die hoger zijn.

 

Bovenstaand plaatje laat het kavel zien vanaf de richting van de Camino de Pinto. Als je op deze weg loopt kan je overigens bijna niets van het kavel zien. De terrassen liggen hoger dan de weg.

 

Bovenstaand plaatje laat het terrein zien vanaf de noordwesthoek, ter hoogte van de ingang van het terrein via de Camino de la Capilla.

We hebben de financiering voor de bouw van drie van de vier huisjes zo goed als rond. Maar we blijven voorzichtig; de financiering is pas ECHT rond als het geld op de bankrekening van onze SL staat… Onze planning is om de kooptransactie in de loop van november af te ronden. Daarna kunnen we beginnen met het ontwikkelen van het proyecto samen met een architect en het aanvragen van de benodigde vergunningen. We hopen direct na de zomer van volgend jaar te kunnen beginnen met de bouw. Zoals het er nu voor staat gaan we dan ook  alvast verhuizen naar een huurwoning op het eiland. Mits ons huis in NL dan verkocht is en mits de kosten van het project ongeveer overeenkomen met ons huidige geplande budget. Als dit niet het geval is, blijven we langer in Nederland om verder te sparen.

 

Dit is een satellietfoto van ons perceel. Gisteren bekeken. Ik zag tot mijn ‘schrik’ dat onze bovenbuurman op Google de vermelding ‘casas turisticas’ heeft gekregen. Dit was eerder nog niet het geval. Schrik, omdat het bestemmingsplan voorziet in een beperkt aantal (11) toegestane toeristische bedden. Wij hebben er zes tot acht nodig. Het zou kunnen zijn dat bovenbuurman nu een deel van onze geplande bedden opsouppeert. Dit zou toch wel een probleem zijn…  We laten het uitzoeken. En zo is het altijd wat.

Een zonnige zondag

De tweede dag met onze nieuwe hondjes. Het was een zonnige zondag vol met belangstelling van buren en familie. Het was een gezellige zondag met de ouders en de broer van Ruud en zijn vriendin en hun Daan op, zal ik zeggen… kraamvisite? Ook Daan van vijf vond de pups erg leuk.

De pups zijn eigenlijk al helemaal gewend en voelen zich erg vertrouwd bij Ruud en ondergetekende. Auke is de grootste en sterkste van het stel, maar ook het hondje met het zachtste karakter. Sanne is wat eigenzinniger en zelfstandiger, en laat ons soms al een korte hint zien van wat we in de toekomst mogelijk nog van haar mogen verwachten op het thema ‘ik doe wat ik doe en de baas kan het dak op’.

 

Er wordt gespeeld, geslapen, gegeten, gepoept en geplast op momenten dat het moet. En verder is er nog niet veel. Behalve volslagen vertedering. Auke en Sannen hebben ons al helemaal ingepakt. Binnen 24 uur. We zijn bek af, zo op het einde van de dag. En vandaag was het nog wel een zondag…

Ze zijn er…

Ze zijn er. Een week eerder dan oorspronkelijk gepland. Sinds gisteren wonen Sanne en Auke bij ons. Ze zijn verschrikkelijk leuk! En we hebben er onze handen vol aan…  Hieronder de eerste foto’s.

Van Tijarafe naar La Punta en verder…

Op La Palma zijn  twee grote, meerdaagse wandelroutes. Een route loopt door het binnenland, langs de ‘ruggengraat van het eiland’. Deze route volgt de bergkam van het noordwesten tot aan de uiterste zuidpunt van het eiland (of andersom natuurlijk). De tweede route volgt min of meer de kustlijn en heet de Camino Real.

 

Een mooie wandeling is het stuk van de Camino Real dat loopt vanaf Tijarafe, naar het zuiden, tot aan een uitzichtpunt boven het gehucht La Punta, op weg naar de Torre del Time. Wij stoppen op dit uitzichtpunt, omdat de wandeling anders te lang en daardoor te zwaar voor ons wordt. Je kunt er prachtig uitkijken over de kleurige gebouwen van het stadje Los Llanos.

 

Verdwalen kan je niet, want de route van de tocht wordt prima bewegwijzerd. De tocht loopt overwegend door een droog landschap. Zeker in de zomer en het najaar is dit het geval, als de droogte overduidelijk zichtbaar wordt in de lage gebieden die niet geirrigeerd worden. De wandeling heeft hierdoor weer een heel ander karakter dan het deel van de koningsweg tussen Puntagorda en Tijarafe, dat ik eerder beschreef.

 

Ook op deze wandeling moet je onderweg enkele barranco’s passeren. De barranco’s op dit deel van het eiland zijn wat breder en wat dieper. Af en toe dus even een flinke afdaling, en daarna klim.

 

Het startpunt van de wandeling is voor ons altijd het plein voor de kerk van Tijarafe. De auto kan je meestal wel parkeren langs de weg naar de kerk toe, die vanaf de bocht bij de kiosko omhoog het dorp in gaat. Zoniet, dan is er voorbij de bocht nog een parkeerplaats. De route komt langs het terras van de brouwerij Isla Verde (‘de Belg’ in ons jargon). Hier kan je lekker eten. Ook verderop in La Punta zijn een tweetal terrassen. Het is er niet toeristisch.

 

Ook dit deel van de Camino Real is erg leuk om te lopen. Let er wel op dat je water meeneemt. De zon is scherp en kan verzengend schijnen op een deel van de route. Er is weinig beschutting tegen de zon onderweg. Je kunt zelf bepalen hoe ver je lopen wilt. In La Punta en bij De belg is een bushalte, zodat je je ook terug kunt laten vervoeren. De bus gaat 1x per uur. Let er ook hier op dat de bus tussen 15:00 en 16:00 niet rijdt…

 

De kiosko van Tijarafe is het natuurlijke eindpunt van deze wandeling.

Download

Zonsondergang op de Matos

Ik heb al een paar keer kort geschreven over de Matos. De Matos is een heuvel, hoogste punt op de kraterrand van een oud vulkaantje, aan de kust bij Puntagorda. Vanaf ‘ons’ kavel kijken we erop uit; een kale heuvel met daarop twee kruizen. Je kunt de heuvel hieronder een beetje vaag zien links onder de sinaasappels.

 

De top van de Matos is een prachtige plek om de zonsondergang te zien en te ervaren. Op de heuvel is een uitzichtpunt gemaakt met 360 graden uitzicht over de oceaan, op het dorp Puntagorda en op de bergen achter Puntagorda. Zo rond zonsondergang wordt dit uitzichtspunt nog weer wat spectaculairder door het rode zonlicht. De foto’s hieronder zijn gemaakt eind februari 2016. De winters zijn mooi op La Palma.

 

En zo ziet de zonsondergang boven de Matos er van een afstandje uit.

Naar de Belg

Langs de LP1, de rondweg die rondom het eiland loopt, ligt ter hoogte van het gehucht La Punta, in de gemeente Tijarafe, de brouwerij ‘Isla Verde’.  Hier wordt door immigranten uit België ‘HET bier van La Palma’ gebrouwen. Er worden als ik het goed heb drie verschillende soorten bier gemaakt, maar ik vind de ‘Picara’ veruit de lekkerste. Het bier houdt een beetje het midden tussen een een pilsener en een witbier.

 

Achter de brouwerij is een kleine bar-eetcafé, Spaanse stijl dus met tl-buizen,  en weer aan de achterzijde hiervan,  is een geweldig leuk open buitenterras dat uitkijkt over de zee. Omdat de brouwerij er aan de voorkant, aan de wegkant, niet zo heel erg uitnodigend uitziet, heeft het enkele jaren geduurd voordat we dit terras ‘ontdekten’. Maar inmiddels zijn we er vaste klanten tijdens onze vakanties, en ik denk dat dit ook wel het geval zal zijn als we te zijner tijd op La Palma wonen. De mensen van de bediening zijn altijd supervriendelijk, al lopen ze zich lange werkdagen lang de benen uit het lijf, trapje op trapje af.

 

Het is een plek om ontspannen te zitten. ‘s Middags in de schaduw met uitzicht op een zonnige oceaan of ‘s avonds in de zwoele zomeravondlucht.  Voor een drankje of een voor een lekkere maaltijd. Het leuke is dat er een aantal NIET-lokale gerechten op de kaart staan, en dat dit dan geen varianten op ‘pizza’ zijn. Ze hebben er een lekkere vegetarische lasagna. Voor liefhebbers van de Duitse keuken staat er iets met kool en blinde vink op het menu. Er staat een echt lekkere curry op de kaart. Maar onvergetelijk zijn de kipkroketjes-en-groentekroketjes met chutney EN/OF de Brusselse wafel. Het laatste gerecht staat overigens als desert op het menu, maar vergeet dit.  De omvang en het aantal calorieën staan gelijk aan een volledige maaltijd. Voor de liefhebber dus.

Je kunt er ook in januari ‘s avonds gewoon buiten eten. Als het te koud is en de wind ‘verkeerd’ staat, zorgen spandoeken en terrasverwarmers ervoor dat je met een trui aan toch lekker kunt zitten. Buiten eten in januari, ‘s avonds rond een uur of half negen. Da’s toch helemaal geweldig?

 

‘De Belg’ ligt op een kleine twintig minuten rijden vanaf het centrum van Puntagorda, een paar minuten rijden voorbij het dorp Tijarafe, aan de rechterzijde van de LP1.

Van Puntagorda naar Tijarafe

Een van onze favoriete wandelingen gaat van Puntagorda naar het aangrenzende dorp Tijarafe. De wandeling duurt enkele reis ruim drie uur en je overbrugt dan ongeveer tien kilometer. De route voert over de camino real, de oude koningsweg, het wandelpad dat een volledige ronde langs de kust van het eiland maakt, en wordt meer dan goed (want door twee instanties met verschillende borden) bewegwijzerd.

 

Het startpunt voor ons is het uitzichtpunt bij de Drakenboom, helemaal aan de zuidgrens van Puntagorda. Het uitzichtpunt ligt langs de LP1. Op het parkeerplaatsje kan je je auto parkeren. Van hieruit gaat het direct flink naar beneden, een barranco in. En vervolgens weer omhoog. Even een steile klim. Maar de moeite waard. Tijdens de route passeer je nog een drietal andere barranco’s. Ook maak je een klim naar het hoogste punt aan de noord-westkust (een heuvel boven Tinizara). En die heuvel daal je ook weer af.

 

De wandelroute klimt dus eerst naar het hoog gelegen gehucht Tinizara. Daar aangekomen, je bent dan ongeveer op een derde van het traject enkele reis, is een barretje waar je even kunt zitten en wat kunt drinken. IJskoude cola bijvoorbeeld. Op dit punt heb je de zwaarste klim gehad. Van de heenweg. Voorbij het barretje van Tinzara gaat het pad langs palmbomenweggetjes steil, maar dan echt steil, naar beneden. Eerst loop je de oceaan tegemoet, en dan na een scherpe bocht, voert het pad alsnog een barranco in. Dalen. Je blijft maar dalen. Op de weg terug is dit stuk het allersteilste deel van de route. Voor ons een reden om af en toe gewoon de bus terug te nemen. Zeker als het warm is.

 

Na deze laatste barranco loop je het dorp Tijarafe tegemoet. In het centrum van Tijarafe zijn een paar terrasjes waar je wat kunt eten of drinken. Wij gaan altijd naar De Touristische Trekpleister van het dorp, de kiosko aan de doorgaande weg. Die is trouwens op maandagen gesloten (tip van een ervaringsdeskundige).  We vinden het daar erg leuk. Je zit er tussen toeristen en dorpelingen, en er is een leuke tamme papegaai. De eigenaar is fan van Atletico Madrid. Van Feijenoord heeft hij nog nooit gehoord, wel van Ajax Amsterdam. Da’s een beetje dom van hem,  om met de vrouw van de koning te spreken.

 

En dan de weg weer terug. Best zwaar. Vooral als je een biertje op hebt bij de kiosko en de zon fel in je nek schijnt. Maar we komen altijd weer ‘thuis’, uiteindelijk.

 

Je kunt natuurlijk in Tijarafe ook gewoon de bus terug nemen. Dan ben je wel een ‘loser’ en niet sportief. Maar er is een bushalte aan de ‘andere’ (zuidelijke) kant van het dorpscentrum van Tijarafe. En er is een bushalte bij het uitzichtpunt van de Drakenboom in Puntagorda. Het gemak dient de mens. Let wel op: de bus van 15:50 rijdt niet… (tip van een ervaringsdeskundige).

 

De wandeling van Puntagorda en Tijarafe is echt heel leuk. In alle seizoenen. Iedere keer weer.

Download