Avondrood

De zonsondergangen zijn sinds een paar dagen weer prachtig. Je ziet een heldere horizon. De rand tussen oceaan en hemel ligt ver weg en ‘hoog’ vanaf het land gezien. Het is vrijwel wolkenloos. Prachtig.

Het lukte ons in de afgelopen dagen op de één of andere manier echter niet om op het juiste moment even de tijd te nemen voor de ‘dagafsluiting’.  Steeds kwam er iets tussen. Zo ook vanavond.

 

Vanuit het Boeddhahuis kunnen we de zon niet goed zien ondergaan. We hebben geen vrij uitzicht op de oceaan. Maar toen ik vanavond in het schemerlicht de honden opzocht in de achtertuin, om ze naar binnen te halen, zag ik hoe prachtig de oceaan nog was. Ik kon het niet laten om het moment vast te leggen,  met mijn tenen op de betonrand van ons tuinhek om maar boven het gaaswerk uit te kunnen komen met mijn camera. Het is hier zo mooi, soms. Dit uitzicht. Kruidige grasgeuren. Het geluid van krekels. In de verte een blaffende hond. Verder helemaal geen geluid. En een prachtige maan boven een lichtgevende oceaan.

We kunnen niet wachten tot het moment dat we dagelijks vrij uitzicht over de grote watervlakte hebben, vanaf onze toekomstige veranda.

De Zee Onder Las Tricias

Na ons verblijf van vier nachten op een boven-etage in Tijarafe logeerden we de rest van ons verblijf op La Palma in een klein huisje aan de kust onder Las Tricias. Las Tricias is een gehucht een paar kilometer ten noorden van Puntagorda.

Op een van de ochtenden zagen we bij het opstaan een prachtig schouwspel van regenbuitjes die van over de oceaan naar ons toe kwamen drijven. Boven het land aangekomen, losten de buitjes in no time op. De regendruppels bereikten ons niet.

 

En zo zag de oceaan onder Las Tricias er een avond later uit.

Nachtfotografie 3: de maan

Dit is het derde van drie berichtjes over het fotograferen van de sterrenhemel op La Palma. Hieronder staan enkele ‘sfeerkiekjes’ van de maan en het maanlicht. De maan is op La Palma soms zo helder dat je bij het licht ervan buiten een boek kunt lezen.

De eerste foto heb ik in mei 2017 rond middernacht genomen vanaf wat toen nog-net-niet-onze finca was. De foto is uit de hand genomen met een Sony RX100, in de automatische stand. Blijkbaar heeft de camera gekozen voor ISO 25600 (wat ook wel te zien is aan de ruisonderdrukking die is toegepast) en een belichtingstijd van 1/4 seconde. De maan staat onder het sterrenbeeld Tweelingen en de twee heldere sterren bovenaan zijn Castor en Pollux. Ondanks de artefacten door de ruisonderdrukking vind ik het een mooi sfeerplaatje. Ooit kunnen we dit schouwspel vanuit ons slaapkamerraam zien 🙂

 

De tweede foto is in augustus 2014 vlak voor ‘maansopkomst’ genomen. De maan bevindt zich nog achter de bergen maar het schijnsel was al goed te zien. Op de voorgrond zie je het ‘huisje’ waar we verbleven, Villa Botanico. De foto is uit de hand genomen met een Sony RX100 in  de automatische stand (ISO 16000, belichtingstijd 1/4 seconde).

 

Foto 3 en 4 zijn in augustus 2014 vlak na elkaar genomen. Op foto 3 zie je mooi hoe het maanlicht wordt weerkaatst door de bladeren van palmbomen en een bloeiende agave. Op de achtergrond zie je trouwens het sterrenbeeld Schorpioen dat in La Palma veel beter te zien is dan in Nederland. Voor foto 4 stond ik net even verderop en heb ik de maan gefotografeerd terwijl hij achter de agave stond. Beide foto’s zijn uit de hand genomen met een Sony RX100 in de automatische stand (ISO 12800 voor de eerste en ISO 8000 voor de tweede; beiden zijn 1/4 seconde belicht).

 

Foto 5 van een bijna-volle maan heb ik een dag later, ook in augustus 2014 dus, genomen. De RX100 koos voor ISO 125 en een belichtingstijd van 1/125 seconde. Als je de foto op ware grootte bekijkt zie je verrassend veel detail op het maanoppervlak.

 

De laatste foto is weer een mooi sfeerplaatje van de maan boven de oceaan. Deze heb ik in september 2010 genomen met een Canon EOS450D met Sigma 18-200mm objectief. De heldere ster rechts naast de maan is de planeet Venus, en die wat verderop vlak boven de horizon is de planeet Mars. Een mooie samenstand dus. Ik heb de camera vastgezet met een paar boeken op een tuintafeltje en handmatig scherpgesteld op oneindig. De gevoeligheid heb ik ingesteld op 400 ISO en vervolgens heb ik 60 seconden handmatig belicht, zonder ontspanner dus. Door de lange belichtingstijd en het draaien van de hemel is er wel wat bewegingsonscherpte ontstaan .

Nachtfotografie 2: sterrenhopen en nevels

Dit is het tweede van drie berichtjes over het fotograferen van de sterrenhemel op La Palma

Hieronder staan drie fotoseries, ditmaal van een sterrenhoop (de Pleiaden, eerste serie), een gasnevel (de Orionnevel, tweede serie) en een melkwegstelsel (de Andromedanevel, derde serie). Ik heb voor deze drie gekozen omdat ze allemaal met het blote oog te zien zijn. Je hebt dus geen speciale apparatuur nodig om er een foto van te maken.

De drie grote foto’s heb ik zelf op La Palma gemaakt. De kleine foto’s rechtsboven zijn  uitsnedes om het onderwerp waarom het gaat beter te laten zien. De kleine foto’s rechtsonder zijn foto’s gemaakt met professionele middelen (bovenste en middelste: Hubble telescoop; onderste: Digitized Sky Survey). Verschil moet er tenslotte zijn 😉

 

De eerste foto heb ik in mei 2015 gemaakt met een compactcamera (Sony RX100) zonder statief, ontspanner of wat dan ook. Met de camera ingesteld op 6400 ISO heb ik de foto 5 seconden belicht, uit de hand. De foto laat het sterrenbeeld Stier zien met de Pleiaden en, toevallig op dat moment vlak in de buurt, de planeet Venus. Beiden zijn met een rood vierkant aangegeven. De Pleiaden zijn een groep hete, jonge sterren, op een afstand van 444 lichtjaar en ongeveer 100 miljoen jaar geleden ontstaan. De Hubble-foto rechtsonder laat goed de restanten van de nevel zien waaruit de Pleiaden zijn ontstaan. Sterren als deze gaan niet lang mee en zullen hun leven eindigen als supernova’s.

 

De tweede foto heb ik in januari 2017 gemaakt, ook met de RX100 en 6400 ISO en uit de hand, maar nu 3 seconden belicht.  Je ziet het sterrenbeeld Orion (jager) met daarin de Orionnevel, een groot complex van gaswolken die worden opgelicht door jonge sterren die er pas in zijn ontstaan. Het geheel bevindt zich in een andere spiraalarm van ons melkwegstelsel, op een afstand van ongeveer 1340 lichtjaar. In de Orionnevel ontstaan op dit moment nog steeds nieuwe sterren.

 

Tot slot deze foto. Die heb ik in september 2010 gemaakt met een Canon EOS450D plus Sigma 18-200mm objectief. Ik heb de camera een paar boeken provisorisch vastgelegd op een tuintafeltje en vervolgens met de hand 20 seconden belicht (1600 ISO). Je kunt goed zien dat het niet helemaal helder was. Op de foto zie je onder andere de sterrenbeelden Cassiopeia en Andromeda. Met een rood vierkant heb ik het onderwerp aangegeven waarom het me ging: de Andromedanevel. Dit is een melkwegstelsel zoals het onze, op ongeveer 2,5 miljoen lichtjaar afstand. In Nederland moet goed weten waar de Andromedanevel te vinden is en moet je er een beetje naast kijken (perifeer waarnemen) om hem te kunnen zien, maar op La Palma kun je hem haast niet missen, zo duidelijk is hij daar zichtbaar… Het is een zwak langgerekt vlekje, maar als je bedenkt dat het licht 2,5 miljoen jaar onderweg is geweest naar jouw oog dan is het toch wel bijzonder 😉

Nachtfotografie 1: de melkweg

Op heldere nachten weet je op La Palma niet wat je overkomt, zo’n prachtige sterrenhemel. In Nederland ken ik vrij gemakkelijk mijn weg tussen de sterren (over het boek dat me daarbij heeft geholpen schrijf ik binnenkort een bericht) maar op La Palma zie ik soms zoveel sterren dat ik zelfs na lang turen niet weet naar welk sterrenbeeld ik aan het kijken ben. Af en toe waag ik een poging en probeer ik al dat moois vast te leggen. Ik ga er hier drie berichten aan wijden: een over de melkweg, een over sterrenhopen en nevels, en een over de maan.

(Er zijn mensen die werkelijk prachtige foto’s van de sterrenhemel maken en die de technieken daarvoor tot in de puntjes beheersen. De website Project Nightflight laat daarvan voorbeelden zien.)

 

De eerste foto heb ik tijdens onze eerste La Palma-vakantie in mei 2009 genomen met een spiegelreflexcamera (Canon EOS450D) voorzien van een budget-zoomlens (Sigma 18-200mm). Ik had geen statief bij me en heb de camera daarom op een tuintafeltje gelegd en vastgezet met een paar boeken. Ik heb de camera in de M-stand gezet, de gevoeligheid op maximaal (1600 ISO), handmatig scherpgesteld op oneindig, en vervolgens heel voorzichtig de ontspanner 60 seconden ingedrukt gehouden (want ik had ook geen ontspanner bij me…). Uit een stuk of vijf pogingen is dit de beste en ik ben er eigenlijk best wel blij mee. Je moet de foto alleen niet op ware grootte bekijken, dan zie je goed dat de camera toch bewogen is…

 

De tweede foto is in oktober 2016 gemaakt, met dezelfde camera maar ditmaal op een statief en met behulp van een draadloze ontspanner. Ik had (eigenlijk voor een heel ander doel) kort daarvoor een goedkope fisheyelens gekocht (Peleng 8mm) die ik mooi kon gebruiken voor een hemelfoto. De gevoeligheid en belichtingstijd zijn hetzelfde als de eerste foto. Ook hier zie je bewegingsonscherpte als je de foto op ware grootte bekijkt, maar ditmaal was het niet de camera maar de hemel die bewoog 😉

 

De derde foto was voor mij destijds een grote verrassing. Deze heb ik in augustus 2014 uit de hand(!) genomen met een compactcamera (Sony RX100). Het lastigste was nog wel om de camera zover te krijgen dat hij scherpstelde op oneindig. Ik heb de M-stand gebruikt, de gevoeligheid op maximaal (6400 ISO) en de foto 8 seconden belicht. In principe ligt zo’n foto dus binnen bereik van iedereen die een beetje redelijke compactcamera bij zich heeft.

De volgende keer als we op La Palma zijn ga ik eens kijken hoe ver ik kom met de camera op m’n iPhone…