Hemos comprado una Lámpara

Ja, dit soort volzinnen komt er  alvast maar mooi uit in het Spaans! Het wordt nog wel wat tussen Duo Lingo en mij 🙂 . Eigenlijk hebben we niet één lamp gekocht, maar zeven, of nee misschien wel tien!

 

Ruud en ik houden alle2 van art deco. In Venlo kennen we een grote lampenwinkel met een enorm assortiment lampen in die stijl op voorraad. Jaren geleden kochten we hier al eens drie plafonières. Die plafonières doen het echter niet zo goed op het schuine plafond van een Canarisch dak. Daarom terug naar de winkel om te kijken of we voor dit probleem een oplossing konden vinden.

Dat lukte. Voor onze drie plafondlampen vonden en kochten we een metalen standaard, waarmee we ze kunnen ombouwen tot grote staande lampen voor op een van die leuke teak houten kasten die we eerder kochten op Marktplaats. Model Hardenberg of Model Best of zo, is het plan. Een voorbeeld van zo’n lamp zie je op de bovenste foto. De lamp draaide gisteren proef in onze garage, op het aldaar geparkeerde model Best. We kochten er een vierde lamp van die soort bij. Twee lampen voor op elke kast.

Daarnaast kochten we zes kleinere wandcilinderlampen die aan de muur moeten hangen en langs de muur in een lichtkolom naar boven en in een lichtkolom naar beneden schijnen, hetgeen een heel mooi effect geeft. Alles voor in het grote huis op onze finca. Daar gaat het vast heel art deco worden in de toekomst. Een afbeelding van zo’n cilinderlamp zie je op de tweede foto, beetje uitvergroot.

 

Ook interesse in dit soort lampen? Haddon Hall in Venlo is een pracht van een zaak, met super vriendelijke en gastvrije eigenaren. Als je tien lampen / voetstukken koopt, krijg je er koffie met vlaai en een gezellig praatje bij, maar vast ook al wel als je er maar één koopt. Ik vond het daarbij erg leuk om in de enorme winkel rond te lopen en al het moois dat daar stond opgesteld te bekijken.

 

Niet naar El Palito

Het was de bedoeling dat we vanaf onze finca naar het uitzichtpunt El Palito, beneden Puntagorda, zouden lopen. We hadden hier een hele ‘vrije’ ochtend en middag voor uit getrokken toen we eerder dit jaar, in februari, op La Palma waren. Maar we kwamen er niet.

 

Hierboven zie je een overzichtskaartje van de kust onder Puntagorda. El Palito is een uitzichtspunt dat uitkijkt over twee rotsstrandjes. We hadden al vaker de wegwijzers gezien en waren toch wel wat nieuwsgierig geworden. We waren er nog nooit geweest. En ook vandaag kwamen we er niet. So far away, so close..

Het eerste deel van de wandeling zal je misschien wel herkennen van eerdere blogposts. Start en finish tussen onze sinaasappelbomen, daarna de twee monumentale schuurtjes onder ons kavel, vervolgens door de Baranco de las Animas en door de Baranco van San Mauro naar de kerk van San Mauro en de restanten van de voormalige pastorie.  Zo loop je vanaf onze finca naar het zuiden, richting het waterresevoir, richting El Cimetério,  richting El Puerto en richting El Palito.  Maar we kwamen er niet.

 

 

Het was een wat koele dag, windstil met af en toe wolken en af en toe zon. We genoten van het uitzicht op de oceaan, de bloeiende amandelbomen, het frisse groene landschap en de wolkenpartijen boven dat landschap en boven de zee. Op weg naar El Palito. Maar we kwamen er niet.

 

We kwamen er niet. Alweer niet. El Palito blijft een terra icognita voor ons tot op heden. Dat heeft met wilskracht te maken. Maar ook met de schoonheid van het landschap op weg er naar toe. Niet voor de eerste keer besloten Ruud en ik dat El Palito toch wel erg ver ‘naar beneden’ lag. Naar beneden is niet erg, maar daarna moet je ook weer omhoog. En gewoon een beetje rondzwerven is eigenlijk wel een goed alternatief voor zo’n afdaling naar een waarschijnlijk onbeduidend punt. Aldus besloten we voor de zoveelste keer niet helmaal tot het eind af te dalen en El Palito te laten schieten.

 

We bleven steken op zo’n twee honderd meter boven zeeniveau. En hadden het daar geweldig naar ons zin. Zo stil. Zo relaxed. Zo midden in de natuur. Zo’n  prachtig uitzicht over de heuvels van het eiland en de uitgestrektheid van de oceaan.

 

We kwamen dit vakantiehuis in aanbouw tegen. Er was niemand aan het werk. Leuk dus om in rond te lopen en om te bekijken wat deze huizenbouwer had bedacht als het gaat om indeling van de ruimtes en de afwerking van bouwelementen. We zagen dat het houten dak met een donkere lak was geverfd en besloten ter plekke dat dit wel heel erg mooi is en dat we dit ook zullen gaan doen in onze nog te bouwen huizen.

 

De klim terug heb ik al wel eens vaker beschreven. We volgden het asfalt van de Camino del Puerto en klommen bocht voor bocht met een niet al te zwaar hellingspercentage weer terug naar de bewoonde wereld.

 

Intussen heb ik uitgevonden dat El Palito toch echt wel de moeite waard is om naar toe te lopen en om te bekijken. De foto’s hieronder komen van een wandelblog dat in 2012 gemaakt is door iemand uit Noorwegen. De volgende keer gaan we de afdaling toch echt helemaal afmaken en gaan we El Palito met eigen ogen zien. Denk ik.

 

Download

Tussentijd

Het is tussentijd voor Ruud en mij. De eerste opwinding over de aanstaande verkoop van ons huis in Almelo is voorbij. We zijn fanatiek aan de slag gegaan met de dingen die we kunnen doen op dit moment in de tijd. We kochten kastjes en tafels (de laatste episoden uit de teaksoap zal ik aan de lezers van dit blog voorbij laten gaan – samenvattend: hele mooie kastjes voor onze toekomstige huizen).  We maakten een reservering voor een tijdelijke woning in de maanden december en januari. We prikten een voorlopige datum voor de ‘echte reis’. Dat wordt, zoals het er nu naar uitziet, ergens tweede week van februari.  We dokterden ook uit hoe we die reis samen met onze drie honden gaan maken; We gaan met z’n allen tegelijk. Dat lukt niet per vliegtuig. Dus maken we begin februari noodgedwongen een gecombineerde auto-boottocht. We gaan in februari een ‘roadmovie doen’. Ietwat onhandig. Maar eigenlijk ook best wel weer heel erg leuk. We gaan fysiek voelen hoe ver La Palma af ligt van Nederland. Laten we hopen dat de roadtrip voor ons anders afloopt dan voor de hoofdpersonen van een van mijn top-10-lievelingsfilms.

 

We kochten hele mooie art deco lampen voor in het grote huis. We zochten en vonden een nieuw thuis voor onze parkieten en konijnen. We vonden nieuwe bestemmingen voor alle meubels die we achter gaan laten in NL, maar die te goed zijn voor de kringloop. We maakten de kringloopwinkel blij met de rest. Alle spullen die we weg gaan gooien zijn al weg gegooid, want door voortvarende Ruud weg gebracht naar de gemeentewerf. Ons huis is een stuk leger nu. We hebben een scherp idee welk verhuisbedrijf voor ons de meubels in een container naar Puntagorda mag verplaatsen en hoeveel dit ongeveer gaat kosten.

 

Maar nu dit alles gedaan is,  kunnen we weer even niks. Het is weer ‘tussentijd’. We moeten nu gewoon weer even wachten en geduld hebben. We wachten op het aflopen  van de periode van het financieringsvoorbehoud, dat de kopers van ons huis hebben bedongen. Het is een akelige gedachte dat niets nog definitief is, ook al maken we ons hier niet echt grote zorgen over. We wachten op de gemeente Puntagorda, waar men inderdaad keurig binnen de toegezegde maand een reactie gaf op onze vergunningaanvraag, maar helaas moest constateren dat onze architect was vergeten een sinds kort verplichte nieuwe variant op een milieu-effect-rapportage bij de vergunningsaanvraag te voegen. Deze omissie is inmiddels door hem verholpen. We hopen in september alsnog de vergunning te krijgen.

 

In NL is het inmiddels al aan het nazomeren. Je ziet aan alles al dat de zomer binnen een paar weken voorbij is en dat het dan weer herfst zal worden en daarna weer winter… Nog EEN Nederlandse herfst en nog een HALVE Nederlandse winter. En daarna: NOOIT MEER! Dat is wel een mooie gedachte.

 

De nazomer in Nederland is best een mooie tijd. Gisterenmiddag hebben Ruud en ik een lange wandeling gemaakt over de boerenweggetjes achter ons huis. Tijdens die wandeling maakte ik de foto’s van deze blogpost. We deden de wandeling omdat we wandelen leuk vinden, maar ook omdat onze Auke af en toe een flinke wandelpartij nodig heeft. Auke ontpopt zich geleidelijk aan tot een echte reu en heeft soms veel te veel energie. Tijdens de ADHD-periodes noemen we hem Djengis. Djengis Auke walst net als de vroegere Djengis Kahn over alles en iedereen heen.

 

Looptherapie helpt. Na een wandeling van twee, twee-en-een-half uur kan hij er weer een dag of twee tegen en hebben Ruud, Sanne en ik weer even rust. Straks mag hij dag en nacht waken over 10.000m2.  Het geween en tandengeknars zal groot zijn bij alle konijnen, gekko’s en hagedissen van de buurt.

En voor wie het screenshot aan het begin van deze post niet herkenden: Zo liep het af met de roadtrip van Thelma en Louise aan het eind van de film met dezelfde naam:

 

Teak Mania

Nee. Dit is niet NOG een foto van Model ‘Gronau’. Dit is een foto van Model ‘Barendrecht’. En Ja. Goed gezien. Model ‘Gronau’ en Model ‘Barendrecht’ zijn helemaal identiek aan elkaar. Van de zelfde serie. Vast allemaal tegelijk in de jaren negentig of nul in grote containers vanuit Indonesie naar Nederland gekomen. En nu hopeloos uit de mode. De kasten worden massaal gedumpt op het moment. Elke drie, vier dagen rolt er weer precies zo’n kast uit het zoekfilter van de Marktplaatsapp. Erg mooie kasten, wel. Vinden Ruud en ik.

 

Zo is er nu ook een dressoirkast Model ‘Emmen’ in ons bezit, die als twee druppels water lijkt op onderstaand Model ‘Hardenberg’. Een andere kastenserie uit die tijd. En ook uit die serie hebben we nu al twee exemplaren staan.

Model ‘Emmen’ is alleen een ietsiepietsie beschadigd op het bovenblad en nu had Ruud precies nog zo’n kast gevonden op Marktplaats, maar dan onbeschadigd,. Gaan we komende woensdag ophalen. Dat wordt dan het model ‘Best’, in onze collectie.  We komen min of meer toch langs Best op weg naar Venlo, waar we die dag moeten zijn, is de gedachte. Kan best dus.

 

Model ‘Emmen’ moet dan wel weer worden verkocht, want wordt ‘boventallig’ met de aanschaf van model ‘Best’.  Op Marktplaats. En ook de modellen ‘Apeldoorn’ en ‘Enschede’ hebben inmiddels hun plek in de toekomstige vakantiehuizen verloren aan nieuwe inzichten en  veel mooiere teak houten exemplaren. Zelfs voor model ‘Noord Deurningen’ is het doek gevallen. Voor dat model is een goede bestemming gevonden bij een zorginstelling hier in de buurt. Was eigenlijk achteraf een miskoop voor ons.

Wat er aan de hand is? Marktplaatsverslaving! Iedere keer als we denken dat we compleet zijn, dat we ‘alles’ hebben, vindt Ruud op zijn app weer een nieuwe kast die nog beter dan alle vorigen aan onze eisen voldoet. Spotgoedkoop. We kunnen er geen weerstand tegen bieden. Met als gevolg dat onze garage er momenteel zó uit ziet..  Met model ‘Best’ en drie tafeltjes uit Rijssen nog in de pijplijn. Zo moet een eekhoorn zich voelen op het  eind van november, als alle nootjes en eikeltjes voor de komende winter verzameld zijn. En wij maar van ons zelf vinden, dat we goed kunnen plannen en doordachte consumenten zijn die nooit aan impulsaankopen doen.

 

Ik denk nu hard na over een ‘marktplaatsverbod’. Voor Ruud. En voor mezelf ook dan maar. Genoeg is genoeg. Na woensdag. Denk ik. Mogelijkerwijs.

In de Wolken

Het was begin maart 2016. We liepen bij Refugio El Pilar de bergkam op, op weg naar een van de vulkanen.  Aan de kust scheen een waterig zonnetje en was het iets meer dan twintig graden. Op de vulkaanhellingen op hoogte was het veel koeler en  heersten de wolken. De neversluiers werden dichter en dichter naarmate we verder omhoog klommen. De wereld om ons heen werd een stil mysterie.

 

Zo maakten we in het vroege voorjaar een mooie herfstige wandeling in het bos en over steenvlakten. Zonder uitzicht over zee, maar met veel sfeer. Terwijl we enkele uren eerder nog buiten in de zon hadden ontbeten.

 

Soms vraag ik me af of de zon en de lange, droge periode tussen pakweg mei en november me zullen gaan vervelen, als we straks op La Palma wonen. Maar dan denk ik aan deze herfstwandeling en andere soortgelijke wandelingen die we gemaakt hebben. Herfstwandelingen door een druipend dennebos kunnen altijd wel ergens op het eiland, als er wolken tegen de bergen hangen.

 

Ik stel me voor dat ik op deze manier af en toe de herfst of de winter zal gaan opzoeken als ik op het eiland woon, als ik daar zin in heb. Vamos a ver.

 

Rondstruinen op Maandagmiddag

Op een maandagmiddag in maart maakten Ruud en ik een wandelingetje in Puntagorda. We begonnen en eindigden op de parkeerplaats van de cementerio, de begraafplaats van het dorp die even buiten de bebouwde kom ligt, in de richting van de oceaan.

 

Ons oorspronkelijke plan was om van hieruit af te dalen naar de puerto, het haventje van het dorp. Maar die afdaling, en vooral de klim nadien, was ons toch wat te heftig. We zouden dan toch al  gauw zo’n vijf honderd meter moeten klimmen op de terugweg en daar kregen we gaandeweg steeds minder zin in.  We besloten daarom met de wandelapp van Ruud de officiële wandelroutes te vergeten en gewoon wat rond te dwalen.

 

We klommen vanaf de cementerio naar de hoger gelegen Pista del Canal. Vanaf dit wandelpad daalden we over kleine kruipdoorsluipdoorweggetjes (wandelapp!) de steile helling af tot aan de Caminol del Puerto, de asfaltweg die vanuit het dorp naar het haventje leidt.

 

Na een pauze op een uitzichtspunt langs deze weg, liepen we over het asfalt terug naar de begraafplaats. Er is op deze weg bijna geen verkeer en de klim van de bochtige weg is heel geleidelijk. Een fijne weg kortom om te klimmen. Een mooie weg bovendien, qua uitzicht over de zee en het land.

 

Al met al deden we zo’n drie-en-een-half-uur over het wandelingetje. Vrijwel in de ‘achtertuin’  van onze finca. Ik kan niet wachten om hier straks af en toe gewoon een middag of een ochtend te ‘verspillen’ omdat ik er zin in heb, en omdat het kan.

Download

Nog Meer Afdankertjes Scoren

Afgelopen donderdag zijn we weer een dag op pad geweest  in een huurbusje. Teak Verzamelen Deel2.  De garage staat inmiddels flink vol. Hieronder laat ik onze nieuwste aanwinsten zien.

Model ‘Boskoop’ kwam van erg ver weg. Eigenlijk bestaat het model uit een ensemble, weer eens een kwestie van ‘zeg maar nee, want dan krijg je er twee’.  ‘Boskoop1’ is een klein kastje bedoeld voor de wettelijk verplichte ‘hal’ in de kleine vakantiehuizen.

 

Model ‘Boskoop2’ was een onverwachte bijvangst. Dit kastje zullen we op de zelfde plek in het andere kleine huisje zetten. Het kastje is wat laag, dus we gaan er waarschijnlijk een grote spiegel boven hangen.

 

Model ‘Brummen’ is bedoeld als eettafel voor een van de kleine huisjes. ‘Brummen’ is een mooie tafel die nog wel een kleine opknapbeurt nodig heeft.

 

Model ‘Gouda’ zegde op het laatste moment af met de mededeling ‘Kastje is al weg’. Model ‘Wageningen’ bleek bij een wat mutsige mevrouw te staan en een heel ander kastje te zijn dan het kastje dat op Marktplaats was gezet. ‘O, sorry’ kon mevrouw Muts nog uitbrengen. ‘Dat moet een oude advertentie van me zijn geweest’. Marktplaats is leuk en handig, maar kent ook rafelrandjes. Overigens wel grappig bij hoeveel verschillende mensen je terecht komt, als je grootschalig de advertenties af gaat.

We zijn bijna ‘compleet’ nu. We moeten nog op zoek naar een tweede eettafel en vier stoelen voor bij de twee tafels. Die stoelen hebben we al op het oog. Gezien bij een groothandel voor horeca-interieurs hier in Almelo. We moeten nog wel even bekijken of de maten  van tafel en stoelen bij elkaar passen.

Al met al zijn we met deze aankopen een stuk goedkoper uit dan met onze oorspronkelijke (ikea-)plannen het geval was. Alles moet alleen nog wel mee in de container… Het waren twee fantastische dagen.

Glazen Bol

‘Een model is een gestyleerde weergave van de werkelijkheid’, leerde ik vroeger tijdens mijn eerste les algemene economie op het vwo. Met sketchup kan je hele leuke gestyleerde weergaves van de werkelijkheid maken. Je kan er zelfs mee in de toekomst kijken, min of meer. Na twee avondjes knutselen komen onderstaande plaatjes uit de glazen bol.

Dit is de villa, het grote huis, geplaatst in de tuin en boomgaard zoals Ruud en ik nu ongeveer voor ogen hebben. Je ziet de noordkant van onze finca, ongeveer een vijfde van het totaal. Dit stuk van onze finca willen we ‘prive’ houden, met uitzondering van het onderste terras, waar we avocadobomen denken te gaan planten.

 

Sketchup is echt een geweldig stuk software. Je kunt tot in detail een beeld krijgen van hoe je plannen er ongeveer in werkelijkheid uit gaan zien, later.. Hieronder laat ik een aantal indrukken zien.

Als je op de zuidwesthoek van het model staat, ziet het er zo uit.

 

Als je op de zuidoosthoek staat, zie je dit. De entree van de villa.

 

Vanuit de noordoosthoek is dit het uitzicht. Wel vanuit een iets hoger perspectief gezien, omdat je anders midden tussen de sinaasappelbomen staat en dan alleen maar sinaasappelbomen ziet.

 

Vanuit de noordwesthoek ziet het geheel er zo uit.

 

Onderstaand plaatje geeft een indruk van hoe we onze tuin op het middelste terras ongeveer zullen gaan inrichten. Het terras bij het zwembad mag niet te groot zijn, omdat er regels zijn hoeveel vierkante meter van ons kavel we mogen bestraten/bebouwen. Het gras dat je op de afbeelding ziet, zal geen ‘Nederlands’ gazonnetje zijn, maar kortgehouden onkruid, dat in de zomer gewoon bruin mee zal kleuren met de rest.

 

Dit zie je als je boven aan de trap staat, die je van het huis naar het middelste terras brengt. ‘Even wuiven misschien?’ Zo voelt het volgens mij als je daar staat.

 

Zo ziet het er uit als je vlak bij het zwembad zit. Als ik het goed heb, komt hier ‘s ochtends rond een uur of half negen, de zon vanuit het oosten net boven de berg en het huis uit. De ideale ontbijtplek bij mooi weer, met een parasolletje voor Ruud. Maar nog even proefondervindelijk ervaren of de zon hier inderdaad al rond ontbijttijd verschijnt.

 

Dit zie je als je een hond bent, en ergens in de tuin rondsnuffelt en even opkijkt waar de baasjes zijn.

 

Dit zie je als je huurder bent van een van de casa’s en nieuwsgierig bent naar het zwembad van de villa. Helemaal niks. Let op het hekje. Dat kan op slot, is het plan.

 

De plannen zien er prachtig uit, vinden wij. Het zal nog wel even duren voordat we aan de hand van de plaatjes kunnen vergelijken hoe het in het ‘echt’ geworden is. Sketchup helpt in elk geval wel om plannen concreet te maken. Ooit hebben we dergelijke plaatjes gemaakt van ons huidige huis en onze tuin in Almelo, toen het nog gebouwd moest worden: De plaatjes en de werkelijkheid een paar jaar later leken als twee druppels water op elkaar. We hebben dus goede hoop..

Nog 1 plaatje dan, om het af te leren 🙂  Dit ziet een duif als hij vanuit richting zee naar de villa vliegt en juist op het goede moment naar beneden kijkt.

 

 

We volgen het Pipo-Schema

Dag Vogels. Dag Bloemen. Dag Mensen. Slaap lekker. Ruud en ik zijn nu echt begonnen met de voorbereidingen voor het Grote Vertrek naar La Palma. We volgen daarbij het Pipo-Schema.

 

Eerst nemen we afscheid van onze dieren, behalve de honden natuurlijk. De honden gaan met ons mee. We weten nog niet precies hoe we dat gaan aanpakken, overigens. Met de boot of met het vliegtuig, that’s the question.  ‘Dag Vogels’.

Waarschijnlijk ergens in het najaar, maar uiterlijk op 1 febuari volgend jaar, volgt ons afscheid van de tuin. En passant nemen we op dat moment ook afscheid van  het huis dat bij die tuin hoort. Destijds kozen we voor de plek en de tuin, niet voor het huis. Het huis was een afgeleide van onze keuze voor de tuin (en eigenlijk veuls te groot voor twee personen). We nemen dus afscheid van de tuin. ‘Dag Bloemen’.

In de loop van februari volgend jaar verwachten we dan echt te vertrekken. We zullen zeer frequent gaan pendelen tussen La Palma en Nederland. Maar toch zal het vertrek volgend voorjaar een soort van afscheid zijn van velen. ‘Dag Mensen.’

 

Conform fase1 van het Pipo-Schema hebben Ruud en ik  woensdag    afscheid genomen van onze (nog resterende) parkieten. We hebben een goed nieuw huis voor ze gevonden. Misschien komt het afscheid een beetje vroeg, maar de maand augstus is voor ons beiden een relatief rustige maand op het werk. In augustus moeten we daarom gebruik maken van de tijd die er is en ons huis in Almelo zo leeg mogelijk krijgen, is de gedachte.

 

Parkieten horen sinds 1992 bij ons dagelijks leven. Generaties kwamen en gingen.  Elke parkiet heeft zijn eigen manier van doen en zijn eigen kleine karaktertje. Het is steeds weer mooi om dat te ontdekken en te bekijken. Het is grappig om patronen te ontdekken en te herkennen hoe de parkieten met elkaar om gaan. Wie is er de baas? En wie zijn de sous-chefs? Wie houdt van wie? Wie heeft de pest aan wie?

 

De lege voliere die er nu nog staat, doet wel een beetje pijn. Het hoort niet zo. Binnenkort te zien op Marktplaats. Augustus Leegmaakmaand.  Alles gaat voorbij.

Afdankertjes Scoren

Sinds afgelopen maandag zijn we weer in ‘actiemodus’. Op die dag tekenden we de overeenkomst voor de verkoop van ons huis. Tot dit moment stonden we vooral in de wachtstand. Want wie weet zou het huis niet op tijd worden verkocht of zou de opbrengst van de verkoop tegenvallen.  In die scenario’s zouden we onze plannen flink moeten aanpassen. Maar gelukkig is niets van dit alles nu het geval en kan alle stress plaatsmaken voor ACTIE.

Inmiddels hebben we naast alle plannen en schema’s in Excel en Sketchup nu ook een pracht van een mindmap gemaakt met leuke gekleurde secties en flink veel vakjes die we in de juiste volgorde moeten afwerken om aan het eind in een volledig gestoffeerd en gemeubileerd El Naranjal met hele leuke vakantiehuisjes en veeeel sinaasappels uit te komen. Een van de eerste vakjes in de sectie ‘verhuizen’ schrijft voor dat we kastjes moeten gaan kopen op marktplaats. Teak houten kastjes. Sinds donderdag zijn we hier flink druk mee geweest. Eerst achter de laptop, daarna met mobiele telefoon en huurbus. Marktplaats is best leuk als je tijd en geld hebt om uitgebreid te zoeken, te passen en te meten. Zelfs als het overdag rond de 33 graden heet is.

Hieronder zie je Ruud rondrijden in de huurbus uit Hengelo, toen hij het nog niet zo warm had.

 

We zijn geslaagd in onze opzet. Het vakje in de mindmap kan worden afgevinkt. Voor net iets minder dan zes honderd euro hebben we een mooi assortiment aan teak houten kastjes bij elkaar verzameld. Het was ons doel om afdankertjes van anderen te scoren en zo het Ikea-gehalte van onze toekomstige huizen op een betaalbare wijze wat aan banden leggen. Zo fijn dat ‘koloniale meubelen’ in NL inmiddels uit de mode zijn! Wij vinden die meubels mooi. Hieronder een overzicht van wat we bij elkaar gescharreld hebben.

 

Als eerste presenteren wij Model ‘Hardenberg’,  een teak houten dressoirkast voor in de keuken van het grote huis. Ruud en ik vinden dit een hele mooie kast. We kregen hem mee voor veertig euro. ‘Moest weg’. De kast past volgens ons erg goed bij de andere meubels die we al hebben en die we in de keuken hadden bedacht.

 

Model ‘Noord-Deurningen’ is een beetje beschadigd. Dit model is ook van beduidend mindere kwaliteit dan bovenstaand model ‘Hardenberg’ en onderstaand model ‘Gronau’.  Ruud gaat de kast opknappen en dan is de kast bestemd voor de tweede slaapkamer in het grote huis, de kamer die we direct na het verkrijgen van de toeristische vergunning voor dit huis zullen omtoveren van verplichte slaapkamer tot werkruimte.

 

Model ‘Gronau’ is samen met model ‘Hardenberg’ de parel van onze verzameling. Het is een prachtige kast, vinden wij zelf.  De kast was ook de duurste van het hele spul. We hebben nu in NL net zo’n kast in de woonkamer staan alleen dan zonder kruizen op de beide kastdeuren.  Model Gronau zullen we samen met die kast  in de woonkamer van het grote huis gaan plaatsen.

 

Model ‘Apeldoorn’ is een lage kast die we bestemd hebben voor de zithoek van een van de vakantiehuizen. Boven deze kast hopen we een groot schilderij te hangen met een afbeelding van de bloem die dit huisje zijn naam zal geven. Welke bloemennaam het huisje zal krijgen, weten we nog niet.

 

Model ‘Enschede’ is een tweede lage kast die we bedacht hebben voor de zithoek van het andere kleine vakantiehuis. Ook boven deze kast hopen we een schilderij van een bloem te hangen. We hebben al iemand bereid gevonden om de twee bloemenschilderijen voor ons te maken. Maar wie dat is, dat houden we voorlopig nog even stil 🙂

 

Tot slot model ‘Wierden’. Twee kleine koffietafeltjes. Een voor in elk van de twee kleine huizen. We hadden hier eigenlijk iets van Ikea bedacht, maar dat gaat nu dus over.

Een vakje uit de mindmap down. Nog een heleboel andere vakjes te gaan. Morgen en overmorgen gaan we maar weer verder. We denken er over om ook de eettafels van de vakantiehuisjes op Marktplaats te gaan zoeken. Maar dat is nog een kwestie van containerruimteplanning.