Timmerman Blues

Sinds afgelopern week is er weer gewerkt aan het grote huis door de mannen van Óscar. In het nieuwbouwgedeelte werden de binnenmuren afgewerkt en gepleisterd. Afgelopen vrijdag werd de elektrische bedrading getrokken. Het ziet er allemaal prima uit. Volgende week gaat men het zelfde werk uitvoeren aan de ‘oudbouw’.  Daarna kunnen de vloeren worden gelegd en wordt het huis een echt huis. We liggen nog steeds op het schema oplevering-eind-augustus.

 

Ook het dak boven de hal kwam eindelijk af. Fernando, de timmerman,  was daar een week eerder mee begonnen zoals ik al schreef in een vorige blogpost. Begin deze week leverde Fernando het dakje op. Zie de foto hieronder.  Op het eerste gezicht zag ook dit werk er prima uit.

 

Maar zo zag deze week het gezicht van Ruud er uit als iemand het woord ‘dak’ riep, in zijn aanwezigheid. Fernando’s tweede dak is wat ons betreft één grote puinhoop geworden.

 

De problemen begonnen ermee dat de dakspanten niet correct op maat gezaagd waren door de timmerman. Ruud en ik zagen het meteen met onze ‘timmermansogen’, toen het eerste stuk van het balkengeraamte klaar was. Onze opmerkingen werden echter door Fernando weg gewimpeld. We zagen het verkeerd. We hadden last van gezichtsbedrog. Fernando zou het allemaal op orde maken. Geen zorgen.  No worries. Sin preocupaciones. De kroon van het dak 3% uit het lood? Komt goed. Ook Óscar werd door ons gewaarschuwd. Hij deed niets.

 

Maar de waterpas en de meetlat liegen niet. Zó zag ons dak er uit nadat de planken gemonteerd waren op het niet passende balkengeraamte. De scheve nok was inderdaad voor het oog redelijk weg gewerkt door Fernando (bovenste foto hieronder). Maar de balken zijn zo schots en scheef in elkaar geschroefd dat het aan de korte kanten van het dak niet meer mogelijk was om hele planken te monteren. Fernando loste dat op door kleine plankjes van balk naar balk uit te zagen en te monteren. Dat kan je een beetje zien op de tweede foto hieronder. Praktisch opgelost. Maar dat is natuurlijk níet de bedoeling bij een Canarisch dak. Bovendien zie je aan de binnenkant van het dak waar de praktische oplossing toe leidt.

 

Aan de binnenkant van het dak is de mismatch in het balkengeraamte niet goed te verbloemen. De balken staan hier en daar schots en scheef, soms zelfs iets gedraaid op het dak. Twee planken scheurden door de spanning die er op ontstond nadat ze waren gemonteerd. De planken op één van de lange zijden van het dakje liggen niet evenwijdig aan de kroon van het dak.

We hebben ontdekt dat de balken aan de bovenzijde flink zijn bijgeschaafd. Helaas is Fernando vergeten om het geschaafde hout opnieuw te bewerken met insektenwerend middel. Op termijn de doodsteek voor een langjarig leven van zo’n houten dak hier op de Canarische Eilanden. Alles bij elkaar is het prutswerk en een rommeltje.

 

Als de kitspuit de oplossing moet zijn om zaken passend te krijgen, weet je dat de vakman verdwaald is. Als de kitspuit wordt gehanteerd op een manier zoals de foto hieronder laat  zien, weet je dat de vakman geen vakman is. Als de vakman vervolgens zegt dat hij ons hiermee geld uit spaart en dat we eigenlijk niet moeten zeuren, gegeven het prijsniveau van de opdracht, weet je dat de vakman geen knip voor zijn neus waard is.

 

Afgelopen dinsdag was de maat voor ons vol. We hebben Óscar, onze aannemer, gemeld dat wij Fernando  niet meer op onze finca wilden zien. En dat we ook niet meer wilden dat de timmerman nog reparaties zou gaan uitvoeren aan het dak. Het vertrouwen was definitief weg. Óscar kwam kijken,  begreep de situatie, en vertelde ons dat hij binnen zijn bedrijf over nog twee andere timmerlieden beschikt. Maar hij vertelde ook dat hij het moeilijk vond om  hierover met Fernando het gesprek aan te gaan. Het gaat om een samenwerkingsrelatie van meer dan twintig jaar. Uiteindelijk was het afgelopen donderdag Ruud zelf die de vervelende boodschap aan Fernando moest doorgeven. Toen Ruud in de ochtend koffie kwam zetten, was de timmerman, tegen de afspraken met Óscar  in, bezig met de kitspuit. Ruud kreeg de zoveelste goednieuwsshow van hem te horen en dat was het moment dat de maat vol was. Ruud heeft Fernando uiterst vriendelijk maar beslist gevraagd om samen op de steiger met waterpas en meetlat de boel op te meten. De medewerkers van Óscar waren zo beleefd en kien om op dat moment maar even uitgebreid inkopen te gaan doen voor de lunch. Geen gezichtsverlies voor de timmerman, in hun aanwezigheid. Na wat gesputter was het verweer  op en de goednieuwshow voorbij. Nogmaals: de waterpas en de meetlat liegen niet. Inmiddels heeft Fernando zijn spullen en  zijn apparatuur opgehaald.

Het was voor ons, en vooral voor Ruud, al met al een moeilijke bouwweek. Wij zitten allebei niet zo in elkaar dat we heel snel iemand de wacht aanzeggen of weg sturen. Maar een dak is een dak en we kunnen zo’n dak maar één keer betalen. Tot twee keer toe hebben we bij beide daken die Fernando voor ons maakte bij het allereerste begin aangegeven dat het volgens ons niet klopte wat er gebeurde. Tot twee keer toe werden onze bezwaren genegeerd en werden we min of meer voor een voldongen feit geplaatst. Dan kan je één keer doen, maar geen twee keer. Als het moet gaat dit tweede dak er weer af.

Als het goed is, komt volgende week een andere timmerman kijken wat er nog te redden is en wat er hersteld kan worden. Bovendien komt onze architect komende donderdag een kijkje nemen vanaf Gran Canaria. Voor het eerst, sinds de Coronapauze.

 

 

Voor ons voelde het als ‘bouwcrisis’, in de afgelopen twee weken.  Gelukkig werken de andere mensen die in dienst van Óscar aan ons huis werken wél heel erg netjes en goed. We merkten dat we uit deze hoek ook wel iets van een ‘stilzwijgend applaus’ kregen voor onze handelswijze. We hoorden beetje bij beetje dat het niet voor het eerst is dat dit ‘timmerman-probleem’ tijdens een opdracht ontstaat. Het is wel voor het eerst dat de timmerman door de opdrachtgever wordt weg gestuurd. Óscar is er niet blij mee merken we, maar hij accepteert het. Wij zijn zelf ook verre van gelukkig met de situatie. Fernando is op zich geen onaardig persoon en hij heeft veel voor ons betekend en ons wegwijs gemaakt in het dorp en de regeldingen waarmee we te maken kregen.  Het Boeddhahuis bijvoorbeeld, hebben we viavia aan hem te danken. Tóch voelt het voor ons als een opluchting dat de kogel door de kerk is. We gaan zien hoe het verder gaat.

 

Wat er ook gebeurt; elke dag gaat de zon weer onder in de oceaan en is er iets moois om naar te kijken en al het gedoe even te vergeten. Deze zonsondergang is van afgelopen dinsdag. Genomen door het raam van de toekomstige keuken.

Klein detail: de foto is recht, dat zie je aan de stam van de boom, maar de horizon is door de laaghangende wolken boven de oceaan scheef. Zo kan het gaan met rechte lijnen 🙂 🙁  .

Labrador Oceano

Ik ga wat vertellen over Labrador Oceano. Nee, da’s geen mooie leuke hond, dit keer. We hebben het over graniet, een steensoort. We hebben het over granieten aanrechtbladen voor in keukens om nog wat preciezer te zijn.

Afgelopen vrijdag reden Ruud en ik in bijna anderhalf uur naar de andere kant van het eiland, naar het plaatsje Los Sauces. In die plaats is Isromar gevestigd. Isromar is een bedrijf dat doet in graniet. Wij willen graag granieten aanrechtbladen voor in de keukens van onze toekomstige huizen. We hadden via via begrepen dat de prijzen van zulke aanrechtbladen op La Palma best meevallen.

In ons dorp was het prachtig warm en zonnig weer, toen we vertrokken. Onze evenknieën aan de noord-oostkust moesten het doen met een koude wind, nevelslierten en een lookalike Nederlandse lucht boven de oceaan. Stond ik daar, in mijn korte broekje.

Ter plekke was het even zoeken en ruzie maken met google-maps op onze beide telefoons. Uiteindelijk bleek  google gewoon  gelijk te hebben en hadden we ons flink wat heen-en-weer-lopen kunnen besparen, als we wat beter kaart zouden lezen en zouden geloven wat de kaarten ons probeerden te vertellen.

We vonden de werkplaats en de winkel van de granietleverancier in een grote fabriekshal, waarvan wij toch zeker wisten dat dit een ‘bananenhal’ zou zijn. Niet dus.

 

We kwamen terecht in een grote werkplaats met een enorme voorraad van granieten platen uitgestald. We werden erg vriendelijk ontvangen. Kregen van een zichtbaar trotse ondernemer een kleine rondleiding door haar fabriekshal en langs alle ingewikkelde apparatuur, waarmee de granieten platen worden bewerkt. In een klein kantoortje, terug in de tijd naar de jaren zeventig voor mijn gevoel, werden we vervolgens uitgebreid geïnformeerd over alle ins en outs van het installeren en op maat maken van granieten aanrechtbladen. Het werd een erg leuk gesprek met alle drie de kantoormedewerkers. Petje af voor Ruud. Zijn Spaans wordt echt steeds beter, en dan merk je dat mensen heel veel willen vertellen en veel te vertellen hebben op een interessante manier. Nu ik nog, met dat Spaans. Nog steeds: ik versta de mensen hier wel redelijk, maar ik krijg de woorden gewoon mijn strot niet uit als ik iets terug wil zeggen. Op de één of andere manier blokkeer ik, omdat ik bang ben om stomme dingen te zeggen of knoeperds van taalfouten te maken. Daar moet ik nu echt iets aan gaan doen. Heel erg nodig. Maar we hadden het over graniet, vandaag.

 

 

Te midden van al het moois vonden we onze labrador. Labrador Ocean. Graniet met een patroon van zwart en bruin, hier en daar onderbroken door blauwe (ocean) kristallen. Die kristallen komen op de foto hieronder niet zo goed uit de verf. Wat er op de foto hieronder  een beetje bleek wit-blauwig uitziet, ziet er in het echt uit als kleine, heldere, bijna opaal-blauwe ‘spikkels’. Je krijgt een betere indruk als je het plaatje uitvergroot.

Die blauwe kristallen deden het hem. Ruud en ik waren meteen verkocht, toen we de platen zagen. We kunnen wederom een vinkje zetten op onze nog altijd enorme nog-te-doen-lijst.

 

De afgesproken bouwstop van twee weken op de finca is een bouwstop van drie weken geworden. Dat vinden Ruud en ik niet echt fijn, maar we moeten het er mee doen. Komende maandag komen de mannen van Óscar terug op de bouwplaats om het grote huis af te maken. Daar hebben ze dan nog acht weken de tijd voor. Die planning gaat heel krap worden, vrees ik, als ik zie wat er allemaal nog moet gebeuren. We gaan zien wat de plechtige beloftes van Óscar waard zijn en zullen het druk hebben om hem aan zijn belofte te houden.

Afgelopen maandag is Fernando, de timmerman, wel (eindelijk) begonnen aan het dakje boven het halletje. Normaal is dit werk voor één, hooguit anderhalve dag. Zaterdagmiddag zag alles er zo uit, terwijl hij er vijf dagen aan gewerkt heeft. Het dakje is nog steeds niet af. Eén van de beide verbindingspunten past niet en is door Fernando gekit om het passend te maken. Het resultaat ziet er op zich nog wel redelijk uit, maar het hoort niet zo en het moet ook niet nodig zijn om op zo’n manier een canarisch dak in elkaar te zetten.

 

Erger is dat het dakje een scheetje beef staat, als je het van de buitenkant bekijkt. Dat vraagt natuurlijk om een meting. De afwijking bedraagt drie centimeter op een meter, om precies te zijn. Nagemeten door een expert die spontaan kwam in gevlogen vanaf de Camino del Calvario. Waarschijnlijk is alles voor het zicht nog wel te herstellen als de uralita’s op het dak worden geplaatst. Maar het is natuurlijk niet de bedoeling om een houten dak op deze manier opgeleverd te krijgen. Fernando ontkent overigens dat alles scheef staat. We lijden volgens hem aan gezichtsbedrog. En ook nog:  ‘als straks de dakgoot tussen de daken wordt geplaatst, zal alles goed komen.’ De waterpas liegt niet, wat ons betreft. En mijn ogen liegen ook niet, wat mij betreft.  We zijn zijn het oneens met de timmerman.

 

Maandag kan er door het getreuzel met het dak nog steeds niet voluit aan het huis worden gewerkt. De kwaliteit van het geleverde werk vinden we maar zeer matig. Er zit voor ons niets anders op dan een stevig gesprek aan te gaan  met de aannemer. Je weet nooit precies hoe zo’n gesprek gaat lopen, maar Ruud en ik willen van de timmerman af, dat is één ding dat zeker is. Op een respectvolle wijze, dat wel, Fernando heeft zeker ook zijn goede kanten. Onze grens is echter bereikt en overschreden. Óscar mag het oplossen. Daar hadden we hem voor ingehuurd. We vinden het al met al een best lastige situatie.

Gelukkig biedt de zonsondergang elke avond een beetje troost en afleiding, als je dat nodig hebt. Deze  is van vrijdagavond.

 

Toen we dachten dat alles ‘klaar’ was met dat ondergaan van de zon voor deze dag, werden we getrakteerd op onderstaande explosie van oranje en rood. We zullen waarschijnlijk nooit genoeg krijgen van dit dagelijks terugkerende moois, al zouden we hier nog dertig jaar blijven wonen.

 

In de boomgaard gaat alles zijn gangetje. De ene plaag gaat, de andere komt. Ruud weet inmiddels dat een boer altijd zorgen aan de kop heeft. Het lijkt erop dat de plaag van de Serpeetaatjes, die met zijn allen aan het hout van de  sinaasappelbomen knaagden, onder controle is. Begin vorige week dienden zich echter plotseling kleine rode avocado-spinnetjes aan op enkele van de nieuwe planten, die subiet hun blad lieten vallen.  Araña Cristalina, heten ze, die spinnetjes. Zou zomaar de naam van één van onze drie ‘prinsesjes’ kunnen zijn, dacht ik, toen ik deze naam voor het eerst hoorde. Het gaat om miniscule roodbruine spinnetjes. Met het blote oog kan je eigenlijk niet zien dat het spinnetjes zijn. Ruud heeft geprobeerd alles plat en weg te spuiten met jabón potasico. Hopen dat dit voldoende effect heeft.

 

Ondanks de spinnetjes staan de bomen er over het algemeen best goed bij. Met donkergroen blad staan ze te stralen in de hete zomerzon van de afgelopen dagen. Als je op een bloedhete middag een beetje rond dwaalt over de zeven terrassen van onze boomgaard en de landweggetjes die er omheen liggen, voelt dat fantastisch. Het is echt een mooie plek om straks te wonen. Het is echt een mooie plek om vakantie te vieren ooit. Voorlopig zijn we echter nog aan het bouwen, met alle zorgen en beslommeringen die daarbij horen.

 

De komende week staat voor ons in het teken van lang verwachte visite uit Nederland. Het weer op La Palma is er alvast helemaal klaar voor. De amaretto is al gekocht 🙂

Sleuven

Zoals aangekondigd en afgesproken, gebeurde er in de voorbije week niet veel aan het grote huis. De mannen van Óscar werkten in het hotel aan de oostkust. Ook Fernando, de timmerman, liet zich de hele week niet zien. Misschien heeft hij ook een hotel aan oostkust?

Op donderdag was er toch opeens leven in de brouwerij en gebeurde datgene waar zowel Ruud als ik al maanden tegenop hadden gezien. Tomás kwam samen met een grondwerker die wij niet kennen de sleuven uitzetten en graven voor de rioleringsbuizen. Ons lieflijke boomgaardje helemaal op de schop…

Op donderdag werd de sleuf van het grote huis naar het betonweggetje gegraven.

 

Op vrijdag groef men de sleuf uit langs het betonweggetje naar beneden, naar de plaats waar de centrale poso en waterzuiveringsinstallatie zal komen.

 

Op vrijdag gebeurde er nog een klein ongelukje en staken we een  irrigatiebuis door die ongezien in de lengte onder het betonweggetje liep. De buis is niet van ons bewateringssysteem of van één van de voorganger-systemen van onze boomgaard.  Ruud is inmiddels handig genoeg om dit zonder ongelukken te repareren. Iemand op een terrein beneden onze boomgaard heeft er niets van gemerkt en niet zonder water gezeten..

 

We zijn blij dat we onze honden als pups het commando ‘wachten’ hebben kunnen aanleren. Ze weten nu dat ‘voorbij de sleuf’ verboden gebied is. Als de baasjes over het gat in de grond heen stappen,  ‘wacht’ je aan de rand totdat ze terug komen.

 

Zonder die kennis waren ze vast tot in het oneindige doorgegaan met het spelletje ‘sleufje-hoppen-randjes-laten-instorten’, dat ze met z’n 3 hadden bedacht.

 

Ruud en ik vinden het helemaal niks dat ons terrein nu open ligt. Maar het hoort erbij. Als troost maar een plaatje van de zonsondergang, gisteravond, aan de voet van het betonweggetje, met mijn rug naar de sleuvenwereld gekeerd.

Bouwpauze

Er is deze week, ook zonder aanwezigheid van Jorge op de bouwplaats, hard gewerkt aan het grote huis. Jesus, is de vervanger van Jorge. Hij heeft de resterende waterleidingen aangelegd en de rest van de bouwvakkers op sleeptouw genomen. De meest in het oog springende maatregel die Jesus heeft doorgevoerd: de bouwplaats is opgeruimd! Het was één grote chaos aan het worden, mede omdat het hout van Fernando overal en nergens rond slingert. Jesus verordoneerde een grote opruimactie, tot groot plezier en opluchting van Ruud die zich dagelijks aan de toenemende zooi ergerde.

De uitgevoerde werkzaamheden zijn niet heel erg fotogeniek. Veel werk werd uitgevoerd in de oude cuarto de apero. Omdat de gaten voor ramen en deuren hier nog niet in de muren zijn uitgeboord, is het niet te doen om van dit werk foto’s te maken waar je als fotobekijker iets mee kunt.

 

 

In het nieuwe gedeelte zijn bijna alle binnenmuren nu gepleisterd. In de toekomstige logeerkamer/het toekomstige kantoor/ de toekomstige berging (Ruud en ik weten nog niet wat we met de kamer gaan doen, behalve dat deze kamer bij oplevering van het huis tijdelijk als berging zal gaan fungeren, totdat we een extra schuurtje hebben staan) zijn alle muren nu afgewerkt. Je ziet nu goed hoe deze kamer wordt. Niet al te groot met een hoog plafond. De ruimte heeft een echo. Ik vind het wel een mooie ruimte, mooier dan in het sketchupmodel. Het voelt echter nog steeds als de opgedrongen tweede slaapkamer, waar we de ruimte liever, samen met de trastéro (het washok) als een grote berging hadden ingericht. Twee slaapkamers is verplicht voor een huis met deze oppervlakte, op de Canarische Eilanden.

 

Nog maar een keer een foto van het keukenraam.

 

De muren van de nieuwe aanbouw zijn aan de buitenkant bijna helemaal afgepleisterd. Bijna, want aan de muren van de verbindingsgang kan men niet verder werken omdat Fernando nog steeds niet is komen opdagen voor het dak. Ook heeft Fernando nog niets gedaan aan de afwerking van het dak in de keuken, waar de balken niet helemaal netjes (helemaal niet netjes) op elkaar aansluiten. Ons geduld met Fernando begint op te raken. Als er de komende tien dagen niets gebeurt, gaan we hem laten vervangen voor een andere timmerman. Ook als dat betekent dat we hierdoor een meningsverschil met Óscar gaan krijgen. We hebben genoeg van het loze gepraat, de vertragingen en het geklungel.

 

Zoals ik eerder al schreef hebben we deze week samen met Óscar de tegels besteld. Hoewel kleuren op beeldschermen vaak bedriegen, laat ik alles toch maar even zien.

De bestelde vloertegels. De vloeren lijken van hout, maar het gaat hier echt om stenen tegels. Met drie honden durven we een houten vloer niet aan.

 

De tegels voor in de badkamers. Boven de tegels voor de muren. De blokjes komen op de muren van de douchecel. De antracieten tegels laten we op de vloeren leggen. Voor het totaalplaatje nog maar eens de al eerder bestelde badkamermeubels.

 

Dit zijn de tegels die we hebben uitgekozen voor in de keukens.

 

Met deze tegels leggen we de terrassen aan. De blokjes komen te liggen op het terras van de patio van het grote huis. En misschien op het ‘balkon’ van het eerste vakantiehuis.

 

De komende twee weken zal er door de mannen van Óscar niet gewerkt worden aan het huis. Het bedrijf van Óscar is onderdeel van een klein conglomeraatje van ondernemingen en één van de zusterbedrijven exploiteert een hotel in Los Concajos, een toeristencomplex aan de oostkust van het eiland. Omdat per 1 juli de hotels hier weer open gaan, moeten er met spoed en man en macht een paar renovatieklussen worden uitgevoerd in het hotel. Oorspronkelijk dacht men hier het hele najaar wel de tijd voor te hebben.  Óscar heeft ons netjes gevraagd of wij ermee in kunnen stemmen om van de contractuele opleverdatum af te stappen zodat er twee weken later opgeleverd wordt Tot zijn zichtbare opluchting zijn Ruud en ik hiermee akkoord gegaan. We kunnen voor de toekomst nog wel wat goodwill  gebruiken, denken we.

 

Eind augustus wordt het grote huis opgeleverd, behalve de beide veranda’s. Aangezien de veranda’s grotendeels door een timmerman moeten worden opgebouwd, is dit nog wel een dingetje. We hebben de plechtige belofte van Óscar dat we ons huurcontract voor het Boeddhahuis per 15 september kunnen opzeggen. Dat hadden we al zo bedacht, dus voor ons is er eigenlijk geen sprake van vertraging. Maar we hebben nu wel een potje met ‘wisselgeld’.

Tegels Kopen – Tuin Ontwerpen

Maandag was Ruud in Los Llanos en ontdekte hij dat onze gewenste hofleverancier voor tegels toch weer de deuren heeft geopend. Een appje naar Óscar, die ook blij verrast was, en meteen een ‘bestel-afspraak’ voor twee dagen later.

 

Al onze oorspronkelijke uitgezochte tegels blijken nog leverbaar te zijn.  Zowel de tegels voor de vloeren en wanden in huis, als de tegels voor de buitenterrassen. We kochten voor drie huizen tegelijk om een flinke korting te kunnen krijgen. Da’s dus een beetje een gok, maar Ruud en ik zijn er steeds meer van overtuigd dat ook dat derde huisje er wel gaat komen, verderop in dit jaar.

De buitentegels bestelden we dus ook, en dan is het zaak om te kijken hoeveel je er van nodig hebt. Na enig spitwerk in de detailbegroting vonden we dat er  verrassend veel vierkante meter terras in de begroting was opgenomen. Dat was een klein opstekertje. Met die informatie hebben we voor het eerste vakantiehuisje (het wordt tijd dat we eens een keer de namen voor de huisjes gaan bedenken) een nieuw tuinontwerp gemaakt.

Loop maar met ons mee. Je stapt uit je auto, en dan zie je ongeveer dit. De muur aan de rechterkant is het afgetrapte betonnen gereedschapsschuurtje van de finca. Daar moeten we in de toekomst ook nog iets mee doen, maar eerst maar eens huizen bouwen en zien of er daarna nog geld over blijft..

 

Vanaf het parkeerplaatsje lopen we de oprit op. De oprit is vooral bedoeld om de auto bij het uitrijden te kunnen keren en om niet alles met dure tegels te hoeven bestraten. De keermogelijkheid is echt nodig, want ons betonnen toegangsweggetje is daar te smal voor.

 

Vanaf de oprit loop je het zonneterras op. Het terras ligt op het zuiden en je hebt van hieruit een magnifiek uitzicht over de oceaan.  Dat uitzicht, krijg ik niet in het sketchupmodel (hoewel dat met een goed gemaakte foto en veel gepriegel technisch wel tot de mogelijkheden behoort – er zijn grenzen aan mijn geduld met sketchup). De muren van het huis houden de vaak vervelende noordoostenwind tegen. Hier kunnen gasten ‘s ochtends in de zon een ontbijtje doen.

 

Aan de overkant van het terras ziet het er ongeveer zó uit, als je je even omdraait en terug kijkt naar waar je auto ook alweer stond.

 

Het hoekje om, en dan kom je op ‘het balkon’.  Oorspronkelijk hadden we het terras op deze plek bedacht. Maar er is iets niet helemaal goed gegaan met de bepaling van de locatie van de fundering voor het huis. Het huis staat een meter te ver van de oostelijke erfgrens af en daardoor een meter te dichtbij richting de rand van het tallud. Hierdoor is er onvoldoende ruimte voor het terras dat we oorspronkelijk in gedachte hadden. We nemen het de aannemer niet echt kwalijk. De locatietekening van Manolo, de architect sloegen helemaal nergens op, achteraf. Er moest dus geïmproviseerd worden, en dat is niet helemaal goed gegaan. Gedane zaken nemen geen keer. We denken dat we het zo op een goede manier kunnen oplossen. Er moet een mooi sierlijk smeedijzeren hekje komen. Daar zal een prijskaartje aan hangen. Zoeken we dus nog uit. Het ‘balkon’ is overigens geen echt balkon. Er is genoeg ruimte om het óp de ondergrond vóór de rand van het tallud te plaatsen. De ruimte houdt niet over, maar het kan zo, denken we. We moeten nog horen of Óscar het met ons eens is.

 

Maar er is ook een meevaller. We gaan wederom het hoekje om. Aan de noordzijde van het huis is een prachtig groen binnenplaatsje ontstaan tussen de noordmuur van het huis en de hoge mangobomen die hier staan. Het plaatsje ligt aan alle kanten beschut in het groen. De noordoostenwind komt er niet. De zuidwestenwind komt er ook niet. De zon schijnt over het huis heen, zodat je op het plaatsje niet in de schaduw zit. Zelfs in februari. Een prachtige plek voor een zwembad-met-uitzicht over de oceaan. Het wordt wel een klein zwembadje, ongeveer 4m x 3m. Het gaat om het idee. Als gasten echt willen zwemmen moeten ze naar het strand in Tazacorte. Of naar het zwembad in het dorp.

 

Dit is ongeveer het uitzicht vanaf je luie ligstoel. Je ligt midden tussen de fruitbomen. Mango. Avocado. Citroen. De bomen staan er al.

 

Dan is er nog de mogelijkheid om even van huis weg te lopen en in de schaduw van acht mandarijnenbomen (ortaniques) even tot je zelf te komen op het fruitbomenterras dat pal voor het huis ligt. Nog steeds met uitzicht over de oceaan. De bomen moeten we nog wel planten. De sinaasappelbomen verder naar links op het terras staan er al.

 

Best een mooie plek om vakantie te vieren, denken we zelf. En dan hebben we het nog niet eens gehad over het prachtige eiland met vulkanen, stranden, wandelpaden, mtb-trails, terrasjes, boomgaarden, bananenplantages, leuke stadjes, druivenvelden, stille dennenbossen en ontzagwekkende zonsondergangen dat er omheen is aangelegd.

 

Het is mooi om met de plannen bezig te zijn. En te weten dat ze waarschijnlijk nog betaalbaar zijn ook, als het moet in een paar etappes.  En te weten dat we de langste tijd van louter wachten, plannen en dromen nu toch echt achter de rug hebben (als God en Fernando het willen). Daar worden we wel blij van. Het wordt mooi, straks, op de Finca de Pinto 🙂

Gladde Muren

In de afgelopen week is er hard gewerkt aan het grote huis, ondanks de regen. Het was dan ook druk op de bouwplaats. Soms waren er wel vijf man tegelijk aan het werk, en werden er dan ook nog bouwmaterialen afgeleverd.

Aan het begin van de week werden enkele van de buitenmuren gepleisterd door Jorge. Anderen deden de voorbereidingen hiervoor. De ruwe plekken op de muren werden door hen voorgesmeerd en er werd een soort van gaaswerk langs de randen van de muren bevestigd.

 

Ook een aantal van de binnenmuren in het nieuwbouwgedeelte van het huis werd gepleisterd. Er werden bekistingen voor de binnendeuren aangebracht en de gaten in de binnenmuren werden gedicht. Die gaten waren ontstaan bij het inslijpen van de geulen voor de elektriciteitsleidingen. In stilte hadden Ruud en ik ons afgevraagd hoe men dat in godsnaam weer op orde zou krijgen met die gaten,  en of we op die plekken nog wel veilig met onze koppen tegen de muur zouden kunnen aanlopen in de toekomst. Nou, de reparatie is helemaal gelukt. Men is er wél druk mee geweest.

 

Nu de muren glad zijn, ziet het huis er aan de buitenkant opeens al veel meer uit als ‘huis’. Dat geldt echter bepaald nog niet op alle plaatsen voor de binnenkant . De binnenmuren van de apero, het al bestaande gedeelte van het huis, werden deze week tot aan het dak afgemetseld. Niet op de foto te krijgen omdat het gebouwtje, nog zonder de toekomstige grote ramen, nu meer lijkt op een soort van donker binnenhuishol. Een ‘mancave’ noem je zoiets tegenwoordig in makelaars-taal in Nederland, heb ik onlangs van een andere blogschrijver geleerd. Hieronder zie je de enige ruimte van onze mannengrot waar na het dichtmetselen van de binnenmuren nu nog rechtstreeks een streepje daglicht te zien is; in de toekomstige zitkamer is het nog een ongelooflijke puinhoop, zoals je kunt zien.

 

De loodgieter kwam de waterleidingen aanleggen. De leidingen komen allemaal direct onder de vloer te liggen. Als er ooit iets mis gaat in die leidingen, moet de vloer eruit. Daar denken we maar niet aan.

 

Fernando, de timmerman,  begon dinsdag vol goede moed aan het dak van het halletje tussen de twee hoofdgebouwen. Ruud en ik waren blij verrast. Maar. Er ging iets mis in de maatvoering van het hout. Onze Ruud die toch wel stiekem toezicht op alles houdt, ook al lacht hij daar meestal vriendelijk bij,  zag hem ‘prutsen’  en  dacht er zwijgend het zijne van. Je moet je er natuurlijk niet meteen mee gaan bemoeien, als iets niet gaat zoals het zou moeten gaan. Woensdagochtend had Fernando al het dinsdagwerk weer verwijderd, zonder uitleg aan ons wat er mis was gegaan. Gedurende de rest van de week hebben we hem niet meer op de finca gezien. Maar het regende… Het loopt niet fijn met de ingehuurde timmerman. We houden het scherp in de gaten.

 

Op vrijdag in de namiddag zag het grote huis er uit als hieronder.

 

We krijgen er elke week een beetje ‘meer’ huis bij. Ruud en ik zijn ondanks alle strubbelingen rond de timmerman best blij met de voortgang. Óscar houdt vol dat het huis half augustus wordt opgeleverd. Wel is het zo dat hij Jorge vanaf maandag voor twee maanden op een ander project gaat inzetten. Dát vinden we jammer.

Kleur Bekennen

Vorige week zondag deden Ruud en ik een rondje dorp op onze fietsen. Het was heet, we maakten veel tussenstops. Onder andere bij dit schuurtje aan de Camino Matos, vlakbij onze boomgaard.

 

Wordt dit De Kleur voor ons huis? De zon scheen pal op de voorzijde met de deur. Maar die lag dan wel weer wat in de schaduw van de rand van het dak.  De muur met het raam lag volledig in de schaduw. Uitvergroot zien de kleuren in de zon en in de schaduw er zó uit. Het beschadigde plekje in het midden van de foto laat het verschil met ‘gewoon wit’ zien.

 

Het zou zo maar kunnen, dat we deze kleur willen kiezen voor de buitenmuren van onze huizen. Met instemming van zowel Ruud als ondergetekende. Maar hoe heet deze kleur eigenlijk? Ivoor? Beige? Bot? Klassiek Wit? Het internet maakt ons niet veel wijzer.

Is het Beige, of toch meer ivoor?

 

Is het ‘Morroco Sand 513-3’?

 

Is het ‘November Rain’ of ‘Lambskin’?

 

Is het de tweede van links op de middelste rij?

 

Is het , nee hier zit-ie niet bij, volgens mij. Hoewel. ‘Biscuit SW 6112’ misschien?

 

Ook de kleurenwizzard van Sketchup maakt ons niet veel wijzer. Alle kleuraanpassingen die we maken ten opzichte van ‘wit’ blijven ‘wit’ om te zien in de modelletjes op het beeldscherm.

Volgens mij zit de kleur-der-kleuren ergens tussen ‘Beige’ en ‘Ivoor’ van het eerste kleurenpallet in. Bivoor, dus? Ik denk dat we Óscar mee moeten nemen naar de Camino Matos als het zover is, en het schuurtje aan hem moeten laten zien. Mag hij ons probleem oplossen. Zeg ons, Óscar,  hoe de kleur heet die we kiezen. En zorg ervoor dat het de goede is…

Na afloop ontdekten we dat ook het terras van restaurant ‘Ancora’ aan de LP1 weer open is. Wij hebben een zwak voor de eigenaresse die ook de pizzeria in Tijarafe runt. Ze vertelde ons dat ze blij was dat ze weer open kon. En dat het maar net op tijd is.  Ze was erg openhartig over de problemen die ze heeft door de corona-maatregelen. En die vallen niet mee.

 

We aten carpaccio en een salade. Gaven een goeie fooi en namen ons voor om snel weer terug te komen. Meer kan je niet doen. Maar het voelt niet goed als je merkt hoe mensen die ondernemend zijn en er hard voor werken nu financieel getroffen worden door al het gedoe. Wij mogen van geluk spreken, vooralsnog, en voelen ons daarom bevoorrecht. Als we niet anderhalf jaar op onze bouwvergunning hadden moeten wachten, zaten we nu met afgebouwde hele leuke maar leegstaande vakantiehuizen en een hoge hypotheeklast. Dankzij de ijverige en grondig werkende ambtenaren van het Conseja de Aguas is dat lot ons bespaard gebleven. We hopen dat het in de komende weken en maanden de goede kant opvalt voor Ancora, de pizzaman, de Belg en alle andere adressen waar we altijd zo vriendelijk ontvangen worden en die samen La Palma tot zo’n prettig en gemoedelijk vakantie-eiland maken.

Droogdouchen en Pootje Baden

De bouw van het grote huis vordert nog steeds, maar het gaat allemaal wel een beetje langzaam op het moment, vinden wij. In de afgelopen week, die slechts vier werkdagen telde,  vanwege een nationale feestdag op vrijdag, waren de mannen van Óscar vooral druk aan het werk met zaken die niet zo zichtbaar zijn. Men maakte de laatste sierranden op het dak af. Jorge metselde in de nieuwe aanbouw de binnenmuur af tot aan de nok van het dak. Ook in het bestaande deel werd de binnenmuren hoger opgemetseld, maar nog niet tot aan het dak.

De woonkeuken in het nieuwbouw-gedeelte van het grote huis zag er afgelopen donderdagmiddag uit als op het plaatje hieronder. We merken dat de keuken een fijne, koele ruimte gaat worden. Het was heet deze week, ook in het nieuwe huis, maar níet in de toekomstige keuken. Geen ramen of directe buitenmuur op het zuiden, een goed isolerend dak en een uiterst handig geplaatste hoge dennenboom, vlak naast het huis. Dan krijg je dat.

 

Nu de binnenmuren in het bestaande deel van het grote huis ook wat hoger zijn, krijgen we een indruk van de omvang van de zitkamer of woonkamer of hoe je zo’n kamer ook noemt. Hier komen als alles klaar is twee banken en een tv-scherm te staan. We wonen in de keuken. Op de foto zie je ongeveer de helft van de kamer. Er komt nog een grote openslaande deur met glas op de witte muur, met een breedte van ongeveer twee keer het raam dat er nu al aanwezig is (en dan helemaal tot aan de vloer, uiteraard).

 

We krijgen ook een eerste indruk van de badkamer in het nieuwe huis. Groot genoeg, gelukkig. Het model dat we ooit maakten, klopt dus. In de categorie luchtgitaarspelen, virtueel voetballen, droomdenken en nepnestelen zie je op de foto hieronder  Ruud aan het droogdouchen. Zonder ellebogen te stoten!

 

 

De vensterbanken werden bezorgd..

 

..en bevestigd. Op La Palma plaats je vensterbanken aan de buitenzijde van het raam. Ook werden de metalen strips voor de toekomstige deuren bevestigd.

 

Bij de voortgang van de bouw van het huis blijft het steeds weer wachten op Fernando, de timmerman en de Grote Vertragende Factor. Zijn werkplanning houdt de boel een beetje op. De mannen van Óscar proberen zoveel mogelijk om de gevolgen van zijn voortdurende afwezigheid heen te werken.  Fernando moet voor het grote huis het dak van de verbindingsgang nog maken. Pas daarna kan men beginnen met het aanleggen van de elektra en de vloeren. En kan men de laatste dakpannen leggen.

Fernando heeft gelukkig al wel het hout voor het dak gebracht. Ruud heeft in z’n eentje al het hout bewerkt met insekten-werend middel en twee laklagen. De balken kon hij nog lakken in de apero.

 

Inmiddels is het schilderatelier op gezag van Jorge echter verplaatst naar de keuken.

 

Al het hout is klaar en gereed voor gebruik. Het wachten is nu op het gezegende moment waarop het de Timmerman behaagt om te beginnen met zijn werk aan het dak. Daar heeft hij flink (te) lang mee gewacht. En juist voor de komende week is DIT de weersverwachting.

 

 

Regen in juni! Bijzonder, zeer welkom op het eiland, maar echt níet handig voor de voortgang van het werk aan het huis. We maken ons er maar niet te druk over.

Het was heet in de afgelopen week met middagtemperaturen van rond de dertig graden. Vorige week zaterdag riep de minister-president van Spanje de toeristische sector op om zich te gaan voorbereiden op de herstart van het toeristenseizoen per 1 juli.

 

Gezagsgetrouw als we zijn hebben we aan deze oproep meteen gehoor gegeven. Het badje staat sinds het vorige weekend weer klaar 🙂

Tuinontwerp

Deze week was er  tijd om af en toe weer eens ouderwets te knutselen in Sketchup. Tijd voor een tuinontwerp; een ontwerp voor de tuin rondom het grote huis op de finca.

In augustus 2018 had ik al eens een ontwerp gemaakt voor de tuin, of eigenlijk voor de drie zuidelijke terrassen in de directe omgeving van het grote huis, dat we toen nog ‘de villa’ noemden. Dat ontwerp zag er zó uit.

 

Met de kennis, ervaringen en gewijzigde inzichten van anderhalf jaar later, gaat dit ontwerp de vuilnisbak in. Het zwembad bij het grote huis werd weg bezuinigd. De uitbreiding van de muur onder het grote huis bleek bouwtechnisch niet nodig en onderging het zelfde lot. Naast deze bezuiningingen vonden Ruud en ik het geheel ook net niet passend bij hoe we willen leven en welke sfeer we aan onze finca willen geven, voor ons zelf en voor onze toekomstige gasten. Tot slot bezuinigden we nog op het aantal vierkante meters aan te leggen terras.

 

De uitgangspunten voor het nieuwe ontwerp? Eén: We noemen ons zelf een ‘finca’ (een boerderijtje in het Spaans). Daar past geen sjieke tuin vol met fancy tierelantijnen en trendy palmbomen en andere Canarische ‘vakantie-vegetatie’ bij. Niet als hoofdmoot van het ontwerp, tenminste.  We willen een ‘boerentuin’. Twee: We moeten het kunnen betalen. Drie: Niet al teveel verschillende soorten bomen en struiken. Herhaling van een paar mooie soorten maakt dat het geheel rust en harmonie uitstraalt. De variatie komt wel door te zijnertijd kleinere planten en bloemen te planten. Vier: zeker in het begin geen uitbreide bloemenperken. We hebben helemaal geen tijd voor het onderhoud! En een tuinman gaan we écht niet doen…

We doen een rondleiding door het nieuwe ontwerp. Op het plaatje hieronder zie je de toegang naar het grote huis, als je vanuit het dorp komt aanrijden over de Camino de Pinto. Aan de wegkant willen we een houten hek van ronde palen op de muur plaatsen. Groot vraagteken is nog hoeveel zoiets kost en waar je op La Palma hout kunt kopen. (We missen de Gamma, echt waar…).

 

Hier zie je de oprit en het terreinstuk tussen de voorgevel van het grote huis en het hoge gevangenishek van onze achterbuurvrouw. We gaan mangobomen voor dat hek zetten. Mangobomen dragen het hele jaar blad en zien er mooi uit. Daarnaast kunnen we wel wat met mango’s. Een tip van Jorge is om geen mangobomen maar mangAbomen te planten. Die schijnen het hele jaar door vrucht te dragen. Misschien een idee, zoeken we nog uit.

De roze struiken zijn bougainvillea-struiken. Die zijn ook het hele jaar groen. Daarbij een groot deel van het jaar bloeiend. En ze hebben weinig water nodig.

De boom achter de bougainvillea’s is een olijfboom (nadat hij een aantal jaren heeft kunnen groeien – dat geldt voor alles uiteraard). Ook olijfbomen hebben niet heel erg veel water nodig.

 

Hieronder zie je de oprit vanaf de voordeur gezien. ‘KomtVastGauw’ krijgt een parkeerplaatsje vóór het huis.

 

Als je vanaf de voordeur door loopt naar de achterdeur kom je uit op de patio. Hier kunnen we bij mooi, maar winderig, weer toch lekker buiten zitten, ondanks dat het waait. Op La Palma waait het vaak best hard als het mooi weer is.

 

Verder lopend vanuit de patio naar de veranda aan de oceaanzijde van het grote huis, kom je uit aan de voet van de trap die naar het ondergelegen terras leidt. Het is nog even de vraag of het mogelijk is om de trap zonder U-bocht te kunnen aanleggen en zo een hoogte van ca drie meter te kunnen overbruggen. Als dit mogelijk is, heeft het wel onze voorkeur.

 

Want. Dan ontstaat er links van de trap ruimte voor een soort van klein balkon of een uitzichtpunt. Dit wordt dan direct het meest centrale punt van de tuin. Vanaf het balkon kan je alles overzien.

 

Op het plaatje hieronder zie je de straatzijde van de tuin, naast het grote huis. De bougainvillea-struiken en de olijfboom zorgen voor privacy op de veranda. De helling van de weg  ten opzichte van ons terrein maakt het voor iemand die in de auto ons huis passeert sowieso onmogelijk om te bekijken hoe wij ons vermaken op de veranda. Dat is zelfs niet mogelijk als de stille gluurder in een vrachtwagen voorbij komt. Maar boom en hoge struiken zorgen ervoor dat je je ook niet bekeken vóélt, als je op het terras van de veranda zit.

 

Zó ziet de veranda eruit vanaf het zuidelijke uiteinde (de wegkant) gezien. Het bankje is helaas nog steeds gejat, en zullen we opnieuw moeten kopen.

 

Vanaf het noordelijke uiteinde (fincakant) ziet het terras van de veranda er uit zoals hieronder te zien is.

 

Vanaf de veranda lopen we de trap af naar beneden. Rechts zien we het zonneterras en de waslijnpalen. Links zien we de fruitbomen die onze tuin afschermen van de weg. Op de foto staan citroenbomen afgebeeld. Teunis vindt citroenbomen mooi, ook al omdat deze bomen het hele jaar door vrucht dragen. Ruud wil hier graag ortanique-bomen planten. Ortanique-vruchten zijn een kruising tussen een sinaasappel en een mandarijn. Je kunt ze tegen een redelijke prijs verkopen (in tegenstelling tot citroenen). En ook deze bomen dragen het hele jaar door vrucht en bieden, eenmaal uitgegroeid, voldoende privacy. Bovendien smaakt Ortaniquesap uitstekend terwijl wij citroenen eigenlijk alleen maar gebruiken als sluitstuk op flesjes coronabier.

 

Als je op het zonneterras zit, en je kijkt naar het grote huis, dan ziet dat er uit als op het plaatje hieronder. De struiken rondom het terras zijn oleanders. Ze bieden privacy tegen blikken vanaf het balkon van het vakantiehuis van onze achterbuurvrouw en vormen een extra ‘groenscherm’ om niet vanaf de weg gezien te worden als je rustig wil zitten. Als iemand in de auto over de Camino de Pinto langs rijdt, heeft hij of zij vrij zicht op dit deel van de tuin. Deze zichtlijn moet dus worden geblokkeerd. Dat doen we met losse bomen en struiken, zonder heg of schutting. Het zonneterras is ook een goede plek voor Ruud om zijn telescoop op te zetten. Maar daarvoor zijn er verder weg van het grote huis meer geschikte locaties op ons terrein, met meer ‘zichtvrije hemel’.

 

Dit zie je als je vanuit de uiterste hoek van de tuin, aan de fincakant, terug kijkt naar het grote huis.

 

En dit zie je als vanuit de uiterste hoek van de tuin aan de wegkant naar het huis kijkt.

 

Het is nu zaak om te kijken hoeveel geld dit alles gaat kosten en of we alles in één keer kunnen aanleggen, komend najaar, of dat we het in etappes gaan doen.  Maar het helpt om alvast een plan te hebben gemaakt. En als je een plan hebt, is het ook een stuk eenvoudiger om dat plan weer te veranderen en aan te passen als dit nodig is. Ook hier geldt weer: we gaan zien wat ‘t wordt.

Overigens, zou het zo maar kunnen dat we ons huis toch geen kleurtje gaan geven, maar ‘gewoon’ wit pleisteren aan de buitenkant. Die kleur past namelijk best goed  in ons tuinontwerp…  Nog zoveel keuzes om te maken…

‘Dakpannenfase’

Dakpannen leggen is een tijdrovende klus, kennelijk. Na het zeer voortvarende tempo waarin de bouw van onze huizen begon, is de snelheid van het bouwproces er toch wel een klein beetje uit gegaan in de ‘dakpannenfase’. We zijn nu twee weken verder sinds het vorige blog over het dak en de pannen zijn nog altijd niet allemaal gelegd. Wel bijna, overigens. Alleen de sierranden op het dak ontbreken nu nog.

 

Het grote huis ziet er inmiddels al wel uit als een ‘echt huis’. Dat is een mooi gevoel. Óscar houdt vol dat de planning blijft staan en dat het grote huis begin augustus opgeleverd zal worden. Volgende week wordt de afwerking van het dak afgerond en zullen de binnenmuren worden afgemetseld, zo is het plan. Ook de waterleidingen zullen dan worden aangelegd. Als God en Fernando het willen, kunnen Ruud en ik in de loop van volgende week starten met het lakken van het hout voor het dakje dat over het halletje moet komen. Direct daar achteraan volgt volgens Óscar dan ook het hout voor het dak van het eerste kleine huis. Á ver, zeggen  ze hier. We wachten het rustig af.

Hieronder zie je uitgebreid overleg in beeld over hoe de waterafvoer van de drie verschillende daken van het grote huis vorm moet krijgen. Dat is een lastig op te lossen probleem, maar de heren zijn er uitgekomen, gisteren.

 

Gisterenmiddag zag de ‘dakpannensituatie’ van het grote huis er als volgt uit. Ruud en ik zijn er best blij mee.

 

Deze week werden we ook blij op een ander front. Na een hoop heen en weer gepraat is er min of meer duidelijkheid over wie er schuld heeft aan het feit dat de omvang van ons terrein niet goed is geregistreerd in de ‘Escritura’, een soort van kadaster. En vooral ook wie de notaris gaat betalen om ervoor te zorgen dat deze omissie verholpen wordt. De vorige eigenaar van ons terrein vindt dat de notaris zelf een steek heeft laten vallen, en anders wel ‘zijn’ verkoopmakelaar. Hij weigert de kosten van de herinschrijving te dragen, hoewel het koopcontract stelt dat de verkoper voor deze kosten aansprakelijk is. De verkoopmakelaar vindt op zijn beurt dat de vorige eigenaar blaam treft. De notaris in Los Llanos is van mening dat iedereen fouten heeft gemaakt, behalve hij zelf. Wij denken er het onze van, maar stellen ons op als consumenten die gewaarschuwd hadden moeten worden door de aanwezige professionals dat de stukken ten tijde van de aankoop nog niet op orde waren.  Dat laatste is niet gebeurd, en daar is iedereen het weer over eens. Uiteindelijk hebben de beide makelaars (onze aankoopmakelaar en de verkopend makelaar) besloten het overgrote deel van de kosten van de herinschrijving te voldoen. Wij passen een klein deel bij. De verkopend makelaar gaat het geld juridisch verhalen op de verkoper is ons verteld. Wij zijn tevreden met deze oplossing. We zijn tevreden met de rol die onze eigen makelaar speelde bij de oplossing van het probleem. We waren uiteraard veel minder tevreden over het feit dat alle professionele aanwezigen destijds tijdens het passeren van de verkoopakte niet hebben opgemerkt dat de stukken nog niet volledig correct waren afgehandeld. Hun financiële compensatie vinden we dan ook meer dan terecht. Het tweede goede nieuws is dat de Caixabank kennelijk afziet van een volledige herbeoordeling van onze hypotheekaanvraag, als we maar opschieten met die aanvraag. Het klonk een beetje als: ‘Willen jullie nou alsjeblieft eens dat geld bij ons komen lenen?’ Nou, dat komt goed nu. Nog drie maanden wachten, tot dat de wijziging van de Escritura door de bevoegde instanties is verwerkt en dan komen we bij het filiaal in Tazacorte onze hand ophouden en zal de langstlopende hypotheekaanvraag allertijden kunnen worden afgerond. We zijn al sinds zomer 2017 met die aanvraag bezig.  Op La Palma komt alles uiteindelijk meestal wel goed. Grotendeels. Als je maar geduld hebt en op voorwaarde dat je in omstandigheden verkeert waarin je geduld kunt hebben.

Terwijl de mannen van Óscar dakpannen sjouwden en stapelden, ging Ruud de afgelopen week verder met zijn snoei-de-dennenbomen-klus. Hij heeft wel een meesterwerkje afgeleverd. De ingang voor de gasten ziet er nu uit als op een plaatje. En. Het tweede kleine vakantiehuis, dat veel lager op het terrein komt te liggen,  heeft zelfs een begin van direct oceaanzicht gekregen door de acties van Ruud (middelste foto hieronder).  We zijn overigens nog niet helemaal klaar met dat uitzicht over de zee.  Poco a poco veranderen we het landschap rondom onze boomgaard. Gelukkig vinden onze directe buren ook dat het resultaat van ons werk-in-stilte een flinke verbetering is.

 

Zelf ben ik op mijn vrije vrijdag-na-hemelvaartsdag uitgebreid in de weer geweest met het maken van stekken. Nieuwe experimenten, die ik aandurf omdat het erop lijkt dat ik ‘de manier’ van stekken maken gevonden heb. Afwachten nu. Inmiddels staan er bij elkaar zo’n 75 stekken van aloës, drakenbomen, olijfbomen, vijgestruiken en bougainvilles wortel te schieten of blaadjes te verzamelen in een beschutte omgeving of te harden in de buitenlucht op de veranda van het Boeddhahuis. De eerdere stekken die ik heb ingeplant op de probeerhelling in de boomgaard slaan vrijwel allemaal goed aan en beginnen te groeien. Nu het slagingspercentage van al het gestek langzaam stijgt van 0,5% naar zeg 60%, begin ik er weer schik in te krijgen.

 

Met mondmaskertjes op brachten Ruud en ik afgelopen donderdag een bezoek aan het grootste tuincentrum hier op het eiland.  We zagen daar een prima aanbod van bloeiende planten, struiken en fruitbomen voor een redelijke prijs. Dus ook van daaruit zullen we over een paar maanden het nodige bij elkaar gaan sprokkelen. Dat tuincentrum ligt wel op meer dan een uur rijden van ons huis. Alleen daarom al zullen we qua ‘groenvoorziening’ moeten proberen om grotendeels zelfvoorzienend te zijn. Ik ben van plan een soort van kas of een aantal kweekbakken te gaan maken op de finca. Dat wordt mijn project en daar mag Ruud zich niet mee bemoeien, ook al is hij veel handiger dan ik en heb ik twee linker handen als het op klussen aankomt. Ruud mag adviseren. Ik ga het doen. Is het plan.