Verhuispret

Buiten is het somber en donker. Binnen is het leeg en wordt het steeds leger. Ruud en ik zijn het huis aan het leeg ruimen. Omdat het kerstvakantie is, hebben we daar tijd genoeg voor en verloopt de operatie heel relaxed en ontspannen. Verhuispret-voor-Twee.

 

In de afgelopen nacht hebben we voor het laatst in ons huis geslapen. Vanmiddag migreren we de roedel naar het tijdelijk verblijf in het vakantiepark. Bijna alles is nu ingepakt, weggegeven of gedemonteerd en klaar voor de container.  Vandaag en morgen doen we de laatste dingen. Ontspannen en op ons gemak. Dat is wel een fijn gevoel. Het scheelt enorm qua stress als je alleen maar een huis hoeft leeg te ruimen en niet tegelijkertijd een ander, nieuw, huis bewoonbaar moet maken.

 

Twaalf jaar en één maand woonden we op deze plek. Het vertrek stemt me toch wel wat meemoedig. Maar dat hoort zo bij verhuizingen. Toch? De vrachtwagen van de verhuizer komt direct in het nieuwe jaar alles ophalen. Dan is het voorbij hier.

Stille Nacht voor Jozef

Sinds eergisteren is het ‘Stille Nacht’ voor Jozef. Hij bevindt zich nu in het donker, netjes ingepakt en opgerold in verhuisinpakpapier in doos ‘woonkamer1’.  In deze veilige positie zal hij per container de reis naar La Palma gaan maken.

 

Het definitieve inpakken is nu echt begonnen. De bovenverdieping is vrijwel leeg of in dozen nu. De eerste verhuisdoos op de benedenverdieping verscheen eergisteren in de woonkamer. We slapen nog een paar dagen op ons matras op de grond. Ergens tussen kerst en oudejaarsdag zullen we ons tijdelijk huis op het vakantiepark gaan betrekken.

 

De Stille nacht zal voor Jozef  ongeveer een jaar  gaan duren, denken we. Hij kan het hebben, hij is wel wat gewend. Als het weer licht wordt, krijgt hij een ereplaatsje in de zon, ergens op de veranda of op de patio van ons nieuwe huis. Met een prachtig uitzicht over de oceaan. En het ruikt er naar denneboom. Belofte maakt schuld.

Olijven met Oregano

Op het hoogste terras van onze finca, vlakbij de plek waar volgend jaar, naar wij hopen, één van de kleine vakantiehuizen verrijzen zal, staat onze olijfboom.

 

In juni  van dit jaar zat de boom barstensvol olijven. Kleine groen puntjes aan alle takken van de boom. Miguel stelde ons destijds een mooie oogst in het vooruitzicht, en voorzag ons van allerlei recepten met olijf-en-knoflook.

Vanaf eind september zijn de olijven groot genoeg en rijp voor de pluk. Ze zijn dan groen en klaar om ingemaakt te worden. Als je ze enkele maanden laat hangen, worden ze zwart. Ze zijn dan minder geschikt voor consumptie, maar op dat moment wel (pas) geschikt om er olijfolie van te maken. Allemaal internetwijsheid, overigens.

 

Geplukte olijven zijn akelig bitter (geen internetwijsheid, proefondervindelijk uitgevonden). Je moet er van alles mee doen voordat ze zo lekker zijn als in de potjes van de supermarkt.

Alle geplukte olijven stop je in een tot de rand gevulde en met een deksel afgesloten plastic emmer. De olijven mogen niet in aanraking komen met zuurstof. Een glazen pot is in dit stadium niet aan te raden, want de olijven gaan een soort van ‘gistproces’ in en het glas kan dan knappen. Dagelijks moet je het water verversen. En als je het helemaal goed wil doen, zorg je dat je ELKE olijf voorziet van enkele oppervlakkige meskerfjes.  Het water in de emmer kan gaan schuimen. Dat is niet erg, hoort zo. De bittere smaakstoffen verlaten op deze manier de olijven.

Na de tien spoeldagen, moet je de olijven pekelen. Los 100 gram zout op in water, per kilo olijf. Je kunt de olijven in dit pekelwater in kleine glazen potjes (jampotjes ofzo) stoppen. De olijven moeten ongeveer een maand in de pekelpotjes blijven, tot  dat ze een zoute smaak hebben gekregen. Pas dan kan je ze eten. Alweer is het belangrijk dat de potjes tot de nok toe gevuld zijn met water. Er mag geen zuurstof bij de olijven komen, anders bederven ze.

Voor de afronding kan je naast pekelwater en olijven ook smaakversterkende ingrediënten aan de potjes toevoegen, zoals knoflook, citroen, rode pepers of groen kruiden. Sommige recepten zeggen dat je dit pas moet doen NA de tien pekeldagen en dat je het pekelwater moet vervangen voor olijfolie..  Dat laatste lijkt me nou zo de omgekeerde wereld, dat ik die stap maar ga overslaan, tezijnertijd. Bovendien houd ik wel van gewoon: zout.

 

 

Omdat wij in september en oktober, de olijvenpluktijd, niet op het eiland waren maar in het Kikkerland verbleven, was de oogst van 2018 voor Kakien en Jackie. Ze zijn er druk mee geweest. Emmers vol. Uiteindelijk hielden ze aan de hele oogst maar een paar potjes over. Heel veel olijven bleken na het wassen niet goed te zijn, omdat er kleine insectjes in de vruchten zaten. Volgens Kakien zijn deze insectjes nieuw op La Palma en een ware plaag aan het worden.

Bovenstaand potje Olijf-met-Oregano kregen we van Jackie cadeau tijdens ons laatste week op La Palma, in november. Zo veel werk in zo’n klein potje. ‘Ambachtelijk’ heet dat, geloof ik. De olijven smaakten heerlijk, veel lekkerder dan in Nederland. Ik kan het weten, want ik ben een liefhebber.

Volgend jaar hoop ik dit alles zelf te kunnen doen. Zeker weten dat ik dat leuk ga vinden! Zelfs als de hele sessie maar drie potjes zou opleveren.

De branding bij La Fayana

Op enkele honderden kilometers ten noorden van La Palma raasde een bijna-orkaan van west naar oost, op de dag dat wij aankwamen op het eiland, in november. We hadden tijd te overbruggen tussen onze aankomst en de vroegste incheckmogelijkheid in ons vakantiehuis in Puntagorda. We besloten naar de hoge golven te gaan kijken bij La Fayana. Michel was met ons mee.

 

La Fayana ligt op de noordoostkust van La Palma. Het is een klein complexje dat bestaat uit een in het vulkaanlava uitgehakt natuur-zee-zwembad, een restaurant waar je lekker kunt eten en enkele vakantie-appartementen. Vanaf de LP1 daal je af over een smalle steile weg, dwars door een landschap van onbedekte banananenplantages om er te komen. Het terras van La Fayana is bij mooi weer een fantastische plek om iets te eten, iets te drinken en naar de alom aanwezige branding te kijken en te luisteren.

Tijd om te eten, hadden we niet vandaag. Maar als tussenstop was La Fayana zeker de moeite waard.

 

Iets later en iets verderop langs de LP1, op weg naar het noordwesten waar Puntagorda ligt, maakten we op een uitzichtpunt nog deze foto’s. Het noorden van La Palma is heel anders dan de rest van het eiland. Leger. Woester. Groener. Een reisbestemming op zich, als je van dit soort landschappen houdt.

 

Hieronder een filmpje van de branding bij La Fayana, als het ergens in de verte stormt. Zoals het gaat als je filmpjes wil maken maar niet de hele dag de tijd hebt, miste ik de hoogste golven. Maar je krijgt toch een indruk van wat we zagen. Het was er mooi.

Auke past niet!

Dit is Auke tijdens zijn generale repetitie voor de ‘reis met het vliegtuig’.  We zijn er echter achter gekomen dat Auke niet past! Op de foto past hij qua hoogte net in onze eigen twee-jonge-puppen-bench, met de afmetingen 122x75x80. De eis is dat een hond op vliegtransport rechtop in zijn kennel moet kunnen staan. Een terechte eis, natuurlijk.

 

Auke blijkt een grote hond te zijn. In de categorie ‘Rottweiler, St-Bernhard of Mastiff’. Met zijn maten van 1.20m lang en 90cm hoog blijkt hij niet in een XL-vliegtuigkennel te passen. Nu bestaan er ook nog wel grotere XXL-kennels, vergelijkbaar met de afmetingen van bovenstaande bench,  maar die mogen bij geen enkele vliegmaatschappij mee als ‘gewone’ ruimbagage. Auke moet op vrachttransport!

En dat betekent dat zus Sanne ook op vrachttransport moet, ook al past zij wel met gemak in een XL-kennel. Zonder zijn zus is onze Auke namelijk nergens en kermt hij het uit van verlatingsangst, niet voor even,  maar voor de hele reis (schatten wij in).

 

Het is niet zo vreemd dat Ruud en ik eergisteren helemaal werden verrast, toen we tot de ontdekking kwamen dat Auke een maatje te groot is voor TUI en Transavia. Hij mag dan wel de maten hebben voor de categorie ‘Rottweiler enzovoort’, maar in gedrag is hij een superwatje, meer categorie ‘Kleine Poedel’ of ‘Chihuahua’. Als zelfs de assistente van de dierenarts je glimlachend een mietje noemt, dan is er toch objectief wel iets aan de hand… Wij zien Auke dus als een klein hondje. We oordelen onbewust op basis van gedrag en  herseninhoud. Auke is veruit de kleinste hond die we in huis hebben, denkkrachttechnisch gezien.  Maar TUI en Transavia  letten dus op fysieke afmetingen. Zo raar! Ruud en ik zijn hierdoor volslagen overvallen. Nooit aan deze eventualiteit gedacht!

Ook Fenna en Sanne hadden eergisteren hun pas-sessie voor de vliegtuigkennel. Zij passen met gemak in XL-benches en dat is dus ok.

 

Auke moet echt met ons mee, koste wat het kost. We hopen nu via een dierenvervoerder alsnog de oversteek te kunnen laten plaats vinden, tegen een prijs die enigzins acceptabel is. Als dat onverhoopt niet mocht lukken, nemen  we tóch gewoon de boot. Met al het goede en het slechte dat daarmee op ons pad komt.

Of toch maar  bij opbod verkopen, misschien?

Paz y Libertad

Vorige maand waren we anderhalve week op La Palma om een aantal zaken te regelen. Op 16 november waren we precies één jaar lang eigenaar van onze finca. Er is in die tijd veel bereikt, maar veel ook nog niet. Met name het uitblijven van de bouwvergunning begint ons wat te frustreren.

 

De finca is nu al prachtig om te zien, terwijl er nog zoveel moet gebeuren. De eerste regens van het jaar hebben het landschap weer een groene kleur gegeven. De mango’s zijn rijp, net als de citroenen, die het hele jaar door gaan, zonder pauze. De mandarijnen hangen helemaal klaar om geplukt en gegeten te worden. Ook de sinaasappels komen er weer aan, met bergen tegelijk.

Er is niets zo leuk dan in je eigen sinaasappelboomgaard langzaam maar zeker alle plekjes en hoekjes te leren kennen.

 

En met het verstrijken van de tijd te ontdekken hoe per boomsoort de seizoenen verlopen over het kalenderjaar. Er hangen heel  veel rijpe vruchten aan de bomen,  halverwege november. Ik vrees, en denk, en verwacht, dat ik moet gaan leren om vruchtentaarten te bakken, als we straks op de finca wonen. Dan moeten we die taarten ook gaan leren eten. Vamos a ver.

 

 

Hieronder zie je het weggetje dat leidt naar de ‘achteringang’ van onze finca, de Camino de la Capilla. Het eerste stuk is een zandpad. Na een dag met flinke regenbuien ziet het zandpad er uit als op de bovenste foto. Aangezien dit pad straks de toegangsweg wordt voor onze vakantiehuisjes, zullen we hier nog wel wat aan moeten verbeteren. Nu ligt er een laag van 80cm gravel over het grootste deel van de terrassen in onze boomgaard die we weg willen halen, dus er is voldoende verbetermateriaal beschikbaar.

 

 

Het tweede deel van de Camino de la Capilla is van beton. Iemand heeft halverwege dit stuk ooit de woorden ‘Paz y Libertad’ geschreven toen het gestorte cement nog nat was. Vrede en Vrijheid, mooie woorden om in beton te gieten. Ik noem het weggetje daarom liever het Paz-y-Libertad-weggetje. Maar die naam slaat bij Ruud nog niet zo aan. Onbegrijpelijk.

Onderstaande foto’s zijn gemaakt vanuit de tuin van de bovenburen die helemaal op de verre noordoosthoek van onze finca wonen. Het huis staat altijd leeg. De buren hebben we nog nooit gezien of gesproken. Maar ze hebben een mooi uitzicht en onze bouwplannen gaan dit uitzicht niet te gronde richten.  De eerste foto kijkt uit over onze boomgaard. De opgeschoren dennenbomen die je ziet op de tweede foto is een idee dat wij zouden willen kopiëren bij enkele grote pinos die aan de westzijde van onze boomgaard staan, aan de randen van het laagst gelegen terras. Op deze manier blijven de bomen staan, maar belemmeren ze veel minder het uitzicht op de oceaan. Op de derde foto zie je de Matos.

 

De zonsondergangen die je op onze finca bijna dagelijks kunt zien, blijven een verhaal apart. Zo mooi. Zo vredig. Zo vertrouwd ook. Het voelt als thuis.

 

Dagelijks een fruitschaal als hieronder, vol met vruchten die je van je eigen bomen plukt.  Volgens mij gaat dit nooit echt wennen en gewoon worden. We hebben een mooi plan bedacht… Paz y Libertad!

OpenHaardDag

Het was een wat lastige, vermoeiende week. Veel geregel rond ons toekomstige huurhuis in Puntagorda. Op vrijdag en zaterdag de verhuizing van onze meubels op de bovenverdieping naar het huis van mijn moeder. Dat betekent: ikea-stuff uit elkaar halen, ikea-stuff in een busje laden, anderhalf uur rijden, ikea-stuff uit het busje laden, ikea-stuff door de veel te nauwe trapopening van mijn moeder naar de bovenverdieping van haar huis slepen, grotere onderdelen door het raam, ikea stuff weer in elkaar zetten… Het resultaat mag er zijn. Maar vanuit het huis van mijn moeder geen foto’s meer op het web.

 

Tot overmaat van ramp reed ik afgelopen dinsdag ook nog eens met mijn fiets tegen een auto op, hier in Almelo. Veel blauwe plekken, een flink blauw linkeroog, een gekreukelde bril, een gekreukelde fiets en een beschadigde auto, waren het gevolg. Maar verder met de schrik vrij gekomen. We zijn er nog steeds niet uit of ik nu enorme pech heb gehad of dat er een geluksengeltje op mijn schouder heeft gezeten. Frontale botsingen tussen auto’s en fietsers lopen vaak heel anders af.  Feit is dat ik een auto eenvoudig weg niet zag toen ik een drukke weg overstak. Een hele vreemde gewaarwording. Na twee ongelukken in korte tijd, voel je je ineens een stuk kwetsbaarder. Michel: die afdalingen gaan in het vervolg wat minder hard, vrees ik…

 

Ah ja! En dan begon het ook nog te vriezen en (een beetje) te sneeuwen op vrijdag. Bah! Koud! Vervelend! Zondag, aan het begin van de middag (eindelijk klaar met alles) was het daarom tijd om een dag lang niet buiten te komen, de open haard aan te doen, en midden op de dag al een filmmarathon te houden. Verder helemaal niks. Een welverdiende openhaarddag. Daar knapt een vermoeide en ietwat beschadigde  mens van op.

 

Hieronder de weersverwachting voor Puntagorda, de komende week. Geen sneeuw. Geen vorst. Geen snerpende koude wind. Zon! Lenteweer! Daarvoor doen we het dus. Ook.

 

Inmiddels hebben we vrijdagavond de sleutel van ons tijdelijke vakantiehuis in ontvangst genomen. Het is er kil en ongezellig, maar tijdelijk. Aan het eind van deze week gaat de Grote Ontmanteling van ons huis echt vorm krijgen. Daar word ik altijd een beetje weemoedig van. We hadden een mooie tijd in Almelo.

Vanaf medio februari is het La Palma voor ons. De exacte data staan nog steeds niet vast. Het is een heel gepuzzel zo’n reis, als je zo nodig drie honden mee moet nemen. Elke oplossing stuit wel op een logistiek probleem; Benches die niet in auto’s passen op de heen of terugweg. Beperkingen van het aantal honden per vlucht. Onmogelijke vertrektijden van Transavia (als je helemaal vanuit Twente naar Schiphol moet – met honden). Tussenstops en andere ongemakken als je met TUI vanuit Eindhoven naar La Palma vliegt. Kosten die we enigszins binnen de perken moeten houden.

De boottocht gaan we waarschijnlijk niet doen, vanwege de hoge kosten die zo’n reis met zich mee brengt. Op zich hadden we een roadtrip naar La Palma wel erg leuk gevonden.

De puzzel voor de overtocht kost ons flink wat kruim. Maar we gaan er uitkomen.

Barraquito

La Palma is voor ons ook het eiland van de Barraquito. Gecondenseerde melk onder in het glas. Een limoenschil erbij. Daar bovenop een laagje Licor 43. Sterke koffie er overheen tot het glas ongeveer voor drie kwart gevuld is. En als ‘topping’ een laagje opgeklopte melk met wat kaneelpoeder tot bijna aan de rand van het glas.

 

Na het bewonderen van de laagjes alles door elkaar heen roeren en in kleine teugjes op drinken. Ongelooflijk lekker! Vooral na het eten van een warme maaltijd.

Op de Glijbaan

Ja! We zijn begonnen aan onze verhuizing! Onze glijvlucht op de lange glijbaan die  uiteindelijk ergens in Puntagorda moet uitkomen, is in de afgelopen week ingezet.

De verhuisdozen werden bezorgd. In de eerste week van januari zullen onze meubels worden opgehaald om te worden verscheept naar La Palma.

 

Vorig weekend hebben we weer een stap gezet in het vele-kleine-stapjes-plan voor de ‘herinrichting’ van de bovenverdieping van het huis van mijn moeder, waar we vanaf februari zullen gaan wonen als we in Nederland zijn.

Mijn pijnlijke ribbenkast zat me hierbij flink in de weg. Gelukkig heeft mijn moeder hele aardige, behulpzame buurmannen. Met hun hulp lukte het tóch nog om alle meubels verplaatst te krijgen,  vanuit haar slaapkamer naar elders, zodat Ruud en ik (maar vooral Ruud) behang konden gaan afscheuren en vloertegels konden leggen in één dag tijd.

Terwijl Ruud de vloertegels legde, kochten mijn moeder en ik samen het nieuwe behang. Eén van de buurmannen zal deze week de slaapkamer van mijn moeder van nieuw behang voorzien. Mijn moeder boft maar met zulke buren! En wij ook. Komend weekend gaan we dan een deel van onze meubels uit Almelo over brengen naar ons nieuwe NL adres…

 

Dit weekend begonnen we aan de ‘ontmanteling’ van ons eigen huis  in Almelo. In de tussenliggende week waren mijn spieren al weer zodanig hersteld dat ik al weer dozen kon inpakken en verplaatsen. Het verplaatsen van een kast was echter nog wel iets te veel gevraagd. Toch lijkt alles op tijd goed te komen met die spieren. Daar ben ik best wat opgelucht over, want er is de komende weken nog veel te doen, verhuistechnisch gezien…

 

 

Afgelopen zondag verlieten ‘Bruin Konijn’ en ‘Bruin Konijn’ ons huis. Zij wonen vanaf nu in Geldermalsen, waar goed voor hen wordt gezorgd.

 

Na gedane arbeid moet er gerust worden. Hét sterke punt van onze drie behaarde verhuisassistenten. Ondersteuning bieden tijdens het rustmoment, kunnen ze alle3 hééél goed.

 

Ik merk dat ik blij ben dat ‘het’ is begonnen. We zijn nu echt op weg om ‘weg’ te gaan. Tegelijkertijd voelt alles een beetje als een glijbaan. Er is iets in gang gezet, en we kunnen niet meer terug. Vooral omdat we niet meer terug wíllen.

Als iemand ons twee jaar geleden zou hebben voorgesteld om naar La Palma te vertrekken zónder dat er al een bouwvergunning rond is. Als iemand  twee jaar geleden aan Ruud  zou hebben voorgesteld om zijn baan op te zeggen zónder dat er absolute zekerheid bestaat over ons toekomstige vervangende ‘verdienmodel’. Als iemand ons twee jaar geleden zou hebben voorgesteld om de verhuisdozen in te pakken zónder dat we absolute zekerheid hebben waar we na de verhuizing zullen gaan wonen…  (Er is nog steeds wat gedoe over het Buddahuis, maar sinds vandaag hebben we er vertrouwen in dat die huurovereenkomst er gaat komen…).  We hadden beiden heel resoluut met onze hoofden van ‘nee’ geschud. Zouden we nooit gaan doen. Veel te veel risico.

 

Maar we doen het nu tóch. Een plan als dit krijgt op enig moment een eigen dynamiek. Je krijgt een soort van tunnelvisie. En ongeduld maakt zich van je meester. Je wil op een gegeven moment echt naar dat eiland toe. Je krijgt trouwens ook een soort van basisvertrouwen. Veel dingen zijn onzeker, maar linksom of rechtsom komt uiteindelijk alles wel goed. Daarbij zitten we dan weer wel zo in elkaar dat we achter elk plan een plan B, soms zelfs een plan C, bedacht hebben. Daar kunnen ze bij de Brexit nog wat van leren.

Ruud en ik zijn op de glijbaan gaan zitten en we roetsen nu naar beneden. Niks meer aan te doen.  Het is een hele lange glijbaan vol met spectaculaire bochten en loopings. We hopen op een zachte landing. En we hebben erg veel zin in dit avontuur. Vamos a ver.