Caminar

Vanaf onze finca is het een kleine vijfentwintig minuten lopen naar de supermarkt. Over de terugweg doe je slechts een kwartier, hooguit. Het verschil is een helling met een hoogteverschil van zo’n honderdvijftig meter.

Hieronder zie je de looproute. Ik nam de foto’s op de terugweg 🙂 .

 

Het zou mooi zijn als we zo’n mountainbike met motortje kunnen kopen. Je doet deze weg dan in minder dan vijf minuten. We zijn zeker van plan om net als in Nederland hier te gaan fietsen,  en niet voor elke korte stop buiten de deur de auto te pakken. Maar dan wel een fiets mét motortje bergop dan. Zodra we zeker weten dat alles goed gaat met de financiën rond de bouw van onze casa’s, staat zo’n fiets op nummer één van het resterende prioriteitenlijstje..

Keuzestress

Als je al heel lang ongeveer denkt te weten hoe je een nieuw huis zal gaan inrichten, als het eenmaal gebouwd is, slaat de schrik je om het hart als opeens de dag aanbreekt dat je daadwerkelijk in een winkel moet gaan kiezen welke materialen je zult gaan bestellen voor de bedekking van muren en vloeren.

De paniek slaat zelfs een beetje toe als het plaatje dat je al twee jaar in je hoofd hebt helemaal niet blijkt te passen, terwijl je nog maar een paar dagen hebt om je keuze te bepalen en ook nog allerlei andere dingen moet doen.

Zo verging het Ruud en mij dit weekend. Dus togen wij afgelopen maandag in onze caddy aan het einde van een NL werkdag, die níet aansluit bij Palmese openingstijden van winkels, naar Los Llanos en El Paso om vlak voor sluitingstijd nog bliksembezoeken te brengen aan Baño Barato en Frapper, de lokale hofleveranciers van vloertegels en dergelijke.

 

We hadden stukken van onze meubels meegenomen om die tegen onze keuzes van vorige week aan te houden. En daarmee viel alles wat naar grijs en antraciet riekt genadeloos door de mand. Past niet bij het roodachtige hout van de teakmeubels, die we nu eenmaal al in grote hoeveelheden hebben gekocht.. Nieuwe keuzes. Nieuwe kansen. Nieuwe keuzestress. En dat vlak voor sluitingstijd, met deze week geen gelegenheid meer voor nog zo’n sessie.

Zwaar gedeprimeerd kwamen we ver in de avond weer thuis. Heel veel gezien. In een razend tempo. Heel veel foto’s gemaakt. Heel veel afgekeurd. Geen idee, eigenlijk. En nou moesten we *** pas na negen uur ‘s avonds nog beginnen met koken ook! Het werd een chagrijnige maaltijd. Broodjes hamburger, dat dan weer wel 🙂

Pas laat op de avond, en in mijn geval in de zeer vroege ochtend, want ik was door alle drukte in het hoofd weer eens extreem vroeg wakker geworden, vielen de puzzelstukjes toch weer in elkaar. We hebben een vloertegel (stenen vloertegels met een onbewerkte houtlook). We hebben een keukenidee (ikea bobdyn met waarschijnlijk toch een houtkleurig blad). We hebben een badkamer-idee en we hebben een slaapkamer-idee. Wat wil je nog meer? We hebben zelfs buitentegels in het vizier! Nu maar hopen dat we begin volgende week dit alles nog steeds goede keuzes vinden.

Een impressie van onze ideeën voor de woonkamers:

 

Een impressie van onze ideeën voor de keukens, en dan met name de woonkeuken in de villa:

 

Een impressie van onze ideeën voor de badkamers:

 

Een impressie van onze ideeën voor de slaapkamers:

 

Intussen is het hier twee dagen redelijk slecht weer geweest. Niet warmer dan vijftien graden. Regenbuien. Maar maandagavond, bij het verlaten van Frapper in El Paso, stond de hemel boven de oceaan in brand. Vanuit de auto, op weg terug naar het Boeddhahuis, maakte ik onderstaande foto’s. Maar de werkelijkheid was echt duizend maal mooier dan mijn simpele iphone-lens kon vastleggen! Vloertegels zijn eigenlijk helemaal niet zo belangrijk… Of toch wel? Of toch niet? Of toch wel…?  Wel!

 

Het mooie van dit alles is dat onze keuzes flink goedkoper uitvallen dan de oorspronkelijk begrote bedragen in het projecto van de architect. We kunnen wel een meevaller gebruiken in deze onzekere tijden!

Windows 10

Tien vensters op de wereld. Dit zien we als we naar buiten kijken, op een mooie dag.

 

Volgend jaar rond deze tijd volgt een update. Denken we. De foto’s zijn overigens niet van vandaag, want vandaag is het wat somber buiten. Er wordt zelfs regen voorspeld…

Bueno, Bonito, Barato

We zijn druk op La Palma!  We hebben soms het gevoel dat er écht minder uren in een dag zitten hier. Ik ben druk met het werk voor mijn administratiekantoor. Ruud is druk met werk en vooral regelwerk op of rond de finca. Voor ons samen is er veel te doen op het vlak van de voorbereidingen van ons bouwproject.

We merken dat het op La Palma meestal veel meer tijd kost om dingen voor elkaar te krijgen dan in het Nederland het geval is. Afstanden zijn groter, of eigenlijk duurt het langer om afstanden te overbruggen. Administraties en vastleggingen kloppen vaak niet, waardoor je voortdurend heen en weer moet reizen over die langere afstanden om dingen geregeld te krijgen. Voor vrijwel elk wissewasje moet je negentien handtekeningen zetten, maar bijna nooit allemaal tegelijkertijd en zeker niet digitaal. Afspraken voor ontmoetingen worden nagekomen, maar het begrip ‘tijd’ is fluïde. Daar moet je mee leren omgaan. Een wereld van verschil. Geeft niks, maar het kost ons soms moeite om onze weg hierin te vinden en onze eigen strakke planning (controlfreaks als wij zijn) hierop aan te passen.

 

Met als motto Bueno (Goed), Bonito (Mooi) en Barato (Goedkoop) proberen we op dit moment keuzes te maken voor onze toekomstige casa’s en gereedschappen aan te schaffen die we nodig hebben voor het onderhoud van de boomgaard.

Ruud heeft eerder deze week een grasmaaier en een motorzaag gekocht. Hij is meteen fanatiek aan de slag gegaan om het hoge gras aan de noordzijde van onze finca kort te maken. De rest van de finca moet wachten tot eind apri/begin mei, anders moet je twee keer maaien, zo is ons verteld. Het maaien van de finca is werk voor een ruime week, zo schatten we in. Verderop in de tijd willen we nog een hakselaar kopen, waarmee we hout kunnen versnipperen. De grootste uitgaven qua gereedschappen hebben we dan wel gehad, denken we.

 

We ontvingen goed nieuws uit Los Llanos. Gisteren bezochten we daar  het waterkantoor. Bij dat kantoor kan je waterrechten kopen (voor ons niet weg gelegd, helaas) of huurcontracten voor waterrechten afsluiten. Het kantoor treedt op als makelaar. De eigenaar van onze vijf gehuurde waterrechten, wil deze rechten ook het volgende jaar weer aan ons verhuren, heeft hij laten weten, nadat de medewerkster van het kantoor hem op ons verzoek hierover belde. Dat is best een opluchting.

 

Onze waterrechten zijn vrij duur, omdat ons water van ‘laag’ komt en in Puntagorda eerst omhoog moet worden gepompt in een hoog gelegen spaarbekken, voordat het kan afdalen naar ons terrein. We hopen met hulp van het lokale waterkantoor in Puntagorda onze vijf rechten te kunnen ‘ruilen’ met iemand die zijn water op een lagere hoogte dan onze aanvoerlijn nodig heeft. In dat geval kan het kostbare omhoog pompen van ons water worden vermeden en zijn we goedkoper uit. Vorig jaar heeft het waterkantoor in Puntagorda dit ‘spontaan’ voor ons geregeld. Helaas zijn de documenten waarop deze ruil vast ligt op het moment zoek. Eén van de dingen waarmee Ruud druk is deze dagen… Maar het goede nieuws is dus: we hebben water voor het ‘seizoen’ 2019/2020.

 

In Los Llanos hebben Ruud en ik gisteren ook een kleurenkeuzesessie gedaan bij de Baño Barato, de plaatselijke leverancier van bouwbenodigdheden voor de inrichting van woningen. Eerst met ons 2, daarna met Oscar erbij, daarna weer met ons 2.  Dat kiezen van kleuren valt niet mee, en we twijfelen nog steeds een beetje. We zijn voorlopig op onderstaande kleuren uit gekomen. Antraciet voor de stenen vloertegels, zachte kleuren voor de tegels van keuken en badkamer.

 

Op dringend advies van Oscar kiezen we voor de kleursetting van onze deuren en kozijnen niet onze oorspronkelijk bedachte bronskleur, maar kiezen we voor zwart. Het geheel komt er dan ongeveer uit te zien als hieronder. Volgende week moeten we definitief onze keuze bepalen.

 

Inmiddels zijn de eerste bouwmaterialen op ons landje gearriveerd. Alle betrokkenen houden er rekening mee dat op 2 april onze bouwvergunning wordt afgegeven. We merken aan Oscar, de aannemer, en ook aan Manolo, de architect die de definitieve versie van het project moet opleveren, dat zij nu strak naar deze datum toewerken. Dat is een geruststellend gevoel. Dit zijn mannen die weten hoe de zaken gaan op het eiland.

 

We zijn druk op La Palma. Maar het is wel leuke drukte! Stapje voor stapje wordt onze plannenmakerij van de afgelopen jaren nu vertaald van  bits en bytes naar stenen en spullen. Het voelt allemaal nog steeds super!

Twee manden vol

Gisteren hadden we de afspraak met Oscar, de aannemer, om de definitieve locatie van onze casa’s rurales te bepalen. Oscar was wat te laat. We moesten ruim één uur en drie kwartier op hem wachten. Op zich konden we de tijd wel gebruiken, want er viel nog veel na te denken over de positie van zwembad en terassen bij het huisje op het lage terras. Maar een voetbalwedstrijd lang wachten en tijd overbruggen is toch wel lang. We besloten daarom een ‘oogstmoment’ in te bouwen en hebben onze eerste avocado’s geplukt. Eén mand vol. Onze volledige avocado-oogst van dit jaar. Levert een paar tientjes op.

 

Vanmiddag heeft Ruud er ook maar een mand sinaasappels bij geplukt. Zo’n mand levert ongeveer een zesde van de avocadoprijs op, als je tenminste een koper weet te vinden..

 

We kwamen er na de avocadopluk achter dat we een beginnersfout hebben gemaakt. Op de bovenste foto zie je hoe het WEL moet, dat plukken. Je moet het steeltje van de avocado AAN de avocado vast laten zitten. Op de onderste foto zie je hoe het NIET moet en wat wij WEL hebben gedaan: het steeltje van de avocado afgedrukt. Leek ons zo logisch, gaat namelijk vanzelf.

Zonder steeltje eraan wordt de avocado sneller rijp. Daardoor brengt zo’n avocado veel(?) minder op.

 

Na het plukken van de avocado’s was de voetbalwedstrijd nog steeds niet voorbij. We zijn gaan zitten op ons bankje voor de pajero. Daar maakte ik deze foto.

 

Morgen gaan we proberen onze eerste oogst te verkopen. Gewoon om uit te proberen hoe dat werkt. We hebben een adres in Los Llanos, waar we toch al moeten zijn voor een afspraak met… Oscar. En we hebben een adres in Puntagorda, waar men kleine hoeveelheden schijnt in te kopen. Dat adres moeten we misschien eerst maar uitproberen. Vamos a ver.

 

Met Oscar zijn we er overigens uitgekomen, gisteren. De posities van de huizen staan nu vast. Een sketchup model van de tweede casa is in de maak. We weten dat de ondergrond op het bovenste terras ‘gunstig’ is, waardoor de kosten van de fundering voor de villa en de casa op het hoge terras relatief laag zullen zijn. Over de casa op het lage terras was er ook goed nieuws: Volgens Oscar zijn er geen muren nodig om de terassen ter hoogte van het te bouwen huisje te stutten. De kans is echter vrij groot dat de ondergrond van dit terras minder gunstig is. De harde rotslaag bevindt zich hier waarschijnlijk dieper in de grond. Hierdoor gaan de kosten van de fundering van dit huisje hoger uitvallen. Plussen en minnen. Passen en meten. Wikken en wegen. We gaan zien wat het wordt in het totaalbedrag.

Morgen gaan we met Oscar in Los Llanos materialen uitzoeken voor de betegeling van vloeren, badkamer, keuken en terrassen.

Passen en Meten

Sinds eind vorige week zijn we flink druk geweest met passen en meten. Afgelopen donderdag hebben we samen met Oscar, onze aannemer,  de locaties van de beide vakantiehuizen uit gezet op het terrein, conform de tekeningen van de architect. Morgen (dinsdag) bepalen we de definitieve locaties, want we kunnen nog wat afwijken van het voorlopige ontwerp van Manolo.

 

Wat we eerder al hadden vastgesteld, kwam nu behoorlijk nadrukkelijk in beeld; hoe groot ons terrein ook mag zijn, het is toch een flink gepuzzel op de vierkante milimeter, nou vooruit: vierkante meter, om vast te stellen waar de huizen precies moeten worden gebouwd. De terassen zijn nét iets te smal om ‘lekker’ te kunnen bouwen. Het is best lastig om het perfecte uitzicht tot stand te brengen. En er zijn zichtlijnen vanuit de huizen boven ons kavel die doorbroken moeten worden.

 

Manolo, dat is de architect, had dit bedacht, maar dan zonder trap naar beneden. Die trap was mijn idee. Zo kan je voorkomen dat er een ingang rechts van het zwembad moet zijn. Daardoor is er meer privacy in het zwembad (want vlak bij die ingang staat ons betonnen schuurtje).

 

Na flink wat heen en weer gepraat tussen de beide administradores van de SL verdween bovenstaand ontwerp in de prullenmand. Te duur en een te omslachtige en onhandige entree. De trapversie maakte plaats voor onderstaande opzet. Min of meer conform de tekeningen van Manolo. Had-ie toch wel goed over nagedacht, vonden we uiteindelijk.

 

Toen wij dit ontwerp echter op zondagmiddag gingen uitzetten, zagen we meteen dat er in deze opzet iets helemaal over het hoofd is gezien door alle betrokkenen. Boven ons kavel staat op een paar honderd meter een geel vakantiehuis. Vanaf de veranda van dit huis zou je precies het zwembad in kijken en door het relief van de terreinen is daar helemaal niks aan te doen, tenzij je pal voor het zwembad een muur van een meter of twee neer zou zetten. Einde ontwerp. De enige oplossing om ‘inkijk van bovenaf’ te voorkomen is dat het te bouwen vakantiehuis wordt gepositioneerd tussen de huizen van de bovenbuurman en het te bouwen zwembad in. Maar dit past niet op onze terrassen!

Ruud en ik hebben nu dít bedacht. Het zwembad plaatsen we onder het huis, één terras lager, midden tussen de sinaasappelbomen. De trap is toch weer terug, maar er is óók een ingang op het terras bij de voordeur. We gaan morgen horen wat Oscar van dit idee vindt. Qua technische haalbaarheid en qua kosten.

 

 

De precieze locatie van het tweede huis, het huis dat we ‘beneden’ op het noordelijke onderste terras bedacht hebben, kost ons nog veel meer hoofdbrekens. Ruud en ik vonden het tot aan vandaag erg lastig om het samen eens te worden, en dat gebeurt niet zo vaak. Daarnaast stelde Oscar vast dat de tekeningen van Manolo niet correct zijn. Het huis, zoals Manolo het heeft ingetekend, ‘past’ niet in het terrein. Dat betekent waarschijnlijk: veel grond afgraven en muren bouwen, ofwel: kosten maken.

 

Inmiddels hebben we in deze hoek van de finca elke grasspriet in beeld, gemeten en in kaart gebracht. Sinds hedenavond is er echter witte rook. Ruud en Teunis zijn eruit waar het lage vakantiehuis moet komen. Morgen maar horen wat Oscar hiervan vindt. Dan pas modelletjes maken in sketchup. Wordt dus vervolgd.

 

Intussen is er nieuws uit de keuken. Afgelopen zondagmiddag heb ik  ‘op routine’ zomaar mijn tweede taart gebakken. Sinaasappeltaart! Het geheel ziet er nog steeds niet heel erg apetijtelijk uit, maar de taart smaakt erg lekker!

 

Als morgen blijkt dat Oscar onze plannen niet haalbaar vindt, of als blijkt dat er iemand bezwaar heeft gemaakt tegen onze bouwplannen (de publicatietermijn voor de vergunningsaanvraag liep vandaag af), ligt er in elk geval iets op de keukentafel om alle frustraties mee weg te eten..

Plaatje van de Dag (3)

Dit zien we als we vanuit onze badkamer in het Boeddhahuis het raam open zetten. De badkamer die we daadwerkelijk gebruiken, bedoel ik dan, want het huis heeft er drie…

 

We kijken uit op het dorp. Rond acht uur in de ochtend komt de zon op, over de toppen van de berg, waar Puntagorda tegenaan ligt geplakt. Op de foto ligt het dorp te baden in het eerste licht van de zon. Met recht een ‘plaatje van de dag’ toch?

Nancy

Dit is Nancy…

 

Nancy is onze fincakip. Sinds onze aankomst al, scharrelt ze in haar eentje rond tussen de fruitbomen. Nu heeft ze een naam en hoort ze er een beetje bij. Wij denken dat Nancy gevlucht is. Weg van het terrein van onze Duitse buurman, die ongeveer zeven honderd meter verderop langs de Camino de Capilla woont, althans met de achterdeur van zijn complex. Wij hebben onze buurman nog nooit gezien. Dat kan ook bijna niet, want hij heeft een enorm hekwerk rondom zijn huis neer gezet. Zo’n hek van het formaat dat ze ooit hebben weg gehaald uit het centrum van Berlijn. Dan denk je als nieuwkomer niet meteen van ‘kom laten we eens kennis maken’.

 

Achter dat hek lopen meer Nancy’s rond,  hebben we gezien. Wij denken dat Nancy geen groepsdier is en is vertrokken vanwege groepsdruk. Daar hebben wij sympathie voor. Ze scharrelt nu rond in haar eentje, dapper en vrij.  Ruud en ik hebben besloten dat Nancy mag blijven, als ze dat wil en als ze zich zelf in leven kan houden. Ze krijgt asiel. Als ze het nog een paar weken volhoudt zoals ze nu doet, gaan we kippenvoer kopen, en hoort ze er écht bij.

Rainmaker

Een keerzijde aan het meestal prachtige weer hier op La Palma is dat je voortdurend aan het sproeien en aan het beregenen bent, om tuin en gewassen groen te houden. De bomen op onze finca krijgen momenteel 1x per week water. Zes terrassen worden elk ongeveer twintig minuten beregend. Dat is een taak voor Ruud.

 

Bij elke ‘beregening’ moet Ruud een soort van regendans dansen. Hij jumpt van irrigatiebuis naar irrigatiebuis om lekken te dichten, verstoppingen in de sproeikoppen te verhelpen en om er voor te zorgen dat ook de sproeikoppen aan het eind van een hoofdbuis, nog met voldoende druk het water richting bomen spuiten. Kletsnat wordt hij ervan, maar hij schijnt er wel plezier in te hebben.

 

Wat nog wel een dingetje is: er staat een ongelooflijke druk op het leidingensysteem, zodra je de hoofdkraan open draait. Dit moet dan ook met beleid gebeuren, beetje voor beetje, tandje voor tandje. Het water dat door de leidingen loopt, maakt een hels kabaal en we zijn als de dood dat het hele zaakje een keer uit elkaar springt. Nu functioneert het systeem al jaren op deze manier, dus met dat gevaar zal het wel los lopen. Toch moet hierin iets veranderen. Werk aan de winkel voor, alweer, Ruud. Maar hier zal hij wat hulp bij nodig hebben…

 

Intussen loopt de hebbenwewelgenoegwaterditjaarstress weer langzaam op. Er is op La Palma dit jaar erg weinig regen gevallen. De waterresevoirs zitten weliswaar op dit moment nog barstensvol. Hieronder zie je een reservoir langs de Camino de Pinto, op nog geen honderd meter van ons terrein.

 

Maar dat blijft niet zo. Mensen die wij spreken, maken zich er zorgen over. Nou maken de mensen op La Palma zich altijd zorgen over het water, en meestal blijkt alles uiteindelijk best mee te vallen. We wachten het af. Vamos a ver.

In  elk geval moet Ruud (alweer Ruud, maar ja, hij  ‘doet’ nou eenmaal voorlopig de finca in onze taakverdeling) gaan proberen om weer waterrechten (huurrechten) te regelen voor het komende jaar. Onze huidige rechten lopen in mei af en ons is dringend aangeraden om nu al naar de opvolgers uit te kijken. Wordt vast vervolgd.

3560 KVG

Hij is er! De Volkswagen Caddy, waarop we zo lang met smart hebben gewacht. Hij heet 3560 KVG, wat staat voor ‘Komt Vast Gauw’. Sinds gisteravond staat hij inderdaad op de oprit van het Boeddhahuis en mogen we de auto vijf jaar lang ‘onze auto’ noemen, zo lang we de maandelijkse leasetermijnen maar blijven betalen.

 

Gisterenavond rond een uur of half 7 kreeg ik een whatsapp-bericht van Javier, de bankman van de Caixabank in Tazacorte, dat hij nú bij de Volkswagendealer in Los Llanos stond om ons via whatsapp een foto te kunnen sturen van de auto die eindelijk voor ons beschikbaar was, dus mét een matricula, een nummerplaat. Ruud was toen al onderweg om de auto op te halen, maar ze hebben elkaar net mis gelopen. Wel een leuk gebaar van de man.

 

Nu de auto er is, kunnen we aan de slag met een aantal doe-dingen die maar bleven liggen bij gebrek aan transportmogelijkheden. Er kunnen wat apparaten worden gekocht, die nodig zijn voor het onderhoud van de boomgaard op de finca. Mogelijk kan er wat fruit worden afgevoerd, zodat er ook nog wat geld binnenkomt hier in Spanje, naast alles dat er verdwijnt. In dat geval moeten we dat fruit eerst nog wel even plukken, natuurlijk. Sinaasappels genoeg en zelfs wat avocado’s. We moeten nog even zien of het lukt om  dit jaar al fruit te verkopen. Het is immers flink zoeken en uitzoeken hoe alles werkt, hier. Bovendien, twijfelen we of de kwaliteit van de vruchten wel goed genoeg is voor de verkoop. Ook daarin hebben we nog flink wat te leren.

 

Met de komst van de caddy zijn we officieel ‘volledig geïnstalleerd’ en is alles geregeld dat we voor het komend jaar nodig hebben om hier ons dagelijkse leven te kunnen slijten.

 

Deze foto ging vanochtend terug naar Javier, per whatsapp, als bedankje voor al zijn inzet en geploeter en hulp rond het autogebeuren in de afgelopen weken. Zien wij hier een ‘blije bestuurder’?

Het leukste van alles: eindelijk mag ondergetekende ook rondrijden in een auto op La Palma! Met de huurauto’s zat dat er steeds niet in. Arriba, arriba! Andale, andale!