Anton Corbijn

Het was druk op het werk voor Ruud en mij, deze week. Daarom was het wat stil hier op het blog, qua nieuwe berichten dan. Het ontbrak ons aan tijd. Zoals zo vaak. We hebben nog steeds de illusie dat als we ‘straks’ op La Palma wonen, dat alles dan anders is. Dat er dan tijd genoeg is, voor alles wat we de moeite waard vinden. We gaan het zien. In elk geval wel 1 van onze doelen op het eiland.

Vorige week zondag hebben we Anton Corbijn ingevlogen om een groepsfoto te maken van onze roedel. Hieronder zie je het resultaat. De foto is genomen op een zandpad ergens tussen Almelo en Zenderen, vlakbij ons huis.

 

Het gaat goed met onze nieuwe aanwinsten. Auke en Sanne zijn vrolijke, blije en erg aanhankelijke hondjes. Sanne blijkt enorm gehoorzaam te zijn. Dat was ze als kleine pup bepaald niet, zacht uitgedrukt. Auke heeft soms een ‘strakke’ hand nodig. Ook dat is juist tegengesteld aan hoe hij als pup bij ons binnen kwam. Sanne is een slim hondje in alles wat ze doet. Het IQ van Auke ligt wat lager. Dat compenseert hij dan weer met tomeloze energie, zijn enthousiasme en de kracht in zijn lichaam.

Sanne lijkt qua afmetingen meer richting stabij dan richting munsterlander te gaan en lijkt hierin op haar moeder. Auke is nog altijd op weg een reuze-munsterlander te worden; zit nu op 21,5kg terwijl hij nog maar zes maanden oud is. In afmetingen lijkt hij als twee druppels water op zijn vader. De tekening van zijn vacht is echter veel mooier, want minder zwart. Door zijn atletische lichaam en soepele tred doet Auke mij soms erg aan Beike denken.

We missen Beike nog steeds. Het gekke is: sinds er twee nieuwe leuke honden in ons leven zijn bij gekomen, gaan we onze superhond steeds meer missen. Vooral in het geheugen van Ruud nemen de herinneringen aan de goede eigenschappen van Beike soms buitengewone proporties aan, wat ik dan wel grappig vind. Ik noem haar dan De Heilige Beike. Over St. Beike niets dan goeds.  We missen Beike nog steeds.

 

Espero

Het gaat best goed met de lessen Spaans. Espero, Esperas, Espera, Esperamos, Esperais, Esperan. Alles in de tegenwoordige tijd. We wachten. En we Hopen. Geweldige taal, dat Spaans, waarin de woorden ‘wachten’ en ‘hopen’ synoniemen van elkaar zijn: Esperar.

 

Hierboven zie je ons weer wachten. We kijken er wat chagrijnig bij, zoals je ziet. We wachten op het voor onze planning o zo belangrijke eerste ontwerp van de architect met bijbehorende kostenprognose. We wachten op de verkoop van ons huis in NL. We wachten op iemand uit Puntagorda of omstreken, die ons een waterrecht wil verkopen of verhuren. Want dat blijkt in de praktijk toch nog wel een probleem te zijn, maar daarover een andere keer meer. We wachten tot dat we zover zijn dat we ‘voor het echie’ naar La Palma kunnen vertrekken.

 

En we hopen. We hopen dat het er dit jaar nog van komt. Ergens in het late najaar. We zijn er erg aan toe!  Begin mei weten we meer, denk ik. Dan pas. Afwachten dus.

Nachtfotografie 3: de maan

Dit is het derde van drie berichtjes over het fotograferen van de sterrenhemel op La Palma. Hieronder staan enkele ‘sfeerkiekjes’ van de maan en het maanlicht. De maan is op La Palma soms zo helder dat je bij het licht ervan buiten een boek kunt lezen.

De eerste foto heb ik in mei 2017 rond middernacht genomen vanaf wat toen nog-net-niet-onze finca was. De foto is uit de hand genomen met een Sony RX100, in de automatische stand. Blijkbaar heeft de camera gekozen voor ISO 25600 (wat ook wel te zien is aan de ruisonderdrukking die is toegepast) en een belichtingstijd van 1/4 seconde. De maan staat onder het sterrenbeeld Tweelingen en de twee heldere sterren bovenaan zijn Castor en Pollux. Ondanks de artefacten door de ruisonderdrukking vind ik het een mooi sfeerplaatje. Ooit kunnen we dit schouwspel vanuit ons slaapkamerraam zien 🙂

 

De tweede foto is in augustus 2014 vlak voor ‘maansopkomst’ genomen. De maan bevindt zich nog achter de bergen maar het schijnsel was al goed te zien. Op de voorgrond zie je het ‘huisje’ waar we verbleven, Villa Botanico. De foto is uit de hand genomen met een Sony RX100 in  de automatische stand (ISO 16000, belichtingstijd 1/4 seconde).

 

Foto 3 en 4 zijn in augustus 2014 vlak na elkaar genomen. Op foto 3 zie je mooi hoe het maanlicht wordt weerkaatst door de bladeren van palmbomen en een bloeiende agave. Op de achtergrond zie je trouwens het sterrenbeeld Schorpioen dat in La Palma veel beter te zien is dan in Nederland. Voor foto 4 stond ik net even verderop en heb ik de maan gefotografeerd terwijl hij achter de agave stond. Beide foto’s zijn uit de hand genomen met een Sony RX100 in de automatische stand (ISO 12800 voor de eerste en ISO 8000 voor de tweede; beiden zijn 1/4 seconde belicht).

 

Foto 5 van een bijna-volle maan heb ik een dag later, ook in augustus 2014 dus, genomen. De RX100 koos voor ISO 125 en een belichtingstijd van 1/125 seconde. Als je de foto op ware grootte bekijkt zie je verrassend veel detail op het maanoppervlak.

 

De laatste foto is weer een mooi sfeerplaatje van de maan boven de oceaan. Deze heb ik in september 2010 genomen met een Canon EOS450D met Sigma 18-200mm objectief. De heldere ster rechts naast de maan is de planeet Venus, en die wat verderop vlak boven de horizon is de planeet Mars. Een mooie samenstand dus. Ik heb de camera vastgezet met een paar boeken op een tuintafeltje en handmatig scherpgesteld op oneindig. De gevoeligheid heb ik ingesteld op 400 ISO en vervolgens heb ik 60 seconden handmatig belicht, zonder ontspanner dus. Door de lange belichtingstijd en het draaien van de hemel is er wel wat bewegingsonscherpte ontstaan .

Nachtfotografie 2: sterrenhopen en nevels

Dit is het tweede van drie berichtjes over het fotograferen van de sterrenhemel op La Palma

Hieronder staan drie fotoseries, ditmaal van een sterrenhoop (de Pleiaden, eerste serie), een gasnevel (de Orionnevel, tweede serie) en een melkwegstelsel (de Andromedanevel, derde serie). Ik heb voor deze drie gekozen omdat ze allemaal met het blote oog te zien zijn. Je hebt dus geen speciale apparatuur nodig om er een foto van te maken.

De drie grote foto’s heb ik zelf op La Palma gemaakt. De kleine foto’s rechtsboven zijn  uitsnedes om het onderwerp waarom het gaat beter te laten zien. De kleine foto’s rechtsonder zijn foto’s gemaakt met professionele middelen (bovenste en middelste: Hubble telescoop; onderste: Digitized Sky Survey). Verschil moet er tenslotte zijn 😉

 

De eerste foto heb ik in mei 2015 gemaakt met een compactcamera (Sony RX100) zonder statief, ontspanner of wat dan ook. Met de camera ingesteld op 6400 ISO heb ik de foto 5 seconden belicht, uit de hand. De foto laat het sterrenbeeld Stier zien met de Pleiaden en, toevallig op dat moment vlak in de buurt, de planeet Venus. Beiden zijn met een rood vierkant aangegeven. De Pleiaden zijn een groep hete, jonge sterren, op een afstand van 444 lichtjaar en ongeveer 100 miljoen jaar geleden ontstaan. De Hubble-foto rechtsonder laat goed de restanten van de nevel zien waaruit de Pleiaden zijn ontstaan. Sterren als deze gaan niet lang mee en zullen hun leven eindigen als supernova’s.

 

De tweede foto heb ik in januari 2017 gemaakt, ook met de RX100 en 6400 ISO en uit de hand, maar nu 3 seconden belicht.  Je ziet het sterrenbeeld Orion (jager) met daarin de Orionnevel, een groot complex van gaswolken die worden opgelicht door jonge sterren die er pas in zijn ontstaan. Het geheel bevindt zich in een andere spiraalarm van ons melkwegstelsel, op een afstand van ongeveer 1340 lichtjaar. In de Orionnevel ontstaan op dit moment nog steeds nieuwe sterren.

 

Tot slot deze foto. Die heb ik in september 2010 gemaakt met een Canon EOS450D plus Sigma 18-200mm objectief. Ik heb de camera een paar boeken provisorisch vastgelegd op een tuintafeltje en vervolgens met de hand 20 seconden belicht (1600 ISO). Je kunt goed zien dat het niet helemaal helder was. Op de foto zie je onder andere de sterrenbeelden Cassiopeia en Andromeda. Met een rood vierkant heb ik het onderwerp aangegeven waarom het me ging: de Andromedanevel. Dit is een melkwegstelsel zoals het onze, op ongeveer 2,5 miljoen lichtjaar afstand. In Nederland moet goed weten waar de Andromedanevel te vinden is en moet je er een beetje naast kijken (perifeer waarnemen) om hem te kunnen zien, maar op La Palma kun je hem haast niet missen, zo duidelijk is hij daar zichtbaar… Het is een zwak langgerekt vlekje, maar als je bedenkt dat het licht 2,5 miljoen jaar onderweg is geweest naar jouw oog dan is het toch wel bijzonder 😉

Refugo Tinizara – Roque Palmero

Ruud klimt wat gemakkelijker dan ik. Ik daal daarentegen weer gemakkelijker af. Kwestie van zwaartekracht en kwaliteit van kniegewrichten, denk ik. Ruud houdt er ook van om te wandelen naar de top van een berg, koste wat het kost. Gewoon om het te doen. Maakt niet uit hoeveel inspanning het kost. Ruud koos de wandeling naar Roque Palmero uit. Ik ging met hem mee.

 

De wandeling van Refugo Tinizara naar Roque Palmero begint bij een picknickplek in het dennenbos boven het gehucht Tinizara en klimt vandaar uit helemaal naar El Roque. El Roque is een van de toppen op de kraterrand van de Caldeira de Taburiente. Een klim van zo’n 1.000m. Da’s best veel, zeker als het warm is.

 

De wandeling begint in het bos en klimt meteen steil omhoog over een aantal bospaden. Vervolgens passeer je het wijnlandschap van de Traviesa. De weg omhoog wordt er niet minder steil om. Na de wijngaarden loop je weer door dennenbos. Dit bos gaat geleidelijk over in een landschap van struiken en wat ik in Amerika ‘blue grass’ zou noemen. Vlak voordat je arriveert bij de kraterrand groeit er vrijwel niets meer en loop je langs smalle, onduidelijke paadjes door een landschap vol grind en losse stenen.

 

 

Het gebied waar je doorheen wandelt is mooi en afwisselend. Maar het lukte me onvoldoende om er echt van te genieten. De helling van de wandelpaden was eenvoudigweg te steil en daardoor te inspannend voor mij. Op zich is dat niet zo’n ramp bij dit soort wandelingen. Als je eenmaal naar het letterlijke hoogtepunt van de route bent geploeterd, kan je van het uitzicht genieten en uitrusten. Daarna volgt de ‘easy stroll’ terug naar beneden.

 

 

Zo niet bij deze wandeling. Als gezegd: de route van deze wandeling is echt steil, maar daarbij moet je tijdens de afdaling voortdurend uitkijken niet uit te glijden over losliggend grind in het open veld of dennenappels in het bos (of beide). Voortdurend op je tellen passen dus en de zwaartekracht trotseren met gebruikmaking van je wandelstokken. Ik vond het allemaal wat teveel van het goede (en Ruud stiekum ook, geloof ik). Daarom is deze wandeling alleen een aanrader als je echt van topsport houdt en de rest er eigenlijk niet zo toe doet voor je. En in dat geval: loop dan meteen door van Roque Palmero, langs de kraterrand, naar de Roque de Muchachos, om pas van DAAR uit terug te keren langs dezelfde route. Dan ben je de bink.

 

 

Wel mooie foto’s onderweg gemaakt. De grote-paarse-rechtopstaande-bloemen-waarvan-ik-de-naam-niet-weet-maar-die-ik-heel-mooi-vind (Echium  nogwat)  stonden volop in bloei en er groeien heel wat van deze prachtige planten vlak onder de rand van de krater.  Deze plant schijnt alleen op La Palma voor te komen en dan alleen vanaf ongeveer 2.000 meter boven zeeniveau. Zeldzaam bijzonder dus. We deden de wandeling in mei 2015.

Download

Het Plan (8) – Meubels

Het is de bedoeling dat onze casa’s straks van binnen comfortabel en praktisch zijn ingericht, met buiten een beschut terras-met-super-uitzicht-over-de-oceaan en een klein zwembad-op-loopafstand met een zonneterras. Tussen de sinaasappels, natuurlijk.

 

Hoewel we nog geen idee hebben of ons voorlopige ontwerp voor de huisjes technisch haalbaar en centjes-technisch betaalbaar is, wisten Ruud en ik in de afgelopen kerstvakantie niets beters te doen dan alvast de auto te pakken en naar de Ikea in Hengelo te rijden om te checken hoeveel het kost om zo’n huisje van binnen in te richten.

 

Het keukenblok komt er ongeveer uit te zien als de foto links-boven. Daar zijn Ruud en ik wel zo’n beetje uit, gegeven het feit dat de keuken van Ikea moet komen, betaalbaar moet blijven en eenvoudig te installeren moet zijn (want dat gaan we namelijk zelf doen). We twijfelen nog of de stenen vloertegels  zwart (zoals op het plaatje)  of rood-bruin moet zijn. Ma, zeg eens,  wat vind jij ervan? 🙂

Op marktplaats hebben we gezien dat half Nederland momenteel de teak houten meubels voor een klein prijsje van de hand doet. Teak is kennelijk uit de mode. Aangezien wij dit soort meubels mooi vinden,  zullen we vanuit NL zeer waarschijnlijk een aantal marktplaats-teak-houten-kasten in de container gaan proppen. Ook voor ons eigen huis. De bank is een driezitter, met een voetenbank.  Boven de kast komt de verplichte tv aan de muur.

 

Het is nog maar een begin; ik denk dat we nog wel tips gaan krijgen van een aantal ‘deskundigen’ uit onze omgeving.  Ruud en ik moeten er trouwens nog achter komen of en waar er op La Palma goedkope, maar mooie, tweede hands meubels te vinden zijn, die het Ikea-gehalte van onze inrichting wat naar beneden kunnen brengen. Ruud vindt het leuk om oude meubels op te knappen en heeft er ook de handigheid voor.

Het zal mij benieuwen hoe de interieurfoto’s van de huisjes, als ze ooit ‘af’ zijn, zich verhoudt tot deze eerste selectie.

 

 

De gehaktballetjes waren weer geweldig in Hengelo. Zouden ze die in het IKEA-Afhaalpunt op La Palma ook serveren? Het zou toch wel heel erg jammer zijn als dit Zweedse Culinaire Hoogtepunt op het eiland ontbreekt. Met de McDonalds-dichtheid  is het immers ook al treurig gesteld. (de Mc heeft slechts 1 vestiging op het hele eiland, EEN!) Het leed van ontbrekende gehaktballetjes zou daarom niet goed te dragen zijn.

Nachtfotografie 1: de melkweg

Op heldere nachten weet je op La Palma niet wat je overkomt, zo’n prachtige sterrenhemel. In Nederland ken ik vrij gemakkelijk mijn weg tussen de sterren (over het boek dat me daarbij heeft geholpen schrijf ik binnenkort een bericht) maar op La Palma zie ik soms zoveel sterren dat ik zelfs na lang turen niet weet naar welk sterrenbeeld ik aan het kijken ben. Af en toe waag ik een poging en probeer ik al dat moois vast te leggen. Ik ga er hier drie berichten aan wijden: een over de melkweg, een over sterrenhopen en nevels, en een over de maan.

(Er zijn mensen die werkelijk prachtige foto’s van de sterrenhemel maken en die de technieken daarvoor tot in de puntjes beheersen. De website Project Nightflight laat daarvan voorbeelden zien.)

 

De eerste foto heb ik tijdens onze eerste La Palma-vakantie in mei 2009 genomen met een spiegelreflexcamera (Canon EOS450D) voorzien van een budget-zoomlens (Sigma 18-200mm). Ik had geen statief bij me en heb de camera daarom op een tuintafeltje gelegd en vastgezet met een paar boeken. Ik heb de camera in de M-stand gezet, de gevoeligheid op maximaal (1600 ISO), handmatig scherpgesteld op oneindig, en vervolgens heel voorzichtig de ontspanner 60 seconden ingedrukt gehouden (want ik had ook geen ontspanner bij me…). Uit een stuk of vijf pogingen is dit de beste en ik ben er eigenlijk best wel blij mee. Je moet de foto alleen niet op ware grootte bekijken, dan zie je goed dat de camera toch bewogen is…

 

De tweede foto is in oktober 2016 gemaakt, met dezelfde camera maar ditmaal op een statief en met behulp van een draadloze ontspanner. Ik had (eigenlijk voor een heel ander doel) kort daarvoor een goedkope fisheyelens gekocht (Peleng 8mm) die ik mooi kon gebruiken voor een hemelfoto. De gevoeligheid en belichtingstijd zijn hetzelfde als de eerste foto. Ook hier zie je bewegingsonscherpte als je de foto op ware grootte bekijkt, maar ditmaal was het niet de camera maar de hemel die bewoog 😉

 

De derde foto was voor mij destijds een grote verrassing. Deze heb ik in augustus 2014 uit de hand(!) genomen met een compactcamera (Sony RX100). Het lastigste was nog wel om de camera zover te krijgen dat hij scherpstelde op oneindig. Ik heb de M-stand gebruikt, de gevoeligheid op maximaal (6400 ISO) en de foto 8 seconden belicht. In principe ligt zo’n foto dus binnen bereik van iedereen die een beetje redelijke compactcamera bij zich heeft.

De volgende keer als we op La Palma zijn ga ik eens kijken hoe ver ik kom met de camera op m’n iPhone…

Ondersteboven

Vanaf vandaag is het dan echt officieel. Er staat een bord voor het huis met de naam van een makelaar erop.

 

Voor Ruud en mij was het onverwachts toch wel even ‘een moment’ toen we het bord de grond in hamerden, vanochtend. We zetten een prachtig huis op een geweldige plek te koop, waar we het erg naar ons zin hebben en hebben gehad. Natuurlijk willen we ons huis verkopen vanwege mooie plannen, maar die bestaan voorlopig nog overwegend in Sketchup en Excel. Hoe dan ook: het bord staat er. Er lijkt redelijk veel belangstelling te zijn voor ons huis vanuit de wijk waar we wonen. We gaan zien hoe alles zich ontwikkelt. Met een beetje weemoed in ons hart.

 

Van een collega kreeg Ruud een paar maanden gelegen een beeldje van St. Jozef. Als goede katholiek weet Ruud wat dit betekent. Jozef is de patroonheilige van huizenbezitters (yep, de RK Kerk is echt van ALLE markten thuis, zo blijkt maar weer). Volgens gebruik dienen we het beeldje met het hoofd in het zand in de tuin voor onze voordeur te plaatsen, met zijn gezicht naar de voordeur gekeerd en de rest van zijn lichaam boven de grond. Als we geen tuin zouden hebben gehad, mag dit ook in een bloempotje met aarde naast de deur.  Dagelijks doen we dan het volgende gebedje: ‘Heilige Sint Jozef, breng een geschikte koper naar ons huis. Laat de verkoop snel en eerlijk zijn in duet. O Heilige Jozef, antwoord mijn gebed. Amen’. Op deze wijze spannen we de heilige voor ons karretje en zorgt hij voor een mooie transactie, waarmee zowel koper als verkoper tevreden kunnen zijn. Pas als dit geregeld is, wordt het beeldje bevrijd uit zijn benarde positie en krijgt hij als beloning een ereplaatsje in het nieuwe huis.

Hoewel we het cadeau erg leuk vonden, gaan we het zo niet doen. Zo ga je toch niet om met een heilige?

 

Bij ons heeft Jozef NU alvast een ereplaatsje gekregen. In ruil daarvoor hoeven wij NIET ons dagelijkse gebedje te doen, zo hebben we afgesproken. Als St. Jozef ons helpt, mag hij als beloning straks mee in de container naar Spanje en krijgt hij een ereplaatsje in ons nieuwe huis op La Palma (erewoord). En als hij ons niet helpt… dan komt die container naar Spanje er ook niet.

Villa Botanico

In augustus 2014 waren we twaalf dagen met vakantie op La Palma. De vakantie was niet gepland, althans niet zoals bij ons gebruikelijk meer dan een half jaar van tevoren uitgedacht en gereserveerd. Het ging meer om een soort van last minute. We kwamen terecht in Villa Botanico, een zeer luxe vakantiehuis in Puntagorda. Prijsklasse normaal flink boven ons gebruikelijke budget. Maar we konden niets anders meer krijgen en de foto’s van het huis spatten werkelijk van het beeldscherm af.

 

De werkelijkheid was nog schokkender: bij aankomst bleek de villa te beschikken over een enorm zwembad. Echt net enkele dagen klaar. We hadden de mazzel dat we het huis MET zwembed nog mochten huren voor de prijs van het huis ZONDER zwembad.

Het was alle dagen prachtig weer met helder zicht en middagtemperaturen rond de dertig graden. Tussen de wandelingen door genoten we volop van alle terrassen, het huis en het zwembad. Zelfs Ruud had graag nog langer willen blijven op het eind van ons verblijf. Normaal gesproken is hij degene die het meest van ons weer naar huis verlangt.

 

We hebben nadien nooit meer in Villa Botanico kunnen logeren. De prijs voor het huis MET zwembad ligt definitief boven ons budget. Wel zijn we nadien nog enkele keren naar het ‘gastenverblijf’ van de villa terug gekeerd; dit is Pabellon de Miramar waarover ik al eens een blogpost schreef.

Beide huizen zijn prachtig gebouwd. Ook de inrichting is geweldig, zowel in huis als in de tuin. Ik denk dat de foto’s voor zich spreken. Voor onze eigen plannen hebben we veel inspiratie op gedaan op deze locatie. Natuurlijk gaan wij zaken weer helemaal anders aanpakken. Maar we hopen de sfeer van Botanico en Pabellon te kunnen benaderen en een ultieme vakantieplek voor liefhebbers van La Palma te kunnen ontwerpen en realiseren.

 

Villa Botanico is te vinden op alle grote Duitstalige bemiddelingssites.

Ermita Virgen del Pino – El Pilar – Llano del Jable

In 2014 waren we bijna twee weken met vakantie op La Palma. We hadden op het laatste moment een vakantie geboekt in augustus.  Vooraf dachten we dat het in augustus, hoogseizoen, wel erg druk op het eiland zou zijn. Normaal gesproken zijn wij immers vakantiegangers van ‘buiten’ de schoolvakanties. Maar het viel erg mee met de drukte. We vonden het zelfs eigenlijk een beetje rustig op het eiland. We verbleven in Villa Botanico in Puntagorda. Echt een geweldig vakantiehuis, waarover ik binnenkort een aparte blogpost zal schrijven.

Deze post gaat over de Cumbre Nueva. De bergkam die de grote, weggeërodeerde vulkaan van het noorden verbindt met de vulkaankegelreeks van het zuiden. Tijdens genoemde vakantie ontdekten we de Cumbra Nueva als een prima plek om te wandelen.

 

Onze wandeling begon op de parkeerplaats bij het kleine witte kerkje van de Ermita Virgen del Pino. Je vindt dit kerkje als je bij El Paso de LP202 naar het noorden oprijdt. Dit is een zijweg van de LP2, juist ter hoogte van het bezoekerscentrum van de Caldeira de Taburiente. Eerst nog even de auto uit om te kijken naar ‘de wolk’. Daarna nog even doorrijden tot aan het einde van de weg (volg de borden ‘ermita’), eventueel het kerkje bekijken. Dan pas beginnen met de wandeling.

 

Het eerste stuk van de wandeling gaat flink bergopwaarts. Je klimt naar de rand van de Cumbra Nueva, zo’n 650m. Je loopt aanvankelijk over een breed bospad. Vervolgens gaat het over paden die bezaaid liggen met dennenappels. Tot slot maak je een echt steile klim over zo’n berucht muildierpad. De klim is heftig. Maar als je blijft wandelen in het tempo waarin je niet buiten adem raakt, is alles goed te doen. Je hebt  immers tijd genoeg…

Boven wacht je een prachtig uitzicht over de twee kusten (oost en west) van het eiland. En er is vers, koud water uit een bronnetje. Het zwaarste deel van de wandeling heb je nu gehad.

 

Het tweede deel van de wandeling voert je zuidwaarts. Je volgt de borden naar ‘El Pilar’ en ‘Fuencaliente’. Die laatste plaats ligt op zo’n dertig kilometer op het zuidpunt van het eiland. Zo ver hoef je niet te lopen. Je wandelt op je gemak, want bijna vlak, over een bospad naar El Pilar. Onderweg heb je voortdurend zicht op de twee toppen van de Volcan de la Deseada, dat zijn de hoogste toppen van de Cumbre Vieja. El Pilar is een heerlijke, rustgevende picknickplek, annex speeltuin, annex natuurcamping, en ligt midden in de dennenbossen. Op een warme dag is het er prettig koel. Op een koude dag is het er mysterieus nevelig. Op een winderige dag is het geluid van de dennenbomen er overweldigend. El Pilar is altijd een mooie plek om even halt te houden.

 

Vanaf El Pilar loop je naar het noord-westen door het natuurcampingedeelte en volg je de borden naar Llano del Jable. Dit is een vlakte van zwart lavagrind. Je daalt af op smalle bospaadjes, verscholen tussen metershoog bosheide. Op de vlakte aangekomen volg je de borden naar naar het ‘Centro Visitante Caldeira de Taburiente’ en als je daar bent aangekomen vind je de weg wel terug naar het witte kerkje.  Gewoon de stille asfaltweg volgen waarover je eerder op de dag met de auto bent komen aanrijden.

Al met al een lange en afwisselende wandeling. Ruud en ik deden er ongeveer zes uur over. Door de warmte van de dag waren we flink moe op het eind, maar voldaan.

 

Even zwemmen bij het huisje. Iets koken dat niet al te ingewikkeld is met harde muziek op het oor in de keuken.  Zonsondergang zien in stilte. Eten en wijn drinken in het schemerlicht. Daarna sterren kijken met koffie & amaretto. Zo ziet de ideale vakantiedag op La Palma er voor ons uit.

Download