Steeds meer avocado’s…

Sinds afgelopen vrijdag zijn Ruud en ik weer avocado’s aan het inplanten. Het warme, droge weer dat altijd meekomt met een Calima liep vrijdag op zijn einde. De temperaturen zijn nu weer aangenaam zomers.

 

Het is echt heel veel werk om alle resterende vijftig planten op tijd in de grond te krijgen. Als we er dertien op een dag doen, er passen dertien planten in de auto, zijn we na afloop knap moe.

 

Beetje bij beetje begint het onderste zuidterras zich nu echter te vullen met kleine groene plantjes. Het is een bijzonder gevoel om op je eigen landje avocado-boertje te mogen spelen en langzaam maar zeker te zien hoe alles wat je bedenkt ook daadwerkelijk vorm krijgt.

 

Hier is het uiteindelijke allemaal om begonnen. De pakweg vijftien ‘oude’ avocadobomen dragen al volop vrucht. Het is eigenlijk voor het eerst dat we dat zien gebeuren. In het verleden kregen ze jarenlang echt veel te weinig water. Op een avocadoblog (ja, die bestaan), las ik dat een volwassen avocadoboom gemiddeld zo’n 500-600 vruchten per seizoen kan produceren. Zo goed doen onze bomen het bepaald niet. Als ik honderdvijftig avocado’s tel aan een boom, zijn het er veel.

In het eerste oogstjaar, dat is in 2022 of 2023 mogen we overigens gemiddeld tussen de tien en twintig avocado’s per aangeplante boom verwachten. Ons harde werken dient dus een doel voor de lange termijn.

 

De voorbije kalimaweek is niet bepaald een zegen geweest voor onze palmboom. De wereld is ook wreed. Nét als je wordt overgezet, als je op je kwetsbaarst bent als plant, komt de nachttemperatuur niet onder de 23 graden uit en daalt de luchtvochtigheid naar richting tien procent. Zie dan maar eens te overleven. Onze palm doet zijn best. Meer kunnen we niet vragen of verwachten.

 

De roedel is inmiddels goed thuis op de finca. Hieronder zie je een actiefoto van een gezamenlijke hagendissenjacht. Drie honden om een boom. Hagedis maakt geen kans. Samenwerking heet dat.

 

Gisteren zagen we ook voor de eerste keer de roedel in actie om ‘hun’ territorium te bewaken. Er liep een niets vermoedende mevrouw met hond ons terrein op. Dat doet ze waarschijnlijk al jarenlang, want onze finca is jarenlang een braakliggend verlaten gebiedje geweest, waar bijvoorbeeld ook gejaagd werd op konijnen. Nu kreeg mevrouw de schrik van haar leven. En haar hondje ook. Drie grote hard blaffende honden kwamen er van achter de sinaasappels op haar af stormen. Niet helemaal de bedoeling natuurlijk, maar Ruud en ik vonden het stiekum ook wel best zo. Mevrouw had inmiddels kunnen weten dat het terrein niet meer verlaten is.  De roedel bleef keurig bij de achteringang van de boomgaard ‘de wacht houden’. Je snapt niet goed hoe die honden kunnen begrijpen tot waar ‘de grens loopt’.  Maar ze weten het.

Op de foto hieronder zie je hoever we gisterenmiddag om één uur waren gekomen. Alle ‘Fuertes’ zijn geplant. Met de ‘Hass-bomen’ zijn we op de helft. ‘Fuertes’ en ‘Hass’ bevruchten elkaar. De beste avocado’s komen van de Hass. Maar op elke zesde of zevende Hass-avocadoboom moet er een Fuerte-avocadoboom worden ‘ingeroosterd’. Anders gaat het allemaal niet werken met die avocado’s. Zegt men.

 

Die calima kwam overigens wel op een heel vervelend moment. Niet alleen voor de palmboom, maar ook voor ons. Er moeten  nu nog zo’n 25 bomen worden geplant en dat werk komt door het calima-uitstel nu helemaal op het bordje van Ruud terecht. Vanwege het NL-werk kan ik niet meer meehelpen. Als ik terug kom uit Nederland moeten de bomen echt in de grond staan, voordat de regendagen komen. Het leven van een avocadoboer gaat soms niet over rozen.

Nog meer avocado’s

De afgelopen drie weken zijn we, tussen alle andere bedrijven door, flink druk geweest met ons ‘derde terras’ aan de zuidkant van de boomgaard. Dit is het grootste van alle zeven terrassen die gezamenlijk onze finca vormen. Door een groot, ondergronds, lek in het irrigatiesysteem hebben de bomen op dit terras  jarenlang geen of heel erg weinig water gekregen. De helft van het terras bestond uit kale verdroogde grond, toen we ons perceel kochten. Op de andere helft stonden een stuk of tien, moegestreden avocoadobomen. Ook een jaar mét voldoende water, was voor deze bomen niet genoeg om nog  te kunnen herstellen. De sinaasappelbomen op het terras herstelden wel goed. Maar daar hebben we er zó veel van. En sinaasappels brengen bijna niks op. Dus werd het ‘time for a change’, vonden Ruud en ik.

In mei van dit jaar zag het derde zuidterras er nog zó uit.

 

Inmiddels zijn deze plaatjes voltooid verleden tijd. De ‘pala’ van José kwam, zag en overwon. Als eerste werden de bomen gerooid en afgevoerd. Daarna werd de de bovenlaag van 60 cm picon weg geschoven en werd de grond vrij gemaakt van grote keien en resten van archeologische irrigatiesystemen. Er is wat aan ‘buis’ in de grond gestopt in de voorbije jaren.

 

De grond werd open open gebroken met alweer de ‘pala’ en ge-egaliseerd met een tractor.

 

Vorig weekend kon Ruud bedenken op welke plekken we avocado-bomen gaan planten. De bomen moeten minimaal 4,5m uit elkaar staan. Sommige mensen zeggen die afstand zeven meter moet zijn. Andere mensen zeggen dat dit ouderwets en achterhaald is.  Minder ruimte tussen de bomen, en de bomen korter houden. Dat levert meer vruchten per m2 op. Allemaal Palmero’s, die het kunnen weten.  Modern als we zijn, kozen wij uiteindelijk voor de 4,5 meter.  Bij elk plastic pijpje komt een boom.

 

Afgelopen zaterdagmiddag werden met een mini graafmachine de plantkuilen voor ons gegraven. Vijftig stuks. Het werk was in een uurtje gepiept. Je moet er toch niet aan denken dat je dit allemaal met de hand zou moeten doen..

 

Ruud is er in geslaagd om op diverse adressen in Los Llanos, El Paso en ons eigen dorp de ontbrekende avocado planten bij elkaar te scharrelen. Rond het Boeddhahuis hebben we er nu vijftig klaar staan om in te planten. We wachten er nog even mee, omdat er deze week warm weer wordt voorspeld. Aan het einde van de week zou het moeten kunnen.

 

Onze palm staat nu ruim een week op zijn nieuwe plek. Om de andere dag krijgt de ‘vondeling’ enkele kruiwagens vol met water. Zoals het er nu naar uit ziet, gaat de boom het redden op zijn ereplaats. Maar ik denk dat we een jaar verder moeten zijn, voordat we dat zeker zullen weten. Hij was zo klein toen we hem voor het eerst zagen opschieten, vanuit een klodder geitenmest, tussen de takken van een kale sinaasappelboom door. Nu is hij al bijna groter dan een volwassen man. Binnen anderhalf jaar. Hopen dat hij het redt.

Ook het kleine drakenboompje langs de weg heeft het geweld van de pala overleefd.

 

Intussen groeit en bloeit elders in de boomgaard alles door alsof er niets aan de hand is. De mango’s komen er aan. Citroenen zijn er altijd. En natuurlijk maken de sinaasappels zich langzaam maar zeker alweer op voor de pluk van  het volgende voorjaar.

 

Over drie of vier jaar zullen de nieuwe avocado bomen mee doen met dit spel.

En nu moeten ze groeien!

Zo begon het, een maand of drie geleden. We gingen bomen tellen. Hoeveel bomen stonden er nu eigenlijk op onze finca, en van welke soort? De precieze aantallen ben ik al weer vergeten. Al tellend veranderde voor Ruud en mij  namelijk de onderzoeksvraag. Hoeveel bomen zouden er KUNNEN staan op onze finca? Er was zoveel ongebruikte ruimte. We zagen zoveel sinaasappelbomen in slechte conditie die nauwelijks iets opbrengen. Op sommige plekken stonden de bomen op en in elkaar, elkaar verdrukkend in een hopeloos grid. We besloten dat het roer om moest. Zonde om al die ruimte niet wat meer economisch te benutten. Weg met de voorzichtigheid!  We vonden dat het tijd werd voor een Grote Ingreep in onze boomgaard.

 

Avocado’s. We besloten avocado’s te gaan planten, zoals iedereen hier doet, als men een terrein op de hoogte van onze finca bezit. Avocado’s op de drie zuidelijke terrassen van onze finca. Of in elk geval op het bovenste en het onderste terras. Wat we precies met het middelste terras gaan doen, weten we nog niet. Sinaasappelbomen zijn best mooi om te zien vanuit je huis, grote delen van het jaar. Misschien laten we ze daarom toch maar staan op dit terras.

Tijdens de Grote Bomentelling zag ons bovenste terras aan de zuidkant er zó uit.

 

Anderhalve week geleden zag het zelfde terras er uit als op de foto hieronder. Het deed ons aanvankelijk wel een heel klein beetje pijn om alles er zo bij te zien liggen, want plaatje 1 ziet er er natuurlijk veel beter uit dan plaatje 2. Maar veel van die bomen stonden er écht niet goed bij.

 

Na de rode lintjes en de komst van het Bakbeest hielden we vijf goede sinaasappelbomen en zes redelijk goede avocadobomen over. Zo maakten we ruimte voor zeventien nieuwe avocadobomen op dit terras. Vandaag was het voor hen de grote dag. BoomPlantdag! De laatste keer dat ik een boomplantdag meemaakte, zat ik in de zesde klas van de lagere school. Stompzinnige activiteit, dat bomen planten vond ik toen. Met z’n allen elkaar een beetje in de weg lopen op een modderveldje in een of andere  uithoek van het dorp, ‘omdat kinderen en bomen nu eenmaal de toekomst hebben’. Ik was ook op mijn elfde al niet zo’n groepsmens en niet zo into lege slogans. Alle parkjes waar ik destijds zo’n boomplantdag meemaakte, zijn inmiddels al weer verdwenen en volgebouwd. Bijna alle kinderen van toen zijn er gelukkig nog. De ene toekomst is de andere niet. Maar dat kon ik toen nog niet weten.

 

Dat planten van die zeventien boompjes nam uiteindelijk bijna een hele dag in beslag. Notoire slowstarters als Ruud en ik zijn, begon de boomplantdag-voor-oudere-jongeren op onze finca pas rond elf uur. Even voor zessen en vele zweetdruppeltjes en uithijgmomenten later, waren we klaar en stonden de aguacates, zoals avocado’s hier heten,  in gelid in de grond. Het planten van een boompje kostte ons gemiddeld dus 25 minuten. Dat kan vast sneller en efficiënter. Maar we deden alles met de hand en hadden ook pauzes voor de fun. We hadden het erg naar ons zin op onze finca. De zon scheen. De oceaan was prachtig blauw. Er scheerden voortdurend een paar kleine valkjes laag over de terrassen heen en weer,  op zoek naar muis en hagedis. En er moet eigenlijk ook  best veel gebeuren, voordat zo’n boompje staat.

Gelukkig had Jose voor ons de kuilen al uitgegraven met een kleine graafmachine.

 

In elke kuil gooiden we als eerste stap van het boomplantproces een handje ongebluste kalk over de grond. De ongebluste kalk schijnt de wortels van  het plantje te beschermen  tegen schimmelziekten en te zorgen voor een wat hogere PH-waarde van de grond. Avocado’s vinden dat fijn, is ons verteld.

 

Na de kalk was het mest halen op de aangevoerde mesthoop. Dennennaalden, gemengd met geitenpis. Voor elke boom een kruiwagen plus een emmer vol.

 

De emmer mest gooiden we over het laagje ongebluste kalk. Daarna  hakten we de mest fijn met een steekschop uit de tuingereedschapserfenis van mijn vader, die ik koester. Zo leuk dat al die schoppen en spaden en harken en schoffels, die herinneringen tastbaar houden, mee zijn gekomen uit Nederland en nu in een schuurtje in Puntagorda staan.

 

Laagje grond over de mest, want de wortels van jonge avocadoboompjes moeten niet meteen in aanraking komen met het dennennaaldengeitenpismengsel. Daar zijn ze nog te klein en te teer voor. De mest is voor later, als ze groter en sterker zijn en meer eten nodig hebben.

 

Na de mest en het zandbedje, nog een keer een laagje mest en een zandbedje indoen in de kuil. Daarna kijken of het plantje past en niet boven of onder het maaiveld uitsteekt.

 

Dan het Grote Moment: De avocadobaby wordt voorzichtig uit het potje gehaald, waarbij het belangrijk is dat je ervoor zorgt dat de kluit niet breekt.

 

De kluit helemaal ingraven met zand. De kuil moet helemaal dicht. Zonder graafmachine dit keer, gewoon met twee scheppen en vier handen. Valt niet mee als de zon schijnt en als je tere laptophandjes hebt. Maar ik heb maar één blaar opgelopen, dus dat valt best mee.

 

Als het plantje  vast op zijn plek staat, kieper je de kruiwagen met mest leeg. Met je handen maak je een mooie ring van de mest om de avocado heen.

 

Vervolgens gooi je het allerlaatste zand van de zandstapel naast de kuil over de mest heen. Het plantje staat nu in een ondiepe kuil. De ring van mest is straks het fundament voor de nog aan te leggen druppelslang van het irrigatiesysteem en zal geleidelijk oplossen en inklinken.

 

Maar de eerste tijd is het plantje nog te te klein voor de druppelslang. De wortels moeten zich nog gaan verspreiden over de boden. Tot dat het zover is, en dat duurt enkele maanden zegt Kakien, moeten de plantjes liefst met de hand water krijgen. Vandaag kregen ze allemaal één emmer. Voorzichtig in het kuiltje gegoten. Vanaf volgende week doen we dit met een grote tuinslang of misschien tóch met een druppelslang, maar dan één die ‘strak’ om de stam van de avocado gerold is. Dat laatste hebben we afgekeken van een paar grote avocadovelden die onlangs in de buurt zijn aangeplant en waar men echt niet alle 1.380 boompjes met de hand water gaat geven, dag in, dag uit.

 

Als laatste krijgt het plantje een beschermingskraag. Hiermee wordt voorkomen dat de stam van het plantje kapot wordt gevreten door konijnen of andere bichos met scherpe tanden.

 

Zoals altijd bij dit soort klussen, lag de algehele coördinatie vandaag weer in handen van Fenna. Fenna is een kei in het delegeren van werkzaamheden. Zij bewaakt de hoofdlijnen en zorgt dat de targets of the day gemeet worden.

 

Ons terras ziet er nu uit als hieronder. Ruud en ik zijn erg tevreden met het resultaat. En nu moeten ze groeien! Over een jaar of drie kunnen we de eerste avocado’s plukken en verkopen, zegt iedereen die het hier weten kan, hetgeen wordt bevestigd door de ‘vakliteratuur’ die we van het internet hebben geplukt. Avocado’s verkopen in de toekomst, daar is het ons uiteindelijk allemaal om te doen.

 

Kiek’nwattwordt, zeggen ze in Twente.

463

Dat is het aantal dagen dat inmiddels is verstreken sinds we onze aanvraag voor een bouwvergunning inleverden op het gemeentehuis van Puntagorda. Dat zijn best een boel dagen en dat hadden we vooraf niet gedacht.  Ons geduld is eigenlijk wel op. Gelukkig wonen we in een Boeddhahuis. Elke dag als ik door de voordeur naar buiten loop, glimlacht het beeld mij toe en fluistert het gezicht mij in dat ‘geduldig zijn’ één van de zes goede eigenschappen is op de weg naar verlichting. Ruud en ik voelen ons inmiddels al behoorlijk verlicht in ons hoofd. En elke dag die we nog langer moeten doorbrengen met wachten op de vergunning, maakt ons nog weer een beetje een beter en gelukkiger mens. Daar doen we het voor.

 

Langzaam maar zeker lijkt het er echter op dat voor ons de lange periode van hopen en uitstel naar een einde loopt. Via via hebben we reeds vernomen dat de aanvraag zal worden toegekend. Een bezwaar van een activistische milieugroep tegen ons project is ongegrond verklaard. Afgelopen maandag ontvingen we via onze contactpersoon bij het Cabildo een mail van het secretariaat van het Consejo de Aguas dat het nu toch echt een kwestie van ‘unos dias’ is, voordat de vergunning afkomt. Die unos dias zijn overigens inmiddels al wel weer voorbij. Maar voorheen was het ‘we hebben nog vier maanden de tijd’, dus er lijkt schot in de zaak te zitten. Ruud en ik hopen dat de vlag ergens in september toch echt uit kan. Maar dat hopen we  héééél voorzichtig.

Intussen gaat ons dagelijkse La Palma-leventje gewoon zijn gangetje. Ik werk overdag vanachter mijn laptop voor de klanten in Nederland. Als ik daarmee bezig ben, heb ik dít uitzicht. Dat is wel eens slechter geweest…

 

Ruud is bezig met allerhande werk op of voor de finca. Daar heeft hij bijna een dagtaak aan. Veel werk, nog veel meer geregel.  Als je iets voor elkaar wil krijgen op La Palma kost dat ongeveer 4x zoveel tijd als in Nederland. Heeft te maken met afstanden. Heeft te maken met onze onbekendheid met het land. Heeft te maken met beperkte voorraden in winkels. Heeft te maken met hoe de dingen hier nu eenmaal gaan. Maar uiteindelijk komt alles bijna altijd wel voor elkaar.  Als je maar ‘Zen’ blijft in je hoofd en je niet gek laat maken door ‘vertragende factoren en omstandigheden’.

Ons derde (laagste) terras aan de zuidkant van de finca is nu helemaal vrij van bomen en rotsen. De bomen en rotsen zijn met een grote machine verwijderd en met een vrachtwagen afgevoerd. De afronding van het werk duurde een halve week langer dan gedacht omdat de machine een paar dagen stil stond op ons terrein met een ‘electronisch probleem’. Gelukkig kreeg men alles uiteindelijk weer aan de praat.

 

Ruud is klaar met het aanleggen van ‘het waterleidingbedrijf’. Het kostte hem best veel tijd om alle benodigde onderdelen bij elkaar te krijgen. Maar Ruud is een strakke inkoper, en bleef met de aankoop van de onderdelen van ons nieuwe irrigatiesysteem flink onder het oorspronkelijke budget.  Hier en daar gaf Kakien Ruud een goede tip of deed hij Ruud een ‘handig adresje’ aan de hand.  We zijn erg blij, dankbaar zelfs, dat we zo goed door hem geholpen worden. Alles is nu klaar om over de hele boomgaard de nieuwe leidingen aan te kunnen leggen.

 

Inmiddels is de grond van het onderste terras ook bijna helemaal open gebroken. Komende week wordt alles afgerond en wordt het terras ge-egaliseerd en klaar gemaakt voor het planten van avocadobomen. Die moet Ruud nog wel bij elkaar verzamelen. We moeten er nog zo’n veertig op de kop zien te tikken. Beetje bij beetje. Poco á poco.

 

Op het eerste (bovenste) terras zijn de kuilen voor de bomen al gegraven en is er mest aangevoerd. Morgen (zaterdag) gaan Ruud en ik daar de bomen alvast inplanten.

 

Vandaag hebben we samen met Jose en zijn machine onze palmboom overgezet naar zijn nieuwe plek. Gisteravond stond de palm als enige boom van het terras nog hier.

 

Sinds vanochtend, half twaalf, staat hij hier. Prachtig om te zien hoe iemand met zo’n grote machine zo heel voorzichtig een boom kan uitgraven en weer kan ingraven. De palm kreeg een bedje van rotsen  onder zijn wortels (voor de mineralen, aldus Jose) en een dekentje van geitenmest, en staat met zijn oorspronkelijke noordkant weer op het noorden gericht. Nu maar hopen dat de plant de grote verhuizing gaat overleven… We hopen er erg op.  Ruud en ik vinden hem erg mooi staan op zijn nieuwe plek. Als toekomstige gasten ons terrein oprijden, is de palmboom voor hen een eerste blikvanger.

 

Onze palmboom was nog maar nét een beetje gewend aan zijn nieuwe plek, of hij kreeg al een nieuwe buurman voor zijn kiezen. Terwijl Ruud en ik voor een boodschap in Los Llanos waren, plaatsten twee bouwvakkers in dienst van Oscar, onze aannemer, een bouwcontainer met gereedschappen pal naast onze boom. Ook Oscar heeft er kennelijk vertrouwen in dat de bouwvergunning nu snel onze kant op komt. Of hij hoopt erop. Zijn vorige project in Puntagorda heeft hij deze week opgeleverd, dus hij wil heel graag nu bij ons aan de slag. Dát willen wij ook wel. Maar eerst moet de bouwvergunning er zijn.

 

Ondanks dat er nog geen steen is gemetseld, zijn we sinds een week of vier wel bezig om ons terrein naar ons eigen idee in te richten. Het heeft ons ongeveer een half jaar gekost om onze plek te leren kennen en concrete plannen voor de toekomst te maken.

 

Nu de eerste plannen tastbaar en zichtbaar worden, voelt onze finca voor ons elke dag meer als ons thuis. Elke keer als we er zijn, om te werken of gewoon om er rond te lopen, vinden we dat we een prachtige plek hebben gevonden. Dat is een mooi gevoel. Dat mooie gevoel pakken we uit en stoffen we af, op de momenten dat het lange wachten op vergunningen ons even teveel wordt..

Palmbomen draaien niet

Tijdens onze afwezigheid heeft José flink doorgewerkt aan het onderste terras aan de zuidzijde van onze finca. Op twee sinaasappelbomen en één palmboom na, zijn alle bomen nu gerooid en afgevoerd. Het picon (steengruis en grind) is grotendeels verwijderd. Onder deze laag komt prachtige rode grond te voorschijn.

 

Werkendeweg heeft Jose één van onze meest nijpende groenafvalproblemen opgelost. Op de foto hieronder zie je hoe een paar maanden geleden de stapels snoeihout enorme proporties aannamen, nadat we al het afvalhout van de afgelopen jaren van het terrein hadden verwijderd en (noodgedwongen) parkeerden aan de onderkant van onze onderste terrassen.

 

Inmiddels zijn de houtstapels flink gedecimeerd. José heeft eerst de picon er overheen geschoven.

 

En vervolgens de laag van hout en gruis over het talud naar beneden geschoven. Weg houtwal. Weg brandgevaar. Het talud is daarmee wat breder geworden, maar blijft binnen de grenzen van ons terrein. Ruud en ik zijn erg blij met zoveel creativiteit. Hadden we zelf niet bedacht. We merken aan alles dat José wel vaker met dit soort bijltjes hakt.

 

Onze babypalm, de vondeling, staat als vrijwel enige boom nog op zijn plek. Op dringend advies van Kakien en Jose gaan we proberen de boom te verplaatsen. Als we  de boom tussen de avocado’s laten staan, zal hij op termijn alle avocado’s in de directe omgeving het leven zo zuur maken dat ze het loodje gaan leggen door gebrek aan water. Palmbomen schijnen kampioenen te zijn in het onttrekken van water uit de bodem, ten koste van andere bomen.

 

Komende vrijdag wordt de palm daarom in een grote kluit met de machine verplaatst naar de uiterste rand aan de kopse kant van het terras. Volgens Jose heeft onze babypalm een redelijk grote kans om de verplanting te overleven. Hij ziet er sterk uit en groeit als kool. Wel is het belangrijk dat we voorafgaand aan de verplanting met een spuitbus de noordzijde van de boom markeren. Palmbomen die tijdens de verplanting worden gedraaid ten opzichte van hun oorspronkelijke ‘noordzijde’, zijn volgens José ten dode opgeschreven. Palmbomen kunnen niet draaien. Zo leer je nog eens wat.

 

En Ruud keek en zag dat het goed was. Komende vrijdag wordt de mest geleverd. Zodra de temperaturen wat gaan dalen kunnen we de avocado’s op het bovenste terras gaan inplanten. Tegelijkertijd moet Ruud nog zo’n zestig bomen zien op te snorren in Los Llanos.

O ja, en dan nog dit. Vandaag kregen we uitgebreide instructie van Kakien over het inplanten van de avocadobomen en de verzorging in de eerste maanden na het planten. We leerden dat de bomen tot aan maart, april volgend jaar dagelijks met de hand gesproeid moeten worden en dat de beregening met druppelslangen tot die tijd nog niet werkt omdat de wortels zich nog niet voldoende over de grond hebben kunnen spreiden. We hebben er een uitdaging bij…

Avocado’s Scoren

Hier staan ze. Onze avocado ‘babies’ voor op het hoge terras aan de zuidkant van onze finca. Het is Ruud gelukt om 25 planten bij elkaar te sprokkelen. Ik schreef al dat er op La Palma een grote schaarste aan avocadoplanten is. De leveranciers hanteren wachtlijsten voor leveringen, die tot ver in 2021 doorlopen.

Gelukkig heeft Ruud in Los Llanos één adres gevonden waar men vrijwel dagelijks, naast de wachtlijstplanten, ook een kleine ‘lopende’  voorraad krijgt aangeleverd. Met een paar keer heen en weer rijden vanuit Puntagorda (anderhalf uur, heen en terug, gelukkig mag Ruud eerst appen om te horen of er weer planten zijn gearriveerd), hebben we de creche compleet gekregen. We hebben er niet heel veel verstand van, maar volgens ons zien de planten er goed en gezond uit.

 

Als ik dit schrijf zijn we voor een korte week in Nederland. De plantjes hebben we geparkeerd op de veranda van het Boeddhahuis. Veilig achter slot en grendel, want je weet maar nooit. We durven de planten niet op de finca te laten staan. Jacky, de Nederlandse vrouw van Kakien, is zo aardig om de planten de komende dagen voldoende water te geven.

Zodra we terug zijn, gaan de planten de grond in. We hebben een mix van geitenmest en dennennaalden besteld. Er worden direct na terugkomst met een kleine machine kuilen voor ons gegraven op de plekken waar we (zie onderstaande foto) plastic pijpen van de oude beregening in de grond hebben gestoken. Daarna gaan de planten de grond in en vullen we de kuilen  laagje voor laagje, grond, mest, grond, mest, grond, mest. En dan gaan ze groeien. Daar ken ik nog een liedje over. Alleen duurt het hier drie jaar, voordat de plantjes vruchten dragen. Minstens. En daar krijg je géén hoofdpijn van. Ik niet.

 

Intussen zitten we niet stil. Op de dag van vertrek begon Jose met het rooien van de bomen op het laagste terras aan de zuidzijde van onze finca. Dat terras zag er een paar weken geleden nog zó uit.

 

Afgelopen maandagavond zag het terras er zó uit.

 

En dat alles gebeurde met deze jongen..

 

Jose is nog niet helemaal klaar met het rooien van de bomen. Als het goed is, heeft hij de laatste bomen vandaag verwijderd en afgevoerd.  Na het rooien wordt de laag met kiezels en rotsen die ooit op het terras is aangebracht weggeschoven op het tallud en wordt de onderliggende grond open gebroken. Dan moet alles een week drogen. Vervolgens wordt ook dit terras ge-egaliseerd.

Als alles gaat zoals we hopen dat het gaat, maar dat is afwachten, we zien het wel als we weer terug zijn op het Groene Eiland, staat de grootste van onze twee palmbomen nog op z’n plek. Afgelopen maandagavond stond de boom er nog. Op ons dringende verzoek. Kakien en José begrijpen er niets van. Onkruid. Verspilling van grond en water. Maar wij, domme Hollanders, vinden de palmboom leuk. En ooit, heel misschien, komt op deze plek ooit huisje ‘nummer vier’  te staan. Mét een palmboom in de tuin, in dat geval. Regeren is vooruit zien, zegt men. Ik zie net op de tv dat ze daar in Engeland alles van weten. Zo fijn, dat wij in Holland maar een saai parlement hebben, waar nog wel eens een compromis of zo wordt gesloten.

 

Antonio, de vorige eigenaar onze finca, kwam nog even kijken wat we toch allemaal aan het doen waren. En zag dat het goed was. We hebben zijn zegen. En passant vertelde hij aan Ruud dat hij anderhalve maand geleden op een ander landje honderd avocado’s had aangeplant en dat die planten nu allemaal dood zijn. Ze hebben de afgelopen hitteperiode niet overleefd. Dát mag ons dus niet overkomen…

Bij terugkomst zijn we (Ruud) druk. We moeten de boompjes gaan planten en Ruud moet nog ongeveer een kleine zestig bomen bij elkaar zien te sprokkelen, in de juiste mix van Fuertes en Hassbomen. We hebben nog tot eind oktober (of eigenlijk tot de eerste echte regendagen, we hopen op een ‘laat’ begin van de herfst) om alles voor elkaar te krijgen. Als er veel regen is gevallen kunnen de zware machines een tijd lang niet meer over het land rijden, en staat alles stil.

Op maandagavond vertrokken we ver na zonsondergang pas van de finca naar het Boeddhahuis. Het is zo mooi en zo stil als de avond valt. Ik maakte onderstaande foto’s. Met de mobiel, dus niet heel erg scherp. Maakt niet uit, de foto’s leggen een sfeer vast.

 

Na één dag in Nederland heb ik alweer heimwee, als ik de foto’s terug zie. Dat is goed, toch?

Een Beetje Voortgang…

Vanochtend vroeg heeft Jose het laatste deel van zijn werkzaamheden op ons bovenste zuidelijke terras afgemaakt. Met een tractor egaliseerde hij het open gebroken terrein.

Dat had nog wel wat voeten in de aarde. Ruud heeft er flink achtereen moeten zitten. Eerst zou hij op maandag komen, maar berichtte hij op zondagavond laat dat hij ‘zomaar’ opeens op één van de andere eilanden zat. Toen zou hij op dinsdag komen, maar een uur voor tijd berichtte Jose dat zijn tractor kapot was. Het was ook wel erg warm op die dagen. Zou het toeval zijn? Vandaag was hij er dan wel. Tractor weer heel en aanwezig op het juiste eiland. Gelukkig.

 

Na een uurtje op de trekker, was dit het resultaat. Een prachtig mooi ge-egaliseerd terras. Goed gedaan, Jose!

 

Niks te vroeg, want met een week vertraging. Onze resterende bomen op het terras hebben met het hete weer van het moment dringend een goede sproeibeurt nodig.

Als alles gaat, zoals wij hopen dat het gaat, komt die sproeibeurt er morgen in de loop van de dag voor ze aan. Ruud heeft het eerste stuk van de hoofdleiding aangelegd, met, onder andere, de eerste aftakking voor het eerste terras. Er volgen er nog zes.

 

Ook de aanvoerleidingen heeft hij uitgerold en vastgelegd met stenen. Morgen zal hij de druppelslangen aanleggen rondom de twaalf bomen die op dit moment nog op het terras zijn overgebleven.

 

Op het kaartje hieronder zie je het terras met een ‘1’ gemarkeerd. Op dit terras kunnen we twintig nieuwe avocadobomen planten. Die moeten nog besteld en gekocht worden. Een aanplantboompje kost ongeveer 15 euro per stuk. De leveranciers in het dorp kunnen niet meer leveren tot ver in 2021 (!). De bomen moeten van Gran Canaria en Tenerife komen en er is zoveel vraag naar, dat de relatief kleine handelaren in het dorp er niet meer aan kunnen komen. Via Jose en Kakien hebben we een adres in Los Llanos gekregen waar men nog wel kan leveren en waar men volgens zeggen zelfs bomen op voorraad heeft staan. Ruud gaat morgenochtend op ontdekkingstocht. We hopen maar dat het lukt om avocado’s te krijgen. We hebben nog zo’n twee maanden de tijd om ze te planten.

 

Vanochtend hebben we besloten dat we ook het onderste terras aan de zuidzijde van onze finca gaan rooien, openbreken en egaliseren. Op het kaartje hierboven gemarkeerd met ‘2’. De helft van dit terras is op dit moment boomloos, omdat er jaren lang geen water werd gegeven, vanwege kapotte irrigatieleidingen. Ook op de andere helft staan bomen die door chronisch watergebrek in een slechte conditie verkeren. Sinaasappels, Mandarijnen en enkele doodzieke avocado-bomen. Ook hier zullen we jonge avocado-bomen gaan planten. Er kunnen er zo’n zestig staan. Onze twee jonge palmbomen gaan helaas sneuvelen in het geweld.

 

Als het allemaal lukt, krijgen Ruud en ik het druk in het voorjaar van 2022. Dan zullen de ingeplante bomen voor het eerst vrucht dragen. Vamos a ver. We gaan het zien. We vinden het alle2 wel fijn dat er nu eindelijk concrete actie plaats vindt op ons terrein en dat er eindelijk iets van al onze plannen wordt gerealiseerd.

Over realiseren gesproken. Vorige week zijn we erachter gekomen hoe het toch komt dat we al zo lang op onze vergunning moeten wachten. Het is allemaal de schuld van de ‘Ecologistas’.  Maar daarover meer in een volgende blogpost, binnenkort. Wordt vervolgd.

120 gieters

Vandaag was het voor ons een finca-dag. In de ochtend bezochten we in het dorp het kantoortje van een instantie die nog het meest  op een soort van landbouwagentschap van de overheid lijkt. Een kenniscentrum voor alles dat met boeren en landbouw te maken heeft, uit naam van het cabildo, de eilandregering.

Op advies van een goede kennis die ook in avocado’s doet, spraken we daar met dhr Betancourt, een landbouwingenieur. Zonder afspraak nam de man uitgebreid de tijd voor ons en onze vragen. Hij gaf ons veel praktische tips en adviezen. Veel van die tips en adviezen had Ruud al gelezen op het internet of gehoord van Kakien, maar we vonden het toch erg fijn dat al die grasduinwetenswaardigheden vanochtend werden bevestigd door iemand die het echt kan weten.

We vonden het prettig om van de landbouwingenieur te horen dat de bodem van onze finca geschikt is voor de teelt van avocado’s. Hij kende ons terrein, nog vanwege zijn adviezen aan  ‘Antonio. el alcalde previo’, de vorige eigenaar van ons terrein. Wel drukte hij ons op het hart om ervoor te zorgen dat de dikke laag van grind en puin die Antonio destijds op het terrein heeft laten storten,  níet moet worden omgespit, maar moet worden weggeschoven. Daar waren Kakien en zijn helpers gelukkig ook al achter.

Aan het eind van de ochtend werd de grond van het laatste stukje van het terras open gebroken met de grote machine. Komende maandag wordt het terrein ge-egaliseerd. Daarna kan Ruud het bewateringssysteem aanleggen.

 

Er staan nog twaalf bomen op het terras, die we graag in leven houden. Die bomen kunnen geen twee weken zonder water. We moeten dus tijdelijk improviseren met gieters, todat begin volgende week voor het terras het nieuwe bewateringssysteem klaar is. Elke boom krijgt elke derde dag tien gieters water, ongeveer honderd liter. Dat is net iets te weinig, maar daar moeten ze het maar mee doen.

Met maar twee gietertjes beschikbaar zijn Ruud en ik aan het begin van de middag meer dan twee uur bezig geweest. Gieter vullen. Naar de boom lopen over een niet-egaal terrein. Water geven. Terug lopen. Alwaar de volgende gieter net vol is.  En je moet ook nog de gieters die je gegeven hebt tellen en niet vergeten hoeveel je er al gedaan hebt. Daar word je heel zen van.

 

El ingeniero vertelde ons met nadruk dat we Hass Avocado’s moeten gaan planten, met hier en daar een boom van het type Fuerte. De Hass avocado’s kunnen langer aan de boom hangen zodat je meer tijd hebt om ze te verkopen. Daarnaast zijn de vruchten rijp op een ‘gunstig’ moment ten opzichte van aanbod uit andere delen van de wereld en zijn de vruchten ook goed bestand tegen transport. De Fuerte-bomen zijn nodig omdat beide soorten elkaar moeten bestuiven om vruchten te kunnen dragen. Op 6 Hass bomen is er 1 Fuerte-boom nodig.

 

Via Betancourt gaan we lid worden van een landbouwcoöperatie. Vanuit die coöperatie krijgen we verder advies en enige begeleiding. In ruil daarvoor staan  we straks een deel van de opbrengst uit fruitverkopen af. Lijkt ons geen slechte transactie. We moeten nog zoveel leren…

Rode Draden

Afgelopen dinsdag (dat was eergisteren) hebben Ruud en ik besloten om te gaan beginnen met het saneren van de zuidelijke terassen van onze boomgaard. Aanvankelijk zouden we hiermee wachten totdat het zware bouwverkeer zou zijn vertrokken. Maar daarop kunnen we wachten tot we samen één ons wegen. Bomen planten doe je op La Palma in de zomer. Dat is nu. Of volgend jaar pas.

 

We gaan de drie zuidelijke terassen grotendeels ontdoen van de aanwezige bomen. Daarna egaliseren. Daarna de nieuwe beregening aanleggen. En tot slot nieuwe bomen inplanten. Kakien helpt ons met het benodigde grote materieel. Daar kent hij ‘zijn mannetjes’ voor.

Qua planning is het vaak stilstaan op La Palma, en dan opeens weer hard hollen. Gisteren in de namiddag ging de telefoon. ‘We komen morgenochtend om acht uur’.  Zo kon het gebeuren dat Ruud en ik gisterenavond halsoverkop met een stuk touw over het bovenste terras van onze finca liepen om het doodvonnis te vellen over de bomen die moeten verdwijnen. Ons vonnis velden we door een rode draad aan de boom te binden. Of niet. Dat zag er ongeveer zó uit. Geween en tandengeknars op de akker. Als bomen konden práten..

 

Vanochtend vroeg verscheen dit bakbeest op het terrein.

 

Na een uur of drie was dit het resultaat. Zo’n 25 sinaasappelbomen gerooid en de hard geworden grond open gespit. Volgende week wordt de grond ge-egaliseerd, met een kleine machine. We gaan hier avocado’s planten. De bomen die we laten staan zijn herstellende avocado’s die gezond genoeg zijn om een toekomst te hebben. Ze herstellen van het watertekort dat ze in de afgelopen jaren opliepen.

 

Zo ging onze vakantiedag onverwacht verloren aan fincawerk. En dat zal morgen nog eens gebeuren en volgende week waarschijnlijk ook. Dat vond Ruud erg jammer voor mij, vreemd genoeg. Niet zo zeer voor hem zelf, kennelijk. Als goedmakertje mocht ik alvast mijn verjaardagscadeautje kopen. Bij de chinese winkel in Los Llanos.

 

 

Ik ben pas ver in september jarig. Maar nú is het echt warm op het eiland en eind september misschien al veel minder. Ik zeur er al jaren over dat ik écht een klein zwembadje wil bij ons huis op de finca. En dat een vakantiehuis zonder zwembad geen echt vakantiehuis is. Die zwembadwens is bij mij wat groter dan bij Ruud. Nou, mijn eerste zwembad is binnen 🙂  En ik ben er erg blij mee…

Waterleiding

Volgens de websites van de makelaars die destijds onze finca te koop aanboden, ging het om een sinaasappelboomgaard van tweehonderd bomen, in produktie, met een volledig werkend irrigatiesysteem, inclusief waterrechten. Nou hadden we bij aankoop al wel door dat het met de daadwerkelijke opbrengst van  die ‘produktie’ vanuit de boomgaard wel meeviel, maar de kwaliteit van het irrigatiesysteem viel ons toch een beetje rauw op ons dak. Los van alle waterperikelen (de waterrechten bleken toch niet te koop, waar krijgen we in godsnaam voldoende bananenwater vandaan en hoeveel gaat dat kosten?) bleek al snel dat er door een deel van het systeem al jaren geen water meer had gelopen en dat het nog wél werkende deel van het irrigatiesysteem aan alle kanten op zijn laatste benen liep.

 

Toen we nog in Nederland woonden heeft Kakien heel wat te stellen gehad met kapot springende buizen en sproeiers, als hij voor ons de bomen water gaf. Vanaf eind februari heeft Ruud op grote schaal houtje-touwtje reparaties uitgevoerd. Het systeem werkt nu. Als er nu gesproeid wordt, klapt er meestal niets uit elkaar. Maar daar is ook alles mee gezegd.

Onder ons nieuwe motto: ‘eerst maar de bijzaken, daarna de hoofdzaken’ (het bouwen van onze huizen) is Ruud al een paar weken bezig met de voorbereiding voor het vervangen van het bewateringssysteem. Voor de sinaasappels die er al staan. En voor de avocado’s die we gaan planten. Voordat we iets concreet konden gaan aanpakken, moest er door hem eerst flink wat worden uitgedacht, rondgevraagd en uitgerekend. Het is ook allemaal nieuw. Een ‘intellectuele uitdaging’. Dat is bij ons thuis de afdeling van Ruud.

 

Hieronder zie je hoe het allemaal moet gaan worden. Op een plaatje van google earth staan alle aan te leggen leidingen ingekleurd. Elk terras krijgt zijn eigen deelsysteem. Dat zijn er zeven in totaal.

 

Schematisch ziet het resultaat van het denk- en rekenwerk er zó uit. Bovenaan in donkerblauw zie je de nieuwe hoofdleiding. Daaronder in diverse vrolijke kleurtjes tref je de zeven deelsystemen aan. Naast dit alles is het de bedoeling dat elk van de tuinen rondom de huizen straks ook een eigen aansluiting op De Waterleiding van Ruud en Teunis krijgt. Maar die aansluitingen pasten niet meer goed in het schema.

 

We gaan werken met een druppelsysteem. Na lang aarzelen, wikken en wegen vinden we dat ‘druppelen’ de voorkeur geniet boven al dan niet grotere of kleinere sproeiers.

Ruud heeft een heuse internetstudie gedaan van hoeveel water onze fruitbomen eigenlijk nodig hebben, gegeven temperatuur, neerslag, wind, luchtvochtigheid, bladoppervlak en weet ik welke variabelen. Hiervoor heeft hij een model van de FAO, de Wereldvoedselorganisatie, gevonden. Hij moet zelf maar eens een keer blogpost schrijven, waarin hij het model uitlegt. Aan de hand van dit model en de metingen van het weerstation kunnen we bepalen hoe vaak, en wanneer, we hoeveel water zouden moeten geven. En dat komt aardig overeen met de vuistregels die we ooit van Kakien hebben gekregen en onze eigen waarnemingen als we gewoon met onze ogen kijken naar hoe de bomer er volgens ons bijstaan.

We hebben nu dus een model. En water geven omdat een doordacht model zegt dat het moet, voelt altijd beter dan gewoon je gevoel te volgen. Daar ga je maar van twijfelen.

 

Het modelletje rekent keurig terug dat we in het begin van ons verblijf op La Palma, te weinig water gaven aan onze bomen. Zie in bovenstaande grafiek bij ‘1’.  Het modelletje laat ook precies zien dat we in juni, toen we bijna twee weken in Nederland verbleven, ook onder het kritische beregeningspeil raakten.

Het grote voordeel van een druppelsysteem is dat we  veel nauwkeuriger kunnen bepalen hoeveel water we aan de bomen geven. Als je de druk van het water in de buizen kent en de diameter kent van de leidingen, als je ook nog de grootte van de druppelgaatjes kent en het aantal druppelgaatjes per boom, dan kan je uitrekenen hoeveel water je aan een boom geeft als de beregening een uur aan staat. Of hoe lang de beregening aan moet staan om de juiste hoeveelheid water te geven. Ook kunnen we met een druppelsysteem de stammen van de avocadobomen  droog houden. Dat schijnt belangrijk te zijn, want rotting tegen te gaan.

Het centrale gedeelte van het bewateringssysteem ziet er uit als op de afbeelding  hieronder. Een drukregulator brengt de waterdruk van wel 30(!) bar uit de aanvoerbuis terug naar 3 bar. Het filter zuivert het water van kleine deeltjes, om te voorkomen dat de druppelgaatjes  verderop in het systeem verstopt raken. Met behulp van een ‘venturi injector’ kan af en toe een reinigingsmiddel aan het water worden toegevoegd, eveneens om te voorkomen dat de druppelgaatjes op den duur gaan verstoppen.

 

Het systeem verdeelt onze finca in zeven zones die elk met een eigen kraan aan- of uit kunnen worden gezet. Daarnaast komen er dus nog drie aansluitingen voor de bewatering van de tuinen rond de drie te bouwen huizen. En. We krijgen een buitenkraan. Op elk van de deelsystemen zit ook nog een tweede drukregulator, zodat de waterdruk op alle terrassen ondanks de hoogteverschillen gelijk is.

Het is de bedoeling om de verschillende zones op termijn met automatische tijdklokken te gaan bedienen. Voorlopig zijn we echter  ‘zuunig’ met dat soort van uitgaven, totdat we zeker weten dat de huisjes er staan en er op dat moment nog geld over is voor ‘luxe-frutsels’ . Nu we eerst de bijzaken gaan uitvoeren, en daarna pas aan de bouw van de huizen kunnen beginnen, is het voor ons wel belangrijk om goed te bewaken dat we ons geld niet uitgeven aan alleen maar de bijzaken.

Het kleine betonnen schuurtje dat op het midden staat van het hoogste terras, wordt het centrale bedieningscentrum van de geheel vernieuwde waterleiding. Dat is in het verrotte systeem dat we gaan vervangen, overigens ook al het geval.

 

Het huidige ‘centrale gedeelte’ ziet er zo uit. Gaat allemaal ‘weg’.

 

Het nieuwe regelcentrum wordt aan de andere kant van het schuurtje geplaatst. (De sinaasappelboom op de foto gaat weg.) Het is de bedoeling dat we het schuurtje aan deze kant gaan uitbreiden, zodat we voldoende ruimte krijgen om spullen op te bergen. Het centrale deel van De Waterleiding komt dan onder dak en achter slot en grendel.

 

De componenten voor het hoofdsysteem zijn al gekocht. We wachten nu op een loodgieter die de aftakking vanuit de aanvoerbuis voor ons zal gaan maken. Daarna kan Ruud zelf aan de slag.

 

Ook de poly etyleen buizen zijn al gekocht en liggen geduldig te wachten op het erf van het Boeddhahuis. Bij elkaar zijn de rollen meer dan twee en een halve kilometer lang…

 

Na de loodgieter zal  Kakien op de drie zuidelijke terrassen met een machine de grond egaliseren en een aantal bomen verwijderen. Dat doet hij terras voor terras.  Vervolgens legt Ruud de bewatering voor het terras aan en kunnen we nieuwe bomen gaan planten. Daarna komen de vier noordelijke terrassen aan de beurt. Op die terrassen blijven de bomen grotendeels staan en hoeven we niet op grote schaal nieuwe aanplant in te brengen.

We hopen dat we over een week of zes klaar zijn. De tijd zal het ons leren…