Tegels Kopen – Tuin Ontwerpen

Maandag was Ruud in Los Llanos en ontdekte hij dat onze gewenste hofleverancier voor tegels toch weer de deuren heeft geopend. Een appje naar Óscar, die ook blij verrast was, en meteen een ‘bestel-afspraak’ voor twee dagen later.

 

Al onze oorspronkelijke uitgezochte tegels blijken nog leverbaar te zijn.  Zowel de tegels voor de vloeren en wanden in huis, als de tegels voor de buitenterrassen. We kochten voor drie huizen tegelijk om een flinke korting te kunnen krijgen. Da’s dus een beetje een gok, maar Ruud en ik zijn er steeds meer van overtuigd dat ook dat derde huisje er wel gaat komen, verderop in dit jaar.

De buitentegels bestelden we dus ook, en dan is het zaak om te kijken hoeveel je er van nodig hebt. Na enig spitwerk in de detailbegroting vonden we dat er  verrassend veel vierkante meter terras in de begroting was opgenomen. Dat was een klein opstekertje. Met die informatie hebben we voor het eerste vakantiehuisje (het wordt tijd dat we eens een keer de namen voor de huisjes gaan bedenken) een nieuw tuinontwerp gemaakt.

Loop maar met ons mee. Je stapt uit je auto, en dan zie je ongeveer dit. De muur aan de rechterkant is het afgetrapte betonnen gereedschapsschuurtje van de finca. Daar moeten we in de toekomst ook nog iets mee doen, maar eerst maar eens huizen bouwen en zien of er daarna nog geld over blijft..

 

Vanaf het parkeerplaatsje lopen we de oprit op. De oprit is vooral bedoeld om de auto bij het uitrijden te kunnen keren en om niet alles met dure tegels te hoeven bestraten. De keermogelijkheid is echt nodig, want ons betonnen toegangsweggetje is daar te smal voor.

 

Vanaf de oprit loop je het zonneterras op. Het terras ligt op het zuiden en je hebt van hieruit een magnifiek uitzicht over de oceaan.  Dat uitzicht, krijg ik niet in het sketchupmodel (hoewel dat met een goed gemaakte foto en veel gepriegel technisch wel tot de mogelijkheden behoort – er zijn grenzen aan mijn geduld met sketchup). De muren van het huis houden de vaak vervelende noordoostenwind tegen. Hier kunnen gasten ‘s ochtends in de zon een ontbijtje doen.

 

Aan de overkant van het terras ziet het er ongeveer zó uit, als je je even omdraait en terug kijkt naar waar je auto ook alweer stond.

 

Het hoekje om, en dan kom je op ‘het balkon’.  Oorspronkelijk hadden we het terras op deze plek bedacht. Maar er is iets niet helemaal goed gegaan met de bepaling van de locatie van de fundering voor het huis. Het huis staat een meter te ver van de oostelijke erfgrens af en daardoor een meter te dichtbij richting de rand van het tallud. Hierdoor is er onvoldoende ruimte voor het terras dat we oorspronkelijk in gedachte hadden. We nemen het de aannemer niet echt kwalijk. De locatietekening van Manolo, de architect sloegen helemaal nergens op, achteraf. Er moest dus geïmproviseerd worden, en dat is niet helemaal goed gegaan. Gedane zaken nemen geen keer. We denken dat we het zo op een goede manier kunnen oplossen. Er moet een mooi sierlijk smeedijzeren hekje komen. Daar zal een prijskaartje aan hangen. Zoeken we dus nog uit. Het ‘balkon’ is overigens geen echt balkon. Er is genoeg ruimte om het óp de ondergrond vóór de rand van het tallud te plaatsen. De ruimte houdt niet over, maar het kan zo, denken we. We moeten nog horen of Óscar het met ons eens is.

 

Maar er is ook een meevaller. We gaan wederom het hoekje om. Aan de noordzijde van het huis is een prachtig groen binnenplaatsje ontstaan tussen de noordmuur van het huis en de hoge mangobomen die hier staan. Het plaatsje ligt aan alle kanten beschut in het groen. De noordoostenwind komt er niet. De zuidwestenwind komt er ook niet. De zon schijnt over het huis heen, zodat je op het plaatsje niet in de schaduw zit. Zelfs in februari. Een prachtige plek voor een zwembad-met-uitzicht over de oceaan. Het wordt wel een klein zwembadje, ongeveer 4m x 3m. Het gaat om het idee. Als gasten echt willen zwemmen moeten ze naar het strand in Tazacorte. Of naar het zwembad in het dorp.

 

Dit is ongeveer het uitzicht vanaf je luie ligstoel. Je ligt midden tussen de fruitbomen. Mango. Avocado. Citroen. De bomen staan er al.

 

Dan is er nog de mogelijkheid om even van huis weg te lopen en in de schaduw van acht mandarijnenbomen (ortaniques) even tot je zelf te komen op het fruitbomenterras dat pal voor het huis ligt. Nog steeds met uitzicht over de oceaan. De bomen moeten we nog wel planten. De sinaasappelbomen verder naar links op het terras staan er al.

 

Best een mooie plek om vakantie te vieren, denken we zelf. En dan hebben we het nog niet eens gehad over het prachtige eiland met vulkanen, stranden, wandelpaden, mtb-trails, terrasjes, boomgaarden, bananenplantages, leuke stadjes, druivenvelden, stille dennenbossen en ontzagwekkende zonsondergangen dat er omheen is aangelegd.

 

Het is mooi om met de plannen bezig te zijn. En te weten dat ze waarschijnlijk nog betaalbaar zijn ook, als het moet in een paar etappes.  En te weten dat we de langste tijd van louter wachten, plannen en dromen nu toch echt achter de rug hebben (als God en Fernando het willen). Daar worden we wel blij van. Het wordt mooi, straks, op de Finca de Pinto 🙂

In het Groen

Op de foto hieronder zie je ‘onze’ straat, de Camino de Pinto, langzaam naar omhoog klimmen, vanaf de landbouwakkers die beneden Puntagorda liggen, op ongeveer 450m boven zeeniveau, naar de muurtjes van onze finca, op ongeveer 550m boven zeeniveau.

De foto is op ongeveer 800 meter afstand vanaf onze boomgaard genomen met de rug van de fotograaf naar de oceaan gekeerd. Het is een zoekplaatje. Herken je de twee kleine Canarische daken van ons ‘grote huis’ in aanbouw?

 

Een beetje inzoomen nog voor iedereen die de daken nog niet heeft gevonden… Je kunt de plaatjes vergroten door erop te klikken (of op te tikken als je met een tablet kijkt).

 

En nog een beetje vergroten voor degene die maar aan het zoeken blijft. Op deze foto zie je links overduidelijk een wit huis met een balkon. Dit is het vakantie-huurhuis van onze achterbuurvrouw. Rechts daarvan zie je twee kleine rode dakjes door de dennenbomen piepen. Dát zijn wij… In aanbouw. Verscholen in het groen.

 

Ongeveer vijf honderd meter verder dan je op de foto kunt zien en weer honderd meter hoger, kom je over de Camino de Pinto het dorp binnen. Op de foto kan je dorp niet zien, ondanks dat het hoger ligt. De bomen belemmeren het zicht.

 

Hier is’t.

Rust en Ruimte

Gisterenmiddag, zondagmiddag, maakten Ruud en ik een wandeling door het bos in de bergen boven Puntagorda. ‘Beneden’ in het dorp op ca 700m boven zeeniveau, was het een mooie, zonnige dag. ‘Boven’ op ca 1.300m boven de zeespiegel, liepen we net onder of soms in de wolken. Altijd een mooie ervaring.

De honden waren mee op hun eerste lange wandeling na het Grote Huisarrest. Helling op, helling af, ze waren niet te houden.

Drie uur wandelen, zonder ook maar iemand tegen te komen. Rust en Ruimte. Ik kom er steeds meer achter dat dít het ding is waardoor ik het zo naar mijn zin heb, hier op het eiland. De zon? De oceaan? De restaurantjes? Onze boomgaard? Het ontbreken van vrieskou in de winter? Ook geweldig. Maar het is de stilte die het meest aantrekkelijk is. Nederland is gewoon te vol voor mensen zoals ik.

Wandel met ons mee, in 28 foto’s.

 

Het wandelpad voert door dennenbossen, droog gevallen beekbeddingen uit vroeger tijden en de druivenvelden van de Traviesa en de Vega Norte. Het keerpunt van de lijnwandeling is voor ons normaal gesproken het terras van het restaurant Las Briestas. Nu we met de honden op stap waren, stopten we op een graslandje dat net iets vóór dat restaurant gelegen is. Daar lagen we   in het lange droge gras, tussen de amandelbomen een tijd lang als de enige twee mensen op aarde en lieten we de weldadige stilte van de wereld op ons inwerken, terwijl onze drie metgezellen op sprinkhanenjacht gingen.

 

 

Daarna weer terug naar ons vertrekpunt. Het was goed om te zien dat ook onze Fenna, alweer 11 jaar oud inmiddels, de wandeling goed kon volhouden. Dat is wel eens anders geweest. Het buitenleven op La Palma en haar gevarieerde menu van vallend fruit en hagedis, naast de traditionele brokjes, doet haar kennelijk goed.

 

 

Het wandelnetwerk in Twente uit onze ‘Almelotijd’ was mooi vroeger, zeker in de zomer. Maar de bossen boven Puntagorda bevallen toch een stuk beter. Als je deze wandeling ooit ook zou willen maken, vind je hier meer informatie over begin- en eindpunt.

Zo hadden we weer een leuke zondagmiddag met z’n allen, wandelend op een klein eilandje midden in de onmetelijke oceaan.

Gladde Muren

In de afgelopen week is er hard gewerkt aan het grote huis, ondanks de regen. Het was dan ook druk op de bouwplaats. Soms waren er wel vijf man tegelijk aan het werk, en werden er dan ook nog bouwmaterialen afgeleverd.

Aan het begin van de week werden enkele van de buitenmuren gepleisterd door Jorge. Anderen deden de voorbereidingen hiervoor. De ruwe plekken op de muren werden door hen voorgesmeerd en er werd een soort van gaaswerk langs de randen van de muren bevestigd.

 

Ook een aantal van de binnenmuren in het nieuwbouwgedeelte van het huis werd gepleisterd. Er werden bekistingen voor de binnendeuren aangebracht en de gaten in de binnenmuren werden gedicht. Die gaten waren ontstaan bij het inslijpen van de geulen voor de elektriciteitsleidingen. In stilte hadden Ruud en ik ons afgevraagd hoe men dat in godsnaam weer op orde zou krijgen met die gaten,  en of we op die plekken nog wel veilig met onze koppen tegen de muur zouden kunnen aanlopen in de toekomst. Nou, de reparatie is helemaal gelukt. Men is er wél druk mee geweest.

 

Nu de muren glad zijn, ziet het huis er aan de buitenkant opeens al veel meer uit als ‘huis’. Dat geldt echter bepaald nog niet op alle plaatsen voor de binnenkant . De binnenmuren van de apero, het al bestaande gedeelte van het huis, werden deze week tot aan het dak afgemetseld. Niet op de foto te krijgen omdat het gebouwtje, nog zonder de toekomstige grote ramen, nu meer lijkt op een soort van donker binnenhuishol. Een ‘mancave’ noem je zoiets tegenwoordig in makelaars-taal in Nederland, heb ik onlangs van een andere blogschrijver geleerd. Hieronder zie je de enige ruimte van onze mannengrot waar na het dichtmetselen van de binnenmuren nu nog rechtstreeks een streepje daglicht te zien is; in de toekomstige zitkamer is het nog een ongelooflijke puinhoop, zoals je kunt zien.

 

De loodgieter kwam de waterleidingen aanleggen. De leidingen komen allemaal direct onder de vloer te liggen. Als er ooit iets mis gaat in die leidingen, moet de vloer eruit. Daar denken we maar niet aan.

 

Fernando, de timmerman,  begon dinsdag vol goede moed aan het dak van het halletje tussen de twee hoofdgebouwen. Ruud en ik waren blij verrast. Maar. Er ging iets mis in de maatvoering van het hout. Onze Ruud die toch wel stiekem toezicht op alles houdt, ook al lacht hij daar meestal vriendelijk bij,  zag hem ‘prutsen’  en  dacht er zwijgend het zijne van. Je moet je er natuurlijk niet meteen mee gaan bemoeien, als iets niet gaat zoals het zou moeten gaan. Woensdagochtend had Fernando al het dinsdagwerk weer verwijderd, zonder uitleg aan ons wat er mis was gegaan. Gedurende de rest van de week hebben we hem niet meer op de finca gezien. Maar het regende… Het loopt niet fijn met de ingehuurde timmerman. We houden het scherp in de gaten.

 

Op vrijdag in de namiddag zag het grote huis er uit als hieronder.

 

We krijgen er elke week een beetje ‘meer’ huis bij. Ruud en ik zijn ondanks alle strubbelingen rond de timmerman best blij met de voortgang. Óscar houdt vol dat het huis half augustus wordt opgeleverd. Wel is het zo dat hij Jorge vanaf maandag voor twee maanden op een ander project gaat inzetten. Dát vinden we jammer.

Frisbee

Het heeft veel geregend in Puntagorda in de afgelopen week. Ons weerstationnetje geeft aan dat er gisteren ruim 9mm water per vierkante meter gevallen is en vandaag (vannacht) al bijna 11mm. Maak daar in totaal maar minstens 30mm van, aangezien ons weerstation destijds nog als ‘proto-type’gekocht is en nog niet zo heel goed blijkt te zijn in het meten van vallende regendruppels. De nieuwe, geheel verbeterde, versie van het weerstation is overigens in aantocht en gaan we te zijner tijd installeren op de finca. Het zou zo maar kunnen dat ík in September  zo’n vernieuwd model voor mijn verjaardag krijg. Van Ruud. En dat Ruud het spul dan installeert. Zo is Ruud. 🙂

 

We hadden dus een regenweek. Dat is voor het weer op La Palma  heel ongewoon in juni. Maar het water was meer dan welkom. Het eiland is droog. Op sommige plaatsen, met name in het zuiden, is er een tekort aan irrigatiewater voor de landbouw, en ligt de watertoevoer naar akkers en plantages stil. De ‘Waterraad’ van het eiland ligt van alle kanten onder vuur onder het verwijt van grote incompetentie. De stelling van de criticasters is dat er genoeg water op het eiland aanwezig is voor iedereen, als de infrastructuur om het water te verdelen maar op orde zou zijn, en dat is bepaald niet het geval.  (Ja dat is dezelfde Waterraad die de afgifte van onze bouwvergunning meer dan een jaar ophield). In de krant lezen we dat de bestuurder van de raad meer geld nodig zegt te hebben om zijn organisatie te versterken. Binnenlandse politiek op La Palma, wij kijken er naar als ‘toeschouwer’. En hopen dat het goed komt, op termijn.

Op onze finca regende het ook. Maar de bouwwerkzaamheden liepen daardoor geen grote vertraging op. Men werkte ‘binnen’ en met velen tegelijk. Daarover in een volgende blogpost meer.

 

Ook als het regent, is het prachtig hier op het eiland. Zeker als tussen de buien door de zon weer schijnt en fel licht over de waterdruppels uit strooit. Als je vanuit onze boomgaard over de oceaan kijkt, zie je een feestvoorstelling van oplichtende wolkenranden en stil glimmende zeespiegelingen. Die voorstelling is in het echt nog veel mooier dan op de foto’s hieronder te zien is; mijn cameraatje loopt nog steeds op zijn laatste benen en het lijkt wel alsof het apparaatje steeds slechter met tegenlicht om kan gaan.

 

Sinds gisteren hebben Ruud en ik de frisbee herontdekt. Een frisbee is hét instrument waarmee je overactieve Münsterlanders hun energie kwijt kunt laten raken. Dat was nodig, want tijdens de regendagen was er een flink overschot aan ongeremde energie ontstaan bij Kapitein Iglo en zijn Illustere Zus. De honden zijn het niet meer gewend om dagenlang binnen te moeten blijven en zich te moeten gedragen. Onze beide münstermonsters gingen gisteravond met de frisbee helemaal door het dak op een akkertje met uitzicht op zee. Vlakbij onze boomgaard.

 

Na afloop uithijgen. En naar de wolken kijken vanaf de stoep van ons huis-in-aanbouw.

 

En dan nog even dit. Afgelopen maandag beleefden Ruud en ik even een flink blogtechnisch schrikmomentje. Hieronder in beeld gebracht: onze afdeling ‘automatisering’ tijdens het schrikmoment.

 

Wat was er aan de hand? Ruud verving een zogenaamde plugin op ons blog. De plugin zorgt ervoor dat dubbele en ongebruikte foto’s worden verwijderd en dat er een backup wordt gemaakt van de overige foto’s. Helaas. De nieuwe plugin deed onverwacht en zonder te stoppen iets anders. Alle inhoud van ons blog werd verwijderd en de toegang tot ons digitale leven werd ons ontzegd. We kregen een wit wordpress-scherm te zien en konden helemaal nergens meer bij, kregen zelfs geen inlogscherm te zien. Einde verhaal voor ons blog? Even leek het er wel op. Na enkele uren van ijzige stilte in het Boeddhahuis en koortsachtig geploeter door de ict-afdeling, lukte het gelukkig uiteindelijk om met veel kunst en vliegwerk weer bij onze documenten te komen en via backups de schade weer te herstellen. Het heeft Ruud een slechte middag en daarna de nodige hersteluren gekost. Slechts één bericht dat klaar stond voor publicatie, ging verloren. We kwamen met de schrik vrij…

Kleur Bekennen

Vorige week zondag deden Ruud en ik een rondje dorp op onze fietsen. Het was heet, we maakten veel tussenstops. Onder andere bij dit schuurtje aan de Camino Matos, vlakbij onze boomgaard.

 

Wordt dit De Kleur voor ons huis? De zon scheen pal op de voorzijde met de deur. Maar die lag dan wel weer wat in de schaduw van de rand van het dak.  De muur met het raam lag volledig in de schaduw. Uitvergroot zien de kleuren in de zon en in de schaduw er zó uit. Het beschadigde plekje in het midden van de foto laat het verschil met ‘gewoon wit’ zien.

 

Het zou zo maar kunnen, dat we deze kleur willen kiezen voor de buitenmuren van onze huizen. Met instemming van zowel Ruud als ondergetekende. Maar hoe heet deze kleur eigenlijk? Ivoor? Beige? Bot? Klassiek Wit? Het internet maakt ons niet veel wijzer.

Is het Beige, of toch meer ivoor?

 

Is het ‘Morroco Sand 513-3’?

 

Is het ‘November Rain’ of ‘Lambskin’?

 

Is het de tweede van links op de middelste rij?

 

Is het , nee hier zit-ie niet bij, volgens mij. Hoewel. ‘Biscuit SW 6112’ misschien?

 

Ook de kleurenwizzard van Sketchup maakt ons niet veel wijzer. Alle kleuraanpassingen die we maken ten opzichte van ‘wit’ blijven ‘wit’ om te zien in de modelletjes op het beeldscherm.

Volgens mij zit de kleur-der-kleuren ergens tussen ‘Beige’ en ‘Ivoor’ van het eerste kleurenpallet in. Bivoor, dus? Ik denk dat we Óscar mee moeten nemen naar de Camino Matos als het zover is, en het schuurtje aan hem moeten laten zien. Mag hij ons probleem oplossen. Zeg ons, Óscar,  hoe de kleur heet die we kiezen. En zorg ervoor dat het de goede is…

Na afloop ontdekten we dat ook het terras van restaurant ‘Ancora’ aan de LP1 weer open is. Wij hebben een zwak voor de eigenaresse die ook de pizzeria in Tijarafe runt. Ze vertelde ons dat ze blij was dat ze weer open kon. En dat het maar net op tijd is.  Ze was erg openhartig over de problemen die ze heeft door de corona-maatregelen. En die vallen niet mee.

 

We aten carpaccio en een salade. Gaven een goeie fooi en namen ons voor om snel weer terug te komen. Meer kan je niet doen. Maar het voelt niet goed als je merkt hoe mensen die ondernemend zijn en er hard voor werken nu financieel getroffen worden door al het gedoe. Wij mogen van geluk spreken, vooralsnog, en voelen ons daarom bevoorrecht. Als we niet anderhalf jaar op onze bouwvergunning hadden moeten wachten, zaten we nu met afgebouwde hele leuke maar leegstaande vakantiehuizen en een hoge hypotheeklast. Dankzij de ijverige en grondig werkende ambtenaren van het Conseja de Aguas is dat lot ons bespaard gebleven. We hopen dat het in de komende weken en maanden de goede kant opvalt voor Ancora, de pizzaman, de Belg en alle andere adressen waar we altijd zo vriendelijk ontvangen worden en die samen La Palma tot zo’n prettig en gemoedelijk vakantie-eiland maken.

Droogdouchen en Pootje Baden

De bouw van het grote huis vordert nog steeds, maar het gaat allemaal wel een beetje langzaam op het moment, vinden wij. In de afgelopen week, die slechts vier werkdagen telde,  vanwege een nationale feestdag op vrijdag, waren de mannen van Óscar vooral druk aan het werk met zaken die niet zo zichtbaar zijn. Men maakte de laatste sierranden op het dak af. Jorge metselde in de nieuwe aanbouw de binnenmuur af tot aan de nok van het dak. Ook in het bestaande deel werd de binnenmuren hoger opgemetseld, maar nog niet tot aan het dak.

De woonkeuken in het nieuwbouw-gedeelte van het grote huis zag er afgelopen donderdagmiddag uit als op het plaatje hieronder. We merken dat de keuken een fijne, koele ruimte gaat worden. Het was heet deze week, ook in het nieuwe huis, maar níet in de toekomstige keuken. Geen ramen of directe buitenmuur op het zuiden, een goed isolerend dak en een uiterst handig geplaatste hoge dennenboom, vlak naast het huis. Dan krijg je dat.

 

Nu de binnenmuren in het bestaande deel van het grote huis ook wat hoger zijn, krijgen we een indruk van de omvang van de zitkamer of woonkamer of hoe je zo’n kamer ook noemt. Hier komen als alles klaar is twee banken en een tv-scherm te staan. We wonen in de keuken. Op de foto zie je ongeveer de helft van de kamer. Er komt nog een grote openslaande deur met glas op de witte muur, met een breedte van ongeveer twee keer het raam dat er nu al aanwezig is (en dan helemaal tot aan de vloer, uiteraard).

 

We krijgen ook een eerste indruk van de badkamer in het nieuwe huis. Groot genoeg, gelukkig. Het model dat we ooit maakten, klopt dus. In de categorie luchtgitaarspelen, virtueel voetballen, droomdenken en nepnestelen zie je op de foto hieronder  Ruud aan het droogdouchen. Zonder ellebogen te stoten!

 

 

De vensterbanken werden bezorgd..

 

..en bevestigd. Op La Palma plaats je vensterbanken aan de buitenzijde van het raam. Ook werden de metalen strips voor de toekomstige deuren bevestigd.

 

Bij de voortgang van de bouw van het huis blijft het steeds weer wachten op Fernando, de timmerman en de Grote Vertragende Factor. Zijn werkplanning houdt de boel een beetje op. De mannen van Óscar proberen zoveel mogelijk om de gevolgen van zijn voortdurende afwezigheid heen te werken.  Fernando moet voor het grote huis het dak van de verbindingsgang nog maken. Pas daarna kan men beginnen met het aanleggen van de elektra en de vloeren. En kan men de laatste dakpannen leggen.

Fernando heeft gelukkig al wel het hout voor het dak gebracht. Ruud heeft in z’n eentje al het hout bewerkt met insekten-werend middel en twee laklagen. De balken kon hij nog lakken in de apero.

 

Inmiddels is het schilderatelier op gezag van Jorge echter verplaatst naar de keuken.

 

Al het hout is klaar en gereed voor gebruik. Het wachten is nu op het gezegende moment waarop het de Timmerman behaagt om te beginnen met zijn werk aan het dak. Daar heeft hij flink (te) lang mee gewacht. En juist voor de komende week is DIT de weersverwachting.

 

 

Regen in juni! Bijzonder, zeer welkom op het eiland, maar echt níet handig voor de voortgang van het werk aan het huis. We maken ons er maar niet te druk over.

Het was heet in de afgelopen week met middagtemperaturen van rond de dertig graden. Vorige week zaterdag riep de minister-president van Spanje de toeristische sector op om zich te gaan voorbereiden op de herstart van het toeristenseizoen per 1 juli.

 

Gezagsgetrouw als we zijn hebben we aan deze oproep meteen gehoor gegeven. Het badje staat sinds het vorige weekend weer klaar 🙂

Tuinontwerp

Deze week was er  tijd om af en toe weer eens ouderwets te knutselen in Sketchup. Tijd voor een tuinontwerp; een ontwerp voor de tuin rondom het grote huis op de finca.

In augustus 2018 had ik al eens een ontwerp gemaakt voor de tuin, of eigenlijk voor de drie zuidelijke terrassen in de directe omgeving van het grote huis, dat we toen nog ‘de villa’ noemden. Dat ontwerp zag er zó uit.

 

Met de kennis, ervaringen en gewijzigde inzichten van anderhalf jaar later, gaat dit ontwerp de vuilnisbak in. Het zwembad bij het grote huis werd weg bezuinigd. De uitbreiding van de muur onder het grote huis bleek bouwtechnisch niet nodig en onderging het zelfde lot. Naast deze bezuiningingen vonden Ruud en ik het geheel ook net niet passend bij hoe we willen leven en welke sfeer we aan onze finca willen geven, voor ons zelf en voor onze toekomstige gasten. Tot slot bezuinigden we nog op het aantal vierkante meters aan te leggen terras.

 

De uitgangspunten voor het nieuwe ontwerp? Eén: We noemen ons zelf een ‘finca’ (een boerderijtje in het Spaans). Daar past geen sjieke tuin vol met fancy tierelantijnen en trendy palmbomen en andere Canarische ‘vakantie-vegetatie’ bij. Niet als hoofdmoot van het ontwerp, tenminste.  We willen een ‘boerentuin’. Twee: We moeten het kunnen betalen. Drie: Niet al teveel verschillende soorten bomen en struiken. Herhaling van een paar mooie soorten maakt dat het geheel rust en harmonie uitstraalt. De variatie komt wel door te zijnertijd kleinere planten en bloemen te planten. Vier: zeker in het begin geen uitbreide bloemenperken. We hebben helemaal geen tijd voor het onderhoud! En een tuinman gaan we écht niet doen…

We doen een rondleiding door het nieuwe ontwerp. Op het plaatje hieronder zie je de toegang naar het grote huis, als je vanuit het dorp komt aanrijden over de Camino de Pinto. Aan de wegkant willen we een houten hek van ronde palen op de muur plaatsen. Groot vraagteken is nog hoeveel zoiets kost en waar je op La Palma hout kunt kopen. (We missen de Gamma, echt waar…).

 

Hier zie je de oprit en het terreinstuk tussen de voorgevel van het grote huis en het hoge gevangenishek van onze achterbuurvrouw. We gaan mangobomen voor dat hek zetten. Mangobomen dragen het hele jaar blad en zien er mooi uit. Daarnaast kunnen we wel wat met mango’s. Een tip van Jorge is om geen mangobomen maar mangAbomen te planten. Die schijnen het hele jaar door vrucht te dragen. Misschien een idee, zoeken we nog uit.

De roze struiken zijn bougainvillea-struiken. Die zijn ook het hele jaar groen. Daarbij een groot deel van het jaar bloeiend. En ze hebben weinig water nodig.

De boom achter de bougainvillea’s is een olijfboom (nadat hij een aantal jaren heeft kunnen groeien – dat geldt voor alles uiteraard). Ook olijfbomen hebben niet heel erg veel water nodig.

 

Hieronder zie je de oprit vanaf de voordeur gezien. ‘KomtVastGauw’ krijgt een parkeerplaatsje vóór het huis.

 

Als je vanaf de voordeur door loopt naar de achterdeur kom je uit op de patio. Hier kunnen we bij mooi, maar winderig, weer toch lekker buiten zitten, ondanks dat het waait. Op La Palma waait het vaak best hard als het mooi weer is.

 

Verder lopend vanuit de patio naar de veranda aan de oceaanzijde van het grote huis, kom je uit aan de voet van de trap die naar het ondergelegen terras leidt. Het is nog even de vraag of het mogelijk is om de trap zonder U-bocht te kunnen aanleggen en zo een hoogte van ca drie meter te kunnen overbruggen. Als dit mogelijk is, heeft het wel onze voorkeur.

 

Want. Dan ontstaat er links van de trap ruimte voor een soort van klein balkon of een uitzichtpunt. Dit wordt dan direct het meest centrale punt van de tuin. Vanaf het balkon kan je alles overzien.

 

Op het plaatje hieronder zie je de straatzijde van de tuin, naast het grote huis. De bougainvillea-struiken en de olijfboom zorgen voor privacy op de veranda. De helling van de weg  ten opzichte van ons terrein maakt het voor iemand die in de auto ons huis passeert sowieso onmogelijk om te bekijken hoe wij ons vermaken op de veranda. Dat is zelfs niet mogelijk als de stille gluurder in een vrachtwagen voorbij komt. Maar boom en hoge struiken zorgen ervoor dat je je ook niet bekeken vóélt, als je op het terras van de veranda zit.

 

Zó ziet de veranda eruit vanaf het zuidelijke uiteinde (de wegkant) gezien. Het bankje is helaas nog steeds gejat, en zullen we opnieuw moeten kopen.

 

Vanaf het noordelijke uiteinde (fincakant) ziet het terras van de veranda er uit zoals hieronder te zien is.

 

Vanaf de veranda lopen we de trap af naar beneden. Rechts zien we het zonneterras en de waslijnpalen. Links zien we de fruitbomen die onze tuin afschermen van de weg. Op de foto staan citroenbomen afgebeeld. Teunis vindt citroenbomen mooi, ook al omdat deze bomen het hele jaar door vrucht dragen. Ruud wil hier graag ortanique-bomen planten. Ortanique-vruchten zijn een kruising tussen een sinaasappel en een mandarijn. Je kunt ze tegen een redelijke prijs verkopen (in tegenstelling tot citroenen). En ook deze bomen dragen het hele jaar door vrucht en bieden, eenmaal uitgegroeid, voldoende privacy. Bovendien smaakt Ortaniquesap uitstekend terwijl wij citroenen eigenlijk alleen maar gebruiken als sluitstuk op flesjes coronabier.

 

Als je op het zonneterras zit, en je kijkt naar het grote huis, dan ziet dat er uit als op het plaatje hieronder. De struiken rondom het terras zijn oleanders. Ze bieden privacy tegen blikken vanaf het balkon van het vakantiehuis van onze achterbuurvrouw en vormen een extra ‘groenscherm’ om niet vanaf de weg gezien te worden als je rustig wil zitten. Als iemand in de auto over de Camino de Pinto langs rijdt, heeft hij of zij vrij zicht op dit deel van de tuin. Deze zichtlijn moet dus worden geblokkeerd. Dat doen we met losse bomen en struiken, zonder heg of schutting. Het zonneterras is ook een goede plek voor Ruud om zijn telescoop op te zetten. Maar daarvoor zijn er verder weg van het grote huis meer geschikte locaties op ons terrein, met meer ‘zichtvrije hemel’.

 

Dit zie je als je vanuit de uiterste hoek van de tuin, aan de fincakant, terug kijkt naar het grote huis.

 

En dit zie je als vanuit de uiterste hoek van de tuin aan de wegkant naar het huis kijkt.

 

Het is nu zaak om te kijken hoeveel geld dit alles gaat kosten en of we alles in één keer kunnen aanleggen, komend najaar, of dat we het in etappes gaan doen.  Maar het helpt om alvast een plan te hebben gemaakt. En als je een plan hebt, is het ook een stuk eenvoudiger om dat plan weer te veranderen en aan te passen als dit nodig is. Ook hier geldt weer: we gaan zien wat ‘t wordt.

Overigens, zou het zo maar kunnen dat we ons huis toch geen kleurtje gaan geven, maar ‘gewoon’ wit pleisteren aan de buitenkant. Die kleur past namelijk best goed  in ons tuinontwerp…  Nog zoveel keuzes om te maken…

Tajinaste

Zaterdagmiddag. We zouden gaan wandelen vandaag. Maar het was te warm voor de lange wandeltocht die we in ons hoofd hadden en de zaterdagochtend was onverwacht op gegaan aan andere dingen. We besloten met de auto ‘naar boven’ te rijden, richting de observatoria en de Roque de Los Muchachos. We zouden gaan kijken naar de bloeiende Tajinastes.

Het is nog steeds Coronatijd op het eiland. We hadden de weg en de bergen voor ons zelf. Geen toerist te bekennen. Behalve wij dan. Het was fijn om hier weer te kunnen zijn.

 

De Tajinasteplant groeit alleen op La Palma en op Tenerife. Op Tenerife zijn de bloemen van de plant rood-rose. Op La Palma hebben de bloemen een paars-rose kleur. De plant groeit uitsluitend op een hoogte van rond de 2.100 meter. De Tajinaste bloeit van half mei tot half juni. Na de bloei sterft de plant af en blijft er een treurig ogende bruine pilaar over. Maar vandaag stonden de planten massaal in bloei! Eén en al vrolijkheid.

Vlak onder het nieuw gebouwde bezoekerscentrum bij de observatoria heeft men in 2010 twintig Tajinastes aangeplant. Nu, tien jaar later, is er een groot veld van meer dan 500 exemplaren ontstaan. Je zou zeggen: succes! De plant is uiterst zeldzaam, dus nog een paar van die uitzaaiplekken maken. Er is ruimte genoeg in de bergen. Maar kennelijk is er iets dat de beheerders van het nationale park er van weerhoudt om het experiment op andere plekken te herhalen. Wel jammer. Er is ruimte genoeg lijkt me en zoveel bloemen bij elkaar in bloei is echt prachtig om te zien.

Het bezoekerscentrum dat meer dan twintig miljoen euro heeft gekost en ons oorspronkelijke La-Palma-Puntagorda-Volkssterrenwachtplan danig in de war schopte, staat overigens na de oplevering,  anderhalf jaar geleden,  nog steeds leeg. Het dak schijnt te lekken en de betrokken partijen steggelen over de schuldvraag en de kosten. Ook moet men nog nadenken over wat men precies kan laten zien en doen in het museum. Zo’n zonde! Maar het komt vast goed allemaal, uiteindelijk. Als het zover is, laat ik het weten. Ruud en ik zullen vast en zeker één van de eerste bezoekers zijn.

 

Download

 

Natuurlijk wilden we na het bezoek aan het  Tajinaste-veld ook even rondkijken op het plateau van de Roque de Los Muchachos. Maar bij de toegangsweg stond er weer eens een Guardia Civil ons allen te beschermen tegen Het Virus. In volstrekte eenzaamheid, in de brandende zon. Wat een rotbaan vandaag. Vanaf komende maandag schuiven we op La Palma door van fase1 naar fase2 in het proces van de ‘De-escalación’, de normalisering. Als het goed is zijn de zotte afsluitingen van verlate plekken die ooit toeristische trekpleisters waren dan voorbij.

Maar er was nog genoeg anders moois te zien. We volgden met de auto de Caldeiraweg naar het oosten. Prachtige uitzichten en mooi bloeiende bloemen. In een volledig door mensen verlaten landschap. Helemaal, zoals we het graag hebben.

 

Op deze plek kan je altijd zo prachtig mooi langs twee kanten de diepte inkijken. Op de foto’s komt het maar half over. Ik vind het geweldig om hier naar de trage glijvluchten van de kraaien te kijken en te volgen hoe de zwarte vogels vanaf ‘jouw hoogte’ in een langzame spiraalbeweging soms wel meer dan een kilometer naar beneden cirkelen, of juist weer naar omhoog komen zweven.

 

Het eindpunt van onze auto-uitstap-fotomaken-instap-verdermetdeauto-rondkuierrit was het monument dat in de jaren tachtig werd opgericht ter ere van de officiële opening van het observatoria-park bij de Roque de Los Muchachos. We komen hier al sinds 2007 en in al die jaren zagen we het markante kunstwerk alleen van uit de verre verte in het landschap liggen. Oorspronkelijk was het de bedoeling van de maker dat het monument omringd zou zijn door een stuk of tien vlaggen van denkbeeldige buitenaardse werelden. Maar die vlaggenmasten zijn inmiddels gesneuveld. Niet praktisch gedacht ook, natuurlijk, die vlaggenmasten. Moet iemand dagelijks twee keer de berg op en afrijden om de vlaggen te hijsen en weer te strijken. Da’s niet te doen toch?

Als je alleen met z’n twee bent is het observatorium-monument een leuke plek om even bij rond te dwalen en van de stilte en het landschap te genieten. Ik vind het metalen object ook wel mooi op de plek waar het staat. Het is heel groot als je er vlakbij bent en tegelijkertijd is het kolossale kunstwerk toch maar een heel klein, nietig dingetje in het onmetelijke, kale landschap. Dat vind ik een mooie tegenstelling. Dat zoiets uiterst kunstmatigs tóch een eenheid vormt met de natuur. Maar zoiets is een kwestie van smaak, natuurlijk.

 

Vanaf het monument is het een klein uurtje rijden terug naar Puntagorda. Na een middag als vanmiddag weten we weer waarom we zo graag op dit eilandje willen wonen. Je vergeet het soms in de drukte van alledag. Tajinaste en zweefvliegende kraaien kijken. Met als toetje een bezoekje aan een vreemd metalen object in the middle of nowhere, waar je fijn kunt fantaseren over buitenaards leven en hoe dat er dan uit zou zien en of het wel of niet fijn zou zijn om met zo’n extraterrestiale beschaving in contact te komen. We hadden weer een leuke zaterdagmiddag.

 

Download

‘Dakpannenfase’

Dakpannen leggen is een tijdrovende klus, kennelijk. Na het zeer voortvarende tempo waarin de bouw van onze huizen begon, is de snelheid van het bouwproces er toch wel een klein beetje uit gegaan in de ‘dakpannenfase’. We zijn nu twee weken verder sinds het vorige blog over het dak en de pannen zijn nog altijd niet allemaal gelegd. Wel bijna, overigens. Alleen de sierranden op het dak ontbreken nu nog.

 

Het grote huis ziet er inmiddels al wel uit als een ‘echt huis’. Dat is een mooi gevoel. Óscar houdt vol dat de planning blijft staan en dat het grote huis begin augustus opgeleverd zal worden. Volgende week wordt de afwerking van het dak afgerond en zullen de binnenmuren worden afgemetseld, zo is het plan. Ook de waterleidingen zullen dan worden aangelegd. Als God en Fernando het willen, kunnen Ruud en ik in de loop van volgende week starten met het lakken van het hout voor het dakje dat over het halletje moet komen. Direct daar achteraan volgt volgens Óscar dan ook het hout voor het dak van het eerste kleine huis. Á ver, zeggen  ze hier. We wachten het rustig af.

Hieronder zie je uitgebreid overleg in beeld over hoe de waterafvoer van de drie verschillende daken van het grote huis vorm moet krijgen. Dat is een lastig op te lossen probleem, maar de heren zijn er uitgekomen, gisteren.

 

Gisterenmiddag zag de ‘dakpannensituatie’ van het grote huis er als volgt uit. Ruud en ik zijn er best blij mee.

 

Deze week werden we ook blij op een ander front. Na een hoop heen en weer gepraat is er min of meer duidelijkheid over wie er schuld heeft aan het feit dat de omvang van ons terrein niet goed is geregistreerd in de ‘Escritura’, een soort van kadaster. En vooral ook wie de notaris gaat betalen om ervoor te zorgen dat deze omissie verholpen wordt. De vorige eigenaar van ons terrein vindt dat de notaris zelf een steek heeft laten vallen, en anders wel ‘zijn’ verkoopmakelaar. Hij weigert de kosten van de herinschrijving te dragen, hoewel het koopcontract stelt dat de verkoper voor deze kosten aansprakelijk is. De verkoopmakelaar vindt op zijn beurt dat de vorige eigenaar blaam treft. De notaris in Los Llanos is van mening dat iedereen fouten heeft gemaakt, behalve hij zelf. Wij denken er het onze van, maar stellen ons op als consumenten die gewaarschuwd hadden moeten worden door de aanwezige professionals dat de stukken ten tijde van de aankoop nog niet op orde waren.  Dat laatste is niet gebeurd, en daar is iedereen het weer over eens. Uiteindelijk hebben de beide makelaars (onze aankoopmakelaar en de verkopend makelaar) besloten het overgrote deel van de kosten van de herinschrijving te voldoen. Wij passen een klein deel bij. De verkopend makelaar gaat het geld juridisch verhalen op de verkoper is ons verteld. Wij zijn tevreden met deze oplossing. We zijn tevreden met de rol die onze eigen makelaar speelde bij de oplossing van het probleem. We waren uiteraard veel minder tevreden over het feit dat alle professionele aanwezigen destijds tijdens het passeren van de verkoopakte niet hebben opgemerkt dat de stukken nog niet volledig correct waren afgehandeld. Hun financiële compensatie vinden we dan ook meer dan terecht. Het tweede goede nieuws is dat de Caixabank kennelijk afziet van een volledige herbeoordeling van onze hypotheekaanvraag, als we maar opschieten met die aanvraag. Het klonk een beetje als: ‘Willen jullie nou alsjeblieft eens dat geld bij ons komen lenen?’ Nou, dat komt goed nu. Nog drie maanden wachten, tot dat de wijziging van de Escritura door de bevoegde instanties is verwerkt en dan komen we bij het filiaal in Tazacorte onze hand ophouden en zal de langstlopende hypotheekaanvraag allertijden kunnen worden afgerond. We zijn al sinds zomer 2017 met die aanvraag bezig.  Op La Palma komt alles uiteindelijk meestal wel goed. Grotendeels. Als je maar geduld hebt en op voorwaarde dat je in omstandigheden verkeert waarin je geduld kunt hebben.

Terwijl de mannen van Óscar dakpannen sjouwden en stapelden, ging Ruud de afgelopen week verder met zijn snoei-de-dennenbomen-klus. Hij heeft wel een meesterwerkje afgeleverd. De ingang voor de gasten ziet er nu uit als op een plaatje. En. Het tweede kleine vakantiehuis, dat veel lager op het terrein komt te liggen,  heeft zelfs een begin van direct oceaanzicht gekregen door de acties van Ruud (middelste foto hieronder).  We zijn overigens nog niet helemaal klaar met dat uitzicht over de zee.  Poco a poco veranderen we het landschap rondom onze boomgaard. Gelukkig vinden onze directe buren ook dat het resultaat van ons werk-in-stilte een flinke verbetering is.

 

Zelf ben ik op mijn vrije vrijdag-na-hemelvaartsdag uitgebreid in de weer geweest met het maken van stekken. Nieuwe experimenten, die ik aandurf omdat het erop lijkt dat ik ‘de manier’ van stekken maken gevonden heb. Afwachten nu. Inmiddels staan er bij elkaar zo’n 75 stekken van aloës, drakenbomen, olijfbomen, vijgestruiken en bougainvilles wortel te schieten of blaadjes te verzamelen in een beschutte omgeving of te harden in de buitenlucht op de veranda van het Boeddhahuis. De eerdere stekken die ik heb ingeplant op de probeerhelling in de boomgaard slaan vrijwel allemaal goed aan en beginnen te groeien. Nu het slagingspercentage van al het gestek langzaam stijgt van 0,5% naar zeg 60%, begin ik er weer schik in te krijgen.

 

Met mondmaskertjes op brachten Ruud en ik afgelopen donderdag een bezoek aan het grootste tuincentrum hier op het eiland.  We zagen daar een prima aanbod van bloeiende planten, struiken en fruitbomen voor een redelijke prijs. Dus ook van daaruit zullen we over een paar maanden het nodige bij elkaar gaan sprokkelen. Dat tuincentrum ligt wel op meer dan een uur rijden van ons huis. Alleen daarom al zullen we qua ‘groenvoorziening’ moeten proberen om grotendeels zelfvoorzienend te zijn. Ik ben van plan een soort van kas of een aantal kweekbakken te gaan maken op de finca. Dat wordt mijn project en daar mag Ruud zich niet mee bemoeien, ook al is hij veel handiger dan ik en heb ik twee linker handen als het op klussen aankomt. Ruud mag adviseren. Ik ga het doen. Is het plan.