Een Mooi Vooruitzicht…

Nog drie weken wachten, ongeveer. Dan kunnen we bijna elke avond vanaf de stoep achter ons eigen huis, hiernaar kijken. Zonsondergang op zondagavond. Nog steeds een geweldig moment op de dag, vinden wij.

 

Stilte, vervagende kleuren, laagvliegende op insecten jagende zwaluwen, zacht geblaf van verre honden. (Die van ons blaffen niet mee in het zonsondergangskoor, gelukkig.) En vanaf over drie weken ongeveer: nadien NIET terug in de auto naar het Boeddhahuis. Maar gewoon blijven zitten op het terras in het donker. Met een muziekje op het hoofd of vanuit het huis en een biertje erbij…¬† Een mooi vooruitzicht ūüôā

Avocado Glamping

Twee weken geleden alweer, kochten we een nieuwe set van jonge avocado-planten. Om de achterblijvers uit de lichting van vorig najaar te vervangen. We waren erg blij dat we de planten op de kop hadden kunnen tikken. Er is nog steeds veel vraag naar avocado-aanplant. We zouden ze snel gaan inplanten.

 

Maar de calima kwam met nachttemperaturen van tegen de dertig graden en een luchtvochtigheidsgraad van bijna nul. Daarna kwam de zus van Ruud een week lang op bezoek. Daarna volgde er een nieuwe calima, met nog hogere temperaturen dan de voorgaande. En zo werd het ongemerkt twee weken later, en stonden de plantjes nog steeds met hun wortels in zwarte plastic zakken in de wachtstand onder de grote boom achter het Boeddhahuis.

 

Hoe lang kan je wachten met het planten van jonge avocadoplanten? Afgelopen zaterdag en zondag, de calima was er nog steeds met saharatemperaturen en een gortdroge lucht, besloten Ruud en ik dat het genoeg was. In de relatief koelere ochtenduren vervingen we oude, zwakke avocadoplanten voor de nieuwe exemplaren. Op hoop van zegen.

 

Tijdens het uitgraven van de oude planten merkten we dat de grond in de nieuwe terrassen toch wel wat aan de droge kant geworden was. Niet helemaal droog maar aan de droge kant. In combinatie met de hitte krijg je dan onderstaand effect, bij jonge planten met slechts nog een klein wortelstelsel. De bladeren gaan in de lengte krullen. Tegelijkertijd staan de grote avocadobomen en de sinaasappelbomen, die diepere wortels hebben, er prima bij. Ruud paste de hoeveelheid water die we ‘s nachts geven aan en overdag sproeien we met de hand bij. Alleen op de twee terrassen met jonge planten.

 

Op advies van Kakien en (onafhankelijk van elkaar) Jesus, heeft Ruud gisteren voor de nieuw aangeplante boompjes een extra bescherming tegen de zon gemaakt. Jesus is de vierde medewerker van √ďscar die gisteren aan ‘het bouwteam’ op de finca is toegevoegd. Hij werkte eerder dit jaar ook al bij ons.

Aanvankelijk kwam Ruud met behulp van een rol bouwlinnen, die op de afvalstapel van de bouwvakkers lag, tot onderstaande oplossing: model ‘Kukluxclan’.

 

Wij zijn alle2 niet zo van die denkrichting. Bovendien had het aanvankelijke model toch wel een wat drukkende en verstikkende werking op de plantjes die beschermd moesten worden. Met behulp van kleine metalen steunstaven, die we nog op voorraad hebben, werd model KKC uitgebouwd tot model ‘Brede Schaduw’. De nieuwe avocado’s kregen zo hun eigen glamping-experience.

Volgens Jesus moeten de schaduwschermpjes tot begin september blijven staan om de avocado’s tegen de zon te beschermen. We hopen dat er tussen nu en begin september geen harde wind op steekt. Begin september? Hey, dan wonen we al op finca! Als we onze aannemer mogen geloven. Oh, happy day!

 

Gisteren aan het einde van de middag trok de hete calima-lucht eindelijk weg van ons deel van het eiland De koelte was na vijf opeenvolgende berehete avonden en nachten meer dan welkom. We werden er blij en vrolijk van.

 

Op het betonnen stoepje van het grote-huis-in-aanbouw genoten we van de koelte en de ondergaande zon. Wat is het toch een prachtplek, denk ik iedere keer weer als ik er zit en om me heen kijk, terwijl het daglicht langzaam uit de wereld trekt.

Sleuven

Zoals aangekondigd en afgesproken, gebeurde er in de voorbije week niet veel aan het grote huis. De mannen van √ďscar werkten in het hotel aan de oostkust. Ook Fernando, de timmerman, liet zich de hele week niet zien. Misschien heeft hij ook een hotel aan oostkust?

Op donderdag was er toch opeens leven in de brouwerij en gebeurde datgene waar zowel Ruud als ik al maanden tegenop hadden gezien. Tom√°s kwam samen met een grondwerker die wij niet kennen de sleuven uitzetten en graven voor de rioleringsbuizen. Ons lieflijke boomgaardje helemaal op de schop…

Op donderdag werd de sleuf van het grote huis naar het betonweggetje gegraven.

 

Op vrijdag groef men de sleuf uit langs het betonweggetje naar beneden, naar de plaats waar de centrale poso en waterzuiveringsinstallatie zal komen.

 

Op vrijdag gebeurde er nog een klein ongelukje en staken we een  irrigatiebuis door die ongezien in de lengte onder het betonweggetje liep. De buis is niet van ons bewateringssysteem of van één van de voorganger-systemen van onze boomgaard.  Ruud is inmiddels handig genoeg om dit zonder ongelukken te repareren. Iemand op een terrein beneden onze boomgaard heeft er niets van gemerkt en niet zonder water gezeten..

 

We zijn blij dat we onze honden als pups het commando ‘wachten’ hebben kunnen aanleren. Ze weten nu dat ‘voorbij de sleuf’ verboden gebied is. Als de baasjes over het gat in de grond heen stappen,¬† ‘wacht’ je aan de rand totdat ze terug komen.

 

Zonder die kennis waren ze vast tot in het oneindige doorgegaan met het spelletje ‘sleufje-hoppen-randjes-laten-instorten’, dat ze met z’n 3 hadden bedacht.

 

Ruud en ik vinden het helemaal niks dat ons terrein nu open ligt. Maar het hoort erbij. Als troost maar een plaatje van de zonsondergang, gisteravond, aan de voet van het betonweggetje, met mijn rug naar de sleuvenwereld gekeerd.

Llano de las Cuevas

We hadden iets te vieren, dit weekend. Daarom hadden we als plan bedacht om op zaterdag iets te gaan doen wat we alle2 echt heel erg leuk vinden; we zouden naar de top van de Pico Birigoyo gaan wandelen, van waar je het hele eiland kunt overzien. Bij helder weer.

Zodra we in de auto bij El Time de bocht omdraaiden om af te dalen in de Barranco de las Angustias, zagen we dat het beter was om een nieuw plan te maken; de toppen van de Birigoyo en de andere zuidelijke vulkaankegels waren in donkere, grijze wolken gehuld. We besloten te gaan wandelen op de Llano de las Cuevas, de vlakte van De Wolk. Eigenlijk een wandeling die je in het voorjaar moet doen bij oosten- of noordoostenwind. In juni is het op deze vlakte geen voorjaar meer, maar heerst al de droogte van de zomer. En de wind kwam ook al niet uit het oosten. Toch bleek onze b-wandeling van de dag verrassend mooi en afwisselend te zijn.

Ons startpunt was de parkeerplaats van het Centro de Visitantes, het bezoekerscentrum, van het Nationale Park van de Caldeira de Taburiente, even ten oosten van El Paso, aan de LP3.  Van daaruit wandelden we het asfaltweggetje richting de Cumbrecita op, om al heel snel rechts af te slaan en het landschap-met-de-stenen-muurtjes van de Llano de las Cuevas in te wandelen.

 

We liepen tussen de stenen muurtjes door richting het oosten, richting de steile helling van de Cumbre Nueva. Hoe verder je dit landschap inloopt hoe mooier alles wordt. De lelijke prikkeldraadhekken en irrigatiebuizen die je aan het begin van je route nog tegenkomt en waar je dan omheen moet kijken om te zien hoe bijzonder het landschap is, verdwijnen en maken plaats voor steeds meer bloemen, authentieke stenen omheiningen en vergezichten naar de bergen in het noorden, het oosten en het zuiden.

 

Je loopt in het centrum van het eiland, even ten oosten van de vlakte van Los Llanos en El Paso, een van de drukste gebieden van het eiland. Je hoort alleen het gras waaien in de wind. In de verte krijst een buizerd. Er vliegen wat kraaien rond. Af en toe tref je een verdwaald groepje (magere) koeien of een koppel paarden. Verder is er helemaal niemand. Je hebt de vlakte voor jezelf.

 

We liepen over zandweggetjes steeds verder het groen-bruine landschap in tot dat we stuitten op een eerste asfaltweggetje. Dit weggetje staken we over om verder richting de voet van de Cumbre Nueva te lopen. Gelukkig maken de glazen van de nieuwe zonnebril van Ruud een mooie spiegel, zodat ik ook eens een keer in mijn eigen blog te zien ben..

 

Aan de voet van de Cumbre Nueva belandden we op kleine weggetjes die ons door kleine bosjes van kastanjebomen leidden. Kruipdoor, sluipdoor. Leuk. Voor ons een nieuw stukje van La Palma. Het is mooi hier. De kastanjebomen stonden in bloei.

 

Na een klein uurtje (geloof ik) kruisten we een tweede asfaltweg, de Calle Virgen del Pino. We besloten niet verder te klimmen en deze weg noordwaarts te volgen, op weg naar het kerkje dat gewijd is aan diezelfde Virgen del Pino.

 

Na de ommuurde weilandjes, de bloeiende kastanjebomen en de vergezichten over de vlakte, kwamen we aan in het dennenbos waar de Maagd van de Dennenbomen ge√ęerd wordt. Men is lang bezig geweest om het kerkje te restaureren, maar het werk lijkt nu klaar te zijn. Het kerkje straalt de argeloze wandelaar weer tegemoet. Inmiddels waren alle wolken verdwenen. Vanaf het kerkpleintje zagen we hoe de top van de Pico Bejenado lag te baden in het licht van zon.

 

En ook de Pico Birigoyo was weer helemaal vrij van wolken. Achteraf was het niet nodig geweest om deze b-wandeling te doen. Maar dat was achteraf. Bovendien bleek de b-wandeling veel leuker dan gedacht. We nemen hem gewoon op in onze wandelgids.

 

Vanaf het kerkje liepen we over de asfaltweg weer terug naar ons beginpunt op de parkeerplaats van het bezoekercentrum. In totaal een wandelingetje van ik schat iets meer dan vijf kilometer waar we een kleine twee uur over deden.

 

 

Terug in het Boeddhahuis, aten we macaroni met witte wijn erbij in de avondzon. Daarna zagen we vanaf de terrassen van onze finca die zon op een prachtige manier ondergaan in de oceaan.

De eerste dag van ons ‘feestweekend’ was meer dan geslaagd.

 

Download file: Llano de las Cuevas.gpx

Achter het hek

We hadden even ‘coronapauze’ op het blog. Ik had geen zin om berichtjes te schrijven. Teveel gedoe aan ons hoofd door de gevolgen van het Virus. Teveel gedoe aan ons hoofd, over hoe het nu verder moet met ons Grote Plan. Ik had ook¬† niet zo heel veel tijd voor het blog, trouwens. De afgelopen drie weken waren knetterdruk met het werk in Nederland. Jaarrekeningen. Spoedeisende belastingaangiftes, want v√≥√≥r 1 april belastingaangifte doen in NL is eerder je geld terug krijgen, als je geld terug krijgt. Accountantscontroles en jaarverantwoordingen over 2019 voor onze klanten uit de zorgsector.¬† En veel extra werk vanwege de economische steunmaatregelen in Nederland. Het tellen van geld gaat altijd door. Ook in tijden van crisis. Dan tel je hoeveel geld je tekort komt.

 

Nu het gids- en sterrenkijkwerk van Ruud op La Palma stil ligt, en voor de rest van het jaar ook wel stil zal blijven liggen, hebben we besloten dat hij een veel groter deel van zijn tijd zal gaan besteden aan het meewerken in ons administratiekantoor voor Nederland. Ik ben Ruud nu serieus aan het inwerken op ‘boekhouden’. Dat voelt voor ons beiden heel erg vreemd, maar het brengt wel een stuk verlichting voor mij. Want het werd de laatste tijd drukker en drukker op het administratiekantoor. En hoewel we het inkomen goed kunnen gebruiken natuurlijk, is de werkdruk niet leuk meer soms.¬† Gelukkig maar, eigenlijk. Een luxeprobleem.

 

Zo ziet het uitzicht in gevangenschap eruit. Sinds vier weken (of vijf? – time flies when you’re having fun) geldt in Spanje de noodtoestand en daarmee het verbod om je huis te verlaten voor iets anders dan het doen van de¬† nodige boodschappen bij de supermarkt (de dichtstbijzijnde..) of het helpen van hulpbehoevenden. De afgelopen twee weken was het ook verboden om naar je werk te gaan.

Hoewel wij een groot huis met een grote tuin eromheen huren, en hoewel ik vrijwel dagelijks een ritje vanuit dat grote huis naar onze finca kan en mag maken, voelen de bepalingen van de noodtoestand als een gevangenis. Niet wandelen tussen de bloemvelden, die juist in deze tijd van het jaar zo mooi zijn. Niet wandelen in de bergen. Niet met de honden op stap in de dennenbossen die boven het dorp liggen. Niet af en toe een terrasje pakken. Niet op bezoek gaan bij mensen, of bezoek ontvangen. Niet naar Nederland kunnen gaan. Het is allemaal noodzakelijk, gegeven de omstandigheden. Maar het voelt als een straf. De bewegingsbeperkingen doen meer met mijn gemoedstoestand dan dat ik aanvankelijk dacht. Als ik het er lastig mee heb, bedenk ik mij altijd maar dat er ook mensen opgesloten zitten op flatjes in Madrid of Barcelona of andere grote Spaanse steden, zonder balkon. Al vier (of vijf?) weken lang. Dan bedenk ik mij dat ik niet zo moet zeuren. Die gedachte helpt.

 

De gele roos op het binnenplaatsje aan de achterzijde van het Boeddhahuis staat in bloei. Als je die bloemen van dichtbij bekijkt, zie je pas hoe prachtig ze zijn en hoe mooi alles in elkaar steekt. Zo moeten mensen lang geleden, in tijden van oorlog, de natuur hebben ervaren. Overal rampspoed en ellende om je heen, maar de natuur gaat gewoon door op zijn eigen weg, in al zijn pracht en praal. Dan valt ‘onze’ coronacrisis nog heel erg mee, eigenlijk. Behalve dan als je op een IC-bed ligt, of ligt te creperen en naar adem ligt te happen in een verpleeghuis, of in een overspannen toestand zorg moet bieden aan de ongelukkigen.

 

Gisteren, eerste Paasdag, hadden Ruud en ik Paasbrunch met mijn moeder. In de avond hadden we een gezamenlijk ‘paasdiner’ met de ouders van Ruud. Het is fijn dat er beeldschermen zijn! Het is fijn dat er internet is. Zonder al die techniek zouden Ruud en ik op ons ge√Įsoleerde eilandje nu echt in ‘een huis aan het einde van de wereld’ wonen, ver weg en afgesneden van onze familie. Microsoft en Google zijn als de moderne ‘postduiven’ van deze tijd¬† ondanks alle privacybezwaren altijd nog te verkiezen boven de¬† traditionele postduif of de flessenpost. We hadden het gisteren gezellig, tijdens de maaltijden. Kunnen we vaker doen. Zo brengt Corona je op nieuwe idee√ęn..

 

Het dagelijkse leven in Coronatijd op La Palma valt ons niet altijd mee. In eerdere blogposts schreef ik het al: ‘Als Ruud en ik dit alles van tevoren hadden geweten, waren we niet uit Nederland vertrokken.’ Maar tegelijkertijd geldt ook dat we nog altijd blij zijn dat we ‘het’ van te voren niet hebben geweten, want dan zouden we hier nu niet zijn, en dat zou eeuwig zonde zijn geweest. Zo voelen Ruud en ik het nog steeds.¬† Mooie cirkelredenering, vind ik zelf wel.

 

We hebben ons in de afgelopen weken flink achter de oren gekrabt over hoe het nu toch verder moet met onze plannen voor de finca. Bij verschillende aannames kunnen we¬† scenario’s bedenken over hoe de toekomst van¬† het toerisme op La Palma er uit zal zien, tijdens en na de coronatijd. Bij elk van die scenario’s kunnen we bedenken wat het financi√ęle effect zal zijn voor de huuropbrengsten van onze toekomstige vakantiehuizen. Het punt is dat we op enig moment dit jaar beslissingen moeten nemen over de bouw van het derde huis onder omstandigheden van grote onzekerheid. Gokken dus. Daarover in een volgende blogpost meer. We zijn er bijna uit..

 

De zon schijnt nog steeds en de oceaan is nog altijd prachtig blauw. Vandaag zijn de mannen van √ďscar weer verschenen op de finca om verder te bouwen aan onze huizen. Na twee weken van ‘absolute winterslaap’ (waarvan overigens √©√©n week al geplande ‘paasvakantie’ was), mag iedereen tenminste weer werken, vandaag. In Spanje doet men niet aan Tweede Paasdag. In plaats daarvan geldt de week die vooraf gaat aan pasen als een soort van vakantieweek.

 

Zo leven wij ons leventje nu, terwijl de wereld op slot zit. Het is best te doen allemaal, vooralsnog, in ons geval. Maar wel een leven Achter-het-Hek. Ik voel me opgesloten en dat voelt niet fijn.

Voor iedereen die we nog niet gesproken hebben: ondanks alles, Vrolijk Pasen! Volhouden en gezond proberen te blijven!

Pracht en Praal.

De avond viel weer prachtig, vanavond. Ik liep, zoals bijna elke dag, tegen het vallen van de avond mijn rondje over de boomgaard. De zonsondergang was machtig mooi om te zien.

 

Als je dit blog bekijkt vanachter een laptop of pc, moet je voor de grap bovenstaande foto eens maximaal uitvergroten, door er op te klikken en dan de vergroting op maximaal te zetten. Dan zie je pas echt hoe mooi het was.

Tegelijkertijd stond Ruud op de Llano del Jable zijn telescoop op te zetten voor een avondje ‘stargazing’ met toeristen. Hij maakte deze prachtige foto, een klein half uurtje na de mijne. Met zijn iphone.

 

En hij maakte deze foto. Je kunt Venus zien.

 

De dag eindigde zo weer eens¬† in pracht en praal. Daar word je vrolijk van, na een doordeweekse werkdag.¬† Het is nog steeds zo fijn om op La Palma te zijn…

Intussen in de boomgaard

Alle aandacht gaat op dit moment natuurlijk uit naar de bouw van het eerste huis. Er ligt een fundament. Er komen muren omhoog. Het huis krijgt vorm. Dat is bijzonder om mee te maken. Daarbij kennelijk ook leuk om over te lezen, want de bezoekersaantallen van ons blog schieten omhoog. En daar zit geen Chinees bij, deze keer.

Maar intussen gebeurt er van alles in de boomgaard dat minstens net zo belangrijk is voor ons grotere plan. Ruud heeft er min of meer een dagtaak aan om grip te krijgen op de fruitbomen. Want w√°t moet je w√°nneer doen om ervoor te zorgen dat die bomen (weer) in vorm komen? Verzin het maar. En vervolgens: d√≥e het dan ook maar… Mucho trabajo! Veel werk! Met het hoofd en met de handen.

Anderhalve week geleden hebben we onze eerste twee manden met sinaasappels van dit seizoen naar Erwin gebracht. Erwin is¬† de fruithandelaar in het dorp. De meeste sinaasappels op onze boomgaard zijn pas klaar voor de pluk vanaf eind maart / begin april. Maar we hebben een paar bomen staan met vroege ‘navelinas’.¬† Die kunnen we nu al beetje bij beetje leeg plukken. Voor ons zelf en dus nu ook voor Erwin en daarmee voor onze zwarte pizza-kas.

 

We leerden Marc kennen. Marc is een Zwitser van tegen de zeventig die al zo’n twintig jaar heen en weer reist tussen zijn vaderland en Puntagorda. Ongeveer honderd meter boven ons, ca 750 meter loopafstand, bezit hij een finca vol met allerlei soorten citrusbomen. Het telen van citrusvruchten is zijn grote passie. Ruud is er op bezoek geweest en keek er zijn ogen uit. Zo mooi als alles erbij stond. Kom daar bij ons maar eens om, op Finca Kreupelhout…¬† Marc weet alles van citrusbomen. Hij kan er hele avonden over vertellen. Ruud heeft al veel van hem geleerd. Marc is van mening dat we ons zelf de tijd moeten gunnen met onze bomen. Minstens drie jaar voordat alles er een beetje bij staat, zoals we voor ogen hebben. Gezond, met blad, zonder ziekten en veel vruchten dragend.

De kennis van Marc moeten we nu gaan toepassen. We begonnen maar met de schaartjes. Op voorspraak van Marc kochten we¬† via het internet bij een bedrijf in Murcia onderstaande oogstschaartjes. Zo’n internetbestelling gaat niet helemaal vanzelf op ons Lente-Eiland. Met name de afhandeling in het plaatselijke postkantoor is nog wel eens een dingetje. Vergeet het Nederlandse ‘v√≥√≥r 22.00u besteld = de volgende dag bezorgd aan huis’. Vertaal dit ongeveer naar ‘als je zo dapper-en-moedig bent om over het internet bij ons iets te bestellen, komt het bestelde op een dag t√≥ch nog bij je thuis.’ Mits je het pakketje z√©lf gaat ophalen bij het postkantoor en mits je er rekening mee houdt dat je voor het afhalen van √©√©n internetpakketje ongeveer vier bezoekjes aan het postkantoor nodig hebt. En een NIEnummer. Alle vier de keren dat je er bent.¬† En een zonnig humeur. Ook alle vier de keren dat je er bent. Alles went. Het valt ons eerlijk gezegd al heel erg mee dat we op La Palma gewoon spullen via het internet kunnen blijven bestellen. Dat hadden we niet verwacht, toen we hier naar toe kwamen. Ruud is er echter maar druk mee. Zaken die in Nederland vanzelfsprekend lijken te zijn, en weinig van je tijd in beslag nemen, kosten hier soms de helft van je werkdag en godallejezus veel geduld en relativeringsvermogen. Ruud krijgt er rimpels van.. Maar.¬† We zijn dan toch de trotse bezitters van twee oogstschaartjes uit Murcia.

 

Hieronder zie je een sinaasappel waar Marc wel een beetje van schrok, toen hij met Ruud onze sinaasappelterassen inspecteerde. De vlekjes op deze sinaasappel zijn geen vlekjes maar hele kleine beestjes. Ze zitten in de sinaasappelbomen in de uiterste noordoosthoek van onze boomgaard. De bomen daar zijn kaal aan het worden. We wisten niet goed hoe dat kwam, en wat we ermee moesten. Nu weten we dat dus wél. Op de tweede foto zie je een sterk vergrote afbeelding van de beestjes, afkomstig van een internetbron. Serpeta Fina. De diertjes vreten de boom van binnen uit op en vernietigen zo de hele boom, als ze niet met grof geweld worden bestreden. Bomen waar de beestjes hun gang konden gaan, zien er nu uit als op de onderste foto van het blokje hieronder. Organische bestrijdingsmiddelen helpen niet tegen Serpeta Fina. We zijn daarom gedwongen om op de sinaasappelterrassen nog een keer met een breedspectrum systeemgif te gaan spuiten. Dat systemisch gif is  niet alleen dodelijk voor de serpeta, maar ook voor alle andere insecten rond de fruitbomen. We willen het  dus eigenlijk niet, maar kregen dringend advies toch maar te gaan spuiten. Om te voorkomen dat het huidige kreupelhout op onze finca straks alleen nog brandhout kan zijn. Dat advies volgen we op.

Kakien gaat het gif voor ons kopen. Je hebt op La Palma namelijk een carnet, een vergunning,  nodig om landbouwgif te kunnen kopen en te gebruiken. Om dat carnet te krijgen moet je eerst  een cursus volgen en een examen afleggen. In het Spaans, uiteraard. Dat is nu nog nét een brug te ver voor Ruud. (Maar dat duurt niet lang meer, denk ik, want Ruud gaat heel goed in het Spaans). Kakien zal de citrusbomen komende zaterdag voor ons onderhanden  nemen.

De bomen laten in maart hun oude bladeren vallen, om eerst bloesems en daarna nieuw blad aan te maken. De nieuwe bladeren zouden gezond moeten zijn, na de gifsessie met Kakien.  In maart moet Ruud als vervolgactie op de gifspuiterij het nieuwe blad besproeien met jabón potásico (dat is kaliumzeep, biologisch spul) om de komst van  nieuwe Serpeta-diertjes in de kiem te smoren. Ze stikken in een zeeplaag op de blaadjes, is de bedoeling.

 

 

Inmiddels is Ruud ook begonnen om op advies van Marc de sinaasappelbomen systematisch van mest te voorzien. Maandelijks krijgen ze nu bladmest (stikstof) en per boom 200g mestkorrels met daarin stikstof, fosfor en kalium. Veel bomen hadden lichtgroene of geelachtige bladeren. Donkergroen blad betekent dat ze gezond zijn. Het licht gekleurde blad duidde op een tekort aan meststoffen, volgens Marc. Je moet veel leren als je zo dom bent om een boomgaard vol met sinaasappelbomen te kopen, zonder enige kennis van zaken over hoe je die bomen in leven houdt. Het is fijn dat er mensen in het dorp rondlopen die ongevraagd behulpzaam willen zijn. Het is leuk om al deze materie beetje bij beetje onder de knie te krijgen.

Zo’n zelfde verhaal hebben we te vertellen over de avocado’s. Ruud en ik hebben¬† dan wel een stuk of zeventig van die bomen aangeplant, maar wat weten wij, kantoorkneuters uit Nederland, nou goedbeschouwd van avocado’s? We zijn daarom lid geworden van een landbouwco√∂peratie die gespecialiseerd is in de teelt van de groene vettige vrucht met de dikke pit in het hart. Cocampa is de naam van de co√∂peratie. Het idee is dat je (te zijner tijd, in ons geval) de vruchten via Cocampa verkoopt en daarbij een percentage van de opbrengst afstaat aan de vereniging. In ruil daarvoor krijg je ondersteuning en advies over hoe je de opbrengst van je bomen zo maximaal mogelijk kunt laten zijn. Dat advies hebben we hard nodig. No sabemos nada.. We weten van niets. ‘You know nothing, John Snow’, dat is het gevoel…

 

De adviseur die namens Cocampa de leden van de co√∂peratie in Puntagorda bezoekt en met advies bijstaat heet Oswaldo. In de afgelopen twee weken heeft hij twee keer een bezoek gebracht aan Ruud en de finca. Bij elkaar heeft hij er wel een paar uur rond gelopen en Ruud over veel dingen bijgepraat. Oswaldo vond dat we het niet slecht hadden gedaan met de aanplant van de avocado’s en de wijze waarop Ruud de beregening had aangelegd. De jonge planten staan er over het algemeen goed bij, ondanks dat we erg laat waren met het inplanten vorig jaar. Da’s toch wel fijn om te horen, soms. Want, we doen maar wat, met al onze goede bedoelingen. Op basis van bodemmonsters die Oswaldo heeft genomen op de avocado-terassen, zal hij binnenkort een bemestingsschema naar ons sturen. We ontvangen daarnaast nog een schema om veel voorkomende ziekten preventief te bestrijden. Dat is nou net de informatie die Ruud nodig heeft, want verzin het allemaal maar eens als Hollander zonder landbouwachtergrond in een vreemd land. Internet is ook niet alles.

Vorige week heeft Ruud de druppelslangen rond de kleine plantjes aangelegd. Het is de bedoeling dat we nu stoppen met het handmatig water geven. De wortels van de planten moeten de druppelslangen gaan opzoeken. Dat is even spannend. Een kritisch moment in het leven van een avocadostek. Het is voor ons harstikke moeilijk om te bepalen of een plantje er slap bij hangt omdat het teveel of te weinig water heeft gekregen op een bepaald moment. Daar moeten we nog gevoel voor gaan krijgen, moeten we nog leren.

 

De jonge aanplant heeft het zwaar gehad in december en januari. Het was op de meeste dagen eigenlijk te koud voor avocadobabies in de volle grond en veel van het jonge blad werd verscheurd door de harde wind. Toen we rond de kerst een week in Nederland waren, was het juist weer onverwacht en onaangekondigd erg warm op het eiland. De plantjes kregen een tik omdat ze te weinig water van ons hadden gekregen, voordat we naar NL vertrokken. Sinds een week of twee is het opnieuw warmer op het eiland. Lekker warm nu, 22-23 graden. Té warm voor wat normaal is op het eiland voor de tijd van het jaar, zegt iedereen die het weten kan. Maar onze babies houden ervan en knappen zienderogen op. De plantjes maken bloemen en nieuw blad aan. In maart, juni en september mogen we drie echte groeispurts verwachten. Als de planten dit jaar goed doorkomen zijn ze, aan het einde van hun eerste jaar in de grond, struiken geworden. Dan hebben ze nog twee volle jaren te gaan om kleine boompjes te worden en hun eerste vruchten voort te brengen. Tot zover de theorie. We gaan zien of het lukt.

In afwachting van het definitieve bemestingsplan krijgen ook de avocado’s nu alvast hun periodieke voedingstoffen toegediend van Ruud. Aminozuren (isabion), omdat ze dat zo lekker vinden, en stikstof, omdat √°lle planten daarvan houden.

 

Oswaldo heeft verteld dat de bloemetjes die nu groeien, en waar we zo blij mee waren, moeten worden verwijderd. De planten moeten hun energie steken in het ontwikkelen van een wortelstelsel en blad. Niet nu al in bloemen en vruchten. Oswaldo heeft verteld dat alle nieuwe bladeren en stengels die zijn gaan groeien op een plek¬† √≥nder het punt waar de avocadoplant is ge√ęnt op een andere vari√ęteit, moeten worden verwijderd. De entplant is uitsluitend bedoeld om goede wortels aan te leveren voor zijn gast. Het is niet de bedoeling dat dit wortelstelsel een eigen wil gaat krijgen en de plant alsnog in zijn geheel overneemt. De gastplant levert immers de betere vruchten en is meer resistent tegen ziekten. V√≥√≥r de komst van Oswaldo was ik er mij niet eens van bewust dat onze planten ge√ęnt zijn. Ruud wist dit overigens al wel. Hoe dan ook: hij is er maar druk mee. Maar. Hij heeft er schik in.

 

Eergisteren kwam ik na afloop van mijn laptopdag naar de finca om samen met Ruud een stukje te gaan wandelen. Ruud was echter nog druk met het afknippen van bloemetjes enzo. Ik liep het rondje dus alleen om even mijn hoofd leeg te maken, en maakte onderstaande foto’s.

 

Gewoon op een doordeweekse woensdagavond in februari. Het is hier z√≥ leuk…

Handwerk

De derde week van de bouwwerkzaamheden aan het grote huis is voorbij. De week stond in het teken van het leggen van de fundering, of beter: de voorbereidende werkzaamheden die hiervoor nodig zijn. Dat gebeurt op La Palma toch een beetje anders dan in Nederland. Alles gebeurt met de hand.

De bekisting werd aangebracht. Dat verloopt niet anders als dat we gewend zijn.

 

Daarna werd het stalen frame voor het gewapende beton gelegd. Dit frame wordt ter plekke met de hand op maat gemaakt. We vinden het mooi om te zien hoe dit in zijn werk gaat. Echt ambachtelijk werk. De mannen van √ďscar maken er een kunstwerk van. En ze werken snel. Als alles volgens plan verloopt gaan ze in de komende week het beton storten. Ook dat wordt allemaal ter plekke met de hand gedraaid.

 

Intussen wordt het langzaam maar zeker duidelijk bij de huidige bewoners¬† in de omgeving van onze finca, wie Ruud en ik zijn en wat onze plannen zijn. Van de overwegend Duitse bewoners krijgen we voortdurend, met de beste bedoelingen, indringende tips en suggesties dat we vooral niet in zee moeten gaan met bouwbedrijven van La Palma (maar wel met Duitse aannemers die werkzaam zijn op het eiland). Palmero’s zouden niet kunnen bouwen, Duitsers uiteraard wel. En daar rekenen ze dan ook Duitse Prijzen voor. Ruud en ik hebben vooralsnog hele andere ervaringen en beginnen de¬† Deutschland-√úber-Alles-mentaliteit een beetje¬† irritant te vinden. Alsof we als een soort van Noord Europese supermensen in een ontwikkelingsland zijn gaan wonen en niets hebben te verwachten van¬† de inheemse nietsnutten, die nog nooit een fatsoenlijk huis hebben gebouwd. Hoe zelfingenomen, kortzichtig en arrogant kan je zijn?

 

Je moet wel alert blijven natuurlijk. Zo had Ruud van de week een korte, onverwachte, discussie met √ďscar over de hoogte van de binnendeuren in onze huizen. Volgens √ďscar kon dat best onder de twee meter zijn. Dat kwam hem goed uit, want dan hoefde er in de pajero, dat is het al bestaande gedeelte van ons toekomstige grote huis, geen vloer te worden uitgehakt. Ruud heeft hem duidelijk gemaakt dat de hoogte van deuren toch echt wel rond de 2.10m moet liggen. Anders moeten al die melk drinkende Nederlanders die ons huis in de toekomst gaan bezoeken voortdurend bukken. Dat vond √ďscar een goed argument. Er wordt dus w√©l een stuk van de bestaande vloer uitgehakt in de pajero. Je moet er wel b√≠j zijn, als je huis wordt gebouwd op La Palma. Maar dat zou in het geval van een Duitstalige aannemer vast ook het geval zijn geweest.

 

Tja, en de zonsondergangen die we zien vanaf de terassen van onze finca,  als we bij het vallen van de avond ons dagelijkse inspectierondje doen, worden elke dag mooier. De zon gaat in de winter mooier onder dan in de zomer, weten we inmiddels. Het is zó fijn om bijna elke avond te kunnen kijken naar dit schouwspel. Een soort van grondthema op het dagelijkse leven. Je gaat je er goed door voelen.

Terwijl ik dit tik, zit ik in Nederland. Het is grauw buiten. Het motregent. Dat is het verschil. Over een paar dagen mag ik weer terug…

Harken, Kruien, Planten

In de afgelopen weken stonden de werkzaamheden op de finca in het teken van Stenen. Stenen bij elkaar harken. Stenen in een kruiwagen gooien. Stenen verplaatsen naar plekken waar ze geen kwaad kunnen, zelfs een beetje nuttig zijn.

We verwijderden alle losliggende stenen van de terrassen en legden de keien tegen afbrokkelende randen van sommige hellingen als versteviging, met als motto ‘opgeruimd staat netjes’.

 

Daarna begon het Grote Harken. Op de nieuw aangeplante terassen lag het nog vol met onnoemelijke aantallen kleinere stenen, lavabrokken en grote kiezels, daar twaalf jaar geleden met vrachtwagens tegelijk gestort door de vorige eigenaar, zo heeft men ons verteld. Als je op die terrassen liep, brak je je enkels bij elke stap. De vorige eigenaar had een  hekel aan modder in de winter, vandaar de stenen. Wij hebben laarzen in de winter, als het nodig is na een regenbui. De stenen moeten dus weg.

Sinds onze thuiskomst op oudejaarsdag heeft Ruud dagen lang geharkt. Hij droomt er van. In zijn dromen blijft hij eeuwig harken en komen er steeds weer nieuwe stenen door het zand naar boven drijven…

 

Op de bovenste foto hieronder zie je het effect van het harken. De foto is van het onderste terras aan de zuidkant van onze boomgaard. Links zie je de keien voordat Ruud met zijn grote hark is langs gekomen. Rechts zie je hoe alles er uit ziet, n√° Ruud-met-de-hark. Wij vinden dat het resultaat de moeite van het al het werken meer dan waard is.

Op de onderste foto zie je hoe alles wordt als het gras is terug gekomen. Grasveld rondom de bomen!

 

De laatste grote stenenklus voor het moment is nu het wegkruien van de bij elkaar geharkte stenen. Ik heb afgelopen zondag het bovenste terras aan de zuidzijde van onze finca leeg gekruid en gestort op een plek waar dit nodig was om een al te steile helling wat vlakker te maken en daarmee veiliger voor onze toekomstige gasten, mochten zij gaan ronddwalen in de nacht.

 

Ruud heeft in de afgelopen week een begin gemaakt met het leegkruien van het onderste zuidterras. Dit weekend maken we het samen af.

 

Zoals altijd deed Fenna¬† de Algehele Organisatie, de Kwaliteitsbewaking en Het Toezicht. Daar is ze een meester in. Op een strategisch punt, van waaruit ze alle werkzaamheden goed kon overzien,¬† had ze haar ‘control centre’ ingericht. Een bewijs van haar onbetwiste kwaliteiten als ‘green belt’,¬† aanjager en kwartiermaker.

 

Onder haar deskundige leiding begon ik vorige week zondag aan een nieuwe mijlpaal in de realisatie van ons plan. Voor het eerst zette ik plantjes in de grond die vorm moeten geven aan een onderdeel van het tuinontwerp dat we voor ogen hebben. Dat ontwerp moet overigens nog gemaakt worden. Vooralsnog hebben we slechts globale idee√ęn. Maar deze plantjes staan er dus al. Kunnen ze alvast gaan groeien. Alo√ę, Vetplanten en grondbedekkers. We hopen op enig respect van de bouwvakkers.

 

We doen nog even een overzichtsfoto van de werkzaamheden van afgelopen zondag.

 

Na afloop van de werkzaamheden  op maandag kreeg Ruud deze voorstelling.

 

Daarna kwam hij  met een voldaan gevoel, terug naar het Boeddhahuis, alwaar ik juist mijn werklaptop dichtklapte.

Gras

Heel geleidelijk & langzaam, maar zeker, krijgen stukken van onze finca de sfeer die we op termijn graag voor ons zelf en voor onze vakantiegasten willen bereiken. We zijn een beetje op zoek naar de landelijke sfeer, midden in het groen, die we ons van onze vroegere vakanties in Frankrijk herinneren. Grasland onder de fruitbomen. Groen en fris  in de winter en in het voorjaar. Bruin en naar hooi ruikend in de zomer en in het najaar. Met overal hoekjes en plekjes waar je ongestoord van de natuur kunt genieten en naar de stilte kunt luisteren. Je ruikt de dennennaalden of de sinaasappelbloesems, terwijl je een boek leest op je ipad. Je  kijkt naar de jagende valken of de rondkruipende hagedisjes, terwijl je in de zon een wijntje drinkt.  Anders dan in Frankrijk is er altijd de grote blauwe oceaan op de achtergrond aanwezig en weet je alles dat het Isla Bonita te bieden heeft onder handbereik. Een omgeving waarin je na een tijdje vergeet welke dag van de week het ook al weer is. Dat is de gedachte.

Ik moet een beetje handig & leep de stapels met bouwmaterialen buiten beeld houden, maar de foto’s hieronder geven een idee.

 

Op andere plekken moet het allemaal nog wat gaan groeien. Maar Ruud en ik vinden dat je nu al kunt zien hoe het zal gaan worden.

 

Op zondag waren we aan het werk op het terrein. Halverwege de middag, lunchtijd, hielden we uitgebreid pauze en speelden we samen dat we  op vakantie waren. We waren op een leuke plek terecht gekomen, vonden we.

 

Door het slepen met takken en snoeihout van vele jaren. Door het maaien van metershoog gras waar bijna niet door te komen was. Door het verwijderen van oude, zieke bomen en het planten van nieuwe bomen, bedoeld voor de toekomst. Door het verwijderen van enkele generaties oude en lekkende irrigatiesystemen en¬† het aanleggen van een nieuw bewateringssysteem. Door het sjouwen en sleuren aan stenen en rotsen. Door de zweetdruppels en de stijve spieren. De boomgaard voelt elke week een beetje meer als ‘thuis’ voor ons. Het klinkt vast heel kneuterig, maar het proces van een vreemd, verwaarloosd terrein beetje bij beetje steeds meer naar je hand te¬† zetten, is prachtig om mee te maken. We worden er flink blij van, elke dag weer.

 

En zonsondergangen op La Palma zullen ons nooit gaan vervelen.