Een zonnige zondag

De tweede dag met onze nieuwe hondjes. Het was een zonnige zondag vol met belangstelling van buren en familie. Het was een gezellige zondag met de ouders en de broer van Ruud en zijn vriendin en hun Daan op, zal ik zeggen… kraamvisite? Ook Daan van vijf vond de pups erg leuk.

De pups zijn eigenlijk al helemaal gewend en voelen zich erg vertrouwd bij Ruud en ondergetekende. Auke is de grootste en sterkste van het stel, maar ook het hondje met het zachtste karakter. Sanne is wat eigenzinniger en zelfstandiger, en laat ons soms al een korte hint zien van wat we in de toekomst mogelijk nog van haar mogen verwachten op het thema ‘ik doe wat ik doe en de baas kan het dak op’.

 

Er wordt gespeeld, geslapen, gegeten, gepoept en geplast op momenten dat het moet. En verder is er nog niet veel. Behalve volslagen vertedering. Auke en Sannen hebben ons al helemaal ingepakt. Binnen 24 uur. We zijn bek af, zo op het einde van de dag. En vandaag was het nog wel een zondag…

Ze zijn er…

Ze zijn er. Een week eerder dan oorspronkelijk gepland. Sinds gisteren wonen Sanne en Auke bij ons. Ze zijn verschrikkelijk leuk! En we hebben er onze handen vol aan…  Hieronder de eerste foto’s.

Van Tijarafe naar La Punta en verder…

Op La Palma zijn  twee grote, meerdaagse wandelroutes. Een route loopt door het binnenland, langs de ‘ruggengraat van het eiland’. Deze route volgt de bergkam van het noordwesten tot aan de uiterste zuidpunt van het eiland (of andersom natuurlijk). De tweede route volgt min of meer de kustlijn en heet de Camino Real.

 

Een mooie wandeling is het stuk van de Camino Real dat loopt vanaf Tijarafe, naar het zuiden, tot aan een uitzichtpunt boven het gehucht La Punta, op weg naar de Torre del Time. Wij stoppen op dit uitzichtpunt, omdat de wandeling anders te lang en daardoor te zwaar voor ons wordt. Je kunt er prachtig uitkijken over de kleurige gebouwen van het stadje Los Llanos.

 

Verdwalen kan je niet, want de route van de tocht wordt prima bewegwijzerd. De tocht loopt overwegend door een droog landschap. Zeker in de zomer en het najaar is dit het geval, als de droogte overduidelijk zichtbaar wordt in de lage gebieden die niet geirrigeerd worden. De wandeling heeft hierdoor weer een heel ander karakter dan het deel van de koningsweg tussen Puntagorda en Tijarafe, dat ik eerder beschreef.

 

Ook op deze wandeling moet je onderweg enkele barranco’s passeren. De barranco’s op dit deel van het eiland zijn wat breder en wat dieper. Af en toe dus even een flinke afdaling, en daarna klim.

 

Het startpunt van de wandeling is voor ons altijd het plein voor de kerk van Tijarafe. De auto kan je meestal wel parkeren langs de weg naar de kerk toe, die vanaf de bocht bij de kiosko omhoog het dorp in gaat. Zoniet, dan is er voorbij de bocht nog een parkeerplaats. De route komt langs het terras van de brouwerij Isla Verde (‘de Belg’ in ons jargon). Hier kan je lekker eten. Ook verderop in La Punta zijn een tweetal terrassen. Het is er niet toeristisch.

 

Ook dit deel van de Camino Real is erg leuk om te lopen. Let er wel op dat je water meeneemt. De zon is scherp en kan verzengend schijnen op een deel van de route. Er is weinig beschutting tegen de zon onderweg. Je kunt zelf bepalen hoe ver je lopen wilt. In La Punta en bij De belg is een bushalte, zodat je je ook terug kunt laten vervoeren. De bus gaat 1x per uur. Let er ook hier op dat de bus tussen 15:00 en 16:00 niet rijdt…

 

De kiosko van Tijarafe is het natuurlijke eindpunt van deze wandeling.

Download

Zonsondergang op de Matos

Ik heb al een paar keer kort geschreven over de Matos. De Matos is een heuvel, hoogste punt op de kraterrand van een oud vulkaantje, aan de kust bij Puntagorda. Vanaf ‘ons’ kavel kijken we erop uit; een kale heuvel met daarop twee kruizen. Je kunt de heuvel hieronder een beetje vaag zien links onder de sinaasappels.

 

De top van de Matos is een prachtige plek om de zonsondergang te zien en te ervaren. Op de heuvel is een uitzichtpunt gemaakt met 360 graden uitzicht over de oceaan, op het dorp Puntagorda en op de bergen achter Puntagorda. Zo rond zonsondergang wordt dit uitzichtspunt nog weer wat spectaculairder door het rode zonlicht. De foto’s hieronder zijn gemaakt eind februari 2016. De winters zijn mooi op La Palma.

 

En zo ziet de zonsondergang boven de Matos er van een afstandje uit.

Naar de Belg

Langs de LP1, de rondweg die rondom het eiland loopt, ligt ter hoogte van het gehucht La Punta, in de gemeente Tijarafe, de brouwerij ‘Isla Verde’.  Hier wordt door immigranten uit België ‘HET bier van La Palma’ gebrouwen. Er worden als ik het goed heb drie verschillende soorten bier gemaakt, maar ik vind de ‘Picara’ veruit de lekkerste. Het bier houdt een beetje het midden tussen een een pilsener en een witbier.

 

Achter de brouwerij is een kleine bar-eetcafé, Spaanse stijl dus met tl-buizen,  en weer aan de achterzijde hiervan,  is een geweldig leuk open buitenterras dat uitkijkt over de zee. Omdat de brouwerij er aan de voorkant, aan de wegkant, niet zo heel erg uitnodigend uitziet, heeft het enkele jaren geduurd voordat we dit terras ‘ontdekten’. Maar inmiddels zijn we er vaste klanten tijdens onze vakanties, en ik denk dat dit ook wel het geval zal zijn als we te zijner tijd op La Palma wonen. De mensen van de bediening zijn altijd supervriendelijk, al lopen ze zich lange werkdagen lang de benen uit het lijf, trapje op trapje af.

 

Het is een plek om ontspannen te zitten. ‘s Middags in de schaduw met uitzicht op een zonnige oceaan of ‘s avonds in de zwoele zomeravondlucht.  Voor een drankje of een voor een lekkere maaltijd. Het leuke is dat er een aantal NIET-lokale gerechten op de kaart staan, en dat dit dan geen varianten op ‘pizza’ zijn. Ze hebben er een lekkere vegetarische lasagna. Voor liefhebbers van de Duitse keuken staat er iets met kool en blinde vink op het menu. Er staat een echt lekkere curry op de kaart. Maar onvergetelijk zijn de kipkroketjes-en-groentekroketjes met chutney EN/OF de Brusselse wafel. Het laatste gerecht staat overigens als desert op het menu, maar vergeet dit.  De omvang en het aantal calorieën staan gelijk aan een volledige maaltijd. Voor de liefhebber dus.

Je kunt er ook in januari ‘s avonds gewoon buiten eten. Als het te koud is en de wind ‘verkeerd’ staat, zorgen spandoeken en terrasverwarmers ervoor dat je met een trui aan toch lekker kunt zitten. Buiten eten in januari, ‘s avonds rond een uur of half negen. Da’s toch helemaal geweldig?

 

‘De Belg’ ligt op een kleine twintig minuten rijden vanaf het centrum van Puntagorda, een paar minuten rijden voorbij het dorp Tijarafe, aan de rechterzijde van de LP1.

Van Puntagorda naar Tijarafe

Een van onze favoriete wandelingen gaat van Puntagorda naar het aangrenzende dorp Tijarafe. De wandeling duurt enkele reis ruim drie uur en je overbrugt dan ongeveer tien kilometer. De route voert over de camino real, de oude koningsweg, het wandelpad dat een volledige ronde langs de kust van het eiland maakt, en wordt meer dan goed (want door twee instanties met verschillende borden) bewegwijzerd.

 

Het startpunt voor ons is het uitzichtpunt bij de Drakenboom, helemaal aan de zuidgrens van Puntagorda. Het uitzichtpunt ligt langs de LP1. Op het parkeerplaatsje kan je je auto parkeren. Van hieruit gaat het direct flink naar beneden, een barranco in. En vervolgens weer omhoog. Even een steile klim. Maar de moeite waard. Tijdens de route passeer je nog een drietal andere barranco’s. Ook maak je een klim naar het hoogste punt aan de noord-westkust (een heuvel boven Tinizara). En die heuvel daal je ook weer af.

 

De wandelroute klimt dus eerst naar het hoog gelegen gehucht Tinizara. Daar aangekomen, je bent dan ongeveer op een derde van het traject enkele reis, is een barretje waar je even kunt zitten en wat kunt drinken. IJskoude cola bijvoorbeeld. Op dit punt heb je de zwaarste klim gehad. Van de heenweg. Voorbij het barretje van Tinzara gaat het pad langs palmbomenweggetjes steil, maar dan echt steil, naar beneden. Eerst loop je de oceaan tegemoet, en dan na een scherpe bocht, voert het pad alsnog een barranco in. Dalen. Je blijft maar dalen. Op de weg terug is dit stuk het allersteilste deel van de route. Voor ons een reden om af en toe gewoon de bus terug te nemen. Zeker als het warm is.

 

Na deze laatste barranco loop je het dorp Tijarafe tegemoet. In het centrum van Tijarafe zijn een paar terrasjes waar je wat kunt eten of drinken. Wij gaan altijd naar De Touristische Trekpleister van het dorp, de kiosko aan de doorgaande weg. Die is trouwens op maandagen gesloten (tip van een ervaringsdeskundige).  We vinden het daar erg leuk. Je zit er tussen toeristen en dorpelingen, en er is een leuke tamme papegaai. De eigenaar is fan van Atletico Madrid. Van Feijenoord heeft hij nog nooit gehoord, wel van Ajax Amsterdam. Da’s een beetje dom van hem,  om met de vrouw van de koning te spreken.

 

En dan de weg weer terug. Best zwaar. Vooral als je een biertje op hebt bij de kiosko en de zon fel in je nek schijnt. Maar we komen altijd weer ‘thuis’, uiteindelijk.

 

Je kunt natuurlijk in Tijarafe ook gewoon de bus terug nemen. Dan ben je wel een ‘loser’ en niet sportief. Maar er is een bushalte aan de ‘andere’ (zuidelijke) kant van het dorpscentrum van Tijarafe. En er is een bushalte bij het uitzichtpunt van de Drakenboom in Puntagorda. Het gemak dient de mens. Let wel op: de bus van 15:50 rijdt niet… (tip van een ervaringsdeskundige).

 

De wandeling van Puntagorda en Tijarafe is echt heel leuk. In alle seizoenen. Iedere keer weer.

Download

La Traviesa in mei

Op de berghellingen boven de dorpen Puntagorda en Tijarafe ligt het wijngebied van La Traviesa. Hier wordt de wijn met diezelfde naam verbouwd. Een van mijn favoriete wandelingen loopt door dit gebied. Het is een korte wandeling van nog geen drie uur. Je loopt door wijnvelden en dennenbossen, afwisselend over stille asfaltweggetjes en bospaden. De wandeling wordt bewegwijzerd onder de naam ‘Camino de las Fuentes’.  Onderweg kom je inderdaad een (vrij onbeduidend) bronnetje tegen.

 

Toen we nog in Beuningen, bij Nijmegen woonden, lang geleden, was er de Waaldijk. Over de Waaldijk kon je wandelen langs de Waal en de uiterwaarden. Recht toe recht aan, altijd de zelfde weg. Van Weurt tot aan de brug bij Ewijk, en dan weer terug, of het dorp Beuningen in door de weilanden. Ruud en ik liepen hier vaak, ik liep er ook regelmatig alleen met de honden. Altijd dezelfde weg. Maar tegelijkertijd nooit dezelfde weg. Elke keer zag je er andere dingen. Elke keer maakte het weer of het seizoen dat alles er anders uitzag. Zo is het voor mij ook met deze wandeling. In de winter, als de wijnranken kaal zijn, is het hier mooi, maar weer anders als op de foto’s hier. En in oktober, als de druiven rijp zijn, is het hier ook mooi.

 

Het startpunt van de wandeling ligt aan de Camino de la Rosa, op het punt dat je niet meer verder omhoog kunt. De borden wijzen de weg. Een app met daarop het wandelroutenetwerk van La Palma helpt om de weg nog gemakkelijker te vinden.

Download

Cubo de la Galga

Cubo de la Galga is een wandeling van een halve dag in het noordoosten van La Palma. Het noordoosten van het eiland staat bekend om laurierbossen en dicht begroeide berghellingen die qua beleving erg in de buurt komen van wat je een regenwoud noemt. De noordoosthoek van het eiland is de plek van het eiland waar de meeste regen valt. De regen wordt door de overheersende passaatwind aangevoerd. Het is er vaak bewolkt.

 

Wij liepen deze wandeling in 2009. (Yep, alweer een item van Het Lijstje). Het was zonnig en de zon stak scherp door de bomen heen.  Persoonlijk ben ik wat minder gecharmeerd van dit deel van het eiland. Te veel bos, te weinig uitzicht. Maar smaken en voorkeuren verschillen. De foto’s laten in elk geval wel zien hoe afwisselend de verschillende landschappen op La Palma zijn.

De wandeling stond destijds beschreven in een ANWB-reisgids. Dit boekje is in mijn langetermijn geheugen blijven hangen vanwege het feit dat: 1) de schrijfster van het boekje heel enthousiast kon schrijven over wandelingen die ze overduidelijk zelf nog nooit gelopen had en 2) het gebruik in de routebeschrijvingen van de term ‘romantisch muildierpad’ voor teringsteile klimpartijen over veel te grote vulkanische rotsstenen. Ook de route van Cubo de la Galga bevat zo’n ‘muildierpad’.

 

Ik kan me nog herinneren dat ik de tocht best zwaar vond en een beetje saai.  Wel heel veel en heel intens groen in alle denkbare kleurschakeringen, voortdurend overal om je heen. Dat vond ik indrukwekkend.  Het was warm. We deden er een kleine vier uur over. Het eindpunt was bij een uitzichtpunt. Iets met een bankje of een muur, tussen hoge struiken. Maar waarover dit punt uitkeek weet ik niet meer. Ik heb er ook geen foto van gemaakt, dus het zal niet bijster interessant zijn geweest. Maar soms gaat een activiteit niet om het eindpunt, maar om de weg er naartoe.  De tijdsduur van de wandeling van ongeveer vier uur, samen met de relatief lange aanrijtijd (want voor de meeste vakantiegangers ligt het noordoosten toch wel redelijk ver weg van ‘het huisje’ of het hotel) maakt de tocht tot een goede dagtrip.

Goed te combineren met een maaltijd vooraf of achteraf op het terras-met-uitzicht-op-de branding bij La Fajana. In combinatie met de autotocht heb je dan heb je zeker een mooie, afwisselende en goed gevulde dag.

Download

Over hoe het er voor staat…

 

Waar staan we  op dit moment met de realisatie van onze plannen?

We hebben onze SL opgericht. Met deze SL zullen we ons bedrijf gaan runnen, te zijner tijd. Voor de SL is alles rond. De onderneming is actief.

We zijn een optie tot aankoop van ‘ons’  perceel overeen gekomen met de eigenaar van dit kavel. Ook hebben we een aanbetaling gedaan van 10%. We hebben laten toetsen of de eigenaar juridisch gerechtigd is tot verkoop van het kavel. Dat is hij. We hebben laten toetsen of onze plannen met het kavel passen binnen het bestemmingsplan van Puntagorda. Dit is het geval.

 

Vandaag wordt ons kavel door een taxateur getaxeerd. De taxatie dient ter vaststelling van de omvang van een hypotheek die we willen afsluiten bij een lokale bank op het eiland om een deel van de aankoop te financieren. Als het ECHT moet, kunnen we het kavel ook kopen zonder deze financiering, maar we zullen dan echt geld bij elkaar moeten schrapen. We hebben meermaals gesproken en informatie uitgewisseld met de filiaalmanager van de bank. Hij verzekert ons keer op keer dat onze aanvraag voor een lening geen probleem zal opleveren. Maar de Spaanse molentjes draaien langzaam. En je weet pas zeker dat zoiets rond is, als het geld op de bank staat. Pas vandaag wordt ons kavel getaxeerd, en we moeten nog bevestigd krijgen dat dit ook daadwerkelijk is gebeurd. We gaan het zien.  Wij vinden het prettig om onze lening bij een Spaanse bank af te sluiten. Voor als de euro onverhoopt toch nog mocht ‘klappen’. Onze omzet realiseren we dan in harde ‘neuro’s’, guldens, noordmarken, D-marken of wat er dan ook volgt. Onze schulden en kosten bestaan in zo’n scenario uit zachte ‘zeuro’s’  of peseta’s of islaverdeaardappelen of noem het maar wat er dan voor de euro in de plaats komt in het zuiden. Het is mooi dat de euro er is. En dat er een EU is waar je over grenzen heen kunt leven. De euro moet wat ons betreft dus maar gewoon blijven bestaan. Maar je kunt nooit weten.

We hebben plannen voor de ontwikkeling van ons perceel, maar moeten nog op zoek naar een architect (en een aannemer, natuurlijk). Hierover hebben we al wel ideeën.

We hebben een begroting voor de ontwikkeling van ons project, maar die moeten we nog toetsen aan de realiteit. Uhm. Nou heb ik wel wat ervaring met het maken van begrotingen, dus onze hoop is dat de aannames die we gedaan hebben niet helemaal waardeloos blijken te zijn. We gaan het zien.

We zullen ons huis in Nederland gaan verkopen om het geld dat zo vrij komt te kunnen investeren. We weten via welke makelaar we dit zullen gaan doen. We hebben er meerdere over de vloer gehad. Uiteindelijk besloten dat we in zee gaan met een internetmakelaar, na veel wikken en wegen (en courtages vergelijken).

 

We hebben veel gedaan en bereikt, maar we hebben tegelijkertijd eigenlijk nog helemaal niets bereikt op dit moment. Dat maakt ons onrustig soms. Maar niets gaat van zelf. Dat wisten we toen we begonnen. Inmiddels voelen we het ook. Dat is best lastig soms, als je die dingen moet combineren met het ‘normale’ werkstress in Nederland en de overige dagelijkse beslommeringen. Maar we gaan ermee door. En hebben er best schik in, meestal.

Als alles loopt zoals we nu denken dat het gaat lopen, zullen we in oktober ons huis te koop gaan zetten en zullen we begin november ons kavel in Puntagorda gaan kopen. Vanaf dat moment is het werken aan de volgende stap: het project laten ontwikkelen en de vergunningen voor de uitvoering van het project verkrijgen. En betalen.

Als er iets mis gaat in de financiële planning, hebben we tijd. Zolang Ruud en ik allebei in NL onze baan hebben, kunnen we flink sparen. Een tegenvaller vertaalt zich dus in uitstel of vertraging van het stappenplan. Zoiets is jammer, maar beslist geen ramp. Die zekerheid geeft ons wel weer een relaxed gevoel. Zo’n gedachte werkt als valdispert op momenten dat dit nodig is.

 

Het najagen van een droom is leuk, maar vergt veel planning en het gepieker dat hierbij hoort. We oefenen onze stalen zenuwen. Daar staan we op dit moment.