El Puerto

Puntagorda heeft een kleine haven. Vroeger werden hier van over zee allerlei goederen aangevoerd en afgevoerd. Er waren nog geen wegen over land. Het haventje heeft nu geen functie meer. Er liggen wat motorbootjes afgemeerd en een verdwaalde ziel bezit er een weekendhuisje in een van de uitgehakte rotswoningen vlak boven de zeespiegel.

De Puerto is bereikbaar met de auto over een smalle asfaltweg die heel functioneel de Camino del Puerto heet. Het laatste stukje moet te voet worden afgelegd over een trap die ongeveer 100m hoogte overbrugt. Ik vond de haven van Puntagorda nooit zo heel bijzonder. Wandel liever over de asfaltweggetjes in de directe omgeving, maar iets hoger.

Wel mooie plaatjes. Uit 2009. Van het lijstje.

 

Het haventje van Puntagorda is WEL een mooie plek om naar de zonsondergang te kijken, vind ik.

Lijstje

Dit lijstje vond ik terug tussen de vakantiefoto’s uit 2009. Tijdens onze tweede vakantie op La Palma werkten we onderstaande programmapunten af. Dat doen wij altijd heel systematisch. We maken er zelfs foto’s van.

 

Het ‘programma-overzicht’ geeft wel een mooi inkijkje in hoe we destijds het eiland beleefden. Tegenwoordig zouden we het anders doen. We zoeken het meer in de kleine dingen, niet zozeer meer in de standaard hoogtepunten, hoewel die ook heel mooi zijn. Maar dit is een prima lijstje voor als je het eiland voor de eerste keer bezoekt.

Alleen punt 2, Torre del Time, begrijp ik niet goed. Dat ligt toch echt heel ergens anders. En hoewel het een mooi uitzichtpunt is, aan de kust, ook niet iets waar je een hele dag mee bezig bent. Hooguit een kwartier. Ik denk dat we Roque de los Muchachos bedoelden.

De Eerste Keer

De eerste keer op La Palma was in mei 2007. In Nederland waren we net verhuisd naar Almelo en we hadden daarom eigenlijk geen geld om op vakantie te gaan. We vonden een klein huisje, niet duur en wel heel leuk, op de website van Oceaanzicht. Even buiten het dorpje Tijarafe, dat ook aan de westkust van La Palma ligt. We waren een week op het eiland.

 

Het huisje is inmiddels niet meer te huur, geloof ik. De website van Oceaanzicht kunnen we echter van harte aanbevelen, als je een leuk vakantiehuis zoekt in het noordwesten van La Palma. Uhmm, vanaf pakweg eind 2019 gewoon een reservering bij ons maken, natuurlijk. Hele leuke huisjes…

De wereld rond de Roque de los Muchachos (2.400m hoog) maakte destijds veel indruk op me.

 

Ook onze wandeling naar de Volcan de San Antonio, in het zuiden van het eiland en gelegen halverwege de beroemde Ruta de los Volcanes vond ik spectaculair.

 

Het toeval, of het noodlot, bepaalde dat we op de zondag van onze vakantieweek onze huisbaas naar het ziekenhuis aan de oostkant van het eiland moesten rijden. Zij was lelijk gevallen en had een aantal ribben gebroken. Als blijk van dank trakteerde zij ons na haar behandeling op een verlate zondagmiddaglunch op het inmiddels verdwenen terras pal aan de zee bij El Remo. Een superrelaxte plek, met heerlijk eten onder een dak van losse planken en  golfplaten, pal aan de zee. En een zeer indrukwekkende cheffin-gastvrouw-met-sigaar. Ik voelde me in Zuid-Amerikaanse sferen. We zijn er nog vaak terug geweest. Zonder dit toeval hadden we het verscholen plaatsje tussen de bananenplantages nooit kunnen vinden. Door dit toeval ontdekten we dat onder de vernislaag van de Tien Highlights van La Palma, die je in alle reisgidsjes kunt terugvinden, een tweede veel diepere en mooiere laag schuil gaat. Een atmosfeer van eenvoud en vriendelijkheid. Een wereld van Traagheid en Landerigheid zonder te vervelen. Een ritme van rust en ruimte. Een wereld vol ontspanning vanuit kleine dingen die het leven mooi kunnen maken.

Zo bleven we hangen aan La Palma. In 2009 kwamen we er voor de tweede keer. Daarna elk jaar en de laatste jaren meerdere keren per jaar.

Het Plan

 

Dit is ‘ons’ kavel (dat nu nog niet van ons IS, maar hopelijk wel op korte termijn wel ons eigendom WORDT). De kaart is van Google maps. De asfaltweg onderaan het kavel is de Camino de Pinto. Dit is een van de twee wegen die vanuit het dorp voeren naar de akkers en de bananenplantages rond de Matos. De Matos is een oude vulkaan, of eigenlijk een oud vulkaantje. Je kunt het bergje vaag zien in de header van dit blog, de heuvel-met-het-kruis in de verte. Aan de overkant van de Camino de Pinto ligt de Barranco de las Animas. Een barranco is een kloof die is uitgesleten doordat in vroeger tijden (de laatste ijstijd?) veel water vanuit de bergen de zee in stroomde. De helling naar de barranco is nog ‘van ons’.  Ik heb altijd al eigenaar willen zijn van een helling. Wat kan je allemaal wel niet doen met een steile helling?

 

Dit is een schematische weergave van ons kavel in het programma ‘Sketchup’. Met Sketchup kan je op een hele eenvoudige manier huizen en andere objecten ontwerpen. Het plaatje toont het kavel vanuit het westen, daar waar de oceaan is. Je ziet dat er sprake is van een soort van tribune die uitkijkt op de zee. Het witte kubusje rechtsboven stelt de apero voor.

Tienduizend vierkante meters. Bijna twee honderd sinaasappel- en andere bomen. Zeven lange terrassen, begrensd door taluds van drie tot vier meter hoog. Halverwege onderbroken door een betonnen weggetje, dat kan dienen als oprijlaan. Helemaal geweldig toch?

Het kavel onder bestaat uit een bos van dennenbomen. De bomen zijn zes tot acht meter hoog. Het kavel boven bestaat uit een groot huis en een aantal braak liggende terrassen, deels met piepjonge aanplant van nieuwe avocadobomen. Avocadobomen zijn economisch ‘hot’ op La Palma. Dit in tegenstelling tot sinaasappelbomen, waar geen droog brood mee te verdienen valt…

 

En dan Het Plan. Het plaatje hierboven toont Het Plan, dat wil zeggen een allereerste versie ervan. Onder de apero bouwen we ons woonhuis. Dit huis zullen we overigens in een beperkt deel van het jaar ook als vakantiehuis verhuren. Van de opbrengst gaan we dan zelf met vakantie… Verspreid over het kavel bouwen we drie kleine (2-persoons) vakantiehuisjes. Eenvoudig, maar confortabel en elk huisje met een eigen zwembad.

Het moeten vakantiehuizen worden waarin we zelf graag zouden verblijven. In de loop van jaren hebben we al heel wat vakantiehuizen gezien en  meegemaakt. Hele leuke. En minder leuke. We denken daarom langzamerhand precies te weten wat ‘werkt’ en wat ‘niet werkt’.

Voorlopig zullen we waarschijnlijk ‘slechts’ twee vakantiehuizen laten bouwen, omdat de middelen voor het derde huis ontbreken. De exacte locaties van de huizen op het kavel staan ook nog niet vast. Zo moeten we ermee rekening houden dat het uitzicht op zee op de onderste terrassen van ons kavel wordt belemmerd door de genoemde dennenbomen van het boskavel onder ons.

 

De apero zullen we voor een deel gaan verbouwen tot een kantoor. Teunis heeft een administratiekantoor in Nederland en die activiteiten zullen we samen deels gaan voortzetten vanuit La Palma. Daarvoor is een werkruimte nodig. De rest van de apero blijft schuur.

Een plan is een plan, dus we zien wel hoe we het echt gaan doen tezijnertijd. Bovendien moet het echte plan, het ‘proyecto’ waarbij een professionele architect betrokken is, nog ontwikkeld worden. Ons Plan heeft derhalve slechts nog de status van ‘idee’.

Soy una Manzana

Yep. Er moet Spaans geleerd worden. Natuurlijk. Ruud en ik zijn er alletwee ongeveer een jaar geleden mee  begonnen. In eerste instantie via Duolingo. Van Duolingo leerden we dat iedereen in Spanje voortdurend appels eet, zelfs de kat en de beer. Daar drinken ze dan water of melk bij.

 

Ik moet zeggen dat Ruud veel fanatieker of gediciplineerder of ambitieuzer of intelligenter is bij het doen van de Spaanse lessen. Mijn niveau eindigt op dit moment bij het kunnen vragen om een tasje bij de supermarkt zonder te hoeven wijzen. Ruud kan al telefonisch een afspraak maken met iemand van de Spaanse bank. Die moet dan tijdens de afspraak zelf wel Engels kunnen spreken. Gelukkig kan de man dat.

Duolingo is voor ons erg behulpzaam geweest bij het maken van een beginnetje in het leren van de Spaanse taal. Maar na een tijdje wordt de app erg irritant (duffe zinnen, geen uitleg bij grammatica en sinds kort maffe, maar verplichte advertenties tussen de lessen door).  Persoonlijk vind ik het ook erg irritant dat de makers van de app op allerlei manieren proberen in te spelen op latent aanwezig schuldgevoel (heb je nu alweeerr niet geduolingood vandaag? foei!) of op latent aanwezige aanleg voor duolingo-verslaving. (wat jammer dat je je aaneengesloten reeks van 249 dagen hebt gebroken door je laatste lesje om 1 over 12 middernacht af te ronden (maar je kunt geld storten en dan koop je een bonusdag…) Bij mij werkt zoiets averechts. Een reeks van 1044 dagen? Lekker belangrijk! Maar voor Ruud lijkt het te werken. Hoe dan ook: een gegeven paard mag je nooit in de bek kijken, het is gratis…

Er moet Spaans geleerd worden. En er moet nu ook wel een tandje bij. Het is erg vervelend om afhankelijk te zijn van anderen, als er iets geregeld moet worden dat verder gaat dan het vragen van een tasje in de supermarkt.

Las Briestas – Roque del Faro (en terug)

Mijn lievelingswandeling op La Palma begint bij Las Briestas. Las Briestas is een restaurant op de splitsing van de LP1 (de rondweg om het eiland) en de LP111 (de weg die door het wijnbouwgebied van La Traviesa voert). Even ten noorden van Puntagorda.

 

De wandeling is ongeveer twintig kilometer lang. Ruud en ik doen er (inclusief rustpauzes en een lunch) meestal ruim zeven uur over. Het gaat om een rondwandeling, je komt dus weer bij het beginpunt uit.

 

 

De wandeling is voor La-Palma-begrippen redelijk vlak met alleen wat steile klimmen helemaal op het begin (en eind) en halverwege.

 

Je wandelt afwisselend door naaldbos, door wijngaarden en door of langs boerenland. Onderweg kom je langs een aantal kleine gehuchtjes. Op ongeveer een kwart van de afstand kom je langs een bar, waar je een drankje kunt doen, of iets kunt eten, hoewel het voor dit laatste meestal nog te vroeg zal zijn (El Bailadero). Op de foto hieronder was  El Bailadero gesloten, vanwege een locale feestdag in het noorden van het eiland.

 

Even voor de korte maar erg steile klim halverwege de wandeling, kom je in het gehucht Roque del Faro langs een klein restaurantje waar je op het terras lekker kunt zitten om uit te rusten. Het eten is er prima.  Palmero keuken, dus papas, queso asado en verse salade. Er is ook een vrij uitgebreide dinerkaart, maar daar hebben we nog nooit gebruik van gemaakt.

 

Na Roque del Faro wandel je door een niemandsland. Eerst omhoog en omlaag over brandgangen door het dennebos. Later door de wijngaarden van La Traviesa.

 

Bij ons is het zo dat we pas op het eind van de middag, begin van de avond in het gebied van La Traviesa aankomen. Ik vind het er dan prachtig. Het licht kleurt naar donker oranje. Tussen de wijnvelden staan solitaire grote dennebomen die prachtige lange schaduwen maken.

 

In het meest ideale scenario, na afloop van de wandeling even douchen of in het zwembad en dan een pizza in Flor de Lotus, met ‘moeie’ benen en voeten, maar met een tevreden gevoel.

Download

Pizza Espinacas

Zoals overal in Spanje is er ook in Puntagorda een pizzeria. Maar deze is wel heel bijzonder. De pizza’s van Flor de Lotus zijn  namelijk de lekkerste van het hele eiland (op z’n minst). Je kunt Flor de Lotus vinden aan de Avenida (de brede weg met de witte ballustrades aan de zee-kant), vlak bij de Avenida-Supermarkt.

 

Ruud en ik eten er best vaak. Twee pizza’s, een fles wijn, een agua sin gaz en twee cortados voor nog geen dertig euro. De wijn is altijd een witte traviesa. En ik, ik eet ALTIJD een pizza espinacas.  Verse spinazie en anjovis (en knoflook, veel knoflook). Je mag me ervoor uit bed halen (na 12:00u ‘s middags).

 

De pizza-espinacas-resten op de voorgrond van de foto hieronder dateren van 5 augustus 2014. De grijns op de achtergrond is van Ruud.  Dat doet-ie altijd als hij hier is..

 

Op deze foto trouwens de rode huiswijn. Niet doen. Gewoon witte Traviesa bestellen. Echt heel lekker…

Finca de Pinto Puntagorda

Het terrein dat we willen kopen ligt aan de rand van Puntagorda, net buiten de bebouwde kom. Het gaat om een ernstig verwaarloosde sinaasappelplantage van ongeveer 10.000 m2. Tussen de sinaasappelbomen staan nog enkele andere vruchtbomen, waaronder citroenbomen, avocadobomen en nog enkele bomen van een andere soort met voor ons nog onbekende mediterrane vruchten.

 

De plantage is flink verwaarloosd. We denken dat er al jaren geen water meer is gegeven aan de bomen. Alleen de sinaasappels  houden het nog redelijk uit. De rest van de begroeiing staat langzaam te verpieteren. Het kavel staat, voor zover we kunnen nagaan, al minstens vier jaar te koop.

 

Op het kavel staat een moderne cuarto de apero (een schuur) die met degelijke materialen gebouwd lijkt te zijn. De apero is gebouwd in 2012.

 

Het kavel wordt omringd door dennebomen. Die ruiken lekker en produceren een zacht rustgevend gesuis in de wind. Over de dennebomen heen kan je prachtig uitkijken op de oceaan.