Groene Vingers (2)

Afgelopen maandag hebben we in Tinizara inkopen gedaan. Tinizara is een vlekje langs de LP1, op ongeveer tien minuten rijden ten zuiden van Puntagorda. We kochten tien zakjes met zaden voor tien soorten keukenkruiden of keukengroenten. Zakjes uit Italië. Dinsdag heb ik alle zaden uitgezet in de twee plantenbakken. Nu maar afwachten wat er het eerst opkomt, de kruiden of het onkruid.

 

Het is wel een groot verschil met Nederland, hoor. De aarde in de bakken voelt nu al lekker warm aan. Heel anders dan de koude grond in het voorjaar in een Nederlandse tuin. Als al het zaaigoed op mocht komen zijn de twee bakken te klein, denk ik. Ik zal dan de plantjes moeten gaan uitzetten op de grond. Eerst maar eens afwachten of het zo ver gaat komen.

 

In het betonnen schuurtje van de finca hebben we zo’n dertig grote plastic potten aangetroffen, waarin waarschijnlijk ooit beginnende fruitbomen zijn getransporteerd naar het terrein. Samen met de meer dan honderd plastic kweekbakjes die op dit moment in de container in één van de havens van Tenerife liggen te wachten, genoeg capaciteit om verderop in maart te beginnen aan het grote ‘opkweekproject’.

Het is echt fijn om in februari al in de tuin te kunnen werken! Hoewel ik niet teveel werk tegelijk op mijn hals wil halen, omdat ik overdag al druk genoeg ben met het gewone werk, smaakt dit experiment naar meer. Ideeën genoeg en ruimte genoeg. Er is niks fijner om na een dag achter de laptop aan het einde van de middag een uurtje de tuin in te duiken en een beetje te prutsen onder de zon.

Plaatje van de Dag (2)

Niks te vertellen, vandaag. Maar foto’s genoeg. Mooi hè, La Palma? Deze foto maakte ik vorige week donderdag, tijdens onze wandeling door de dennenbossen en wijnvelden boven Puntagorda, waarover ik eerder schreef.

 

Als je dit blog leest vanachter een laptop, moet je de foto eens maximaal uitvergroten. Dan krijg je pas echt een idee hoe mooi het hier is.

Groene Vingers

In één van de verre hoeken van de grote tuin rond het Boeddhahuis, hebben vorige huurders een begin gemaakt met het aanleggen van een kruidentuin en een moestuin. De vorige huurders waren koks, afkomstig uit Cuba en België. We hebben er anderhalf jaar geleden op facebook over gelezen. We hadden op dat moment nog geen idee dat we dit huis zouden gaan huren. De koks runden in het Boeddhahuis (zonder vergunningen en zonder toestemming van de eigenaresse, zo is ons verteld) een bed & breakfast, waar je op bestelling ook kon aanschuiven bij de avondmaaltijd. Voor het samenstellen van die avondmaaltijd was de moestuin bedoeld. Er werd goed gekookt en er kon behoorlijk lekker worden gegeten in dit huis, zo hebben we kunnen achterhalen. Maar dat was toen…

De tuin bestaat uit twee van houten pallets gemaakte bakken op armhoogte en een stuk kale grond van ongeveer twintig bij tien meter. Ik heb niet de indruk dat de tuin een heel groot succes is geweest. Maar dat weet ik niet zeker. Als ik het goed heb begrepen zijn de mannen destijds voortijdig en vrij overhaast vertrokken. Ze hebben de eigenaresse van het Boeddahuis achter gelaten met een flink trauma. Het precieze hoe en wat van dat trauma blijft voor ons echter een groot mysterie.

Zo zagen de bakken er afgelopen zaterdagmiddag rond 15:00u uit.

 

Om 15:30u zagen de bakken er zó uit.

 

Ik wil gaan proberen om van de moestuin een soort van kwekerij te maken. Het plan is om stekken van planten en struiken die we mooi vinden te verzamelen en op dit stuk grond op te kweken. Als dit allemaal lukt, hebben we aan het eind van het jaar het nodige groen bij elkaar verzameld en kunnen we op een goedkope manier de tuinen rond onze casa’s vullen met eigen kweek. Als het groene-vingers-plan toch niet zo’n succes blijkt te zijn, heb ik het in elk geval geprobeerd.

 

Om een beetje gevoel voor alles te krijgen en ook om niet te hard van stapel te lopen, zal ik deze week een bescheiden beginnetje gaan maken en wat zaden van tuinkruiden gaan kopen. Ik wil één van de bakken gaan gebruiken als tuinkruidenbak. Erg leuk, en een kruidentuin heb ik altijd al willen hebben.

Men zegt dat alles dat je hier op La Palma in de grond stopt, groeit als kool, mits je maar voldoende water blijft geven. We gaan kijken of dit inderdaad het geval is.

Stemadvies

Goed nieuws voor ons bouwproject. Vicente Rodriguez Lorenzo heet de man hieronder. Hij is namens de PSOE (zo’n beetje de PvdA van Spanje)   burgemeester van Puntagorda. Zoals je op de foto kunt zien, is hij een krachtig bestuurder. En hij stelt zich herkiesbaar als burgemeester van het dorp voor de komende verkiezingen van de gemeenteraad. We lazen het in El Apuron.

 

Vicente is al sinds 2001 burgemeester hier in Puntagorda, schrijft El Apuron. En hij heeft het goed gedaan, aldus de krant. Sinds zijn aantreden gaat het goed met Puntagorda, zo schrijft men. Het aantal geitenboerderijen is flink gegroeid en ook het toerisme ontwikkelde zich gestaag tijdens zijn ambtstermijnen. Aangezien de PSOE hier in Puntagorda sinds jaar en dag een flinke absolute meerderheid behaalt bij verkiezingen voor de gemeenteraad, is zijn herverkiezing in mei waarschijnlijk verzekerd. In Spanje wordt de burgemeester door de gemeenteraad gekozen. Hieronder zie je het gemeentehuis van het dorp.

 

Waarom dit alles goed nieuws is voor ons bouwproject? Welnu. Wij verwachten eind maart eindelijk onze bouwvergunningen vanuit het Cabildo (de eilandregering) te ontvangen. Maar dat kan natuurlijk ook nog wat later worden, we zijn immers op La Palma en we hebben er geen benul van over hoe dat vergunningentrjact nu eigenlijk precies verloopt, ook al doen we soms alsof. Zodra we de vergunning binnen hebben, moet de gemeente nog een laatste ‘licencia de obras’ afgeven en kunnen we gaan bouwen. Die laatste gemeentelijke vergunning is slechts een formaliteit en zou binnen een week geregeld moeten zijn. Maar. Een maand voor de datum van gemeenteraadsverkiezingen, en die zijn op 26 mei, wordt de burgemeester ‘demissionair’ (zouden we in Nederland zeggen). Hij mag geen beslissingen meer nemen en kan dus ook geen bouwvergunningen afgeven. Als er dan ook nog eens een nieuwe burgemeester zou komen, moet deze persoon zich ná de verkiezingen eerst een tijd lang inwerken en ben je in totaal al snel zo’n drie maanden verder. Dan is het al ver in de zomer, en begint de bouwvak. Dit spookscenario zou zich voordoen als de vergunning toch nog een maandje later afkomt dan we verwachten.

 

 

Nu Vicente (waarschijnlijk) aanblijft als burgemeester is dit meest verschrikkelijke scenario van tafel. Stemt daarom allen lijst 1,  PSOE! Hierboven laat ik een kaartje zien van de coalities in de diverse gemeenteraden van La Palma, na de vorige verkiezingen van 2015.   Bron: eldiario.es

Sproeien

Sinds gisteren moeten we zelf voor onze boomgaard zorgen. We kregen aan het eind van de ochtend de ‘officiële overdracht’ van Kakien.  Vooral Ruud zal zich met de boomgaard bezig gaan houden. Kakien heeft beloofd om ons nog wel met raad en daad bij te staan en bijvoorbeeld te leren hoe we bomen moeten snoeien en wanneer er welke mest moet worden gegeven. Als we gif moeten spuiten (willen we alleen doen als het echt niet anders kan), zullen we moeten vragen of Kakien dit wil blijven doen, want voor het kopen en gebruiken van landbouwgif gelden hier allerlei regels op het gebied van te volgen cursussen en vergunningen. We weten op dit moment nog niet eens wanneer de avocado’s precies rijp zijn, dus we zullen het komend jaar veel moeten bijleren.  Alle advies hierin is voor ons welkom.

 

Gisteravond gingen we dan voor het eerst de bomen water geven. Ons irrigatiesysteem valt van ellende uit elkaar. We kunnen het systeem echter pas gaan vervangen als de grondwerkzaamheden voor de bouw van onze casa’s zijn afgerond. Dat gaat nog wel even duren. We zullen ons tot dat moment moeten behelpen met wat er is. Dat betekent dat je begint met repareren, zodra je de kraan open draait.

 

Er staat nu ongelooflijk veel druk op het leidingenstelsel, zodra de hoofdkraan open gaat. Ruud voelt zich er niet heel erg senang bij. Voor je het weet knapt de hele zaak uit elkaar. Hier willen we dus op korte termijn al wel wat aanpassingen in gaan bewerkstelligen.

 

Onze citroenboom zit barstensvol citroenen. Zo groot zijn ze dat het bijna knollen in plaats van citroenen zijn. Eigenlijk moeten we ze plukken, maar we hebben geen idee wat we met al die citroenen moeten. Veel thaise salade maken, want dat is het enige gerecht dat ik ken waar we citroensap voor gebruiken. Ruud stemt overigens meteen vóór.  Voorlopig blijven ze nog maar even hangen als ‘decoratie’.

Over twee maanden speelt dit probleem in het groot met onze sinaasappels. Volgens Kakien en Antonio, de vorige eigenaar van het kavel, die gisteren even kwam kijken, kunnen we de grote sinaasappels verkopen voor ongeveer 50ct de kilo. Dat zou voor ons een mooi meevallertje zijn. Niet rendabel als je kosten en arbeidstijd aan de opbrengst relateert,  maar onze pluktijd is ‘gratis’ en we gaan flink wat kilo’s grote naranjas aan de bomen krijgen.  We moeten nog maar even zien. Steeds als iemand beweert dat je de sinaasappels voor een klein prijsje nog wel kunt verkopen, zeggen ze er nooit bij wíe dan de koper zal zijn.  Uitzoekwerk voor Ruud…

 

Hierboven zie je het onderste terras aan de noordkant. Ergens aan het einde van dit terras gaan we onze ‘lage’ casa rural neerzetten. We weten nog steeds niet precies op welke plek van het terras we het huisje het best kunnen plaatsen. Het huisje komt in elk geval erg beschut te liggen, midden tussen de dennebomen en sinaasappelbomen. Het gebrek aan uitzicht over de oceaan, compenseren we door voor dit huisje ‘hoger op’ een apart zonneterras aan te leggen, mét uitzicht.

 

Na het sproeien moeten we met de auto terug naar het Boeddhahuis. Als het moet is Fenna een bijzonder slimme hond; zo ongeveer tien minuten vóórdat het zover is, begrijpt ze wat er op het programma staat en zoekt ze een plekje om zich stilletjes terug te trekken, opdat ze het programma kan ontlopen. Maar na meer dan negen jaren zijn we behoorlijk op elkaar ingespeeld, dus begin ik Fenna al ongeveer tien minuten voor vertrek te zoeken. Altijd als ik haar gevonden heb, geeft ze haar verzet op en gaat ze gedwee maar met frisse tegenzin mee naar het door haar zo verfoeide vervoermiddel. Fenna hááát auto’s.

Verjaardagsfeest #49

Donderdag was Ruud jarig. Als één van ons jarig is, hebben we als het even kan beiden een vrije dag, die we zonder verjaardagsgasten met ons 2 doorbrengen. Zo ging het ook afgelopen donderdag.

 

Het was mooi weer, hooguit een beetje koud. We besloten om samen met de honden de boswandeling naar Las Briëstas te maken. Boven Puntagorda ligt op zo’n 1.300 meter hoogte een gebied vol dennenbossen en wijnvelden. Het is er erg mooi en door de wijnvelden is dit van alle wandelingen die we op het eiland kennen één van de wandelingen die  het meest varieert met de seizoenen. In februari zijn de wijnvelden nog helemaal kaal. Dat heeft zijn eigen schoonheid, vind ik.

 

Het was op deze hoogte maar net twaalf graden. Maar de zon scheen en het was windstil. Ideaal wandelweer. De amandelbomen waren uitgebloeid maar de meeste bloemen moeten op deze hoogte nog uitkomen. Vanaf half maart en in de maanden april en mei is het hier echt prachtig. De honden genoten en maakten een voettocht over de hellingen die ongeveer vier keer zo lang was als de wandeling die Ruud en ik maakten. Aan het eind waren ze flink moe. De rest van de dag hadden we geen kind meer aan ze.

 

We hadden een mooie ochtend op deze manier. De middag brachten we deels door in Los Llanos, alwaar we de Lidl hebben verkend. We worden geacht om bij de Lidl eens in de paar weken onze voorraden aan te vullen. En inderdaad: het wasmiddel is er erg goedkoop en ze hebben er goede hamburgers. En vooral ook: colasnoepjes en drop!

Deze foto maakte ik na afloop van de wandeling, op de terugweg naar Puntagorda. Met de telefoon, door de voorruit van de auto.

 

Het VerjaardagsFeest sloten we af bij Flor de Lotus, onze megafavoriete Pizzeria in het dorp. Gelukkig was de pizzaman open, want dat is niet altijd vanzelfsprekend. Pizza Cuatro Quesos. Pizza Espinacas. Fles Traviesa Blanco. Fles Agua sin gaz. Altijd hetzelfde. Altijd lekker. Altijd gezellig!

 

Het allerleukste van deze dag was, dat we nu sinds tien dagen weer terug op La Palma zijn. Normaliter zouden we op de elfde dag weer naar huis moeten. Nu zíjn we thuis! Helemaal tevreden hierover liepen we onder een heldere sterrenhemel terug naar het Boeddhahuis.

Berichtje voor Michel: Ruud en ik hebben gisteren bedacht dat we in dit gebied een mountainbiketocht gaan uitdenken. Voor in maart of voor later dit jaar. Mét motortje, denk ik…

Maatregelen

Sinds afgelopen maandag is ons gewone leven hier begonnen op La Palma. Een belangrijk onderdeel van dat gewone leven is dat ik een groot deel van mijn dagen moet slijten achter een laptop. Mijn laptop = mijn kantoor.

Het werd maar niet echt lekker warm deze week in Puntagorda. De temperatuur bleef steken op maximaal een graad of zeventien. Dat is een prima temperatuur voor februari,  natuurlijk. Maar. Het Boeddhahuis heeft geen enkele verwarming. Daar kan je je tegen kleden met truien aan enzo. Dat doen we ook en is verder geen enkel probleem. Maar na een tijdje wordt het toch verrektes koud in de vingers, als je de hele dag stil zit achter een laptop.

 

Vanochtend was het voor de zoveelste dag op rij weer raak en merkte ik dat ik met winterhanden aan het werken was. Ik was het zat. Vanaf vandaag werk ik met handschoenen aan. Vingers er uit geknipt.

Het werkt! Op twee fronten. Geen koude handen meer als het koud is. En. Sinds vanmiddag (ik tik dit halverwege  de middag) is het eindelijk weer aangenaam warm buiten, en dus ook binnen in huis. Had ik eerder moeten doen, die handschoenen. Ze zijn nu weer uit.

 

Gisteren was Ruud jarig. Vandaag was er post! Dank je wel voor de leuke kaart, ma! Vooral namens Ruud.

 

Plaatje van de dag

Niks te vertellen, vandaag. Maar foto’s genoeg. Mooi hè, La Palma? Deze foto maakte ik in de buurt van Puntagorda, ergens in november vorig jaar. Het gras was net weer groen van de eerste regens.

 

Als je dit blog leest vanachter een laptop, moet je de foto eens maximaal  uitvergroten. Dan krijg je pas echt een idee hoe mooi het hier is.

Rituelen

Nu we helemaal ontworteld zijn en los gezongen zijn van het leven dat we kenden, zijn Ruud en ik naarstig op zoek naar een nieuw ritme in ons dagelijkse leven. Dat valt nog niet mee, moet ik zeggen. Voortdurend kloppen er dingen niet. Heel lastig voor ons, structopaten. We zijn op zoek naar vastigheid. We zijn op zoek naar nieuwe rituelen.

Heel langzaam beginnen zich echter in de namiddag en vroege avond de contouren van iets dat op een patroon lijkt te ontwikkelen. Ik probeer rond 17:00u te stoppen met werken. Dan doe ik boodschappen in het dorp, te voet. We koken. We eten. We gaan met de honden per auto naar onze finca, waar we beginnen aan een zonsondergangwandeling. Iets na zeven uur gaat de zon onder. Daarna hebben we nog een klein half uur om te kunnen wandelen in de schemering.

Onderstaande foto’s maakte ik afgelopen zondag. We liepen vanuit onze boomgaard naar een veldje dat een paar honderd meter verderop ligt. Daar zaten we in het droge gras en keken we naar een prachtige zonsondergang. Februari! Het leek wel zomer.

 

Na afloop van de wandeling plukken we de sinaasappels die we nodig hebben voor de sinaasappelsap bij het ontbijt van de volgende dag. Bij terugkomst in het Boeddhahuis doen we een kop koffie bij ‘Henk’ op de veranda voor het huis. Met uitzicht op de lichtjes van het dorp.

 

Dat er nog maar vele van deze zonsondergangwandelingen mogen volgen!

 

Te Voet

Vanaf het Boeddhahuis is het een klein kwartiertje lopen naar onze finca. Ik zal in elf foto’s de looproute laten zien, zodat je een indruk krijgt van ons pad naar de sinaasappels.

Het Boeddhahuis staat aan het eind van een doodlopend straatje. Dit straatje gaat over in een onverhard pad, ter hoogte van ‘ons’ tuinhek. Het begin van het onverharde pad zie je op de eerste foto.

 

Het wandelpad volgt de rand van de Barranco San Mauro en gaat geleidelijk naar beneden. Op de eerste paar honderd meter vanaf het Boeddhahuis is het weggetje geëgaliseerd. Het geëgaliseerde pad komt uit  op een grasveld en een kleine, oude en verwaarloosde boomgaard van amandelbomen. Voorbij het grasveld wordt het een rotspad.

 

Als de oude kerk van San Mauro in zicht komt, eindigt het rotspad en volgen we een zandpad dat dwars door de aardappelvelden en pas aangeplante avocadovelden voert. Avocado’s zijn hip en ‘duurzaam’ op het moment, dus op het eiland worden overal avocadovelden ingeplant. De vruchten leveren een goede prijs op. We doen maar elf foto’s vandaag, dus ik kan niet alles laten zien..

 

 

Via de aardappels komen we aan bij onze ‘eigen’ Barranco de Ánimas. Onze boomgaard grenst aan deze kloof en een deel van ons terrein ligt ín deze kloof. De barranco doorkruisen we via een rotsig pad dat bezaaid ligt met dennenappels en dennennaalden.

 

Als we de Barranco de Ánimas zijn overgestoken, komen we uit op het asfalt van de Camino de Pinto.

 

 

Op de laatste foto zie je onze sinaasappelboomgaard links van de weg liggen. Je ziet het witte schuurtje dat in de loop van dit jaar moet worden uitgebouwd tot het grote huis op ons kavel, de villa.

We bereiken onze finca via deze weg, ‘onderlangs’, dus niet vanuit het dorp maar vanaf de oceaankant. Geweldig om hier te lopen! Deze foto’s zijn van vorige week dinsdag, onze eerste dag hier op het eiland. We werden erg blij van deze wandeling.