Rode Draden

Afgelopen dinsdag (dat was eergisteren) hebben Ruud en ik besloten om te gaan beginnen met het saneren van de zuidelijke terassen van onze boomgaard. Aanvankelijk zouden we hiermee wachten totdat het zware bouwverkeer zou zijn vertrokken. Maar daarop kunnen we wachten tot we samen één ons wegen. Bomen planten doe je op La Palma in de zomer. Dat is nu. Of volgend jaar pas.

 

We gaan de drie zuidelijke terassen grotendeels ontdoen van de aanwezige bomen. Daarna egaliseren. Daarna de nieuwe beregening aanleggen. En tot slot nieuwe bomen inplanten. Kakien helpt ons met het benodigde grote materieel. Daar kent hij ‘zijn mannetjes’ voor.

Qua planning is het vaak stilstaan op La Palma, en dan opeens weer hard hollen. Gisteren in de namiddag ging de telefoon. ‘We komen morgenochtend om acht uur’.  Zo kon het gebeuren dat Ruud en ik gisterenavond halsoverkop met een stuk touw over het bovenste terras van onze finca liepen om het doodvonnis te vellen over de bomen die moeten verdwijnen. Ons vonnis velden we door een rode draad aan de boom te binden. Of niet. Dat zag er ongeveer zó uit. Geween en tandengeknars op de akker. Als bomen konden práten..

 

Vanochtend vroeg verscheen dit bakbeest op het terrein.

 

Na een uur of drie was dit het resultaat. Zo’n 25 sinaasappelbomen gerooid en de hard geworden grond open gespit. Volgende week wordt de grond ge-egaliseerd, met een kleine machine. We gaan hier avocado’s planten. De bomen die we laten staan zijn herstellende avocado’s die gezond genoeg zijn om een toekomst te hebben. Ze herstellen van het watertekort dat ze in de afgelopen jaren opliepen.

 

Zo ging onze vakantiedag onverwacht verloren aan fincawerk. En dat zal morgen nog eens gebeuren en volgende week waarschijnlijk ook. Dat vond Ruud erg jammer voor mij, vreemd genoeg. Niet zo zeer voor hem zelf, kennelijk. Als goedmakertje mocht ik alvast mijn verjaardagscadeautje kopen. Bij de chinese winkel in Los Llanos.

 

 

Ik ben pas ver in september jarig. Maar nú is het echt warm op het eiland en eind september misschien al veel minder. Ik zeur er al jaren over dat ik écht een klein zwembadje wil bij ons huis op de finca. En dat een vakantiehuis zonder zwembad geen echt vakantiehuis is. Die zwembadwens is bij mij wat groter dan bij Ruud. Nou, mijn eerste zwembad is binnen 🙂  En ik ben er erg blij mee…

Waterleiding

Volgens de websites van de makelaars die destijds onze finca te koop aanboden, ging het om een sinaasappelboomgaard van tweehonderd bomen, in produktie, met een volledig werkend irrigatiesysteem, inclusief waterrechten. Nou hadden we bij aankoop al wel door dat het met de daadwerkelijke opbrengst van  die ‘produktie’ vanuit de boomgaard wel meeviel, maar de kwaliteit van het irrigatiesysteem viel ons toch een beetje rauw op ons dak. Los van alle waterperikelen (de waterrechten bleken toch niet te koop, waar krijgen we in godsnaam voldoende bananenwater vandaan en hoeveel gaat dat kosten?) bleek al snel dat er door een deel van het systeem al jaren geen water meer had gelopen en dat het nog wél werkende deel van het irrigatiesysteem aan alle kanten op zijn laatste benen liep.

 

Toen we nog in Nederland woonden heeft Kakien heel wat te stellen gehad met kapot springende buizen en sproeiers, als hij voor ons de bomen water gaf. Vanaf eind februari heeft Ruud op grote schaal houtje-touwtje reparaties uitgevoerd. Het systeem werkt nu. Als er nu gesproeid wordt, klapt er meestal niets uit elkaar. Maar daar is ook alles mee gezegd.

Onder ons nieuwe motto: ‘eerst maar de bijzaken, daarna de hoofdzaken’ (het bouwen van onze huizen) is Ruud al een paar weken bezig met de voorbereiding voor het vervangen van het bewateringssysteem. Voor de sinaasappels die er al staan. En voor de avocado’s die we gaan planten. Voordat we iets concreet konden gaan aanpakken, moest er door hem eerst flink wat worden uitgedacht, rondgevraagd en uitgerekend. Het is ook allemaal nieuw. Een ‘intellectuele uitdaging’. Dat is bij ons thuis de afdeling van Ruud.

 

Hieronder zie je hoe het allemaal moet gaan worden. Op een plaatje van google earth staan alle aan te leggen leidingen ingekleurd. Elk terras krijgt zijn eigen deelsysteem. Dat zijn er zeven in totaal.

 

Schematisch ziet het resultaat van het denk- en rekenwerk er zó uit. Bovenaan in donkerblauw zie je de nieuwe hoofdleiding. Daaronder in diverse vrolijke kleurtjes tref je de zeven deelsystemen aan. Naast dit alles is het de bedoeling dat elk van de tuinen rondom de huizen straks ook een eigen aansluiting op De Waterleiding van Ruud en Teunis krijgt. Maar die aansluitingen pasten niet meer goed in het schema.

 

We gaan werken met een druppelsysteem. Na lang aarzelen, wikken en wegen vinden we dat ‘druppelen’ de voorkeur geniet boven al dan niet grotere of kleinere sproeiers.

Ruud heeft een heuse internetstudie gedaan van hoeveel water onze fruitbomen eigenlijk nodig hebben, gegeven temperatuur, neerslag, wind, luchtvochtigheid, bladoppervlak en weet ik welke variabelen. Hiervoor heeft hij een model van de FAO, de Wereldvoedselorganisatie, gevonden. Hij moet zelf maar eens een keer blogpost schrijven, waarin hij het model uitlegt. Aan de hand van dit model en de metingen van het weerstation kunnen we bepalen hoe vaak, en wanneer, we hoeveel water zouden moeten geven. En dat komt aardig overeen met de vuistregels die we ooit van Kakien hebben gekregen en onze eigen waarnemingen als we gewoon met onze ogen kijken naar hoe de bomer er volgens ons bijstaan.

We hebben nu dus een model. En water geven omdat een doordacht model zegt dat het moet, voelt altijd beter dan gewoon je gevoel te volgen. Daar ga je maar van twijfelen.

 

Het modelletje rekent keurig terug dat we in het begin van ons verblijf op La Palma, te weinig water gaven aan onze bomen. Zie in bovenstaande grafiek bij ‘1’.  Het modelletje laat ook precies zien dat we in juni, toen we bijna twee weken in Nederland verbleven, ook onder het kritische beregeningspeil raakten.

Het grote voordeel van een druppelsysteem is dat we  veel nauwkeuriger kunnen bepalen hoeveel water we aan de bomen geven. Als je de druk van het water in de buizen kent en de diameter kent van de leidingen, als je ook nog de grootte van de druppelgaatjes kent en het aantal druppelgaatjes per boom, dan kan je uitrekenen hoeveel water je aan een boom geeft als de beregening een uur aan staat. Of hoe lang de beregening aan moet staan om de juiste hoeveelheid water te geven. Ook kunnen we met een druppelsysteem de stammen van de avocadobomen  droog houden. Dat schijnt belangrijk te zijn, want rotting tegen te gaan.

Het centrale gedeelte van het bewateringssysteem ziet er uit als op de afbeelding  hieronder. Een drukregulator brengt de waterdruk van wel 30(!) bar uit de aanvoerbuis terug naar 3 bar. Het filter zuivert het water van kleine deeltjes, om te voorkomen dat de druppelgaatjes  verderop in het systeem verstopt raken. Met behulp van een ‘venturi injector’ kan af en toe een reinigingsmiddel aan het water worden toegevoegd, eveneens om te voorkomen dat de druppelgaatjes op den duur gaan verstoppen.

 

Het systeem verdeelt onze finca in zeven zones die elk met een eigen kraan aan- of uit kunnen worden gezet. Daarnaast komen er dus nog drie aansluitingen voor de bewatering van de tuinen rond de drie te bouwen huizen. En. We krijgen een buitenkraan. Op elk van de deelsystemen zit ook nog een tweede drukregulator, zodat de waterdruk op alle terrassen ondanks de hoogteverschillen gelijk is.

Het is de bedoeling om de verschillende zones op termijn met automatische tijdklokken te gaan bedienen. Voorlopig zijn we echter  ‘zuunig’ met dat soort van uitgaven, totdat we zeker weten dat de huisjes er staan en er op dat moment nog geld over is voor ‘luxe-frutsels’ . Nu we eerst de bijzaken gaan uitvoeren, en daarna pas aan de bouw van de huizen kunnen beginnen, is het voor ons wel belangrijk om goed te bewaken dat we ons geld niet uitgeven aan alleen maar de bijzaken.

Het kleine betonnen schuurtje dat op het midden staat van het hoogste terras, wordt het centrale bedieningscentrum van de geheel vernieuwde waterleiding. Dat is in het verrotte systeem dat we gaan vervangen, overigens ook al het geval.

 

Het huidige ‘centrale gedeelte’ ziet er zo uit. Gaat allemaal ‘weg’.

 

Het nieuwe regelcentrum wordt aan de andere kant van het schuurtje geplaatst. (De sinaasappelboom op de foto gaat weg.) Het is de bedoeling dat we het schuurtje aan deze kant gaan uitbreiden, zodat we voldoende ruimte krijgen om spullen op te bergen. Het centrale deel van De Waterleiding komt dan onder dak en achter slot en grendel.

 

De componenten voor het hoofdsysteem zijn al gekocht. We wachten nu op een loodgieter die de aftakking vanuit de aanvoerbuis voor ons zal gaan maken. Daarna kan Ruud zelf aan de slag.

 

Ook de poly etyleen buizen zijn al gekocht en liggen geduldig te wachten op het erf van het Boeddhahuis. Bij elkaar zijn de rollen meer dan twee en een halve kilometer lang…

 

Na de loodgieter zal  Kakien op de drie zuidelijke terrassen met een machine de grond egaliseren en een aantal bomen verwijderen. Dat doet hij terras voor terras.  Vervolgens legt Ruud de bewatering voor het terras aan en kunnen we nieuwe bomen gaan planten. Daarna komen de vier noordelijke terrassen aan de beurt. Op die terrassen blijven de bomen grotendeels staan en hoeven we niet op grote schaal nieuwe aanplant in te brengen.

We hopen dat we over een week of zes klaar zijn. De tijd zal het ons leren…

Erfgrens

Ruud en ik zijn al een tijd aan het nadenken over de manier waarop wij onze boomgaard willen afscheiden van de Camino de Pinto, het doorgaande asfaltweggetje dat aan de zuidkant aan ons kavel voorbij gaat.

 

Een afscheiding is nodig, vinden we. De diefstal van ons zonsondergangbankje heeft destijds indruk op ons gemaakt. Daarbij merken we dat Jan en Alleman nog steeds over ons terrein lopen, als we er zelf niet zijn. Dat is nu nog niet zo’n probleem, maar het is toch handig dat men langzamerhand gaat merken dat er sprake is van een privéterrein waarvan je de grenzen met gepaste terughoudendheid dient te respecteren. En dat men de avocado’s aan de bomen laat hangen, als ze rijp zijn. Tot dat wij ze zelf plukken.

Aan de straatkant wordt onze boomgaard nu begrensd door een aantal eenvoudige stenen muurtjes.

 

Het is de bedoeling, in elk geval gebruikelijk,  dat je op dit soort van muurtjes een metalen hekwerk construeert dat het achterliggende terrein helemaal afsluit. Dat ziet er ongeveer uit als hieronder.

 

De metalen hekken zijn ongetwijfeld  zeer effectief om ongewenste vreemdelingen buiten je terrein te houden. Maar Ruud en ik vinden het alle2 helemaal niks, zo’n raamwerk van ijzer.  We vinden de groene hekken lelijk en we houden er niet van om ons zelf achter tralies op te sluiten. Want dat is wel een beetje het gevoel dat je krijgt, als je langs al die hekken loopt hier in het dorp.

Al een tijdje spelen we met de gedachte om met een hek van houten palen, in combinatie met een haag van groenblijvende struiken een afscheiding te maken die wat vriendelijker oogt. Voor ons zelf en voor voorbijgangers.

Tijdens ons laatste fietstocht naar Garafia, vorige week,  troffen we op de plek van een lachwekkend monument, waarover ik nog wel eens zal schrijven, onderstaand hek aan dat bij Ruud meteen tot een Moment van Algehele Inspiratie leidde. Zó willen wij het ook, ongeveer.

 

Geplaatst op een muurtje ziet het geheel er dan uit als op de foto hieronder. Alweer ongeveer. Geeft toch een hele andere indruk als je dit vergelijkt met zo’n groen metalen hek.

 

Achter de houten palen moet  in ons plan een haag van groenblijvende struiken of lage bomen komen. We denken op dit moment aan olijfbomen of oleander struiken. Daarachter begint dan de boomgaard, met waarschijnlijk op de zuidelijke terassen van ons terrein  nog aan te planten avocadobomen.

 

Aangezien we nu al 415 dagen op onze bouwvergunning wachten, en we volgens onze oorspronkelijke planning al lang aan het bouwen zouden zijn; en gezien het feit dat we op dit moment nog geen enkel uitzicht hebben op een snel afkomen van die vergunning, moeten we in onze planning van werkzaamheden maar zaken gaan omdraaien. Bijzaken eerst. Hoofdzaken later. Ruud heeft zich voor genomen om te kijken of hij zo’n hek als hierboven zelf kan maken, zodra hij klaar is met het aanleggen van het nieuwe irrigatiesysteem.

Fruit!

Het was een drukke maand opeens, de afgelopen maand. Eerst vertrok Ruud drie dagen naar NL, onder andere om mijn moeder op te halen. Daarna hadden we dertien dagen lang ‘Mama Cara’ op bezoek. Vervolgens was ik een week in Nederland voor mijn werk, terwijl Ruud op het groene eiland achterbleef. We  komen er proefondervindelijk achter dat het aan de ene kant erg leuk is om bezoek uit NL te ontvangen, maar dat het gastheerschap ook best veel tijd en energie kost, zeker in combinatie met het niet te vermijden woonwerkverkeer richting vaderland. Dát hadden we van tevoren niet bedacht…  Maar goed. Sinds afgelopen dinsdag zijn we weer met ons 2 (pardon, met ons 5) in het grote Boeddhahuis en komen we geleidelijk weer terug in ons inmiddels vertrouwde en fijne La Palma Ritme. Gisteren liepen we onze hondenuitlaatronde vanaf onze finca en maakte ik onderstaande foto. Mooi toch?

 

Een bouwvergunning hebben we nog steeds niet. We komen niet verder dan de mededeling vanuit het Conseja de Aguas dat ‘het afhandelen van beoordeelde aanvragen grote vertraging oploopt, vanwege de politiek’. Wat men daar precies mee bedoelt, weten we eigenlijk niet. Moet er na de recente verkiezingen hier een nieuw tekenbevoegd persoon worden benoemd of speelt er iets anders? We moeten het afwachten. Ik zal maar stoppen met het vermelden van het aantal dagen dat verstreek sinds het indienen van onze aanvraag. Het zijn er veel. Voor ons onverwacht veel. Ruud en ik zijn inmiddels behoorlijk gefrustreerd over de gang van zaken. We willen zo graag beginnen met het bouwen van de huizen! Tegelijkertijd realiseren we ons dat het helemaal geen zin heeft om gefrustreerd te zijn. In een kwade bui heb ik mij wel eens laten ontvallen dat een Spanjaard iemand is die de hele dag door ‘vale, vale’ roept en er eer in legt om anderen ergens op te laten wachten, tegelijkertijd zelf lijdzaam wachtend op tal van zaken die voor hem door  andere Spanjaarden moeten worden geregeld, die hetzelfde doen. ‘Wat een land!’, denk ik dan in zo’n bui.  Grrrr.  Maar het leven is hier wel super relaxed.. En dat trage, relaxte bestaan was voor ons één van de redenen om hier naar toe te komen. Dus wat zeuren we nou?

 

Deze week kregen we ook goed nieuws binnen. In afwachting van de vergunning heeft de Caixa Bank ten lange leste onze hypotheekaanvraag maar alvast beoordeeld en goed gekeurd. Dat was natuurlijk fijn om te horen.

 

Die goedkeuring had echter ook een schaduwzijde. Vanuit de Caixa Bank stelt men als voorwaarde voor het verstrekken van de hypotheek onder meer dat men zich actief wil bemoeien met de planning van de bouwactiviteiten en pas gelden beschikbaar stelt voor een volgende bouwfase  als een Caixa-functionaris vindt dat de voorgaande bouwfase naar behoren is afgerond en er voldoende ‘eigen geld’ in is geïnvesteerd. ‘Nieuwe Wet vanuit de Europese Unie’, wordt er monter bij vermeld. Volgens mij krijgt de Europese Unie tegenwoordig overal de schuld van, als men iets vervelends introduceert. Dat is in Nederland niet anders.

Als gevolg van deze voorwaarde zou er zich nóg iemand met ons project gaan bemoeien. Iemand die vast voortdurend tijd nodig heeft om tot ondertekening van een noodzakelijk formulier over te kunnen gaan, met als gevolg dat de bouw vertraging oploopt. Daarop zitten we helemaal niet te wachten!

Áls we het hypotheekaanbod accepteren zullen we in elk geval niet, zoals het plan was, de huizen in serie laten bouwen, maar één voor één. Het zal ons niet overkomen dat de CaixaMeekijkMan halverwege de bouw laat weten dat hij er nog eens goed naar heeft gekeken en uiteindelijk tot de conclusie moet komen om toch geen gelden beschikbaar te stellen, ons met drie  half afgebouwde huizen achterlatend. We vinden het een idiote constructie.

Gelukkig is het voor ons ook een optie om alles zonder hypotheek voor elkaar te krijgen. Maar  in dat scenario moeten we gaan werken in deelprojecten (huis voor huis, en steeds met een bouwpauze om te kunnen sparen) en zijn we zo een paar jaar verder, voordat alles is afgerond. Dat willen we eigenlijk niet. Onze volgende afspraak met de Caixa is begin september. We hebben dus nog even tijd om te wikken en te wegen  en te beslissen of we dit allemaal op deze manier wel willen.

Blij met de hypotheek maar Nietzoblij met de Meekijkman. Bouwen op La Palma voelt soms zó. En dan is er nog geen steen gelegd…

 

Nu de start van de bouw vertraging oploopt, zien Ruud en ik ons genoodzaakt om alvast te beginnen met het ‘renoveren’ van de boomgaard, nog vóórdat het zware bouwverkeer vertrokken is. Ruud heeft inmiddels uitgedacht hoe hij het nieuwe bewateringssysteem wil gaan inrichten en aanleggen. Daarover meer in een volgende blogpost.

Op basis van voortschrijdend inzicht hebben we inmiddels besloten om een deel van de sinaasappelbomen te gaan rooien en er andere, meer renderende,  vruchtenbomen voor in de plaats te planten. Oorspronkelijk was ons plan om ons toekomstig inkomen volledig uit de verhuur van vakantiehuizen te halen, maar als je zo’n groot terrein hebt is het eigenlijk doodzonde om dit niet wat beter te benutten, vinden we nu.

 

Het ligt voor de hand om de sinaasappels te vervangen voor avocado’s. We zouden zo’n hondertwintig tot honderdertig avocado bomen kwijt kunnen. We zullen ook zeker avocado bomen gaan planten. Maar dat doet momenteel iedereen op La Palma, en vast ook op de andere eilanden. Ruud en ik zijn een beetje huiverig voor een avocado-‘varkenscyclus’; als iedereen avocado’s gaat planten zullen de verkoopprijzen op termijn gaan inzakken. We overwegen daarom om naast avocado’s ook andere boomsoorten te gaan planten.

We denken aan Mango’s.

 

Of misschien wel Papaya’s.

 

Of Kiwi’s.

 

En vast ook een aantal olijfbomen.

 

We zijn begonnen om ons hierop te oriënteren en dat is mooi om te doen. Maar er moet nog veel gebeuren. Als ‘fruitboer’ zijn er tal van regels waaraan je je moet houden. En we zullen een hoop informatie moeten verzamelen en kennis moeten vergaren, voordat we serieus met fruitbomen aan de slag kunnen. En durven. Een plan is een plan. We gaan zien wat het wordt.

 

Vooralsnog hebben we nu, op korte termijn, vooral een ‘Perenprobleem’.  Onze twee perenbomen hangen barstensvol vruchten en we weten bij god niet wat we ermee moeten. Af en toe een peer eten is prima. Maar deze twee fruitboeren houden zelf helemaal niet zo van fruit. Perentaart dan maar weer? Je kan niet elke dag taart eten.  Ruud fluistert: ‘Perenlikeur’. Beetje voorspelbaar is’t-ie soms wel. Perenlikeur. Zou dat smaken?

 

Tot overmaat van ramp kregen we ook nog bovenstaande tros bananen cadeau bij inschrijving van onze SL als klant van CuPalma, één van de landbouwcoöperaties hier. Maar ook daarover meer in een volgende blogpost. Denk ik. Wil je net je peren weg eten, krijg je ‘banaan’ door je strot geduwd. Het leven op La Palma is soms niet eenvoudig.

‘Intratuin’ Puntagorda

Bijna net de intratuin. Maar dan anders. Veel leuker.  In Puntagorda, vlak bij de Mercadillo, woont een Nederlands echtpaar uit (ik denk) Limburg. Zij hebben van het perceel rond hun huis een prachtige siertuin gemaakt. Op de mercadillo verkopen ze uit deze tuin plantjes. Je kunt op zaterdagen en zondagen ook in  de tuin  zelf rond kijken. Dat deden Ruud en ik afgelopen zondag. De tuin ziet er ongeveer zó uit.

 

We vonden het allemaal erg mooi wat we zagen. De mensen van de tuin hebben ongeveer een zelfde idee als dat Ruud en ik hebben over de inrichting een mooie tuin. Alleen. Zij hebben er veel meer verstand van… Als we zover zijn, komt mijnheer bij ons op het kavel kijken en krijgen we advies van hem over wat volgens hem  wel werkt en wat niet werkt.

 

Als het zo ver is… We wachten nu al 393 dagen op onze bouwvergunning.

Schema’s

Het gaat niet goed met ons schema. Het is de bedoeling dat we over twee weken beginnen met de bouw van onze huizen. Maar de bouwvergunning is er nog steeds niet, en het ziet er ook niet naar uit dat de vergunning nog op tijd afkomt.

 

We hebben nog een paar weken in juli. Dan nadert de tweede helft van juli, waarin iedereen zich hier op maakt voor de maand augustus. In de maand augustus ligt alles dat met ‘papierwerk’ te maken heeft stil op ons eiland. Dat bouwen. Wij denken nu dat we pas in het najaar kunnen gaan beginnen. Dat is flink balen natuurlijk! Maar, wat doe je eraan?

Gelukkig zijn er ook lichtpuntjes. We liggen sinds gisteren ongeveer twee jaar vóór op ons schema van grote impulsaankopen.

 

Sinds gisteren zijn Ruud en ik trotse eigenaren van onze eigen (tweedehands) fietsen op La Palma. Met motortje natuurlijk, vanwege de hellingen hier. Kunnen we eindelijk weer ‘gewoon op de fiets’ naar de supermarkt in het dorp. We blijven ergens Nederlanders, natuurlijk.

We kregen een aanbod van Tobi en Nina van ‘emocion cycling‘ uit Los Llanos om twee fietsen uit hun winkel over te nemen. Zij hebben hun assortiment aan huurfietsen onlangs vernieuwd. Hun nieuwste e-bikes zien er uit als hieronder.

 

Wij zijn heel erg blij met onze verouderde exemplaren. Dit weekend stuiven we door het dorp op de tweewielers. En over die bouwvergunning: Uiteindelijk zal het document wel los komen. We maken ons nog steeds geen echte zorgen en wachten geduldig af. Frustrerend is het echter allemaal wel. Soms gaan de dingen hier zo godallejezus langzaam!

Elke keer als we op onze finca zijn, willen we er zo graag ook wónen. Het is er zo mooi. Maar dat gaat dus nog even duren…

Mijlpaal

De vlag gaat uit vandaag. Want we hebben iets te vieren…

 

Vandaag is het precies één jaar geleden dat we onze aanvraag voor een bouwvergunning indienden. We wachten  nog altijd op het verlossende document. Dat hadden we niet gedacht, op 15 juni 2018. We worden langzamerhand wel wat ongeduldig.

 

We gaan het bereiken van deze mijlpaal vanavond vieren met onderstaande fles wijn.

 

Gisteren hadden Ruud en ik wél wat te vieren, zoals altijd op veertien juni. Dat deden we onder andere bij onze favoriete pizzeria in het dorp. De pizzaman vertelde ons over zijn wijngaard, die hij bezit op het vasteland van Spanje, even ten zuiden van Zaragoza. Aan de bar kregen we een spontane wijnproeverij van al ‘zijn’ wijnen aangeboden. Die waren erg lekker en werden beter met elk geproefd glas (we hadden al een fles Traviesa achter de kiezen). Bovenstaande fles kregen we van hem cadeau. Harstikke aardig natuurlijk. Ruud en ik werden er een beetje verlegen van.

Vanavond gaan we ons verdriet ermee weg drinken 🙁 . Ik toost op alle ambtelijke molens van La Palma!

Perzikentijd

De sinaasappeltijd is voorbij. De bomen zijn vrijwel leeg geplukt. De manden met sinaasappels zijn weg gebracht. Onze finca glijdt langzaam de zomer in.

 

De boomgaard ziet er nu zó uit. Naast het plukken van bijna honderd samura’s  met naranjas, is het gras gemaaid, is overal het snoeihout van vorige jaren verwijderd, is het resterende vuilnis en restantafval van vorige generaties bewateringssystemen dat nog op het terrein rond slingerde opgeruimd en afgevoerd en is er hier en daar een dwarse boom omgezaagd. Er moet nog gesnoeid worden en er moet nog het één en ander aan bemesting en ongediertebestrijding worden gedaan.

 

Bijna al het werk op de finca kwam terecht op het bordje van Ruud. Twee maanden lang heeft bij er min of meer een dagtaak aan gehad. Maar het resultaat mag er zijn. Onze boomgaard ligt er steeds beter bij, vinden we zelf. We zijn trots op ons stukje grond. Nu al. En we moeten nog beginnen aan het verwijderen van de rotsen en stenen die overal liggen en ervoor zorgen dat het terrein gevaarlijk is als je er in het donker zou rond lopen.

Na de sinaasappeltijd volgt de perzikentijd. Onze durasnera-bomen bezwijken bijna onder de rijpe vruchten. Durasneras zijn een soort van ouderwetse perziken. Ze zijn iets kleiner van stuk, maar net zo lekker. De eerste mand vol is inmiddels gearriveerd bij het Boeddhahuis.

 

Midden op ons terrein ligt deze hoge houtstapel. Snoeihout. Met de motorzaag gaan we er haardhout van maken. Onze huizen krijgen allen een houtkachel.

 

Langs de zuidkant van het kavel hebben we al het snoeihout verzameld dat niet geschikt is om blokken van te maken. Het fijnere spul, zeg maar. We hebben besloten dat we de houtwal voorlopig maar laten liggen waar hij ligt. We gaan ‘Model Rustica’, toepassen. Er ligt misschien wel van twintig jaar houtafval verzameld. Teveel om te verbranden. Teveel om te versnipperen. Teveel om af te voeren. Vanaf het lagere bosperceeltje dat onder ons kavel ligt kijk je tegen een houtwal van soms wel vijf of zes meter hoogte op.

 

De bomen staan er weer veel beter bij als vorig jaar om deze tijd., en nog veel meer beter dan twee jaar geleden, toen we het kavel kochten. We kennen onze finca nu zo’n twee-en-een-half jaar en het is mooi om te zien dat alles wat dood en afgeschreven leek, zich toch weer weet te herstellen, na het nodige snoeiwerk van Kakien en door voldoende toevoer van water en mest. Overal op ons terrein stonden schijndode avocadobomen. Schijndood, want ze komen tot onze blijde verrassing bijna allemaal weer tot leven. Zoals deze op het plaatje hieronder. Zo staan er alles bij elkaar misschien wel een stuk of twintig avocadobomen tussen de sinaasappelbomen  in. Binnenkort ga ik een heuse boomtelling houden en komen ze in een excelletje, met elk een eigen nummer 🙂 . Zoals het hoort.

 

En dan is er natuurlijk onze vondeling. Onze gratis palmboom op het onderste terras. Omdat hij tegelijkertijd met de sinaasappels water krijgt, groeit de palmboom als kool. Ik denk dat hij inmiddels al te groot is geworden, om succesvol te kunnen verplaatsen. In dat geval blijft hij gewoon staan waar hij staat en halen we de sinaasappelboom naast hem weg. Dan wordt het palmboompje over een paar jaar onze trots in de tuin van het vierde vakantiehuisje, dat we ooit nog willen gaan bouwen op deze plek.

Vlakbij onze trots, staat trouwens nog een kleiner exemplaar dat is komen aanwaaien. Nog klein genoeg om wel te verplanten. Ook in de tuin van het Boeddhahuis staan nog wat palmboombabies die niet kunnen blijven staan waar ze zijn gaan groeien, omdat ze in dat geval het fundament van het huis zouden gaan aantasten. In het najaar moeten we maar eens een goed palmboomverplantingsplan gaan opstellen en uitvoeren.

 

Ruud heeft het betonweggetje dat vanaf de achteringang ons terrein op loopt, helemaal aangeveegd. Ziet er dan toch heel anders uit.

 

Intussen vorderen de bouwplannen heel langzaam (maar zeker?). We hebben een akkoord met Oscar over de offerte en de uitvoering van het proyecto. Dat ging niet helemaal van zelf. We werden even verrast door een enorm hoge tussenofferte. Het zal erbij horen.

We wachten nog steeds nog steeds nog steeds op het afkomen van de bouwvergunning. Dat waterschap heeft wel heel veel tijd nodig om een handtekening te zetten. We weten immers al  sinds een week of drie, dat men akkoord is met het ingediende verbetervoorstel omtrent de afvoer van het riool. De gang van zaken is best wel een beetje frustrerend. Maar het hoort erbij. Volgende week is het precies een jaar geleden, dat we de aanvraag voor de bouwvergunning indienden… Zo gaat dat op La Palma. De pizzaman had ons er al voor gewaarschuwd.

 

Met het gras zo kort gemaaid en bruin verkleurd ziet de finca er wel erg zomers uit. Tot ongeveer november zal alles alleen nog maar droger gaan worden. Als de vergunning op tijd los komt, wil Oscar in de tweede week van juli met de bouwwerkzaamheden gaan beginnen. We houden ons hart een beetje vast wat er vanaf dat moment allemaal overhoop zal worden gehaald en kapot zal worden gereden op ons nu zo ‘keurig aangeharkte’ terrein. Bouwvakkers blijven bouwvakkers.

 

O ja, we hebben een nieuw zonsondergangsbankje. Met dank aan de alvast geparkeerde bouwmaterialen van Oscar.

Veiligheidsslot

Bij Fernando, een timmerman uit het dorp die we via via kennen, hebben we een veiligheidsslot gekocht voor op de deur van onze apero. Vanwege gestolen bankjes enzo.  Woensdag heeft hij er bijna drie uur over gedaan om het slot op de deur te bevestigen. Toen hij weg was, heeft Ruud het overnieuw gedaan. Fernando was zelf ook niet zo tevreden over zijn werk. Hij heeft er geen arbeidsloon voor gerekend. Het slot zit in elk geval op de deur nu. We kunnen weer rustig slapen 🙂 .  Denken we.

Fernando gaat later dit jaar ook de betimmering van de daken van onze nog te bouwen huizen doen, zo hebben we van de aannemer begrepen. We hopen dat hij hierin beter is dan in het bevestigen van sloten. Daarin hebben we overigens wel vertrouwen. We hebben op andere plekken al wel gezien wat hij kan en dat hij een goede timmerman is.

 

Inmiddels hebben we op een aantal plekken nieuwe buren gekregen. Langs het weggetje onder ons Boeddhahuis bivakkeert sinds twee weken een Duitser in een klein tentje midden tussen het kreupelhout. Ruud maakte kennis met hem, toen onze behaarde huisgenootjes op een middag zijn brood stalen. Inmiddels weten de  honden dat ze uit de buurt van de tent moeten blijven en bergt de wildkampeerder zijn brood netjes op in de tent. Even verderop, in de baranco naast onze finca bewonen twee mannen op leeftijd sinds kort een grot. Ze hebben met palmbladeren en bananenbladeren een windscherm gemaakt. Ik kan het niet helpen dat ik ze soms verdenk onlangs ook een nieuw bankstel te hebben aangeschaft. Van hout. Ik kan er wel helemaal naast zitten, maar het voelt niet fijn.

We zijn tot de conclusie gekomen dat we onze eigendommen op onze finca straks beter moeten gaan beschermen dan dat we oorspronkelijk van plan waren. Als het zover is, zullen we daarom waarschijnlijk een hekwerk gaan plaatsen op de muurtjes die onze boomgaard scheiden van de langskomende doorgaande weg. Dat ziet er dan ongeveer zó uit.

 

Niet helemaal ons ideale plaatje, maar als alles straks staat zoals het moet staan op de finca, zal er redelijk wat buitenmeubilair aanwezig zijn op ons terrein. We hebben geen zin om de gratis intratuin van Puntagorda te worden. Nood breekt wet. Er komt een hek. Maar we zien af van wachttorens en automatische, op bewegingssensoren afgestelde machinegeweren. Een mens moet compromissen sluiten, soms

Volgens Antonio wordt er nooit iets gestolen in Puntagorda.  Hij kan het weten, want hij woont al zijn hele leven in het dorp en is volgens ons ver in de zeventig. Bovendien was hij vroeger jarenlang burgemeester van het dorp.  We krijgen ons bankje er niet mee terug.

Op ‘dringend’ advies van  Antonio,  heeft Ruud samen met hem een paar van de fruitboompjes (duraznero’s, een soort van perzikbomen) ingepakt in een nylon omhulsel om de vruchten te beschermen tegen de ‘bichos’. Terwijl ze samen aan het werk waren vertelde Antonio het één en ander over ‘vroeger’. Aan de hand van die verhalen denken we nu wat beter te begrijpen hoe het toch komt dat de toestand van ons kavel vanaf 2012 volgens de sattelietfoto’s die we hebben verzameld, jaar in jaar uit is verslechterd.

We hadden nog net een paar stukken van het landbouwnylon liggen. De rest van het linnen heeft de grote schoonmaak niet overleefd. Ruud en ik geven niet zoveel om de dura’s. Ze komen met z’n allen tegelijk en je houdt ze maar een paar dagen goed, als ze van de boom zijn.  Lekker zijn ze wel. Een zeildoekje hier en daar kan natuurlijk geen kwaad. Zo’n ingepakte boom ziet er zo uit. Overigens heeft Ruud de meeste soortgenoten van de ingepakte boom op zijn kaplijst staan. De omvang van de kaplijst groeit gestaag en de lijst krijgt steeds vastere vorm, nu onze finca steeds meer een bekend terrein voor ons wordt.

 

In de afgelopen weken hadden we gesprekken met Oscar, onze aannemer, en Javier van de bank in Tazacorte. Door het uitstel van de vergunningafgifte heeft Oscar zijn werkploeg aan een andere klus moeten zetten. De ploeg is nu pas vanaf half juli weer beschikbaar. Jammer voor ons, maar begrijpelijk. Weer een beetje uitstel dus. Het goede nieuws  is dat de bouw in de planning van Oscar niet stil ligt in ‘vakantiemaand’ augustus.  Daarmee hadden we geen rekening gehouden, omdat hier op La Palma alles echt helemaal in pauzestand staat in de maand augustus.

Voorlopig ligt de bouwplaats er dus nog bij als op onderstaande foto. De houtstapel rechts is nieuw. Resultaat van ons opruimwerk. En er zijn nog meer van dergelijke stapels. We hebben haardhout voor de rest van ons leven 🙂 .

 

Goed nieuws kregen we te horen van Javier. De bank gaat onze hypotheekaanvraag al in behandeling, zonder dat er een vergunning is, op basis van het proyecto  en de begroting van de aannemer.  Eerder wilde de bank dit nog niet. Maar nu dus wel. Hiermee winnen we ongeveer twee maanden in de besluitvorming binnen de burelen van de bank, zodat we, als alles goed gaat, meteen kunnen beginnen  met de bouw van de drie geplande huizen, tegelijk en in serie. Daardoor wordt alles een beetje goedkoper. We wachten nu met enige spanning op de definitieve begroting en werkplanning die Oscar gaat opstellen. Hij heeft beloofd deze begroting aan het einde van de week aan te zullen leveren.

We blijven geduldig. Vamos a ver. Voorlopig prijzen we ons gelukkig met ons veiligheidsslot.

Berusten

De bouwvergunning is er nog steeds niet. Het Cabildo heeft inmiddels wel een officiële reactie naar de gemeente Puntagorda gestuurd, waarin onze aanvraag is goed gekeurd, onder voorbehoud van een aanpassing van een detail rond het afvoeren van het afvalwater. Dat detail was voor alle betrokkenen een onaangename verrassing. Effectief is het ingediende proyecto immers vooralsnog afgekeurd. De gemeente heeft nog geen toestemming van de eilandregering om een bouwvergunning af te geven. We kunnen nog steeds niet beginnen met de bouw. We wachten nu al 313 dagen op die toestemming.

 

Een flinke tegenvaller, vooral gevoelsmatig. Ruud en ik hadden ons er een beetje op verheugd dat er deze week zou worden begonnen met de grondwerkzaamheden voor onze eerste twee huisjes. Niet dus.

Het Canarische equivalent van wat we in Nederland een waterschap zouden noemen, moet nu de afvoerwateraanpassing op het proyecto beoordelen en goedkeuren. Die aanpassing moet eerst nog worden uitgewerkt door onze architect. De verwachte doorlooptijd van het geheel is ongeveer twee maanden. Daar moeten we het mee doen.

Na aanvankelijke teleurstelling overheerst bij ons nu eigenlijk vooral een gevoel van berusting. Die vergunning zal er uiteindelijk wel komen en wat zijn een paar maanden op de eeuwigheid als het erop aan komt? Intussen hebben we het erg naar ons zin in ons Boeddhahuis en met ons dagelijkse leven hier op het eiland. Op het internet vond ik onderstaande tegelwijsheid. ‘Alles komt goed voor wie kan wachten’, zo is het gevoel. Wij zijn inmiddels best goed in wachten 🙂

 

We zijn wél heel erg blij dat we nog altijd een inkomen hebben dat doorloopt vanuit Nederland en niet afhankelijk is van de voortgang van ons project op La Palma. Ook is het fijn dat Ruud op La Palma inmiddels een baan heeft gevonden als wandelgids. Als dat allemaal niet het geval was geweest, zouden we nu heel erg aan het nagelbijten zijn en zou ons avontuur een hoog ‘ikvertrekgehalte’ hebben gekregen met nu de scene waarin de donkere wolken zich samentrekken boven de dappere maar onbezonnen landverhuizers. Die stress blijft ons gelukkig bespaard. We hopen nu ergens in juni alsnog te kunnen beginnen met de bouw. Vamos a ver.