Laatste Loodjes voor het Eerste Kleine Huis

De bouw van het Eerste Kleine Huis is in de fase van de Laatste Loodjes aanbeland. En zo als het gaat met laatste loodjes, ze wegen altijd zwaar. De afronding van alles verloopt in een tergend traag tempo. Semana Santa (dat is de week voorafgaand aan Pasen, waarin vrijwel heel Spanje vrij heeft, een beetje vergelijkbaar met de week tussen kerst en oud-en-nieuw in Nederland); De meniscus-blessure van Jorge;  Een overlijdensgeval in de familie van Óscar;  En natuurlijk het trage tempo waarin onze hypotheek tot stand komt;  het werkt allemaal niet mee aan een snelle afronding. Terwijl Ruud en ik er zó aan toe zijn om het huisje ‘af’ te hebben…  Maar goed, uiteindelijk komt alles toch wel goed, op La Palma. Dus het huisje zal ook wel afkomen.

Vandaag komt de taxateur om de waarde van ons grondstuk en ons project te bepalen. We hopen dat hij een beetje tempo kan maken met het opstellen van zijn rapport. Als het goed is, geeft dat rapport het laatste groene licht dat nodig is voor onze hypotheek.

Het Eerste Kleine Huis staat er nu zó bij: Aan de buitenkant is alles klaar, behalve de laatste verflaag op de muren en het terras aan de oceaanzijde van het huis. Ook moet er nog een halve veranda aan de oceaanzijde van het huisje worden gemaakt door de timmermannen. In een vervolgfase komt er dan nog het zwembad, ook aan de oceaanzijde van het huis. En natuurlijk moeten we de tuin rondom het huis nog gaan inrichten.

 

Ook binnen is alles vrijwel afgerond. De binnenzijde van het dak moet nog met een laatste brandwerende laklaag worden afgewerkt. Die laag geeft het dak ook een nog net iets donkerder kleur en zorgt ervoor dat het hout een beetje gaat glimmen. De muren zijn afgewerkt. De stenen vloer en stenen plinten zijn afgewerkt. De binnenhuis-aansluitingen voor de elektra en het water zijn afgerond. Normaal gesproken zou Ruud nu bezig zijn met het inbouwen van de keuken. Maar. We wachten op het los komen van de hypotheek. In de douche moet nog een glazen spatscherm worden aangebracht. Na dit alles kunnen we gaan schoonmaken en kunnen de meubels vanuit de container en vanuit diverse winkels worden ingevlogen.

 

Tijdens de voorbije regenperiode gebeurde er achter ons betonnen schuurtje dít. De terrasmuur van onze bovenbuurvrouw, tevens de erfgrens tussen ons terrrein en haar terrein, stortte gedeeltelijk in. De instorting gaf gelukkig geen grote schade, hoewel dat wel had kunnen zijn, want onze irrigatiewaterleiding (waarop een enorm hoge waterdruk staat) werd bedolven onder een aantal grote rotsblokken. Buurvrouw in paniek. Want dit moet zij repareren. Maar zo’n reparatie is nog niet zo gemakkelijk en kost een hoop geld.

 

De ineenstorting van het muurtje was voor ons een beetje een geluk bij een ongeluk. Door het voorval kwamen we in gesprek met Marcos, de zoon van boze bovenbuurvrouw. Hij beheert het terrein en de vakantiewoningen op het terrein tijdens haar aanwezigheid. Marcos is de redelijkheid zelve en wist met zijn moeder in gesprek te komen over de door ons gewenste aansluiting van ons terrein op het elektriciteitsnet. In de veruit goedkoopste variant loopt zo’n aansluiting dwars over het terrein van de bovenburen.

 

Inmiddels liggen de kabels klaar. Dankzij Marcos hebben we alsnog een afspraak kunnen maken met zijn moeder, ruim anderhalf jaar na ons eerste verzoek dat toen nog vol boosheid en fanatisme werd afgewezen.

In het verlengde van ons betonweggetje, dat midden over onze boomgaard loopt…

 

…leidt op het terrein van bovenbuurvrouw dit door kruid overwoekende weggetje rechtstreeks naar de dichtstbijzijnde stroomkabel en telefoonpaal. Over dit weggetje mag Óscar nu alsnog de kabels ingraven, zodat we de kortste weg kunnen gebruiken om onze vakantiehuizen op stroom en op supersnel internet te kunnen aansluiten.

 

Als compensatie voor het feit dat bovenbuurvrouw haar huurhuisjes twee weken dicht moet doen, repareert Óscar op onze kosten de ingestorte muur en legt hij, eveneens op onze kosten, een betonnen rijspoor aan tussen één van buurvrouw’s vakantiehuizen en de openbare weg. Een allerzins redelijke ruil, vinden Ruud en ik. Zeker als je bedenkt dat bovenbuurvrouw in het afgelopen jaar toch best veel overlast heeft ervaren van onze bouwactiviteiten. Inmiddels begrijpen wij ook iets meer van het fanatisme waarmee ons oorspronkelijke voorstel werd afgewezen. Óscar en bovenbuurvrouw groeiden ooit op in het zelfde dorp en er ligt iets van ‘oud zeer’ tussen beiden. Bovenbuurvrouw wil absoluut niet rechtstreeks met Óscar spreken. Óscar gebruikt nogal eens het bijvoegelijk naamwoord ‘mala’ als we over bovenbuurvrouw spreken. Ruud en ik gaan daar verder maar niet in graven… Hoewel we natuurlijk wel nieuwsgierig zijn 🙂 .

Inmiddels heeft bovenbuurvrouw haar handtekening gezet onder de toestemmingsverklaring die het energiebedrijf eist vóór aanvang van de werkzaamheden. Óscar gaat volgende week beginnen met de graafwerkzaamheden. Onze electriciteitskast komt hier te staan. Voor die tijd moet de oude irrigatie-installatie  (het deel vanaf de hoofdkraan) nog ontmanteld worden. Dat wordt misschien nog een dingetje.

 

Inmiddels gaan de praktische gedachten van Ruud en mij geleidelijk aan uit naar de bouw van het Tweede Kleine Huis. De precieze locatie van dat huis moeten we nog bepalen, maar het zal op dit grasveldje gaan gebeuren. Het grasveldje ligt vlak bij de ‘gasten-ingang’ van onze boomgaard, aan de Camino de la Capilla (het Paz-y-Libertad-weggetje).

 

Vanuit het huisje belemmeren de dennenbomen het zicht op zonsondergangen. Daarom hebben we voor dit huisje een zonsondergangsterras op het hoogst gelegen niveau van onze finca in de planning staan. Langs de noordgrens van ons kavel loopt een pad naar dit terras toe. Dit pad moeten we nog gaan verharden met beton

 

Ongeveer op déze manier.

 

Langs dit toekomstige pad moet een aanplant gaan ontstaan van inheemse planten en struiken. Afgelopen donderdag zetten we hiervoor de eerste stap. We plantten drie palmboomstekjes. Twee stekjes kregen we gift van Jorge, één stekje kregen we van Ankie. Als de stekjes aan slaan, wordt het hier straks heel mooi.

 

 

Dat zonsondergangsterras moet,  als het zo ver is, op dit grasveldje een plek krijgen.

 

Tot slot nog maar weer eens een zonsondergang, vanaf ons eigen terras. Deze is van gisteravond. Na een koude periode is het nu weer wat warmer, gelukkig. Buiten eten. En daarna dit bekijken.

 

Het blijft één van onze favoriete bezigheden.

Kleurtje Erop

Het Eerste Kleine Huis heeft deze week een kleurtje gekregen. Nadat Angel eerder alle binnenmuren netjes had afgewerkt, zette hij deze week de buitenmuren in de grondverf. Angel werkt momenteel helemaal eenzaam in zijn eentje. Jorge is met ziekteverlof en de electriciens die vorige week aan het werk waren zijn vertrokken.

Een paar dagen geleden zag het huisje er van buiten nog zó uit.

 

Vanmiddag was dít de look. Een kleurtje doet er toe, blijkt wel, ook al is het nog maar de grondlaag. Het Huisje wordt steeds meer huis en eist steeds duidelijker zijn plek op in het totaalbeeld van onze finca.

 

Van binnen zijn de muren klaar. Het dak moet nog worden gereinigd en krijgt nog een laatste, brandwerende, laklaag. Het aanleggen van de bedrading is vorige week net niet af gekomen, dat moet dus nog. Ook de aansluiting op het water is nog niet klaar.  De binnendeuren moeten nog worden ingezet. De timmermannen moeten nog een houten plafond maken boven het verbindingshalletje,  met een luik naar de opbergzolder. Het sanitair in de badkamer moet nog geinstalleerd.

Daarna is Ruud aan de beurt voor het inbouwen van badkamermeubel en keuken.

 

Er moet dus nog veel gebeuren, maar het Eerste Kleine Huis begint op een klein huis te lijken. Daar worden Ruud en ik blij van.

En er is meer waar we blij van worden. Afgelopen maandag ontvingen we eindelijk goed nieuws van de Caixabank. Onder voorbehoud van de uitkomst van de taxatie is onze hypotheekaanvraag goed gekeurd. Da’s net op tijd, want ons bouwgeld is zo goed als op. We zijn al een tijdje aan het vertragen om zo steeds op het einde van elke maand weer goed uit te komen met het beschikbare bouwbudget. We hopen vanaf half april (zo’n taxatie duurt vast nog minimaal een maand) weer voluit in tempo ons project af te kunnen maken. In mei wil Óscar beginnen aan het Tweede Kleine Huis. Dat mag van ons als we onze handtekeningen onder de hypotheekakte hebben kunnen zetten.

We zijn wel opgelucht, want zonder hypotheek was ons project op twee huizen blijven steken, terwijl we oorspronkelijk toch vier huisjes wilden bouwen. Nu worden het er drie, en dat vinden we eigenlijk ook wel best. Met vier huisjes was ons terrein net iets te vol en te druk geworden, vinden we nu.

Het Tweede Kleine Huis krijgt een zwembad en een kleine Canarische Tuin, zo is de bedoeling. Hieronder krijg je een indruk van hoe het worden moet, op basis van onze ideeën en de informatie over het zwembad die we van Óscar hebben gekregen.

 

Bijna een jaar geleden stonden we op het zelfde punt, qua hypotheek. Toen bleek tijdens de taxatie tot onze verbijstering dat ons kavel niet correct stond ingeschreven in het ‘Registro’, dat is het tweede kadaster dat in Spanje bestaat naast het ‘Catastro’, het eerste kadaster. Dit ondanks alle verzekeringen van onze aankoopmakelaar destijds, dat alles in orde was.  Het  heeft bijna een jaar geduurd, voordat dit probleem kon worden opgelost, en we weer terug zijn op het punt waar onze eerdere aanvraag toen eindigde. Ruud en ik zijn er niet eens ongelukkig van geworden 🙂 .  Alles went, kennelijk. We bljjven in onze verwachtingen echter nog een beetje voorzichtig en prijzen de dag niet voordat de avond valt. De uitkomst van de nieuwe taxatie wachten we  daarom geduldig  af. We gaan pas een feestje bouwen als we terug komen uit het kantoor van de notaris te Los Llanos, mét een ondertekende hypotheekakte in de tas. Zo gaat dat, op La Palma.

We doen als afsluiting voor vandaag  nog ff een zonsondergangetje uit de collectie, om te laten zien dat alles hier het wachten  en het gedoe écht waard is..

 

Want dat is het! Het is nog steeds fijn om hier te zijn en beetje bij beetje ons plannetje voor elkaar te krijgen.

Ramen en Deuren

Gisteren kwamen de mannen van het ramen- en deurenbedrijf om in het Eerste Kleine Huis de ramen en deuren te plaatsen. Het Eerste Kleine Huis is vanaf nu een echt huis, zo voelt het. ‘Binnen’ en ‘buiten’ zijn nu definitief van elkaar gescheiden.

Het huisje ziet er nu zó uit. Onder de foto zie je hoe het volgens ons sketchup ontwerp allemaal bedacht was. De schoorsteen die op het sketchup-plaatje nog te zien is, komt overigens te vervallen. Ruud en ik hebben een tijd terug al besloten dat we geen houtkacheltjes in de huisjes plaatsen, maar dat we kiezen voor een vorm van elektrische verwarming. We hebben het helemaal gehad met de haardhoutlucht die hier tussen de huizen hangt op koude dagen. We willen het op ons terrein graag nog enigszins fris houden als er ‘callefacción’ nodig is.

 

Hieronder zie je een vergelijking tussen het sketchup-ontwerp en ‘het echie’ voor wat betreft de voorgevel, de oceaanzijde, van het huisje.

 

Van binnenuit gezien, ziet alles er momenteel zó uit. Achtereenvolgens: keukenraam, slaapkamerdeur, raam boven de zithoek, badkamerraam en deur van de zithoek, met uitzicht op het Cruz-de-Matos als je op de bank zit.

 

De keuken.

 

De zithoek.

 

Dit prachtige bloesemboompje moest ook op de foto. Het staat pal naast het Eerste Kleine Huis. Verderop, in de zomer,  eten we hier perziken van.

 

De ramen en deuren kwamen dus volgens plan. Alle andere zaken die voor deze week op de rol stonden, het schilderen van de binnenmuren en de start van de aanleg van het terras, konden niet door gaan. Jorge moest zich ziek melden vanwege een opspelende blessure in de knieën. Stratenmakerskwaal, vrees ik. Angel kon een week niet werken omdat zijn vrouw voor een operatie moest worden opgenomen voor een operatie in het ziekenhuis in Tenerife, en hij bij haar wilde zijn. We hopen dat alles goed gaat en dat ze snel weer kunnen komen werken. Tegelijkertijd is voor ons al een tijdje alle tijdsdruk weg gevallen. We zien wel wanneer alles afkomt, en we komen er mee weg als we rond december helemaal klaar zullen zijn. Met alles. We gaan er vooralsnog vanuit dat dat gaat lukken. Het Eerste Kleine Huis zal eind maart/begin april klaar zijn. Het zwembad volgt dan in mei of juni. Is het plan. Op dit moment.

Deze week kwam ook het hek rondom het Grote Huis helemaal af. Het toegangshek bij de voordeur van het huis, laatste ontbrekende schakel, werd door Ruud uitgedacht, ontworpen, ingekocht, in elkaar gezet en gemonteerd. Hieronder zie je de trotse ontwerper vanachter zijn ontwerp.

 

Wij vinden het alle2 een cool hekje geworden. Let bijvoorbeeld eens op het sluitingsmechanisme, hieronder in (niet heel erg scherpe) close-up. Door Ruud bedacht, nadat het nergens lukte om passende grendels te vinden.

 

Ruud werkt nog aan een app waarmee Siri of Google Home het hekje kunnen openen voor je. Eergisteren mislukte de pilot, helaas. Het hekje is al wel Sanne-proof. Ze komt er niet doorheen.

 

Voorlopig gaat het hek alleen open met deze applicatie. (En voor alle duidelijkheid:  die hangt áchter het hek).

Torenvalk

Dit is hem, mijn vriend de torenvalk van Pinto. Voor het eerst in close-up. Het beestje is absoluut niet schuw. De finca is zijn jachtterrein. De muurtjes rondom ons huis en de denneboom achter ons huis maken deel uit van zijn verzameling van vaste rust- en uitkijkpunten. De valk laat zich benaderen, zolang er geen hond in de buurt is. Hij  heeft Sanne natuurlijk bezig gezien, destijds, met de kat en de kip. Ik kan hem geen ongelijk geven. Ik denk dat hij een ‘man’ is. Als ik het goed heb uitgegoogled, hebben Torenvalk-mannen een gele buik. Je moet de foto eigenlijk even ‘groot’ bekijken om te zien hoe mooi het beestje is.

 

Vanochtend kwamen we elkaar tegen toen ik door de achterdeur naar buiten liep. Gisterenmiddag zat hij zelfs enkele minuten in de vensterbank van het keukenraam op de patio, naar binnen te kijken. Volgens ons was hij zelf ook erg verbaasd over hoe hij daar terecht was gekomen. Ik weet het nog niet honderd procent zeker, om eerlijk te zijn. Maar ik denk dat het steeds om dezelfde vogel gaat. Ik vind het harstikke gaaf.

Het is trouwens torenvalkenparingstijd op het moment. De beesten vechten met elkaar in de lucht. Maken wilde capriolen tussen de bomen. En copuleren volgens onze Duitse achterbuurvrouwen in de dennenboom die voor hún huis staat. Ze maken bij dit alles veel geluid. We horen voortdurend Torenvalkgekrijs in en boven onze boomgaard.

 

In diezelfde boomgaard vordert de bouw van het Eerste Kleine Huis nu gestaag.

 

De foto’s hieronder zijn gemaakt aan het eind van de vorige week. We zijn nu al weer een stukje verder. Ik had vanmiddag foto’s zullen maken, maar het regende totdat het donker werd. Recentere plaatjes volgen dus nog.

Hieronder zie je de keuken-zitkamer-in-wording van het vakantiehuis. Boven het keukengedeelte. Onder het zitgedeelte.

 

Het (vanwege bouwvoorschriften verplichte) verbindingshalletje tussen de drie vertrekken van het huisje.

 

De slaapkamer.

 

De badkamer. Ziet er inmiddels al veel mooier uit..

 

Het huisje heeft ook nog een ‘trastero’,  een washok. Buitenom bereikbaar. Maar hiervan heb ik geen foto’s gemaakt.

Het is het plan van Óscar om volgende week de deuren en ramen te laten plaatsen. Plannen zijn er op La Palma natuurlijk om naar uit te kunnen kijken. We moeten nog even afwachten wat er van komt. Daarna wil hij beginnen met het schilderwerk van de muren aan de binnenzijde, terwijl rondom het huisje het terras wordt aangelegd en de voorbereidingen worden getroffen voor het zwembad. Dat zwembad gaan we definitief bij dit huisje laten aanleggen. Het wordt een kleine ‘infinity-pool’, op de rand van het terras waarop het huisje gebouwd is, aan de voorzijde van het huis, met uitzicht over sinaasappelbomen en over de oceaan. Gaat het vast goed doen op foto’s.

 

Met uitzondering van het zwembad moet alles eind maart klaar zijn. Vanaf dat moment kunnen Ruud en ik beginnen aan de inrichting. Het duurt even, maar dan krijgen we ook wat… Vorige week was het precies twee jaar geleden dat we naar La Palma kwamen 🙂 .

Vorstverlet

In Nederland maakt iedereen zich klaar voor een weekje winter, maar ook hier in Puntagorda was het berekoud vandaag. Kijk maar op het weerplaatje van ons eigen blog. Een minimumtemperatuur van 6 graden en een maximumtemperatuur van 10 graden. Brrrr. ‘Historisch Koud’, noemden de kranten het hier. Wij hebben het zo nog nooit meegemaakt. Terwijl wij in het verleden toch best vaak in januari of begin februari een ‘Weekje La Palma’ deden.

 

Op het dak van het eiland ligt een dik pak sneeuw. Maar dat is niet echt vreemd. Het is daar meer dan 2.400m boven zeeniveau. Komt vaker voor.

 

Maar ook de Pico Birgoyo was wit vandaag, en dat komt toch niet zo heel vaak voor.

 

Ook de andere vulkaantoppen waren min of meer wit vandaag. Deze foto’s komen uit de internetkrantjes ‘El Time’ en ‘El Apuron’.

 

De druivenvelden boven Puntagorda, die al aanmerkelijk lager liggen, op zo’n 1.100 meter hoogte, pakten vandaag eveneens een winters laagje mee. Zoiets gebeurt echt nooit.

 

En zelfs op onze finca, 550 meter boven zeeniveau, stapelde de sneeuw zich op.

 

Jorge en Angel hadden het vanochtend niet meer van de kou. Rond 11u gaven ze het op en besloten ze met vorstverlet te gaan. We begrepen het wel. De mannen wisten echt niet meer hoe ze het warm moesten krijgen en liepen te blauwbekken onder deze voor hen extreme omstandigheden. Regen. Hagel. Harde koude wind. Een gevoelstemperatuur, vertaald naar Nederlandse bouwvakkers, van min 15. En geen warme erwtensoep om de kou uit je lichaam te krijgen. Dan heb je als Palmero bouwvakker recht op vorstverlet.

 

Het Eerste Kleine Huis begint overigens al aardig vorm te krijgen. Binnen zijn de muren allemaal afgestreken. Het plafond boven de douche en het verbindingshalletje is klaar. De ramen en deuren zijn gereed gemaakt voor het plaatsen van de kozijnen. De betonvloeren zijn gelegd en glad gestreken. De betegeling van de keuken is aangebracht.

Hieronder zie je de keuken en een deel van de zithoek.

 

De slaapkamer.

 

De badruimte.

 

Gisteren is Jorge begonnen met het leggen van de vloertegels. Vandaag zijn er precies twee rijtjes bij gekomen tov deze foto’s.

 

Het wordt wel wat, alles bij elkaar, vinden Ruud en ik. De bouwplaats begint nu een echt huisje te worden. Langzaam maar zeker zien we een kleinere kopie ontstaan van ons Grote Huis. Zoals het bedoeld was.

 

Het is leuk om te bedenken dat mensen die nu nog grote onbekenden voor ons zijn, in de toekomst hier hun vakantie gaan vieren. We gaan ons best doen om er iets moois van te maken 🙂 . Maar eerst: sneeuwschuiven!

Zwaluwen

Ik schreef er al eerder over in dit blog; Ruud en ik hebben eind vorig jaar een nieuwe naam voor het Grote Huis en tegelijkertijd voor onze finca bedacht. ‘Finca de Pinto’, naamgever van  dit blog,  dateert nog uit onze Nederlandse tijd, toen de sinaasappelboomgaard langs de Camino de Pinto in Puntagorda nog een hoog abstractiegehalte voor ons had en we nog geen idee hadden van hoe wij ons fruitbomenlandje met uitzicht over de oceaan in het echt zouden gaan beleven. Daarbij komt dat onze bovenbuurvrouw op haar terrein drie vakantiehuisjes verhuurt onder de naam ‘Casa’s Pinto’. Wij vonden het niet kies om haar naamtechnisch in de wielen te rijden. Wisten we toen ook allemaal nog niet. Een nieuwe naam dus.

 

We kozen voor de zwaluw. Zwaluwen trekken van noord naar zuid, en weer terug, net zoals wij dat (weer) doen (zodra de corona voorbij is). Toepasselijk dus. Bij het woord zwaluw denk je aan het voorjaar en aan de zomer. Dat is bijna altijd  het weertype op onze finca. En het is een fijne associatie voor onze toekomstige gasten. Als ze Spaans spreken, tenminste. Maar bovenal: vanaf het voorjaar tot in de late zomer vliegen ze rond boven ons terrein, de zwaluwen. Ze komen vanaf hun nesten aan de rotskust onder de heuvel van de Matos aanvliegen, door de baranco die naast ons huis ligt naar boven, op insectenjacht in de lucht boven de veldjes rond onze finca en boven  de terassen van de finca zelf. Ze komen op windstille zomernamiddagen en -avonden met  vele tientallen tegelijk. Een machtig gezicht.  Ik heb het spectakel nog nooit op de foto gezet, omdat het zo moeilijk is om de snelle vogels in het beeld te vangen. En ze zijn er ook niet elke dag. Maar indrukwekkend is het, als ze er zijn. En vredig. En mooi. Een nieuwe naam dus voor onze finca. Onze finca heet vanaf nu: Finca ‘Las Andoriñas’.  Finca ‘De Zwaluwen’,  in het Nederlands.

Op dertig december, nog net in het oude jaar, plakte Ruud de naamtegeltjes aan de muur van het Grote Huis, terwijl ik met mijn timmermansogen en fototoestel toekeek en aanwijzingen gaf.

 

De zwaluwen die bij ons rondvliegen heten eigenlijk in het Spaans Vencejos. Het zijn gierzwaluwen. Maar dat mag de pret niet drukken. In Spanje heeft elke zwaluwsoort een eigen naam. En ‘Andoriña’ is de gemeenschappelijke verzamelnaam voor al die namen. Tenminste: Op de Canarische Eilanden is dat de verzamelnaam. De verzamelnaam op het vaste land van Spanje voor alle zwaluwsoorten is ‘Golondrina’. Behalve in het noordwesten aan de grens met Portugal: daar is het verzamelwoord  ‘Anduriña’, met een U dus. Ook mooie namen. We hebben een tijd lang overwogen om onze finca ‘Las Golondrinas’ te noemen. Maar wij wonen niet op het vaste land. We wonen op La Palma. Finca ‘Las Andoriñas’ is het daarom geworden.

 

Zoals iedereen weet, maakt één zwaluw nog geen zomer. Het is een lastige tijd om een project als het onze van de grond te krijgen en, vooral, af te krijgen. Het Coronavirus gooit veel overhoop, ook hier op La Palma. Maar vandaag ontvingen we na lang wachten eindelijk een goed bericht. Ons kavel staat nu in álle registers die ertoe doen op de juiste wijze beschreven. Dat wordt bevestigd door onderstaande drie akten. Daarin staat dat ook volgens het ‘Registro’, het tweede kadaster dat hier in gebruik is, ons kavel 10.495 m2 groot is. Net zoals dit in het ‘Cadastro’, het eerste kadaster, al beschreven stond.

 

Met deze juridische vaststelling op schrift kunnen we eindelijk de aanvraag afronden voor de hypotheek die we nodig hebben om de beide andere huizen af te kunnen bouwen. Mét een electriciteitsaansluiting. Mét Fibra optica. En mét een zwembad (of iets dergelijks). Drie zwaluwen maken wat ons betreft wél een zomer. Van de Caixabank weten we al dat de aanvraag gehonoreerd zal worden. We zijn daarom erg blij met deze aktes. Overigens: Op La Palma weet je als domme Nederlander nooit echt waar je aan toe bent, dus Ruud en ik gaan pas definitief blij zijn als de hypotheekakte is ondertekend bij de notaris in Los Llanos. Daar gaat nog wel een maand of twee overheen, denken wij.  Ik schreef in het vorige bericht al: veel zo niet alles gaat hier  ‘poco á poco’, beetje bij beetje, stap voor stap. Maar we hebben weer een stapje gezet. Het heeft acht maanden geduurd voordat dit kleine juridische opstakeltje voor onze hypotheek uit de weg kon worden geruimd.

En dan hadden we nog De Prijsvraag openstaan. Dít waren de letters met als vraag: hoe luidt de nieuwe naam voor onze finca? Stiekem hadden we ook ons huisnummer (14d) aan de letters toegevoegd. Het moest niet te gemakkelijk zijn allemaal.

 

Want. Dít was de hoofdprijs die we in het vooruitzicht stelden aan de winnaars van de prijsvraag. Onder de correcte inzendingen zouden we een fles overheerlijke Vega Norte Blanco (de lekkerste wijn van de hele wereld) verloten. Gratis af te halen bij ons thuis. Niet dit exemplaar natuurlijk. Die is al lang op. We kopen voor de winnaar een nieuwe fles.

 

Dít hieronder was de goede oplossing.

 

Uiteindelijk kwamen er drie goede inzendingen bij ons binnen. De juiste naam voor onze finca werd geraden door, op volgorde van binnenkomst:

  • Mevrouw van Oostenbrugge uit Nederland (niet helemaal toevallig mijn moeder, maar ze was écht de eerste met de goede inzending.)
  • Jeroen en Anita uit Nederland
  • Jan en Herma uit Nederland

Inmiddels hebben Ruud en ik de verloting afgerond. We hebben hiervoor maar geen onpartijdige notaris ingeschakeld, want die zijn hier op La Palma nog veel duurder dan in Nederland, weten we inmiddels. Geloof ons dus op onze blauwe ogen dat de verloting van de fles wijn eerlijk is verlopen. En de winnaars van de fles overheerlijke Vega Norte Blanco zijn: (tromgeroffel)… Jeroen en Anita!

Jeroen en Anita: gefeliciteerd! Als jullie te zijnertijd weer op La Palma zijn, moeten we een afspraak maken voor de officiële prijsuitreiking… Misschien op jullie landje?

Ook voor huis2 en en huis3 hebben Ruud en ik al namen bedacht. Maar die verklappen we pas als ze in de verhuur gaan. Dat gaat nog even duren.

Het Tuinhek van Tanausú

Al sinds we bijna twee jaar geleden naar La Palma kwamen, houden Ruud en ik ons bezig met de vraag  hoe we onze finca gaan omheinen aan de straatzijde (Camino de Pinto). De hoge groene gaashekken, die op het eiland gebruikelijk zijn, vonden we maar niks. Alsof je jezelf opsluit in een soort van openluchtgevangenis. Maar er moest wel iets komen, om ‘vrije inloop en uitloop’ tegen te gaan. En om te voorkomen dat onze honden op verkenningstocht gaan of tol gaan heffen bij passanten langs de weg. ‘Een aaitje of ik bijt je, echt hoor…’.

We besloten uiteindelijk dat we een houten hek wilden maken. Zo ongeveer zoals op het plaatje hieronder, uit ons Grote-Sketchup-Model-Van-Hoe-De-Finca-Worden-Moet uit mei 2020. Het ziet er leuk uit in sketchup. Maar hoe máák je zo’n hek in godsnaam?

 

We deden inspiratie op van houten hekwerken die we zo her en der tegen kwamen. Hieronder zie je model ‘Briestas’, een houten hek langs een bospad-met-een-steile-helling dat we tegenkomen als we onze ‘boswandeling naar Briestas’ doen. Eenvoudig. Goedkoop hout. Balken aan elkaar bevestigd met metalen beugels. Metalen voetstukken voor de staanders met een pin in de grond. De metalen bevestigingsbeugels zijn gevoelig voor breuken (zagen we langs het pad) en ons hekwerk zou bovenop een al bestaand stenen muurtje moeten worden aangelegd. Model ‘Briestas’ werd daarom afgekeurd. Maar wat dán?

 

Tijdens één van onze moutainbiketochten kwamen we langs de grote weg boven Santo Domingo het grote (groteske?) monument voor  Tanausú tegen. Tanausú was de laatste koning van de  oorspronkelijke bewoners van La Palma, uit de tijd van de verovering van het eiland door de Spanjaarden (ca 1480-1490). Het monument is een fraai voorbeeld van ‘Fake History’. Tanausú wordt er gepresenteerd als een held van de Palméro’s. Terwijl hij toch echt als gevangene door de Spanjaarden werd weggevoerd,  per schip naar het vaste land. Met zijn gevangenname schonden de Spanjaarden het vredesverdrag dat met zijn volk was gesloten. De man was op weg vanuit de voor de Spanjaarden onneembare Caldeira de Taburiente, op uitnodiging van die zelfde Spanjaarden, om het verdrag formeel te maken. Op oneervolle wijze verslagen middels een verradelijke list. Zo doe je dat, als je iets wil veroveren, dat je niet krijgen kan. Zo vergaat het je, als je te goed van vertrouwen bent, of wanhopig. Onderweg naar Spanje stierf de laatste koning, volgens de historici aan de gevolgen van het weigeren van voedsel. Een treurig verhaal over winnaars en verliezers.

Maar daarover gaat het allemaal niet. Dit stukje gaat over een hek voor onze finca. We deden inspiratie op bij het monument. Model ‘Tanausú’. We zagen een prachtig houten hek, boven óp een muurtje geplaatst. Mooi afgewerkt, met horizontale liggers bevestigd in ingeboorde gaten in de houten staanders.  We vonden het prachtig, allemaal. Maar veel te moeilijk om te maken. Hoe boor je bijvoorbeeld die ronde gaten in de houten palen? Model ‘Tanausú’ werd afgekeurd wegens ‘te moeilijk’.

 

Dan was er de kerststal van afgelopen december in Los Llanos. De stal stond prachtig weggestopt in een enorm grote maquette van een Palmees landschap. En. Rondom de maquette stond een houten hek om graaiende handjes op afstand te houden. Vierkante staanders. Ronde liggers, toch ook hier weer ingeboord in de staanders. Een gehalveerde grote ronde balk als ‘bovenligger’.  Ook mooi. Ook moeilijk. Model ‘Kerststal Los Llanos’. Dit dan maar doen?

 

Wikken en wegen voor Ruud. Wat doen we? Teunis kan wel heel veel willen (kort samengevat: ‘Tanausú of de gladiolen’), maar Ruud moet het uiteindelijk maken. Teunis is niet zo’n maker. Behalve dan in Sketchup. Hoe boor je die gaten in het hout? Hoe bevestig je de staanders in de oude muurtjes langs de straat (waar al voorgeboorde gaten in aanwezig zijn) en in de nieuwe muurtjes van Óscar (waarin die gaten ‘vergeten’ zijn op de dag dat Óscar zijn werknemers ontsloeg)? Waar haal je het hout vandaan en hoeveel gaat zoiets kosten? Waar haal je het benodigde gereedschap weg? Wikken en wegen voor Ruud. Hieronder zie je hem nadenken. In de zon, dat dan weer wel.

 

Zoals het zo vaak gaat met Ruud als hij iets voor elkaar moet krijgen dat hij nog nooit eerder heeft hoeven doen. Veel uitdenktijd. Maar dan komt het er ook van. De bestaande gaten in de oude muurtjes rondom het Grote Huis werden uitgeboord.

 

In de nieuwe muurtjes werden nieuwe gaten voor de staande palen uitgeboord.

 

De houten palen werden gevonden én gekocht in Los Llanos. Ruud dacht uit hoe hij de gaten voor de liggers zou kunnen uitboren in het hout én maakte het voor elkaar. Ik vind het knap.

 

En zo stond er vorige week opeens het begin van een houten hek rondom ons Grote Huis.

 

Gisterenochtend werden de lange houten liggers gebracht vanuit Los Llanos met het vrachtwagentje van Óscar. Die palen waren te lang om in onze eigen Caddy te vervoeren. Gisteren aan het einde van de middag stond er dan een echt houten hek rondom ons Grote Huis.

 

Het hek is nog niet helemaal rondom af, maar we zien dat het project gaat lukken en we vinden dat het mooi gaat worden. Uiteindelijk heeft alles toch het meest weg van het ‘Model Tanausú’. De beste man moest eens weten hoe zijn naam in dit stukje bezoedeld wordt en wordt gekoppeld aan een tuinhek.

Vannacht regende het weer flink en ook de komende dagen wordt er regen verwacht in Puntagorda. Het hout zet hierdoor uit. Het zal dus nog even duren (ergens eind volgende week?) voordat Ruud ook het ontbrekende stuk langs de weg kan afmaken. Maar het wordt mooi. En zo komt onze finca weer een stukje meer ‘af’. Daarna is het onze bedoeling om ook de overige muren langs de lagere terassen van een zelfde houten hek te voorzien.

Poco á poco, zeggen ze hier op het eiland. Beetje bij beetje. (En dat zeggen ze heel vaak…)  Maar zo doen wij het inmiddels ook.

Na Regen komt…

Het is alweer even geleden, sinds ik het laatste blogpostje schreef. Ik had er even geen zin in. Noem het maar ‘Januari-dip’. Druk met werk. Erg druk met regel- en denkwerk over de financiën en de energievoorziening van onze huisjes. Erg veel tijd kwijt aan een opflakkering van mijn altijd latent aanwezige gameverslaving (urenlang Forest Village, wat kan het leven op een bosrijk eiland dat je helemaal van nul moet volbouwen met middeleeuwse huisjes toch mooi zijn). En toch ook wel een beetje last van de corona-kater. Ruud en ik vinden het absoluut niet fijn, dat het door de covid op dit moment niet mogelijk is om met enige regelmaat heen en weer te reizen naar Nederland. Dat was ooit echt WEL de planning, toen we onze overstap richting La Palma maakten. We moeten ons aanpassen, net als iedereen.

 

Dan was het ook nog triest, nat en koud buiten in de eerste weken van het nieuwe jaar. Onze regenmeter liep vrijwel dagelijks over. De middagtemperaturen kwamen niet boven de veertien graden uit. Da’s nog net geen sneeuw schuiven, maar erg bevorderlijk voor het toch al kwetsbare humeur was het allemaal niet.

De roedel kwam bijna het huis niet uit en ontwikkelde een eigen overlevingstrategie met als motto: ‘Onderga Het’. En zorg dat je het warm houdt.. Moet je net hebben met Münsterlanders. Als onze Münstermonsters niet buiten kunnen rennen en ravotten zijn ze binnen niet te houden en gaat de ongerichte energie gierend en brullend alle kanten op. We hadden het dus binnen gezellig met elkaar, terwijl de regen buiten maar bleef stromen. Zijn we niet gewend op ons zomereiland!

 

Wél leuk is te zien op het fotootje hieronder. Een jonge torenvalk die op ons terras onder de dennenboom dagelijks enige beschutting zocht voor de harde wind en de horizontale regen. Helemaal niet schuw. Ik zie de vogel sindsdien voortdurend terwijl hij aan het jagen is op ons terrein. Afgelopen zaterdag, terwijl ik een beetje tussen de fruitbomen liep, landde de valk op nog geen drie meter van mij vandaan op de grond, om daar een beetje onduidelijk in het gras te gaan pikken. Steeds even naar mij opkijkend en dan weer met de snavel de bodem in. Totaal geen angst. Het was een bijzonder moment.

 

Ik durf het beestje nog geen naam te geven, want de recente geschiedenis hier op het eiland leert dat het meestal slecht afloopt met dieren die een naam van mij krijgen. We blijven hem maar aanduiden als ‘de jonge torenvalk’.

Maar zoals altijd: na regen komt zonneschijn. De weersverbetering kwam wel heel geleidelijk en langzaam.

 

Inmiddels zijn de dagen weer droog en zonnig. Het blijft alleen best koud, met een middagtemperatuur van 16, hooguit 17 graden.

Het goede nieuws is dat de waterreservoirs weer gevuld zijn. Het eiland had deze regenperiode nodig, broodnodig. Mijn favoriete waterreservoir, op een landje op ongeveer 200 meter beneden ons erf, stroomt nu zelfs over. Hoezo zuinig met water doen, vanwege het watertekort? Ook het grootste reservoir op het eiland, bij Barlovento in het noordoosten, is weer redelijk goed gevuld. In november stond deze bak helemaal leeg.

 

Op de veldjes rondom onze boomgaard spoot het groene kruid omhoog. Dagelijks zijn er nu steeds meer bloeiende bloemen te zien. Het is echt lente en het is een feest om af en toe een beetje rond te struinen over de lege graslandjes.

 

Op onze finca is de bloemenpracht alweer voorbij. Ruud heeft eind vorige week alle terrassen gemaaid.

 

Groener dan dat de terassen nu zijn, zal het niet meer worden dit jaar.  We vinden het prachtig. Als de zon schijnt, schitteren de kleuren je tegemoet. De regens en stormen hebben ons wel veel sinaasappels gekost. Bij grote wisselingen van de luchtvochtigheid barsten sinaasappels open, en vallen ze van de boom. Ruud haalt op het moment elke twee dagen zo’n drie tot vier samuro’s (dat zijn manden) van de grond. Gelukkig blijven er nog genoeg vruchten over.

 

Vorige week was het precies een jaar geleden dat Óscar een streep in het zand liet zetten en begon met de bouw van onze huizen.

 

Het Grote Huis is inmiddels zo’n beetje klaar. Maar nog niet helemaal. Het kost ons flink wat moeite om te bewerkstelligen dat ook de laatste afwerkpunten worden uitgevoerd. Ook de beide veranda’s moeten nog worden gemaakt. Die veranda’s hebben we erg gemist tijdens de voorbije regenweken.

Het Eerste Kleine Huis vordert langzaam. Er wordt al een tijd met slechts twee man aan gewerkt. Jorge en Angel werken goed, maar met 2 schiet alles niet op natuurlijk.  Het trage tempo is ook een beetje omdat we op de hypotheek aan het wachten zijn. De aannemer beweegt met onze mogelijkheden mee. Omdat Het Virus nog steeds rondwaart over de wereld, lopen we nauwelijks extra omzet mis door het trage tempo. Als het niet gaat zoals het moet, moet het maar zoals het gaat, schrijft de Grote Onbekende Filosoof.  En zo is het.

Het Kleine Huis zag er aan het einde van de vorige week van binnen zó uit. Jorge en Angel vorderen langzaam met het pleisteren van de binnenmuren. Eind maart zal het huis klaar zijn, zo is de bedoeling. Als onze Lieve Heer, het Registro en de Caixabank het willen, kunnen we dan in april starten met de bouw van het Tweede Kleine Huis.

 

 

Over de perikelen rond de voortgang van ons project zal ik binnenkort wat uitgebreider schrijven. Na veel gedoe kregen we toevallig vandaag vanuit twee kanten goede berichten. Althans, daar lijkt het op. Het is altijd maar weer afwachten hoe de hazen uiteindelijk gaan lopen, op ons eilandje. En wanneer ze gaan lopen.

 

Ik sluit maar weer eens af met een zonsondergangfoto. Boven mijn favoriete waterbak.

Strijkwerk

Jorge en Angel zijn vanochtend vroeg begonnen met het afstrijken van de buitenmuren van het Eerste Kleine Huis. Aan het einde van de werkdag hadden ze twee van de buitenmuren af. Zo’n huisje ziet er meteen heel anders uit!

 

Binnen moet er nog wel het één en ander gebeuren…

 

Ik schreef er al eerder over: Aan de avondhemel kruipen voor het menselijk oog de planeten Jupiter en Saturnus steeds dichter naar elkaar toe. Volgende week maandag zullen ze elkaar zo dicht zijn genaderd dat je voor het oog naar een dubbelster kijkt. In Nederland staan de beide planeten laag aan de hemel, maar hier op La Palma hebben we beter zicht.

 

Prachtige foto toch? Het gaat om de twee ‘grote sterren’, vlak boven de wolk…  De grootste ‘ster’ is Jupiter. De kleinere ‘ster’ daar links boven is Saturnus. Je kunt ze zien aan de zuidwestelijke hemel. Deze foto maakte ik vanavond rond half8.

Dakpannen en Binnenmuren

Het Eerste Kleine Huis krijgt beetje bij beetje vaste vorm. De bouw van het huisje bevindt zich in de ‘dakpannenfase’. Er zijn nog slechts twee man aan het werk, Jorge en Angel. De bouw vordert hierdoor langzaam, maar de mannen verstaan hun vak en er wordt prima werk afgeleverd. Aan het einde van vorige week zag het huisje er zó uit.

 

Op de laatste foto van het blok  hierboven zie je dat er flink wat zand is gestort op de helling voor het huisje. In deze helling zullen we definitief een zwembad gaan aanleggen. Óscar heeft een ontwerp gemaakt, waar we geen nee tegen konden zeggen, ondanks de prijs. Het vakantiehuis krijgt een prachtige ‘infinity pool’ van vijf bij bijna drie meter, zo is het plan. Het huisje zal volgens de huidige planning eind maart klaar zijn. In juli wordt het zwembad aangelegd, tegelijk met de ‘estructura’ (het fundament en de betonnen peilers) van het Tweede Kleine Huis, waarvan de bouw dan naar verwachting zal gaan starten. Planningen zijn planningen, we gaan zien wat het wordt. In het voorjaar hopen we eindelijk de benodigde hypotheek voor dit alles definitief rond te krijgen…

Inmiddels zijn we een week verder met de bouw. De centrale binnenmuur werd  in deze week tot aan het houten dak afgemetseld.

 

Met deze muur krijgen de vertrekken van het huisje geleidelijk hun vorm. Hieronder zie je achtereenvolgens de keuken, de zithoek, de slaapkamer en de doucheruimte, in wording. De muur tussen de slaapkamer en de doucheruimte moet nog tot aan het dak worden afgemetseld.

 

Het werk op het dak kwam deze week bijna af. Net niet helemaal, omdat we donderdag en vrijdag weer regendagen hadden. Ook voor de komende week wordt er het een en ander aan regenbuien verwacht. Heel fijn voor de boomgaard en voor de waterhuishouding van het eiland. Minder fijn voor de voortgang van het werk aan het dak. Gelukkig kunnen Jorge en Angel ook binnen aan het werk.

 

Als alles goed gaat, en als de regen geen roet in het eten gooit, komt morgen de timmerman van Óscar een start maken met het in elkaar zetten van de beide veranda’s aan de oceaanzijde van het Grote Huis. Verderop in december wordt een start gemaakt met het maken van een stenen trap die het mogelijk maakt om vanuit de achterdeur van het Grote Huis het ondergelegen terras met fruitbomen te bereiken. Pas als deze trap af is, kunnen we beginnen met het afzetten van een deel van dit terras voor de honden. Kunnen ze eindelijk weer buiten rondscharrelen. De stenen trap komt direct links van de stenen muur op de foto hieronder.

 

Het zijn spannende tijden voor ons qua financiële planning. We naderen het moment dat ons eigen geld op is en het geld van de hypotheek nodig is om het bouwproject te kunnen vervolgen. De aanpassing van het ‘registro’ is inmiddels door de notaris rond gemaakt en ter verwerking naar de betreffende overheidsinstantie gezonden. Daar had-ie maar drie maanden voor nodig.  Als nu ook de verwerkingsslag door de ambtenaren van het registro gereed is, kunnen we opnieuw de hypotheekaanvraag in gang gaan zetten. Met het tempo dat op La Palma gebruikelijk is, hopen we in maart dan echt over het hypotheekbedrag te kunnen beschikken.

Met Óscar hebben we goede afspraken kunnen maken over de aanpassing van onze planning aan de kasstromen. Daar zijn Ruud en ik heel erg blij mee, want op zeker moment begonnen we toch een beetje zenuwachtig te worden. Ook het bedrijf van Óscar heeft zo zijn problemen, vanwege covid19 en trage ambtelijke molens waardoor bouwvergunningen van potentiële klanten maar niet los komen. Beiden hebben we daardoor een zelfde belang in het vertragen van het bouwtempo.

Ook hebben we een scenario uitgewerkt voor als de hypotheek onverhoopt toch niet rond mocht komen. Het is niet onze verwachting en zeker niet onze bedoeling, dat die hypotheek er niet komt. Maar altijd een plan B en een plan C achter de hand hebben, kan op ons eilandje geen kwaad… Zoals bekend komt op La Palma uiteindelijk alles goed. Na een tijdje. Maar dan moet je wel geduld hebben en flexibel kunnen zijn.

 

We gaan zien wat het wordt met de veranda’s deze week. Ruud en ik zijn erg toe aan de komst van het afdak achter het huis. Zeker in deze regenperiode.