Internet

Op dit moment verblijven we in Casa Pedro, een vakantiehuisje op zo’n 800m hoogte boven het plaatsje La Punta. Met Casa Pedro is niets mis als je vakantie wil vieren. Het is een eenvoudig huisje, het heeft een zwembad (oeff, was wel erg koud gisteren, gaan we niet meer doen deze week), het ligt lekker afgelegen en het heeft een mooi uitzicht over de oceaan.

 

Maar. Qua internet is het huisje wat minder. En dat was een probleem. Wij zijn hier deze weken namelijk niet om vakantie te vieren. We barsten van de afspraken die te maken hebben met de finca. Daarnaast moet ik min of meer gewoon doorwerken. En daar heb ik internet voor nodig. Veel internet.

Nu hebben we bij ons thuis de afspraak dat Ruud de systeembeheerder is. Hij begrijpt hoe alles in elkaar steekt qua ict; en ik snap er eigenlijk niks van. De rolverdeling is dus duidelijk. Maar van Casa Pedro kon ook Ruud niet veel maken. Ook niet met hotspots via de mobiel. Mijn boekhoudpakket en andere software die ik nodig heb, gebruiken eenvoudigweg teveel data.

Na veel gedoe van Ruud en gestress van mij, vonden we een goede uitwijkplek in Itaca. Itaca is een café in het centrum van Puntagorda. Het mobiele bereik is er perfect en dus werken de hotspots. Was alleen wel even zoeken. Op de foto’s hierboven zie je de systeembeheerder ‘ervoor’ en ‘erna’. Hieronder zie je de ‘happy controller’ blij & opgelucht aan het werk… Inmiddels heb ik al twee hele werkdagen in Itaca door gebracht. Het is er leuk. Er hangt een prettige sfeer. En de mevrouw achter de bar is bijzonder vriendelijk. Ze vindt dat ik teveel werk en meer pauzes moet nemen.

 

Ruud heeft uitgevonden dat we op onze finca een 4g-abonnement bij Vodafone moeten gaan afsluiten. Daar gaan we verderop in deze week al werk van maken. De volgende keer dat we op La Palma zijn, is ons verblijf internet-stress-vrij. Is de bedoeling.

Fruta de Pinto

Langzamerhand zijn we aan het uitvinden welke soorten fruitbomen er op onze finca staan. Dat is nog niet zo eenvoudig soms, omdat niet alle bomen op dit moment vruchten dragen. Gisteravond hebben we een ‘eerste pluk’ gedaan. Het resultaat zie je hieronder.

 

Natuurlijk sinaasappels.

 

Maar ook avocado, mandarijn, citroen en mango. Verder staat er minimaal 1 olijfboom, een aantal abrikozen, perziken, vijgen en…. een struik suikerriet. Keuze genoeg dus…

O ja, en we hebben ook 2 palmboompjes ontdekt, overwoekerd door struikgewas. De zaden van de palm komen (van horen zeggen) mee met geitenmest dat wordt gebruikt om de bomen te bemesten. Het zou mooi zijn, als we de boompjes zouden kunnen uitgraven…

Naar de Finca

Vanochtend gingen we niet meer naar Het Kavel, maar gingen we naar De Finca. Kwestie van aanpassen. Het kavel is van ons nu 🙂 Vanaf vandaag noemen we het kavel daarom De Finca.

We spraken er met Manolo. Manolo wordt waarschijnlijk de architect die voor ons het proyecto gaat maken. We spraken over de verbouwing en uitbreiding van de cuarto de apero tot ons woonhuis. We spraken over de positie van de geplande vakantiehuizen. We spraken over pinos (dennenbomen) die wel of niet omgezaagd mogen worden vanwege het uitzicht. We spraken over doorlooptijd van vergunningen en fasering van projectontwikkeling en bouw in de tijd. We werden een hoop wijzer. Als Manolo niet met een hele hoge offerte komt, wordt hij onze architect. Alweer een prettige man in de omgang. Het is fijn als iemand met je meedenkt, goed naar je luistert en vervolgens met goede ideeën komt. Alweer komen we erachter dat we weliswaar met handen en voeten in het Spaans kunnen communiceren, maar dat onze beheersing van die taal nu echt heel snel moet verbeteren. Als we volgende week weer terug in NL zijn, maken we meteen werk van Spaanse les.

In de middag kwamen we in gesprek met onze bovenbuurman, de buurman van het kavel boven ons, bedoel ik dan. Hij heeft op dit kavel twee huizen omgebouwd tot vakantiewoningen en staat nu op het punt om deze te gaan verhuren. Hij liet ons de huizen van binnen zien. En deed ons misschien wel een wereldvoorstel. Maar daarover wellicht later meer…  In elk geval is onze eerste indruk dat we aan hem een prima bovenbuurman hebben. En hij spreekt Engels!

Dit is wat wij vavond zagen ondergaan. Vanaf onze toekomstige veranda. Geen woorden voor… De foto is door Ruud gemaakt.

Sleutels

Dit zijn ze. Onze sleutels. De sleutels van de cuarto de apero op onze finca. Sinds gisteren.

 

De dag begon met een sessie bij wederom Javier van de Caixa Bank. Weer zo’n twintig handtekeningen, nu in twee uur tijd, dus dat was wat haasten. Deze keer waren onze krabbels goed voor het verkrijgen van een lening en een bankcheque. Ook nu waren er  computerproblemen. Maar Javier kon er wel om lachen. En wij eigenlijk ook wel. Zo veel leuker en gezelliger in vergelijking met het chagrijnige kantoor van de ING aan de Wierdensestraat in Almelo.  La Palma is gewoon leuk!

Daarna met Javier naar de notaris in Los Llanos. Ook bij de notaris hebben we veel, heel veel handtekeningen mogen zetten. Vervolgens mochten we onze bankcheque ten overstaan van makelaars en notaris overhandigen aan de verkoper,  die het  papiertje minzaam in ontvangst nam. Met een pokerface. Hij heeft een goeie prijs gemaakt. Maar ach. Het was alleen een beetje jammer dat niemand eraan gedacht had om de sleutels mee te nemen van de cuarto de apero op ons kavel, zodat we eerlijk konden ruilen.

Die sleutels kregen we op woensdagavond alsnog overhandigd van de verkoper. Hij heeft ons uitgebreid rondgeleid. We kwamen erachter dat de stroomaansluiting in het kleine betonschuurtje het toch doet (kwestie van hoofdschakelaar). Ook kregen we een eerste uitleg (in het Spaans) over hoe de beregeninginstallatie op de finca werkt. Dit doen we nog een keer over, met een tolk 🙂 Voor ons was het een prettige verrassing om te horen dat er vlakbij de apero een aansluiting is op het gemeentelijke drinkwaternetwerk. Dit scheelt ons straks een hoop geld en gedoe. En we kwamen erachter dat er eigenlijk toch wel heel veel verschillende soorten fruitbomen op ons kavel staan.

De verkoper is zo vriendelijk om het onderhoud van de finca nog een paar maanden voor zijn rekening te nemen. Ook zal hij ons in contact brengen met iemand die dit daarna tegen betaling voor ons wil doen, totdat we zelf op het eiland komen wonen. Al met al een geweldige dag!

Computadora dice que no

Het leven is hard soms. Ruud en ik zijn sinds afgelopen maandag op La Palma. We hebben veel te vertellen en veel te laten zien. Maar, vrij naar de voor ons legendarische sketches van Little Britain: ‘Computer says nooo’. De computer zegt nee.

 

We verblijven in een vakantiehuisje waar het internet traag is. En bij Microsoft hebben ze besloten dat er zonder pardon een windows-update op mijn laptop moet worden doorgedrukt. Gevolg: Ik kon niet goed mijn werk doen vanaf hier, maar dat was te overwinnen door drie keer zo veel tijd voor alles uit te trekken. Ander gevolg: ik kon in WordPress geen foto’s uploaden. Te traag. Computadora dice que no. Vier dagen lang.

Maar. Sinds vanavond kan ik WordPress weer gebruiken. Het is gelukt een hotspot te maken via de mobiel en alsnog enigszins acceptabele internetsnelheid te realiseren. Ik ga dus een inhaalslag maken.

 

We zijn er! Afgelopen maandagochtend kwamen we weer aan op het eiland. De middag was voor Javier van de Caixabank die ons twintig handtekeningen liet zetten (in totaal, dus eigenlijk maar tien per persoon). Met al dat schrijfwerk kregen we toegang  tot onze Spaanse bankrekening. We deden er een hele middag over, maar het was gezellig. Javier van de Caixabank in Tazacorte is een aardige man met humor. Ook bij de Caixa waren er computerproblemen.

Daarna linea recta naar het kavel! We zijn er.

Facebook

We hebben het niet zo op Facebook, maar bij onze dierenarts denken ze daar duidelijk anders over. Onze nieuwe aanwinsten staan te pronken en likes te verzamelen dat het een lieve lust is. Maar de foto is toch wel leuk…

 

Het gaat overigens prima met ze. De volledige fixatie op uitsluitend elkaar is voorbij. Inmiddels zijn Ruud en ik superbaasjes en krijgen we alle aandacht. Nu alleen nog 100% zindelijk worden. En direct komen als je door een superbaasje geroepen wordt…

Experiment

Ik ben een beetje de mogelijkheden van WordPress aan het verkennen. Het lijkt me leuk om in de toekomst af en toe een filmpje te laten zien. Daarom hieronder de première van ‘fincadepinto-on-demand’, de videodienst van onze toekomstige finca.

Je ziet een filmpje van de zonsondergang, gemaakt door Ruud ergens in mei van dit jaar. Op een plek vlakbij ons kavel.

Het filmpje geeft een mooi beeld hoe wij de zonsondergang steeds ervaren. Mooi om naar te kijken. Kalm. Altijd met dezelfde afloop. Stilte met rustgevend hondengeblaf op de achtergrond. Het camerageklik dat je hoorde was ik. Sorry daarvoor…

Een huis aan het einde van de wereld

Ik kreeg van iemand de vraag: ‘hoezo een huis aan het einde van de wereld?’ Dat zal ik uitleggen. Als ik in Puntagorda ben, gebeurt er iets in mijn hoofd. Ik heb dan het idee, zeker als ik bij een zonsondergang over de oceaan tuur, dat ik op de rand van de wereld ben. En dat voelt goed.

Hoewel op maar een paar uur vliegen afstand, lijkt alles en iedereen vanuit La Palma in het algemeen en vanuit Puntagorda in het bijzonder heel ver weg te zijn. Het nieuws van de wereld bereikt je wel, maar het voelt alsof het over ‘anderen’ gaat. Alsof je van een veilige afstand aan het bekijken bent wat er allemaal gebeurt. Het komt wel door, maar het raakt je niet echt.  En dat vind ik wel prettig.

Ik denk dat het ermee te maken heeft dat de reis vanuit Nederland naar Puntagorda op de kaart eruit ziet alsof je steeds verder in de richting van een soort van ‘uiterste rand’ gaat.

Vanuit Europa gezien zijn de Canarische Eilanden het uiterste zuidwestpuntje van wat als Europa voelt. En dat uiterste zuidwestpuntje ligt ook nog eens een flink eind weg van het ‘op-een-na-uiterste-zuidwest-puntje. Afrika ligt weliswaar dichtbij, maar de Canarische Eilanden hebben helemaal niks met dat continent. Zeker op La Palma staan de mensen met de rug naar Afrika toe. Men kijkt naar het noorden en naar het westen. Daar, in het westen, ver weg over de oceaan, na een enorme hoeveelheid water, is er Zuid-Amerika. Heel ver weg. De Canarische Eilanden vormen een beschutte, overzichtelijke uithoek in een groot Niemandsland.

 

Binnen de eilandengroep ligt het eiland La Palma weer op de uiterste westgrens. Tenerife en Gran Canaria vormen het natuurlijke centrum van de groep. Er wonen daar meer mensen. Er zijn daar meer voorzieningen. Tenerife en Gran Canaria zijn de Randstad van de Canarische Eilanden. La Palma is periferie. Een beetje Twente.

 

Eenmaal aangekomen op het eiland La Palma, op het vliegveld dat pal onder de hoofdstad Santa Cruz ligt, trek je nog weer verder weg. Over de bergen en vervolgens via Los Llanos door een diepe kloof naar het lege noorden, dat aan de overkant van die kloof ligt. Helemaal aan het einde van de weg ligt dan het dorp Puntagorda. Voorbij Puntagorda wordt het landschap leeg en begint het plaatselijke Niemandsland.

 

Ons toekomstige huis staat tot slot net buiten de rand van het dorp Puntagorda. Het is er stil. Het is er leeg. Rand op rand op rand op rand. Zo kom je terecht aan het einde van de wereld.

 

Of het allemaal heel reëel is wat ik hier nu beweer, weet ik niet. Maar het is zoals ik het voel. En dat gevoel vind ik prettig. Ik hou er wel van op de rand van de wereld te wonen. Tegelijkertijd is het prettig om min of meer op loopafstand dagelijks boodschappen te kunnen doen in een van drie lokale supermarkten. Dat dan weer wel. Het beste uit twee werelden…

Pico de la Cruz & Pico de la Nieve

We wandelen vaak over de rand van de Caldeira de Taburiente, de grote krater in het brede, noordelijke stuk van het eiland. Zo’n wandeling kan je licht of zwaar maken, waar je zin in hebt. Je kunt beginnen op de Roque de los Muchachos en dan eindeloos doorwandelen tot dat je uitkomt op de Cumbre Nueva. Dan moet je daar vervolgens wel afdalen bij Pino de la Virgen en van daaruit een taxi regelen. Of overnachten in een van de twee hutten die je daar kunt huren. Of teruglopen. Maar dat is een pokke-eind.

Je kunt beginnen onderaan de helling en vanaf de LP1 naar boven klimmen naar een van de toppen. Bijvoorbeeld vanaf Roque del Faro. Het is de grote wens van Ruud om die route een keer te doen. Voor de sport. We gaan het ook vast nog een keer doen. Maar. Het is er nog niet van gekomen. Zo steil…

 

Wij parkeerden in augustus 2014  onze auto langs de LP4. Dat is de weg die naar de sterrenwachten leidt, en vervolgens vlak langs de kraterrand scheert. Langs deze weg is een ‘trailhead’ van een wandelroute die direct (klimmetje van niks) naar de Pico de la Cruz leidt. Vervolgens wandelden we over een bijna vlak parcours (voor La Palma-begrippen dan)  naar de Pico de la Nieve.

 

Op deze wandeling kan je geweldig ver kijken. Over de oceaan en over het eiland. In alle richtingen. Ver weg op zee zie je de vulkaankegel van de Teide boven de wolken uit steken. Bij helder weer kan je het hele eiland Tenerife zien liggen. Je loopt er recht op af.

 

Als het beneden weertechnisch wat minder is, is het op deze plek vaak heel mooi. Je wandelt boven de wolken. Als het beneden te warm is, is het hier op 2.200m  hoogte meestal nog redelijk aangenaam. Ruud en ik hebben beiden wel zonnebrand factor VEEL nodig. Door de hoogte brandt je huid weg. Ook als je, zoals ik, normaal gesproken behoorlijk goed tegen zonnestralen bestand bent. Uitkijken dus.

 

Je loopt een lijnwandeling. Je moet dus op enig moment omkeren en weer terug lopen. Wij wandelen altijd te ver door, voorbij de Pico de la Nieve. Omdat het daar zo mooi is. Maar de weg terug, als het warm is, valt eerlijk gezegd altijd een beetje tegen…

 

De trailhead naar de Pico de la Cruz ligt op ongeveer 50 minuten rijden vanaf Puntagorda. Je volgt de LP1 totdat je bij Hoya Grande rechts de afslag naar de LP113 tegenkomt. Deze weg leidt je naar de Roque de los Muchachos en vervolgens naar het beginpunt van onze wandeling. De vijftig reisminuten worden niet veroorzaakt door de hemelsbrede afstand, maar doordat de weg voorbij Hoya Grande een en al haarspeldbocht is. Wel een mooie weg.

Download file: Pico de la Cruz - Pico de la Nieve.gpx

Het Plan (5)

Lang leve Sketchup…  Op basis van een idee van Ruud, heb ik een nieuw ontwerp voor ons woonhuis uitgewerkt. Het idee is om de cuarto de apero als basis te nemen en er nog enkele vierkante meters aan vast te bouwen.

Het leuke aan dit ontwerp is dat we zelf op het mooiste punt van het kavel zouden kunnen gaan wonen, daar waar de apero nu staat. Het tweede goede punt is de ruimte die je binnen ervaart bij het zelfde aantal vierkante meters.

Westgevel (oceaanzijde)

 

Noordgevel

 

Oostgevel (dorpzijde)

 

Zuidgevel

 

Het is afwachten of de apero wel geschikt is om als (woon)huis uit te bouwen. Ook is er nog het vraagstuk van wat vergunningstechnisch wel en niet mag. Dergelijke vragen moeten worden beantwoord door een architect.

Als het niet lukt om de apero op deze manier uit te bouwen, vind ik het ontwerp leuk genoeg om in plaats te komen van de eerdere ontwerpen voor ons woonhuis. Ruud moet er nog over nadenken…

 

Volgende week vertrekken we voor twaalf dagen naar La Palma. Als alles volgens plan verloopt, worden we dan eigenaar van ‘ons’ kavel. Ook hopen we kennis te maken met minimaal 1 architect. Mooie vooruitzichten…