Heen&Weer en dan.. Dag 486

Geen blogposts de laatste tijd. Excuses aan de ‘vaste lezers’.  Ik was in Nederland en daar ging alle tijd op aan werk & visites & twee voetbalwedstrijden van het Nederlands Elftal. Dan schiet het blog er al snel bij in.  Bovendien verloor ik een dag door een ‘ongelukje’ bij het overstappen in Barcelona. Die moest ik inhalen, hetgeen niet echt mee viel.

Vorige week dinsdag kwamen Angelique en vriendin Erica een weekje vakantie vieren in ons Boeddhahuis. We konden op dinsdagavond laat nog net even met z’n vieren bijpraten aan de pizza-tafel van Flor de Lotus.  De volgende ochtend vertrok ik van La Palma naar Schiphol. Ik zal maar niet vertellen dat ik tijdens de tussenstop in Barcelona mijn vliegtuig miste omdat ik de tijdzone op mijn laptop niet had aangepast, terwijl ik op het vliegveld aan het werken was… Zo kwam ik een uur later dan gepland pas aan op de gate en daardoor een dag later in Nederland.  Ik was precies één minuut te laat op de gate. Achter de gesloten glazen deur stonden nog mensen te wachten, voordat ze het vliegtuig konden instappen. Van een onverbiddelijke Vuelingmeneer mocht ik tóch niet meer het vliegtuig in.  Ik kan het hem niet kwalijk nemen, maar soms hoop je dat mensen net iets rekkelijker met regeltjes om willen gaan. Gevalletje ‘Computersaysnoooo’. Flink balen, natuurlijk, om zoveel dommigheid. Van mezelf, bedoel ik.

 

Dan ziet het vervolg er ongeveer zó uit. Op de foto links loop ik op een donderdagochtend in oktober op een wat sombere dorpsstraat in Renswoude, op weg naar ons NLthuis. Tegelijkertijd staat Ruud, samen met zus en Erica, op de foto rechts te genieten van het uitzicht vanaf de Roque de los Muchachos. Zo kan het gaan, soms.

 

De rechtstreekse terugvlucht uit Nederland, op dinsdag, verliep een stuk voorspoediger en gisterenmiddag was ik dan eindelijk weer thuis op onze finca. Avocadoplanten water geven. Met de hand. En af en toe een blik op de oceaan. Daar krijg je een heel  rustig en tevreden gevoel van.

 

Zo’n gevoel kreeg ik ook toen aan Ruud en mij op dinsdagavond, op het vliegveld, direct na aankomst, onderstaand pakket werd overhandigd. Op dag 486 na vergunningsaanvraag hebben we éindelijk de formele goedkeuring van alle overheidsinstanties op eilandniveau ontvangen! Het heeft zó lang geduurd, dat Ruud en ik er eigenlijk niet eens blij meer mee waren. Met de formele goedkeuringen kan de gemeente Puntagorda nu het proces starten om de bouwvergunning af te geven. Dat proces heeft nog zo’n twee, drie maanden nodig, werd gisteren aan Ruud verteld toen hij het pakket inleverde op het gemeentehuis. Van Oscar, onze aannemer, weten we dat we alvast kunnen beginnen met de bouwwerkzaamheden, voordat deze laatste fase is afgerond. Volgende week hebben we een (laatste) afspraak met hem over begroting en contract. We hopen dat we aan het einde van de maand kunnen beginnen met de bouw. En dat het niet al te veel gaat regenen op ons deel van het eiland, de komende tijd.

 

Ik heb op dit blog al veel foto’s van zonsondergangen laten zien. Op de foto hieronder zie je het tegenovergestelde van een zonsondergang. Ook heel mooi, vind ik. Gisterenavond zag ik vanaf de veranda van ons huurhuis de maan opkomen boven Puntagorda.

 

Op een paar blaffende honden na was het muisstil. Het schouwspel duurde een minuut of tien. Het licht van de opkomende maan raakte steeds een nieuwe wolk aan, totdat de hele lucht vol was van kleine lichtgevende wolken. Prachtig om te zien. Ik voelde me weer helemaal thuis.

Schildpaddendans

Intussen doen we bouwvergunningstechnisch de ‘Danza de Tortuga’, of in goed Nederlands: De Schildpaddendans.

 

We wachten nu al 478 dagen op onze bouwvergunning. Dat is inmiddels bere-irritant. Zeker omdat we al enkele maanden weten dat de vergunningsaanvraag is goed gekeurd en zal worden toegekend.

Het probleem ligt bij het Consejo Insular de Aguas de La Palma, zoiets als wat we in in Nederland ‘Het Waterschap’ zouden noemen. Deze instantie heeft bij een eerste beoordeling van onze aanvraag bepaald dat zij een wettelijk instemmingsrecht heeft, voordat de vergunning door de gemeente Puntagorda kan worden verleend, en dat zij voorwaarden aan de toekenning mag koppelen.

Het Consejo had vervolgens bezwaar tegen de wijze waarop we in ons plan de afvoer van ons afvalwater hadden geregeld. Althans, tegen wat onze architect hier over had bedacht, want zelf hadden Ruud en ik hier niet zo’n mening over.

Op het internet heb ik  het organogram van het Consejo kunnen achterhalen. Dat ziet er zó uit:

 

Deze mijnheer, el présidente,  is verantwoordelijk voor het reilen en zeilen van zijn dienst. Op deze foto , geplaatst op een prominente plek op de website van zijn eigen organisatie, kan je goed zien dat hij altijd heel erg belangrijk en druk is.

 

En dít is mijn reconstructie van de route die onze vergunningsaanvraag binnen de burelen van het Consejo Insular de Aguas de La Palma heeft gevolgd. We wachten nu écht al 478 dagen op onze vergunning. Dat is lang. Ook op La Palma…

 

Maar. Er gloort licht aan het einde van de Wachtrij. Afgelopen maandag, toen was het dag 471nV  (na Vergunningsaanvraag), ontvingen wij per e-mail een officieel document, waarin staat dat het Consejo  Insular de Aguas de La Palma, bij de gratie Gods, en namens de koning van Spanje, voorwaardelijk heeft ingestemd met onze vergunningsaanvraag. De behandelend ambtenaar is echter wel helemaal los gegaan op de voorwaarden. Er zijn maar liefst  dertig (!) eisen geformuleerd waarmee wij moeten instemmen, voordat de vergunning kan worden afgegeven. Al die dertig eisen hebben betrekking op de aanleg van een klein rioleringsstelsel inclusief zuiveringsinstallatie, voor de drie huizen gezamenlijk. Er is helemaal uitgetekend waar alles moet komen te liggen, van welk merk en leverancier de installatie moet zijn (er zat nog nét geen offerte bij) en hoe wij het onderhoud van de installatie moeten regelen. Ook dienen wij elke drie maanden een gedetailleerd rapport aan te leveren over het functioneren van het systeem bij (uiteraard) het Consejo Insular de Aguas de La Palma. Daar moeten wij dan ook voor betalen. Ruud en ik denken dat Shell in Pernis de vergunning gemakkelijker heeft gekregen. Rondom onze boomgaard staan allemaal huizen in dezelfde zone van het bestemmingsplan, die níet aan al deze eisen hoeven te voldoen.  Omdat ze er al stonden, voordat er een nieuwe wet van kracht werd. We voelen ons net Calimero. ‘Zij zijn groot en ik is klein. Da’s niet eerlijk, oh nee!’

Van een Duitse buurman die al meer dan tien jaar op het eiland woont, hoorden we de opvatting dat het economisch beleid op de Canarische Eilanden veel weg heeft van dat van de voormalige Sovjet Unie. De Staat staat op een voetstuk en stuurt volgens hem alles top-down aan. Tot in de kleinste details en met veel gevoel voor prestige. Voor zover ik kan nagaan, heb ik nog niemand van de Canarische KGB op of rond onze finca kunnen ontdekken. Zoiets dient ook geheim te blijven natuurlijk. Maar van bureaucratie en planeconomie hebben ze hier behoorlijk wat kaas gegeten, zo is inmiddels onze ervaring. En in de locale Pravda’s, de spaanstalige internetkranten, staat inderdaad altijd alleen maar goed nieuws of lees je hoe hard de bestuurders van het eiland aan het werk zijn onder moeilijke omstandigheden en wie ze nu weer bezocht hebben om belangrijke gesprekken mee te voeren. Of je leest hoe alles beter gaat worden. In de toekomst. Dankzij de hardwerkende bestuurders. Alle kranten hier liggen aan een subsidie-infuus. Betaald door het Cabildo, de eilandregering.  Zo krijg je een eeuwige  goednieuwsshow, aldus een andere, spaanstalige, buurman die voor journalist gestudeerd heeft. Lijkt wel een beetje op Almelo, eigenlijk.

Hoe dan ook. Ruud en ik gaan natúúrlijk akkoord met de dertig voorwaarden van de Waterraad van La Palma. We moeten wel. Dat hebben we afgelopen woensdag, op dag 473nV, officieel kenbaar gemaakt, met handtekeningen, NIE-nummers en stempels en zo. Op enig moment, ergens binnenkort, zal El Señor Presidente, die van de foto hierboven, voor akkoord gaan tekenen, zo is de verwachting. DAN pas kan de gemeente Puntagorda eindelijk gaan beginnen met de voorbereidingen op het besluit om de licencia de obras, de bouwvergunning, af te geven. Juist op tijd voor de eerste regens op het eiland. Als het regent kan er niet worden gestart met de grondwerkzaamheden en loopt ons bouwplan verder vertraging op. Het zit ons niet helemaal mee op dit punt…

 

Het is maar goed dat Ruud en ik dit allemaal van te voren niet konden weten. Het zou zo maar kunnen zijn dat we ons avontuur dan niet hadden aangedurfd. En dat. Dát zou pas ECHT zonde zijn geweest!

Tot besluit volgt nog een nagekomen berichtje, of een UFO-allerlei-berichtje, zoals Ruud kleine berichtjes over niets altijd noemt. Ik vond onderstaande foto gisteren op het internet. Voor alle trekkies onder de lezers: De foto is niet getruct en biedt het overtuigende bewijs van een recent bezoek van James Kirk, of Jean Luc Picard, of  Benjamin Sisko of Katherine Janeway of Jonathan Archer and crew aan de sterrekundige observatoria boven de Caldeira de Taburiente.

 

Het zal wel weer iets met een tijdlus zijn geweest. Zo’n tijdlus, maar dan in standje ‘forward’. Zou dat niet een goed idee zijn voor de mensen van het Consejo Insular de Aguas de La Palma? Aaarghhh! ‘Resistence is futile’, als je de Borg tegen komt, zo heb ik geleerd via mijn helden uit de Deep Space.  Dus dansen we geduldig de Schildpaddendans. En we dansen de dans helemaal uit. Zonder te klagen.

Steeds meer avocado’s…

Sinds afgelopen vrijdag zijn Ruud en ik weer avocado’s aan het inplanten. Het warme, droge weer dat altijd meekomt met een Calima liep vrijdag op zijn einde. De temperaturen zijn nu weer aangenaam zomers.

 

Het is echt heel veel werk om alle resterende vijftig planten op tijd in de grond te krijgen. Als we er dertien op een dag doen, er passen dertien planten in de auto, zijn we na afloop knap moe.

 

Beetje bij beetje begint het onderste zuidterras zich nu echter te vullen met kleine groene plantjes. Het is een bijzonder gevoel om op je eigen landje avocado-boertje te mogen spelen en langzaam maar zeker te zien hoe alles wat je bedenkt ook daadwerkelijk vorm krijgt.

 

Hier is het uiteindelijke allemaal om begonnen. De pakweg vijftien ‘oude’ avocadobomen dragen al volop vrucht. Het is eigenlijk voor het eerst dat we dat zien gebeuren. In het verleden kregen ze jarenlang echt veel te weinig water. Op een avocadoblog (ja, die bestaan), las ik dat een volwassen avocadoboom gemiddeld zo’n 500-600 vruchten per seizoen kan produceren. Zo goed doen onze bomen het bepaald niet. Als ik honderdvijftig avocado’s tel aan een boom, zijn het er veel.

In het eerste oogstjaar, dat is in 2022 of 2023 mogen we overigens gemiddeld tussen de tien en twintig avocado’s per aangeplante boom verwachten. Ons harde werken dient dus een doel voor de lange termijn.

 

De voorbije kalimaweek is niet bepaald een zegen geweest voor onze palmboom. De wereld is ook wreed. Nét als je wordt overgezet, als je op je kwetsbaarst bent als plant, komt de nachttemperatuur niet onder de 23 graden uit en daalt de luchtvochtigheid naar richting tien procent. Zie dan maar eens te overleven. Onze palm doet zijn best. Meer kunnen we niet vragen of verwachten.

 

De roedel is inmiddels goed thuis op de finca. Hieronder zie je een actiefoto van een gezamenlijke hagendissenjacht. Drie honden om een boom. Hagedis maakt geen kans. Samenwerking heet dat.

 

Gisteren zagen we ook voor de eerste keer de roedel in actie om ‘hun’ territorium te bewaken. Er liep een niets vermoedende mevrouw met hond ons terrein op. Dat doet ze waarschijnlijk al jarenlang, want onze finca is jarenlang een braakliggend verlaten gebiedje geweest, waar bijvoorbeeld ook gejaagd werd op konijnen. Nu kreeg mevrouw de schrik van haar leven. En haar hondje ook. Drie grote hard blaffende honden kwamen er van achter de sinaasappels op haar af stormen. Niet helemaal de bedoeling natuurlijk, maar Ruud en ik vonden het stiekum ook wel best zo. Mevrouw had inmiddels kunnen weten dat het terrein niet meer verlaten is.  De roedel bleef keurig bij de achteringang van de boomgaard ‘de wacht houden’. Je snapt niet goed hoe die honden kunnen begrijpen tot waar ‘de grens loopt’.  Maar ze weten het.

Op de foto hieronder zie je hoever we gisterenmiddag om één uur waren gekomen. Alle ‘Fuertes’ zijn geplant. Met de ‘Hass-bomen’ zijn we op de helft. ‘Fuertes’ en ‘Hass’ bevruchten elkaar. De beste avocado’s komen van de Hass. Maar op elke zesde of zevende Hass-avocadoboom moet er een Fuerte-avocadoboom worden ‘ingeroosterd’. Anders gaat het allemaal niet werken met die avocado’s. Zegt men.

 

Die calima kwam overigens wel op een heel vervelend moment. Niet alleen voor de palmboom, maar ook voor ons. Er moeten  nu nog zo’n 25 bomen worden geplant en dat werk komt door het calima-uitstel nu helemaal op het bordje van Ruud terecht. Vanwege het NL-werk kan ik niet meer meehelpen. Als ik terug kom uit Nederland moeten de bomen echt in de grond staan, voordat de regendagen komen. Het leven van een avocadoboer gaat soms niet over rozen.

463

Dat is het aantal dagen dat inmiddels is verstreken sinds we onze aanvraag voor een bouwvergunning inleverden op het gemeentehuis van Puntagorda. Dat zijn best een boel dagen en dat hadden we vooraf niet gedacht.  Ons geduld is eigenlijk wel op. Gelukkig wonen we in een Boeddhahuis. Elke dag als ik door de voordeur naar buiten loop, glimlacht het beeld mij toe en fluistert het gezicht mij in dat ‘geduldig zijn’ één van de zes goede eigenschappen is op de weg naar verlichting. Ruud en ik voelen ons inmiddels al behoorlijk verlicht in ons hoofd. En elke dag die we nog langer moeten doorbrengen met wachten op de vergunning, maakt ons nog weer een beetje een beter en gelukkiger mens. Daar doen we het voor.

 

Langzaam maar zeker lijkt het er echter op dat voor ons de lange periode van hopen en uitstel naar een einde loopt. Via via hebben we reeds vernomen dat de aanvraag zal worden toegekend. Een bezwaar van een activistische milieugroep tegen ons project is ongegrond verklaard. Afgelopen maandag ontvingen we via onze contactpersoon bij het Cabildo een mail van het secretariaat van het Consejo de Aguas dat het nu toch echt een kwestie van ‘unos dias’ is, voordat de vergunning afkomt. Die unos dias zijn overigens inmiddels al wel weer voorbij. Maar voorheen was het ‘we hebben nog vier maanden de tijd’, dus er lijkt schot in de zaak te zitten. Ruud en ik hopen dat de vlag ergens in september toch echt uit kan. Maar dat hopen we  héééél voorzichtig.

Intussen gaat ons dagelijkse La Palma-leventje gewoon zijn gangetje. Ik werk overdag vanachter mijn laptop voor de klanten in Nederland. Als ik daarmee bezig ben, heb ik dít uitzicht. Dat is wel eens slechter geweest…

 

Ruud is bezig met allerhande werk op of voor de finca. Daar heeft hij bijna een dagtaak aan. Veel werk, nog veel meer geregel.  Als je iets voor elkaar wil krijgen op La Palma kost dat ongeveer 4x zoveel tijd als in Nederland. Heeft te maken met afstanden. Heeft te maken met onze onbekendheid met het land. Heeft te maken met beperkte voorraden in winkels. Heeft te maken met hoe de dingen hier nu eenmaal gaan. Maar uiteindelijk komt alles bijna altijd wel voor elkaar.  Als je maar ‘Zen’ blijft in je hoofd en je niet gek laat maken door ‘vertragende factoren en omstandigheden’.

Ons derde (laagste) terras aan de zuidkant van de finca is nu helemaal vrij van bomen en rotsen. De bomen en rotsen zijn met een grote machine verwijderd en met een vrachtwagen afgevoerd. De afronding van het werk duurde een halve week langer dan gedacht omdat de machine een paar dagen stil stond op ons terrein met een ‘electronisch probleem’. Gelukkig kreeg men alles uiteindelijk weer aan de praat.

 

Ruud is klaar met het aanleggen van ‘het waterleidingbedrijf’. Het kostte hem best veel tijd om alle benodigde onderdelen bij elkaar te krijgen. Maar Ruud is een strakke inkoper, en bleef met de aankoop van de onderdelen van ons nieuwe irrigatiesysteem flink onder het oorspronkelijke budget.  Hier en daar gaf Kakien Ruud een goede tip of deed hij Ruud een ‘handig adresje’ aan de hand.  We zijn erg blij, dankbaar zelfs, dat we zo goed door hem geholpen worden. Alles is nu klaar om over de hele boomgaard de nieuwe leidingen aan te kunnen leggen.

 

Inmiddels is de grond van het onderste terras ook bijna helemaal open gebroken. Komende week wordt alles afgerond en wordt het terras ge-egaliseerd en klaar gemaakt voor het planten van avocadobomen. Die moet Ruud nog wel bij elkaar verzamelen. We moeten er nog zo’n veertig op de kop zien te tikken. Beetje bij beetje. Poco á poco.

 

Op het eerste (bovenste) terras zijn de kuilen voor de bomen al gegraven en is er mest aangevoerd. Morgen (zaterdag) gaan Ruud en ik daar de bomen alvast inplanten.

 

Vandaag hebben we samen met Jose en zijn machine onze palmboom overgezet naar zijn nieuwe plek. Gisteravond stond de palm als enige boom van het terras nog hier.

 

Sinds vanochtend, half twaalf, staat hij hier. Prachtig om te zien hoe iemand met zo’n grote machine zo heel voorzichtig een boom kan uitgraven en weer kan ingraven. De palm kreeg een bedje van rotsen  onder zijn wortels (voor de mineralen, aldus Jose) en een dekentje van geitenmest, en staat met zijn oorspronkelijke noordkant weer op het noorden gericht. Nu maar hopen dat de plant de grote verhuizing gaat overleven… We hopen er erg op.  Ruud en ik vinden hem erg mooi staan op zijn nieuwe plek. Als toekomstige gasten ons terrein oprijden, is de palmboom voor hen een eerste blikvanger.

 

Onze palmboom was nog maar nét een beetje gewend aan zijn nieuwe plek, of hij kreeg al een nieuwe buurman voor zijn kiezen. Terwijl Ruud en ik voor een boodschap in Los Llanos waren, plaatsten twee bouwvakkers in dienst van Oscar, onze aannemer, een bouwcontainer met gereedschappen pal naast onze boom. Ook Oscar heeft er kennelijk vertrouwen in dat de bouwvergunning nu snel onze kant op komt. Of hij hoopt erop. Zijn vorige project in Puntagorda heeft hij deze week opgeleverd, dus hij wil heel graag nu bij ons aan de slag. Dát willen wij ook wel. Maar eerst moet de bouwvergunning er zijn.

 

Ondanks dat er nog geen steen is gemetseld, zijn we sinds een week of vier wel bezig om ons terrein naar ons eigen idee in te richten. Het heeft ons ongeveer een half jaar gekost om onze plek te leren kennen en concrete plannen voor de toekomst te maken.

 

Nu de eerste plannen tastbaar en zichtbaar worden, voelt onze finca voor ons elke dag meer als ons thuis. Elke keer als we er zijn, om te werken of gewoon om er rond te lopen, vinden we dat we een prachtige plek hebben gevonden. Dat is een mooi gevoel. Dat mooie gevoel pakken we uit en stoffen we af, op de momenten dat het lange wachten op vergunningen ons even teveel wordt..

Een Beetje Voortgang…

Vanochtend vroeg heeft Jose het laatste deel van zijn werkzaamheden op ons bovenste zuidelijke terras afgemaakt. Met een tractor egaliseerde hij het open gebroken terrein.

Dat had nog wel wat voeten in de aarde. Ruud heeft er flink achtereen moeten zitten. Eerst zou hij op maandag komen, maar berichtte hij op zondagavond laat dat hij ‘zomaar’ opeens op één van de andere eilanden zat. Toen zou hij op dinsdag komen, maar een uur voor tijd berichtte Jose dat zijn tractor kapot was. Het was ook wel erg warm op die dagen. Zou het toeval zijn? Vandaag was hij er dan wel. Tractor weer heel en aanwezig op het juiste eiland. Gelukkig.

 

Na een uurtje op de trekker, was dit het resultaat. Een prachtig mooi ge-egaliseerd terras. Goed gedaan, Jose!

 

Niks te vroeg, want met een week vertraging. Onze resterende bomen op het terras hebben met het hete weer van het moment dringend een goede sproeibeurt nodig.

Als alles gaat, zoals wij hopen dat het gaat, komt die sproeibeurt er morgen in de loop van de dag voor ze aan. Ruud heeft het eerste stuk van de hoofdleiding aangelegd, met, onder andere, de eerste aftakking voor het eerste terras. Er volgen er nog zes.

 

Ook de aanvoerleidingen heeft hij uitgerold en vastgelegd met stenen. Morgen zal hij de druppelslangen aanleggen rondom de twaalf bomen die op dit moment nog op het terras zijn overgebleven.

 

Op het kaartje hieronder zie je het terras met een ‘1’ gemarkeerd. Op dit terras kunnen we twintig nieuwe avocadobomen planten. Die moeten nog besteld en gekocht worden. Een aanplantboompje kost ongeveer 15 euro per stuk. De leveranciers in het dorp kunnen niet meer leveren tot ver in 2021 (!). De bomen moeten van Gran Canaria en Tenerife komen en er is zoveel vraag naar, dat de relatief kleine handelaren in het dorp er niet meer aan kunnen komen. Via Jose en Kakien hebben we een adres in Los Llanos gekregen waar men nog wel kan leveren en waar men volgens zeggen zelfs bomen op voorraad heeft staan. Ruud gaat morgenochtend op ontdekkingstocht. We hopen maar dat het lukt om avocado’s te krijgen. We hebben nog zo’n twee maanden de tijd om ze te planten.

 

Vanochtend hebben we besloten dat we ook het onderste terras aan de zuidzijde van onze finca gaan rooien, openbreken en egaliseren. Op het kaartje hierboven gemarkeerd met ‘2’. De helft van dit terras is op dit moment boomloos, omdat er jaren lang geen water werd gegeven, vanwege kapotte irrigatieleidingen. Ook op de andere helft staan bomen die door chronisch watergebrek in een slechte conditie verkeren. Sinaasappels, Mandarijnen en enkele doodzieke avocado-bomen. Ook hier zullen we jonge avocado-bomen gaan planten. Er kunnen er zo’n zestig staan. Onze twee jonge palmbomen gaan helaas sneuvelen in het geweld.

 

Als het allemaal lukt, krijgen Ruud en ik het druk in het voorjaar van 2022. Dan zullen de ingeplante bomen voor het eerst vrucht dragen. Vamos a ver. We gaan het zien. We vinden het alle2 wel fijn dat er nu eindelijk concrete actie plaats vindt op ons terrein en dat er eindelijk iets van al onze plannen wordt gerealiseerd.

Over realiseren gesproken. Vorige week zijn we erachter gekomen hoe het toch komt dat we al zo lang op onze vergunning moeten wachten. Het is allemaal de schuld van de ‘Ecologistas’.  Maar daarover meer in een volgende blogpost, binnenkort. Wordt vervolgd.

Rode Draden

Afgelopen dinsdag (dat was eergisteren) hebben Ruud en ik besloten om te gaan beginnen met het saneren van de zuidelijke terassen van onze boomgaard. Aanvankelijk zouden we hiermee wachten totdat het zware bouwverkeer zou zijn vertrokken. Maar daarop kunnen we wachten tot we samen één ons wegen. Bomen planten doe je op La Palma in de zomer. Dat is nu. Of volgend jaar pas.

 

We gaan de drie zuidelijke terassen grotendeels ontdoen van de aanwezige bomen. Daarna egaliseren. Daarna de nieuwe beregening aanleggen. En tot slot nieuwe bomen inplanten. Kakien helpt ons met het benodigde grote materieel. Daar kent hij ‘zijn mannetjes’ voor.

Qua planning is het vaak stilstaan op La Palma, en dan opeens weer hard hollen. Gisteren in de namiddag ging de telefoon. ‘We komen morgenochtend om acht uur’.  Zo kon het gebeuren dat Ruud en ik gisterenavond halsoverkop met een stuk touw over het bovenste terras van onze finca liepen om het doodvonnis te vellen over de bomen die moeten verdwijnen. Ons vonnis velden we door een rode draad aan de boom te binden. Of niet. Dat zag er ongeveer zó uit. Geween en tandengeknars op de akker. Als bomen konden práten..

 

Vanochtend vroeg verscheen dit bakbeest op het terrein.

 

Na een uur of drie was dit het resultaat. Zo’n 25 sinaasappelbomen gerooid en de hard geworden grond open gespit. Volgende week wordt de grond ge-egaliseerd, met een kleine machine. We gaan hier avocado’s planten. De bomen die we laten staan zijn herstellende avocado’s die gezond genoeg zijn om een toekomst te hebben. Ze herstellen van het watertekort dat ze in de afgelopen jaren opliepen.

 

Zo ging onze vakantiedag onverwacht verloren aan fincawerk. En dat zal morgen nog eens gebeuren en volgende week waarschijnlijk ook. Dat vond Ruud erg jammer voor mij, vreemd genoeg. Niet zo zeer voor hem zelf, kennelijk. Als goedmakertje mocht ik alvast mijn verjaardagscadeautje kopen. Bij de chinese winkel in Los Llanos.

 

 

Ik ben pas ver in september jarig. Maar nú is het echt warm op het eiland en eind september misschien al veel minder. Ik zeur er al jaren over dat ik écht een klein zwembadje wil bij ons huis op de finca. En dat een vakantiehuis zonder zwembad geen echt vakantiehuis is. Die zwembadwens is bij mij wat groter dan bij Ruud. Nou, mijn eerste zwembad is binnen 🙂  En ik ben er erg blij mee…

Waterleiding

Volgens de websites van de makelaars die destijds onze finca te koop aanboden, ging het om een sinaasappelboomgaard van tweehonderd bomen, in produktie, met een volledig werkend irrigatiesysteem, inclusief waterrechten. Nou hadden we bij aankoop al wel door dat het met de daadwerkelijke opbrengst van  die ‘produktie’ vanuit de boomgaard wel meeviel, maar de kwaliteit van het irrigatiesysteem viel ons toch een beetje rauw op ons dak. Los van alle waterperikelen (de waterrechten bleken toch niet te koop, waar krijgen we in godsnaam voldoende bananenwater vandaan en hoeveel gaat dat kosten?) bleek al snel dat er door een deel van het systeem al jaren geen water meer had gelopen en dat het nog wél werkende deel van het irrigatiesysteem aan alle kanten op zijn laatste benen liep.

 

Toen we nog in Nederland woonden heeft Kakien heel wat te stellen gehad met kapot springende buizen en sproeiers, als hij voor ons de bomen water gaf. Vanaf eind februari heeft Ruud op grote schaal houtje-touwtje reparaties uitgevoerd. Het systeem werkt nu. Als er nu gesproeid wordt, klapt er meestal niets uit elkaar. Maar daar is ook alles mee gezegd.

Onder ons nieuwe motto: ‘eerst maar de bijzaken, daarna de hoofdzaken’ (het bouwen van onze huizen) is Ruud al een paar weken bezig met de voorbereiding voor het vervangen van het bewateringssysteem. Voor de sinaasappels die er al staan. En voor de avocado’s die we gaan planten. Voordat we iets concreet konden gaan aanpakken, moest er door hem eerst flink wat worden uitgedacht, rondgevraagd en uitgerekend. Het is ook allemaal nieuw. Een ‘intellectuele uitdaging’. Dat is bij ons thuis de afdeling van Ruud.

 

Hieronder zie je hoe het allemaal moet gaan worden. Op een plaatje van google earth staan alle aan te leggen leidingen ingekleurd. Elk terras krijgt zijn eigen deelsysteem. Dat zijn er zeven in totaal.

 

Schematisch ziet het resultaat van het denk- en rekenwerk er zó uit. Bovenaan in donkerblauw zie je de nieuwe hoofdleiding. Daaronder in diverse vrolijke kleurtjes tref je de zeven deelsystemen aan. Naast dit alles is het de bedoeling dat elk van de tuinen rondom de huizen straks ook een eigen aansluiting op De Waterleiding van Ruud en Teunis krijgt. Maar die aansluitingen pasten niet meer goed in het schema.

 

We gaan werken met een druppelsysteem. Na lang aarzelen, wikken en wegen vinden we dat ‘druppelen’ de voorkeur geniet boven al dan niet grotere of kleinere sproeiers.

Ruud heeft een heuse internetstudie gedaan van hoeveel water onze fruitbomen eigenlijk nodig hebben, gegeven temperatuur, neerslag, wind, luchtvochtigheid, bladoppervlak en weet ik welke variabelen. Hiervoor heeft hij een model van de FAO, de Wereldvoedselorganisatie, gevonden. Hij moet zelf maar eens een keer blogpost schrijven, waarin hij het model uitlegt. Aan de hand van dit model en de metingen van het weerstation kunnen we bepalen hoe vaak, en wanneer, we hoeveel water zouden moeten geven. En dat komt aardig overeen met de vuistregels die we ooit van Kakien hebben gekregen en onze eigen waarnemingen als we gewoon met onze ogen kijken naar hoe de bomer er volgens ons bijstaan.

We hebben nu dus een model. En water geven omdat een doordacht model zegt dat het moet, voelt altijd beter dan gewoon je gevoel te volgen. Daar ga je maar van twijfelen.

 

Het modelletje rekent keurig terug dat we in het begin van ons verblijf op La Palma, te weinig water gaven aan onze bomen. Zie in bovenstaande grafiek bij ‘1’.  Het modelletje laat ook precies zien dat we in juni, toen we bijna twee weken in Nederland verbleven, ook onder het kritische beregeningspeil raakten.

Het grote voordeel van een druppelsysteem is dat we  veel nauwkeuriger kunnen bepalen hoeveel water we aan de bomen geven. Als je de druk van het water in de buizen kent en de diameter kent van de leidingen, als je ook nog de grootte van de druppelgaatjes kent en het aantal druppelgaatjes per boom, dan kan je uitrekenen hoeveel water je aan een boom geeft als de beregening een uur aan staat. Of hoe lang de beregening aan moet staan om de juiste hoeveelheid water te geven. Ook kunnen we met een druppelsysteem de stammen van de avocadobomen  droog houden. Dat schijnt belangrijk te zijn, want rotting tegen te gaan.

Het centrale gedeelte van het bewateringssysteem ziet er uit als op de afbeelding  hieronder. Een drukregulator brengt de waterdruk van wel 30(!) bar uit de aanvoerbuis terug naar 3 bar. Het filter zuivert het water van kleine deeltjes, om te voorkomen dat de druppelgaatjes  verderop in het systeem verstopt raken. Met behulp van een ‘venturi injector’ kan af en toe een reinigingsmiddel aan het water worden toegevoegd, eveneens om te voorkomen dat de druppelgaatjes op den duur gaan verstoppen.

 

Het systeem verdeelt onze finca in zeven zones die elk met een eigen kraan aan- of uit kunnen worden gezet. Daarnaast komen er dus nog drie aansluitingen voor de bewatering van de tuinen rond de drie te bouwen huizen. En. We krijgen een buitenkraan. Op elk van de deelsystemen zit ook nog een tweede drukregulator, zodat de waterdruk op alle terrassen ondanks de hoogteverschillen gelijk is.

Het is de bedoeling om de verschillende zones op termijn met automatische tijdklokken te gaan bedienen. Voorlopig zijn we echter  ‘zuunig’ met dat soort van uitgaven, totdat we zeker weten dat de huisjes er staan en er op dat moment nog geld over is voor ‘luxe-frutsels’ . Nu we eerst de bijzaken gaan uitvoeren, en daarna pas aan de bouw van de huizen kunnen beginnen, is het voor ons wel belangrijk om goed te bewaken dat we ons geld niet uitgeven aan alleen maar de bijzaken.

Het kleine betonnen schuurtje dat op het midden staat van het hoogste terras, wordt het centrale bedieningscentrum van de geheel vernieuwde waterleiding. Dat is in het verrotte systeem dat we gaan vervangen, overigens ook al het geval.

 

Het huidige ‘centrale gedeelte’ ziet er zo uit. Gaat allemaal ‘weg’.

 

Het nieuwe regelcentrum wordt aan de andere kant van het schuurtje geplaatst. (De sinaasappelboom op de foto gaat weg.) Het is de bedoeling dat we het schuurtje aan deze kant gaan uitbreiden, zodat we voldoende ruimte krijgen om spullen op te bergen. Het centrale deel van De Waterleiding komt dan onder dak en achter slot en grendel.

 

De componenten voor het hoofdsysteem zijn al gekocht. We wachten nu op een loodgieter die de aftakking vanuit de aanvoerbuis voor ons zal gaan maken. Daarna kan Ruud zelf aan de slag.

 

Ook de poly etyleen buizen zijn al gekocht en liggen geduldig te wachten op het erf van het Boeddhahuis. Bij elkaar zijn de rollen meer dan twee en een halve kilometer lang…

 

Na de loodgieter zal  Kakien op de drie zuidelijke terrassen met een machine de grond egaliseren en een aantal bomen verwijderen. Dat doet hij terras voor terras.  Vervolgens legt Ruud de bewatering voor het terras aan en kunnen we nieuwe bomen gaan planten. Daarna komen de vier noordelijke terrassen aan de beurt. Op die terrassen blijven de bomen grotendeels staan en hoeven we niet op grote schaal nieuwe aanplant in te brengen.

We hopen dat we over een week of zes klaar zijn. De tijd zal het ons leren…

Erfgrens

Ruud en ik zijn al een tijd aan het nadenken over de manier waarop wij onze boomgaard willen afscheiden van de Camino de Pinto, het doorgaande asfaltweggetje dat aan de zuidkant aan ons kavel voorbij gaat.

 

Een afscheiding is nodig, vinden we. De diefstal van ons zonsondergangbankje heeft destijds indruk op ons gemaakt. Daarbij merken we dat Jan en Alleman nog steeds over ons terrein lopen, als we er zelf niet zijn. Dat is nu nog niet zo’n probleem, maar het is toch handig dat men langzamerhand gaat merken dat er sprake is van een privéterrein waarvan je de grenzen met gepaste terughoudendheid dient te respecteren. En dat men de avocado’s aan de bomen laat hangen, als ze rijp zijn. Tot dat wij ze zelf plukken.

Aan de straatkant wordt onze boomgaard nu begrensd door een aantal eenvoudige stenen muurtjes.

 

Het is de bedoeling, in elk geval gebruikelijk,  dat je op dit soort van muurtjes een metalen hekwerk construeert dat het achterliggende terrein helemaal afsluit. Dat ziet er ongeveer uit als hieronder.

 

De metalen hekken zijn ongetwijfeld  zeer effectief om ongewenste vreemdelingen buiten je terrein te houden. Maar Ruud en ik vinden het alle2 helemaal niks, zo’n raamwerk van ijzer.  We vinden de groene hekken lelijk en we houden er niet van om ons zelf achter tralies op te sluiten. Want dat is wel een beetje het gevoel dat je krijgt, als je langs al die hekken loopt hier in het dorp.

Al een tijdje spelen we met de gedachte om met een hek van houten palen, in combinatie met een haag van groenblijvende struiken een afscheiding te maken die wat vriendelijker oogt. Voor ons zelf en voor voorbijgangers.

Tijdens ons laatste fietstocht naar Garafia, vorige week,  troffen we op de plek van een lachwekkend monument, waarover ik nog wel eens zal schrijven, onderstaand hek aan dat bij Ruud meteen tot een Moment van Algehele Inspiratie leidde. Zó willen wij het ook, ongeveer.

 

Geplaatst op een muurtje ziet het geheel er dan uit als op de foto hieronder. Alweer ongeveer. Geeft toch een hele andere indruk als je dit vergelijkt met zo’n groen metalen hek.

 

Achter de houten palen moet  in ons plan een haag van groenblijvende struiken of lage bomen komen. We denken op dit moment aan olijfbomen of oleander struiken. Daarachter begint dan de boomgaard, met waarschijnlijk op de zuidelijke terassen van ons terrein  nog aan te planten avocadobomen.

 

Aangezien we nu al 415 dagen op onze bouwvergunning wachten, en we volgens onze oorspronkelijke planning al lang aan het bouwen zouden zijn; en gezien het feit dat we op dit moment nog geen enkel uitzicht hebben op een snel afkomen van die vergunning, moeten we in onze planning van werkzaamheden maar zaken gaan omdraaien. Bijzaken eerst. Hoofdzaken later. Ruud heeft zich voor genomen om te kijken of hij zo’n hek als hierboven zelf kan maken, zodra hij klaar is met het aanleggen van het nieuwe irrigatiesysteem.

Fruit!

Het was een drukke maand opeens, de afgelopen maand. Eerst vertrok Ruud drie dagen naar NL, onder andere om mijn moeder op te halen. Daarna hadden we dertien dagen lang ‘Mama Cara’ op bezoek. Vervolgens was ik een week in Nederland voor mijn werk, terwijl Ruud op het groene eiland achterbleef. We  komen er proefondervindelijk achter dat het aan de ene kant erg leuk is om bezoek uit NL te ontvangen, maar dat het gastheerschap ook best veel tijd en energie kost, zeker in combinatie met het niet te vermijden woonwerkverkeer richting vaderland. Dát hadden we van tevoren niet bedacht…  Maar goed. Sinds afgelopen dinsdag zijn we weer met ons 2 (pardon, met ons 5) in het grote Boeddhahuis en komen we geleidelijk weer terug in ons inmiddels vertrouwde en fijne La Palma Ritme. Gisteren liepen we onze hondenuitlaatronde vanaf onze finca en maakte ik onderstaande foto. Mooi toch?

 

Een bouwvergunning hebben we nog steeds niet. We komen niet verder dan de mededeling vanuit het Conseja de Aguas dat ‘het afhandelen van beoordeelde aanvragen grote vertraging oploopt, vanwege de politiek’. Wat men daar precies mee bedoelt, weten we eigenlijk niet. Moet er na de recente verkiezingen hier een nieuw tekenbevoegd persoon worden benoemd of speelt er iets anders? We moeten het afwachten. Ik zal maar stoppen met het vermelden van het aantal dagen dat verstreek sinds het indienen van onze aanvraag. Het zijn er veel. Voor ons onverwacht veel. Ruud en ik zijn inmiddels behoorlijk gefrustreerd over de gang van zaken. We willen zo graag beginnen met het bouwen van de huizen! Tegelijkertijd realiseren we ons dat het helemaal geen zin heeft om gefrustreerd te zijn. In een kwade bui heb ik mij wel eens laten ontvallen dat een Spanjaard iemand is die de hele dag door ‘vale, vale’ roept en er eer in legt om anderen ergens op te laten wachten, tegelijkertijd zelf lijdzaam wachtend op tal van zaken die voor hem door  andere Spanjaarden moeten worden geregeld, die hetzelfde doen. ‘Wat een land!’, denk ik dan in zo’n bui.  Grrrr.  Maar het leven is hier wel super relaxed.. En dat trage, relaxte bestaan was voor ons één van de redenen om hier naar toe te komen. Dus wat zeuren we nou?

 

Deze week kregen we ook goed nieuws binnen. In afwachting van de vergunning heeft de Caixa Bank ten lange leste onze hypotheekaanvraag maar alvast beoordeeld en goed gekeurd. Dat was natuurlijk fijn om te horen.

 

Die goedkeuring had echter ook een schaduwzijde. Vanuit de Caixa Bank stelt men als voorwaarde voor het verstrekken van de hypotheek onder meer dat men zich actief wil bemoeien met de planning van de bouwactiviteiten en pas gelden beschikbaar stelt voor een volgende bouwfase  als een Caixa-functionaris vindt dat de voorgaande bouwfase naar behoren is afgerond en er voldoende ‘eigen geld’ in is geïnvesteerd. ‘Nieuwe Wet vanuit de Europese Unie’, wordt er monter bij vermeld. Volgens mij krijgt de Europese Unie tegenwoordig overal de schuld van, als men iets vervelends introduceert. Dat is in Nederland niet anders.

Als gevolg van deze voorwaarde zou er zich nóg iemand met ons project gaan bemoeien. Iemand die vast voortdurend tijd nodig heeft om tot ondertekening van een noodzakelijk formulier over te kunnen gaan, met als gevolg dat de bouw vertraging oploopt. Daarop zitten we helemaal niet te wachten!

Áls we het hypotheekaanbod accepteren zullen we in elk geval niet, zoals het plan was, de huizen in serie laten bouwen, maar één voor één. Het zal ons niet overkomen dat de CaixaMeekijkMan halverwege de bouw laat weten dat hij er nog eens goed naar heeft gekeken en uiteindelijk tot de conclusie moet komen om toch geen gelden beschikbaar te stellen, ons met drie  half afgebouwde huizen achterlatend. We vinden het een idiote constructie.

Gelukkig is het voor ons ook een optie om alles zonder hypotheek voor elkaar te krijgen. Maar  in dat scenario moeten we gaan werken in deelprojecten (huis voor huis, en steeds met een bouwpauze om te kunnen sparen) en zijn we zo een paar jaar verder, voordat alles is afgerond. Dat willen we eigenlijk niet. Onze volgende afspraak met de Caixa is begin september. We hebben dus nog even tijd om te wikken en te wegen  en te beslissen of we dit allemaal op deze manier wel willen.

Blij met de hypotheek maar Nietzoblij met de Meekijkman. Bouwen op La Palma voelt soms zó. En dan is er nog geen steen gelegd…

 

Nu de start van de bouw vertraging oploopt, zien Ruud en ik ons genoodzaakt om alvast te beginnen met het ‘renoveren’ van de boomgaard, nog vóórdat het zware bouwverkeer vertrokken is. Ruud heeft inmiddels uitgedacht hoe hij het nieuwe bewateringssysteem wil gaan inrichten en aanleggen. Daarover meer in een volgende blogpost.

Op basis van voortschrijdend inzicht hebben we inmiddels besloten om een deel van de sinaasappelbomen te gaan rooien en er andere, meer renderende,  vruchtenbomen voor in de plaats te planten. Oorspronkelijk was ons plan om ons toekomstig inkomen volledig uit de verhuur van vakantiehuizen te halen, maar als je zo’n groot terrein hebt is het eigenlijk doodzonde om dit niet wat beter te benutten, vinden we nu.

 

Het ligt voor de hand om de sinaasappels te vervangen voor avocado’s. We zouden zo’n hondertwintig tot honderdertig avocado bomen kwijt kunnen. We zullen ook zeker avocado bomen gaan planten. Maar dat doet momenteel iedereen op La Palma, en vast ook op de andere eilanden. Ruud en ik zijn een beetje huiverig voor een avocado-‘varkenscyclus’; als iedereen avocado’s gaat planten zullen de verkoopprijzen op termijn gaan inzakken. We overwegen daarom om naast avocado’s ook andere boomsoorten te gaan planten.

We denken aan Mango’s.

 

Of misschien wel Papaya’s.

 

Of Kiwi’s.

 

En vast ook een aantal olijfbomen.

 

We zijn begonnen om ons hierop te oriënteren en dat is mooi om te doen. Maar er moet nog veel gebeuren. Als ‘fruitboer’ zijn er tal van regels waaraan je je moet houden. En we zullen een hoop informatie moeten verzamelen en kennis moeten vergaren, voordat we serieus met fruitbomen aan de slag kunnen. En durven. Een plan is een plan. We gaan zien wat het wordt.

 

Vooralsnog hebben we nu, op korte termijn, vooral een ‘Perenprobleem’.  Onze twee perenbomen hangen barstensvol vruchten en we weten bij god niet wat we ermee moeten. Af en toe een peer eten is prima. Maar deze twee fruitboeren houden zelf helemaal niet zo van fruit. Perentaart dan maar weer? Je kan niet elke dag taart eten.  Ruud fluistert: ‘Perenlikeur’. Beetje voorspelbaar is’t-ie soms wel. Perenlikeur. Zou dat smaken?

 

Tot overmaat van ramp kregen we ook nog bovenstaande tros bananen cadeau bij inschrijving van onze SL als klant van CuPalma, één van de landbouwcoöperaties hier. Maar ook daarover meer in een volgende blogpost. Denk ik. Wil je net je peren weg eten, krijg je ‘banaan’ door je strot geduwd. Het leven op La Palma is soms niet eenvoudig.

‘Intratuin’ Puntagorda

Bijna net de intratuin. Maar dan anders. Veel leuker.  In Puntagorda, vlak bij de Mercadillo, woont een Nederlands echtpaar uit (ik denk) Limburg. Zij hebben van het perceel rond hun huis een prachtige siertuin gemaakt. Op de mercadillo verkopen ze uit deze tuin plantjes. Je kunt op zaterdagen en zondagen ook in  de tuin  zelf rond kijken. Dat deden Ruud en ik afgelopen zondag. De tuin ziet er ongeveer zó uit.

 

We vonden het allemaal erg mooi wat we zagen. De mensen van de tuin hebben ongeveer een zelfde idee als dat Ruud en ik hebben over de inrichting een mooie tuin. Alleen. Zij hebben er veel meer verstand van… Als we zover zijn, komt mijnheer bij ons op het kavel kijken en krijgen we advies van hem over wat volgens hem  wel werkt en wat niet werkt.

 

Als het zo ver is… We wachten nu al 393 dagen op onze bouwvergunning.