Schema’s

Het gaat niet goed met ons schema. Het is de bedoeling dat we over twee weken beginnen met de bouw van onze huizen. Maar de bouwvergunning is er nog steeds niet, en het ziet er ook niet naar uit dat de vergunning nog op tijd afkomt.

 

We hebben nog een paar weken in juli. Dan nadert de tweede helft van juli, waarin iedereen zich hier op maakt voor de maand augustus. In de maand augustus ligt alles dat met ‘papierwerk’ te maken heeft stil op ons eiland. Dat bouwen. Wij denken nu dat we pas in het najaar kunnen gaan beginnen. Dat is flink balen natuurlijk! Maar, wat doe je eraan?

Gelukkig zijn er ook lichtpuntjes. We liggen sinds gisteren ongeveer twee jaar vóór op ons schema van grote impulsaankopen.

 

Sinds gisteren zijn Ruud en ik trotse eigenaren van onze eigen (tweedehands) fietsen op La Palma. Met motortje natuurlijk, vanwege de hellingen hier. Kunnen we eindelijk weer ‘gewoon op de fiets’ naar de supermarkt in het dorp. We blijven ergens Nederlanders, natuurlijk.

We kregen een aanbod van Tobi en Nina van ‘emocion cycling‘ uit Los Llanos om twee fietsen uit hun winkel over te nemen. Zij hebben hun assortiment aan huurfietsen onlangs vernieuwd. Hun nieuwste e-bikes zien er uit als hieronder.

 

Wij zijn heel erg blij met onze verouderde exemplaren. Dit weekend stuiven we door het dorp op de tweewielers. En over die bouwvergunning: Uiteindelijk zal het document wel los komen. We maken ons nog steeds geen echte zorgen en wachten geduldig af. Frustrerend is het echter allemaal wel. Soms gaan de dingen hier zo godallejezus langzaam!

Elke keer als we op onze finca zijn, willen we er zo graag ook wónen. Het is er zo mooi. Maar dat gaat dus nog even duren…

Bruma

Afgelopen zondag was het hier een warme dag. Ruud en ik werkten ons in het zweet op de finca, om het allerlaatste kleine snoeiwerk te doen (Ruud) en om het allerlaatste snoeihoutafval van de allerlaatste helling op te ruimen (Teunis).

Juist toen we klaar waren en ons opmaakten voor een lekkere, lome, late namiddag in de zon in de tuin van het Boeddhahuis met een glas wijn erbij enzo, trok er een grote wolk vanaf de oceaan het land op.  Een Bruma, heet dat. Het werd grijs en vochtig. Binnen zitten dus. Of, uiteindelijk, toch buiten maar op de overdekte veranda, want het bleef lekker warm. Zo gaat dat soms hier in Puntagorda, op een mooie zomerdag.

Maar tegen de tijd dat de zon onder zou gaan, braken de wolkenflarden en kwam er een grote vaalrode zon te voorschijn. Ik liep naar de hoek in onze achtertuin, daar waar de blauwe Winde groeit en waar er stoeltjes klaar staan om vanachter een hoog hek naar zonsondergangen te kijken. Op die plek zag ik de zon onder gaan.

 

Door de combinatie van de rode gloed van het allerlaatste zonlicht van de dag en de brekende nevels, zag het landschap er vreemd, bijna onaards uit. Spookachtig. Niet goed op een foto vast te leggen.

 

Ik keek gefascineerd naar de pracht en praal van de oranje bal die langzaam omlaag zonk in flarden van mist.

 

Auke was er ook en keek gefascineerd naar zijn blauwe bal, die niet onder onder de horizon verdween maar gewoon op 30cm afstand van zijn neus bleef liggen. Zoals altijd. Ieder zijn eigen wereld.

 

Binnen tien minuten was het schouwspel voorbij, zoals dat gaat met zonsondergangen. De bruma bleef hangen. Het land werd grijs.

 

De Bruma zou de volgende dag in de middag nogmaals terugkeren. En zelfs zorgen voor een paar milimeter regen!  Goed nieuws voor de sinaasappels, die wel een drupje kunnen gebruiken. Slecht nieuws voor Ruud. Het weerstation-zonder-bewegende-delen merkte maandagmiddag niet op dat ie flink aan het nat regenen was. We gaan zo’n opvangbuisje met getallen erop kopen, denk ik…

Dagen Rijgen zich Aaneen

Ik schrok ervan toen ik het zag. Al anderhalve week niets meer gepost in het blog. De tijd vliegt voorbij. Time flies when you’re having fun. Dat is het gevoel. Het dagelijkse leven op La Palma bevalt! De dagen rijgen zich aaneen. Zon. Fruit plukken. Werk. Tuin. Honden. Veel buiten zijn. Muziek. Lezen. Een business case schrijven voor de Caixabank. Taco’s eten. Wandelen. Keukengeheimen met Perzik & Abrikoos. Tandarts. Dierenarts. Spaans leren. Een irrigatieplan voor de finca uitdenken.

 

De dagen rijgen zich aaneen en vormen een prachtige schakelketting. Ruud en ik zijn blij hier. En dan vergeet je af en toe dat je iets in het blog moet schrijven. Mijn excuses aan het thuisfront in NL! Ik heb de fotofolder van mijn iphone nagekeken, vanavond. En dit is ongeveer wat ik vond aan toevoegingen in de afgelopen twee weken.

 

Zomerse dagen met veel buiten eten en voor Ruud af en toe een avond met de telescoop. Blijkt dat het apparaat te kampen heeft met een softwareprobleem, een soort jaar 2000 bug, maar dan in 2019. Daardoor kan de telescoop op dit moment niet automatisch hemellichamen volgen. Wordt door de leverancier opgelost, ergens in augustus. De telescoop is al van 2006 en was toen één van de laatste exemplaren uit zijn serie.

 

Op de finca hebben we de laatste helling met een mensenleven lang aan snoeiafval opgeruimd. Daar hebben we samen twee zondagen over gedaan. De foto’s hierboven geven je een beetje een idee van ‘ervoor’ en ‘erna’. Ik ga niet verklappen waar al het hout gebleven is. Ik zeg alleen: ‘model rustica’.

 

 

Op de kaal gemaaide terassen van de finca ligt nu een tapijt van witte bloemetjes. Een prachtig gezicht. (Ruud begint morgen weer met maaien, zegt-ie).

 

Abrikozen plukken. Heel veel.  Zelf gemaakte abrikozenjam eten. Abrikozentaart bakken. Abrikozenchutney maken. Allemaal dingen die ik nog nooit had gedaan. Maar met zulke enorme hoeveelheden fruit, moet je wat..  En ik heb er best veel plezier in om uit te vinden hoe je alles maakt. En hoe alles smaakt.

 

Wandelen vanaf de finca naar de achterkant van de Matos. Ik schreef er al eens eerder over. Mijn favoriete kleine wandeling dicht bij huis. De achterkant van de Matos, dat is de kant tussen het bergje en de oceaan. Niemand die je er vanaf het land kan zien. Je struint rond in een grassig landschap honderden meters boven de oceaan, in de windschaduw van een klein vulkaantje.

 

De dagen rijgen zich aaneen.  De tijd snelt als in een roes voorbij. We hebben het naar ons zin hier. Af en toe hebben we zelfs niet eens in de gaten dat we nu al 375 dagen aan het wachten zijn op de bouwvergunning..

Mijlpaal

De vlag gaat uit vandaag. Want we hebben iets te vieren…

 

Vandaag is het precies één jaar geleden dat we onze aanvraag voor een bouwvergunning indienden. We wachten  nog altijd op het verlossende document. Dat hadden we niet gedacht, op 15 juni 2018. We worden langzamerhand wel wat ongeduldig.

 

We gaan het bereiken van deze mijlpaal vanavond vieren met onderstaande fles wijn.

 

Gisteren hadden Ruud en ik wél wat te vieren, zoals altijd op veertien juni. Dat deden we onder andere bij onze favoriete pizzeria in het dorp. De pizzaman vertelde ons over zijn wijngaard, die hij bezit op het vasteland van Spanje, even ten zuiden van Zaragoza. Aan de bar kregen we een spontane wijnproeverij van al ‘zijn’ wijnen aangeboden. Die waren erg lekker en werden beter met elk geproefd glas (we hadden al een fles Traviesa achter de kiezen). Bovenstaande fles kregen we van hem cadeau. Harstikke aardig natuurlijk. Ruud en ik werden er een beetje verlegen van.

Vanavond gaan we ons verdriet ermee weg drinken 🙁 . Ik toost op alle ambtelijke molens van La Palma!

La Palma Thai

Sinds eergisteren zijn we weer terug van een weekje in Nederland. Een weekje NL is leuk en gezellig, en noodzakelijk voor mijn werk, maar ‘thuis is waar de honden zijn’, zegt Ruud altijd. En die zijn op La Palma.

Zó zag onze aankomst in NL er uit, ongeveer twintig minuten na het moment van landing op Schiphol. Let vooral op de details rechts in beeld. Venco, Redband en zoete harlekijndrop. Dat hebben ze hier allemaal niet, op La Palma, en dat is toch wel een groot gemis. Maar ‘thuis is waar de harlekijndrop is?”. Nou, nee, zo erg is het nu ook weer niet, dat gemis. La Palma blijft ons thuis.

 

Na aankomst op het eiland, woensdag vroeg in de middag, hadden we twee uur te overbruggen voordat het hondenpension weer zou openen, na de middagpauze. We hadden ons voorgenomen om ons best te doen en ook aan de oostkant van het eiland eens een plek te vinden, waar je lekker kunt eten op een terras met uitzicht over de oceaan. Dat was ons in al die jaren nog niet gelukt. Maar nu wel! We vonden Thai!! We ontdekten dat er langs het ‘oude’ strandje bij de hoofdstad Santa Cruz een kleine kiosko is, waar je thais kunt eten. De grote wens van Ruud, vervuld. Thai food op La Palma.

 

Aangezien we om half vier in de ochtend de wekker al hadden horen aflopen, besloten we dat het tijd was voor een warme maaltijd. Tom Ka Kai soep, gebakken rijst en een rode curry met kip. Naast Venco, Redband en Harlekijndrop hadden we ook Thais eten erg gemist op La Palma. Maar dat gemis is nu voorbij.

 

Zo ziet een tevreden Ruud er uit als hij net uit een Thai’s restaurantje komt gelopen.

 

Tudtu Thai Food. Bijna net zo lekker als Baan Isaan uit Nijmegen of Bai Yok uit Zwolle. Adressen uit ons voorbije leven in Nederland. Nu op La Palma alleen nog een winkel vinden waar ze Harlekijndrop verkopen. Of tikkels. Of winegums. Of Grimbergen Dubbel.  Of een adres vinden waar je biftekia met giros en Griekse salade kunt eten. Tips zijn welkom!

Na ons gelukmoment bij Tudtu Thai Food, snel naar Breña Baja om onze harige huisgenoten op te halen.

 

Thuis is waar de honden zijn 🙂 …

Perzikentijd

De sinaasappeltijd is voorbij. De bomen zijn vrijwel leeg geplukt. De manden met sinaasappels zijn weg gebracht. Onze finca glijdt langzaam de zomer in.

 

De boomgaard ziet er nu zó uit. Naast het plukken van bijna honderd samura’s  met naranjas, is het gras gemaaid, is overal het snoeihout van vorige jaren verwijderd, is het resterende vuilnis en restantafval van vorige generaties bewateringssystemen dat nog op het terrein rond slingerde opgeruimd en afgevoerd en is er hier en daar een dwarse boom omgezaagd. Er moet nog gesnoeid worden en er moet nog het één en ander aan bemesting en ongediertebestrijding worden gedaan.

 

Bijna al het werk op de finca kwam terecht op het bordje van Ruud. Twee maanden lang heeft bij er min of meer een dagtaak aan gehad. Maar het resultaat mag er zijn. Onze boomgaard ligt er steeds beter bij, vinden we zelf. We zijn trots op ons stukje grond. Nu al. En we moeten nog beginnen aan het verwijderen van de rotsen en stenen die overal liggen en ervoor zorgen dat het terrein gevaarlijk is als je er in het donker zou rond lopen.

Na de sinaasappeltijd volgt de perzikentijd. Onze durasnera-bomen bezwijken bijna onder de rijpe vruchten. Durasneras zijn een soort van ouderwetse perziken. Ze zijn iets kleiner van stuk, maar net zo lekker. De eerste mand vol is inmiddels gearriveerd bij het Boeddhahuis.

 

Midden op ons terrein ligt deze hoge houtstapel. Snoeihout. Met de motorzaag gaan we er haardhout van maken. Onze huizen krijgen allen een houtkachel.

 

Langs de zuidkant van het kavel hebben we al het snoeihout verzameld dat niet geschikt is om blokken van te maken. Het fijnere spul, zeg maar. We hebben besloten dat we de houtwal voorlopig maar laten liggen waar hij ligt. We gaan ‘Model Rustica’, toepassen. Er ligt misschien wel van twintig jaar houtafval verzameld. Teveel om te verbranden. Teveel om te versnipperen. Teveel om af te voeren. Vanaf het lagere bosperceeltje dat onder ons kavel ligt kijk je tegen een houtwal van soms wel vijf of zes meter hoogte op.

 

De bomen staan er weer veel beter bij als vorig jaar om deze tijd., en nog veel meer beter dan twee jaar geleden, toen we het kavel kochten. We kennen onze finca nu zo’n twee-en-een-half jaar en het is mooi om te zien dat alles wat dood en afgeschreven leek, zich toch weer weet te herstellen, na het nodige snoeiwerk van Kakien en door voldoende toevoer van water en mest. Overal op ons terrein stonden schijndode avocadobomen. Schijndood, want ze komen tot onze blijde verrassing bijna allemaal weer tot leven. Zoals deze op het plaatje hieronder. Zo staan er alles bij elkaar misschien wel een stuk of twintig avocadobomen tussen de sinaasappelbomen  in. Binnenkort ga ik een heuse boomtelling houden en komen ze in een excelletje, met elk een eigen nummer 🙂 . Zoals het hoort.

 

En dan is er natuurlijk onze vondeling. Onze gratis palmboom op het onderste terras. Omdat hij tegelijkertijd met de sinaasappels water krijgt, groeit de palmboom als kool. Ik denk dat hij inmiddels al te groot is geworden, om succesvol te kunnen verplaatsen. In dat geval blijft hij gewoon staan waar hij staat en halen we de sinaasappelboom naast hem weg. Dan wordt het palmboompje over een paar jaar onze trots in de tuin van het vierde vakantiehuisje, dat we ooit nog willen gaan bouwen op deze plek.

Vlakbij onze trots, staat trouwens nog een kleiner exemplaar dat is komen aanwaaien. Nog klein genoeg om wel te verplanten. Ook in de tuin van het Boeddhahuis staan nog wat palmboombabies die niet kunnen blijven staan waar ze zijn gaan groeien, omdat ze in dat geval het fundament van het huis zouden gaan aantasten. In het najaar moeten we maar eens een goed palmboomverplantingsplan gaan opstellen en uitvoeren.

 

Ruud heeft het betonweggetje dat vanaf de achteringang ons terrein op loopt, helemaal aangeveegd. Ziet er dan toch heel anders uit.

 

Intussen vorderen de bouwplannen heel langzaam (maar zeker?). We hebben een akkoord met Oscar over de offerte en de uitvoering van het proyecto. Dat ging niet helemaal van zelf. We werden even verrast door een enorm hoge tussenofferte. Het zal erbij horen.

We wachten nog steeds nog steeds nog steeds op het afkomen van de bouwvergunning. Dat waterschap heeft wel heel veel tijd nodig om een handtekening te zetten. We weten immers al  sinds een week of drie, dat men akkoord is met het ingediende verbetervoorstel omtrent de afvoer van het riool. De gang van zaken is best wel een beetje frustrerend. Maar het hoort erbij. Volgende week is het precies een jaar geleden, dat we de aanvraag voor de bouwvergunning indienden… Zo gaat dat op La Palma. De pizzaman had ons er al voor gewaarschuwd.

 

Met het gras zo kort gemaaid en bruin verkleurd ziet de finca er wel erg zomers uit. Tot ongeveer november zal alles alleen nog maar droger gaan worden. Als de vergunning op tijd los komt, wil Oscar in de tweede week van juli met de bouwwerkzaamheden gaan beginnen. We houden ons hart een beetje vast wat er vanaf dat moment allemaal overhoop zal worden gehaald en kapot zal worden gereden op ons nu zo ‘keurig aangeharkte’ terrein. Bouwvakkers blijven bouwvakkers.

 

O ja, we hebben een nieuw zonsondergangsbankje. Met dank aan de alvast geparkeerde bouwmaterialen van Oscar.

Das Boot

Met de ouders en zus van Ruud op bezoek gingen we afgelopen maandag de derde dag van een ‘calima’ in. Temperaturen op vrijwel het hele eiland boven de dertig graden. Erg warm en niet heel erg prettig voor bezoekers die zich vooral thuis voelen in het klimaat van, zeg, Noorwegen.

Gelukkig hadden we voor deze dag een ‘koele’ activiteit op het programma staan, ter afsluiting van het lange weekend op La Palma: een tocht met de Bussard. De Bussard was/is de eerste rondvaartboot die vanuit de haven van Tazacorte tochten over zee aanbiedt aan toeristen. Inmiddels varen er meer boten, maar Ruud en ik vinden de tocht met de Bussard nog steeds het leukste.

 

We vertrokken rond half12 vanuit de haven van Tazacorte voor een tocht van ongeveer vier uur langs de noordwestkust van La Palma, en weer terug. Het keerpunt is het haventje van Puntagorda, inmiddels ons dorp 🙂 , dus extra leuk om vanaf de zee te zien. Op de Bussard is plaats voor maximaal twaalf meevarende personen. Onderweg is er gelegenheid om in de oceaan te zwemmen, voor wie dat wil en wordt er een lekkere lunch geserveerd. We hadden het met elkaar erg naar ons zin op de boot en op het water was het heerlijk koel.

 

Het hoogtepunt van de boottocht is natuurlijk de ontmoeting met de dolfijnen. Tijdens deze tocht kwamen we maar liefst drie groepen van dolfijnen tegen. De laatste groep kwam op de valreep van onze tocht  nog in zicht vlak voor de haven van Tazacorte. Een onverwacht ‘toetje’. De schipper was zo vriendelijk om nog even ‘om te varen’.  Die derde groep was echt groot. En zo gebeurde het dat we zo’n twintig minuten lang te midden van enkele tientallen dolfijnen in ons bootje op de oceaan dobberden. Overal waar je kon kijken, zag je dolfijn op enig moment. Ook voor Ruud en mij (inmiddels vier van dergelijke tochten gemaakt) een bijzondere ervaring. Dolfijnen zijn gewoon prachtige dieren om naar te kijken.

 

Ik keek vooral. En vergat min of meer om foto’s te maken. Gelukkig was Angelique ook aan boord. Bovenstaande foto’s en filmpje zijn van haar.

Tevreden, voldaan en onder de indruk van de ervaring keerden we aan eind van de middag terug naar de hitte van het bergland. In de tuin van het Boeddhahuis hadden we nog een erg gezellige avond met elkaar met bbq en muziek van DJ Amaretto tot laat in de avond. Het leek wel vakantie. Dinsdag zijn onze eerste echte gasten in het Boeddhahuis weer vertrokken. Met Ruud maakten ze voor vertrek nog een autotocht naar het vulkaanlandschap rond de Tenequia, in het uiterste zuiden van het eiland. Daar was ik niet bij (andere besognes bij een tandarts in Los Llanos) en ik kan daarom geen foto’s laten zien.  De ‘minivakantie’ is weer voorbij.  Ruud en ik vonden het erg gezellig.

 

Meer informatie over de Bussard vind je  hier. En hier.

Hoppen op Zondag.

We deden het rustig aan vandaag met de bezoekende Janssens. Het werd een dag van hoppen. Hoppen van bezienswaardigheid naar terras naar bezienswaardigheid naar terras. Rustig aan & relaxed. Zodat we het allemaal een beetje konden uithouden in de hitte. Want het is warm op La Palma op het moment. Calima. Als het Calima is, stroomt er een warme luchtlaag vanaf de Saharawoestijn over de Canarische Eilanden. Hoe hoger je dan boven zeeniveau uitstijgt, des te warmer het wordt. In Puntagorda, op 700m boven zee niveau, liep het tegen de dertig graden aan. Dat vinden de mensen van hier ook warm.

 

De dag begon met een vrolijk ontbijt in de ochtendzon.

 

Daarna bezochten we de boerenmarkt op de Mercadillo van Puntagorda.

 

Even een bibberfoto staande op de glasplaat op één van de drie panoramapunten die bij de Mercadillo zijn gemaakt. Door de glasplaat heen kijk je langs je voeten  zo’n  honderdvijftig meter naar beneden. Gelukkig was ik de fotograaf en hoefde ik mijn hoogtevrees niet te bedwingen, maar kon ik de visite aanwijzingen geven hoe ze op de glasplaat moesten gaan staan.

 

Daarna een rondje over het kerkplein van Tijarafe.

 

En een bezoekje aan het terras-met-uitzicht bij Torre-El-Time.

 

Verlate lunch op de strandboulevard van Tazacorte.

 

En na een lome siësta in het Boeddhahuis pizza eten bij Flor de Lotus. Hoppen op zondag. We hadden weer een gezellige dag met elkaar. Het leek verdorie wel weer vakantie!

 

Invasie!

Ze zijn er! Familiebezoek. Eén lang weekend  lang bivakkeren er  drie drukke Janssens extra in het Boeddhahuis. De ouders van Ruud komen kijken naar waar hun oudste zoon nu toch weer is gaan wonen. Angelique, de zus van Ruud, is ook mee. Erg gezellig. Vandaag zag dat er ongeveer zó uit:

 

Eerst natuurlijk de finca laten zien…

 

Daarna naar de Roque de los Muchachos…

 

De bremstruiken langs de weg naar de Roque de los Muchachos stonden volop in bloei en boden een prachtige aanblik.

 

Als je voor het eerst vanaf de rand van de Caldeira de Taburiente naar beneden kijkt, maakt dat indruk.

 

Macaroni met zoete salade bij een ondergaande zon. Én Vega Norte, natuurlijk.

 

Het lijkt wel vakantie!

 

Logo

Binnenkort moeten we de eerste (verkoop)factuur gaan opmaken voor ons bedrijf hier in spanje. Onze onderneming heet MATOS Servicios Turísticos SL. Dit bergje hieronder, de Matos, is de naamgever. Vanaf onze finca kijk je op het gedoofde vulkaantje uit. Over het kreupelhout hadden we het al eens gehad.

 

Zo’n eerste factuur vraagt om een ‘huisstijl’.  Die hebben we nog niet. Fijne materie voor een avondje knutselen met powerpoint. Met het uitzicht op het Cruz de Matos als inspiratiebron,  heeft Ruud  daar de onderstaande logo’s bij bedacht. Ik heb vervolgens lopen knutselen met kleuren, om er ‘zonsondergangslogo’s’ van te maken. Daarna heeft Ruud zich weer uitgeleefd op het register ‘kleurinstellingen voor gevorderden’.

 

Ruud stemt voor logo vijf. Teunis stemt voor logo twee. De aandeelhoudersvergadering is er nog niet uit; de stemmen staken. Het valt soms niet mee een SL te besturen.