Over Rozen

15:00u Ping! Vanuit de Makelaarslandapp op de ipad: de makelaar heeft een vraag gehad van ‘een belangstellende’ of een bod van 80.000 euro onder de vraagprijs kansrijk is. Daar ligt namelijk het  maximaal beschikbare budget van de belangstellende, aldus de belangstellende. ‘Hoe zullen we reageren?’, vraagt de makelaar? ‘Nee, doe in dat geval maar geen bod en kom liever ook niet kijken’, antwoordt Teunis na telefonisch overleg met Ruud.

 

15:30u Ping! Vanuit de makelaarlandapp op de mobiel: een mevrouw uit de Randstad wil ons huis wel komen bezichtigen. Morgen om 10.00u graag…

15:45u Mailtje van Teunis naar Makelaarsland: kunt u nagaan of ’15:00u’ en ’15:30u’ dezelfde ‘belangstellende’ is?

16:00u  Bellen met de mevrouw uit de Randstad. Aardige mevrouw over de telefoon. Maar. Vraag van Teunis: ‘Kunt u ook vrijdagmiddag, bijvoorbeeld om 16:00u komen bezichtigen?’ Antwoord van de mevrouw uit de Randstad: ‘Nee dat gaat helaas niet, we gaan namelijk nog een aantal huizen bezichtigen in Enschede en komen hiervoor speciaal een nachtje over naar Twente. Maar we kunnen wel verderop in juni langskomen, hoor.’ ‘Verderop in juni zijn we weer op La Palma en belangstelling vanuit het Westen, waar de huizenprijzen aanzienlijk hoger liggen dan in het arme Almeloooo, is toch wel erg interessant’, denkt Teunis. ‘Maar ik heb om half11 morgen ook een andere belangrijke afspraak die ik echt niet kan afzeggen’, denkt Teunis ook. Teunis antwoordt: ‘Weet u wat: als u nu eens morgen om negen uur bij ons komt kijken?’ ‘Dat is prima’, antwoordt de mevrouw uit de Randstad. Teunis denkt: ‘Shit!’. Maar weet dat hij goed gehandeld heeft. Het huis moet verkocht.

 

Tussendoor ook nog ‘wat’ werken onder tijdsdruk. Zo fijn dat allerlei deadlines voor het aanleveren van informatie aan de belastingdienst en andere overheidsinstanties waarmee mijn klanten te maken hebben op donderdag 31 mei vallen. In elk geval lekker overzichtelijk. Je kunt er niet tegenop plannen.

 

18:00u Hevige onweersbui. Op een paar honderd meter van ons huis gaat door de weilanden een kleine windhoos voorbij. Volgens mensen die het weten kunnen, overigens geen windhoos maar een ‘valwind’.  Op een paar plekken liggen grote ontwortelde bomen. Ook onze eigen ‘trots’, de magnolia voor ons huis, krijgt een flinke klap en hangt na afloop voor een deel tegen de voorgevel van ons huis, als een verslagen bokser in de touwen.

 

20:00u Maar er is morgen een bezichtiging! Ruud gaat ramen wassen. Die ***honden ook, die dertig keer per dag met hun tongen uitproberen of er nog glas zit tussen de sponningen! Ruud stoft de luiken en luxaflexen af. Dat vindt hij fijn om te doen op een dinsdagavond, na een lange dag op het werk.

20:30u Teunis veegt takken en bladeren van de oprit en de tuinpaden op en harkt de tuin wat aan. Want morgen is er een bezichtiging! Het is heet. Het is beklemmend benauwd. Want het is zomer, en we zijn in Nederland. Normaal gesproken zouden die takken best een nachtje kunnen blijven liggen. Maar nu, uitgerekend nu, niet. Want er is morgen een bezichtiging!

06:00u Ruud en Teunis staan lekker vroeg op. Want er is straks een bezichtiging! En het huis moet nog aan kant…

 

07:00u Teunis is op een achterlijk vroeg tijdstip al aan het stofzuigen. Het hele huis! En hij heeft op een nog achterlijker en vroeger tijdstip de meubels al afgestoft. Ruud dweilt de houten vloer in de woonkamer, zodat de krassen van de nagels van Fenna op het parket net iets minder goed zichtbaar zijn. Hondendekens van de banken af en in de kast. Kantoorspullen van Teunis opruimen. Losse kleding uit het zicht wegleggen.  Badkamertroep wegstoppen in kasten. Alle kruiden- en sauspotjes en kookboeken in de keuken uit het zicht opbergen. Nog maar een keer een ramenpoetsbeurt voor Ruud, aangezien onze drie leukerds al weer een paar keer vanochtend de glastest hebben gedaan met hun tongen. Want er is straks een bezichtiging! ***honden! Loop eens niet zo in de weg! Ga eens aan de kant! Schiet op! De honden vinden een oplossing en besluiten met z’n drieën onder een van de bureau’s in de werkkamer te gaan liggen. Uit de weg en uit het zicht. Want er is straks een bezichtiging! En de baasjes hebben het daar kennelijk wat moeilijk mee.

08:45u Teunis gaat met drie honden tegelijk vrolijk een uurtje wandelen.  Teunis is alleen niet zo’n ochtendmens. Maar het is niet handig als er honden (of kinderen) aanwezig zijn in het huis, als je het wil verkopen en wilt tonen aan potentiële kopers, zegt de voorlichtingsvideo van Makelaarsland. Het is heet. Het is benauwd. Het is ‘zweet-weer’. En tot overmaat van ramp moeten we met z’n vieren op twee plekken ook nog eens door het weiland struinen omdat er een boom half over de weg ligt. Vijfenzeventig procent van ons groepje snapt er helemaal niks van, en stribbelt flink tegen, als we van het pad afwijken. Soms is het leven *******.

 

09:35u Tring! Telefoontje van Ruud. Ze zijn weg, je kunt weer terug komen! Teunis moet nog een kwartier lopen.

 

09:40u Auke is nu bijna een uur buiten geweest, lekker in het buitengebied, maar NU PAS moet hij een poep. Pontificaal bij mensen uit de buurt pal voor het huis, onder een boom. En ook nog zo’n zachte klodder… Teunis is gelukkig op alle eventualiteiten voorbereid en haalt met een brede glimlach (maar niet heus) het poepzakje uit de ritsluitingszak van zijn korte broek, die hij met 1 beschikbare hand slechts met moeite open krijgt . De andere hand is nodig om twee jonge honden in bedwang te houden, die een merel zien, terwijl er ook een auto langs komt. Juist op dat moment valt er poep van een andere kleur dan de poep in het zakje uit de boom. Op Teunis.  Die maakt een mentale notitie dat hij zodadelijk een ander t-shirt moet aantrekken. Het humeur wordt er niet beter van, op deze zonnige ochtend.

10:30u Ping! Vanuit de app van Makelaarsland op de mobiel. ‘U hebt een bezichtiging gehad. Wordt het geen tijd om een review-verzoek te sturen naar de personen die uw huis hebben bekeken?’ Nee dat wordt het niet! De mensen uit de Randstad bellen ons gewoon komende vrijdag even op om te vertellen wat ze ervan vonden. Dat hebben we zo afgesproken. Val me niet lastig!

10:45u Ruud en Teunis hebben het net gehaald, de belangrijke afspraak. In het veel te grote nieuwe stadhuis van Almelo, geld zat in de stad, horen zij tot hun opluchting dat ze gewoon de internationale huwelijksakte kunnen krijgen die zij hadden aangevraagd ‘voor Spanje’. De ambtenaar die hen twee weken geleden telefonisch nog had gemeld dat ‘er iets fout was gegaan’ bij de omzetting van hun partnerschapsregistratie naar een huwelijk had ‘een foutje’ gemaakt. Die ambtenaar vertelde destijds aan Teunis dat de fout alleen maar gecorrigeerd zou kunnen worden door eerst het huwelijk te ontbinden en dan opnieuw (alsnog?) te trouwen.  Wij willen helemaal niet trouwen, laat staan nog een keer! Wij willen alleen zo’n akte. Voor op La Palma. Want daar erkent men geen geregistreerde partners, alleen gehuwde partners. De combinatie van geslachten binnen zo’n huwelijk doet er dan weer niet toe, gelukkig.

 

Vandaag blijkt dat er toch helemaal niets fout is gegaan bij de omzetting van onze partnerschapsregistratie, afgelopen december. De Ambtenaar Van Vandaag heeft het allemaal uitgezocht en wil het allemaal laten zien op het scherm. Helaas lukt dat niet: het systeem op het stadhuis ligt al de hele ochtend plat. DDos-aanval uit Rusland? ‘Niet erg’, denkt Teunis, ‘de strekking van de boodschap is belangrijker dan dat ik precies kan zien hoe het allemaal zo gekomen is’.

Er is echter wel van alles fout gegaan bij het verwerken van onze aanvraag voor het verstrekken van een huwelijksakte, volgens de Ambtenaar Van Vandaag. Maar dit kan eenvoudig worden opgelost. We worden keurig door hem geholpen en te woord gestaan. Als het goed is, rolt de gevraagde akte deze week alsnog bij ons door de brievenbus. En we hoeven er niet nog een keer voor te betalen. ‘Vamos a ver’, denkt Teunis. Maar vooral: grote, grote opluchting! Volgens Ruud bestond het gewoon niet dat we eerst zouden moeten ‘scheiden’. Teunis vertrouwde het niet helemaal, heeft wel meer rare dingen met de uitvoering van wetgeving door de gemeente Almelo bij de hand gehad, beroepsmatig. Ruud hield het hoofd koel en had gelijk. Die rolverdeling zie je wel vaker bij ons thuis.

11:30u Ruud en Teunis zitten samen aan de koffie en broodjes knakworst. De bezichtiging verliep best ok, volgens Ruud. Nu maar afwachten of het tot een bod komt, of een tweede bezichtiging.  De Magnolia voor het huis lijkt weer heel langszaam ‘terug te veren’. Er is niets geknapt of gebroken in de takken of de stam. Auke is eigenlijk best lief. De zon schijnt, het is lekker warm, het is zomer! Vanmiddag alle2 nog even aan het werk op onze vrije woensdag. Maar dat is te overzien. En komend weekend hoeven we niets aan ons huis te doen. Dat hebben we vandaag immers al gedaan.

 

11:45u Ping! Vanuit de app van Makelaarland op de mobiel. De makelaar meldt dat de bezoekers van hedenochtend NIET dezelfde personen zijn die gisteren informeerden of een bod van 80k onder de vraagprijs kansrijk was. Da’s dan weer een meevaller.

Deze scenes laten ze nou nooit zien bij ‘Ik Vertrek’; De stress van het verkopen van je huis in Nederland. De stress van allerlei gedoe met instanties in Nederland. Het leven van een landverhuizer gaat niet altijd over rozen. Dit is pas de vijfde bezichtiging. ‘Hoe voel ik me als ik voor de zevenentwintigste keer het huis aan kant moet brengen voor potentiële kopers?’, denkt Teunis. Maar uiteindelijk komt alles altijd wel weer goed. Tot nog toe.

Naschrift:

11:00u een dag later.  Ping! Vanuit de app van Makelaarsland op de i-phone. Wat vindt mevrouw XXX van uw woning?  ‘Zag er heel geordend en netjes uit. Toch besloten om niet op de woning in te gaan. Succes met de verkoop.’

Los Tilos

In het noordoosten van La Palma ligt een uitgestrekt subtropisch regenwoud, dat grotendeels bestaat uit laurierbomen. Op deze plek stoten de overheersende vochtige noordoostpassaatwinden tegen de berghellingen van het eiland. De stijgende lucht geeft het vocht af aan de bomen. Dit water wordt opgevangen in de spaarbekkens waar Ruud vorige week over schreef. Een uitgebreid stelsel van irrigatiekanalen transporteert het water als ‘bananenwater’ het hele eiland over ten behoeve van de landbouw.

 

In dit gebied loopt de route van een van de meest bekende wandelingen van het eiland; De afdaling naar Los Tilos. De wandeling begint bij het bezoekerscentrum met dezelfde naam. Je komt hier door bij het dorpje Los Sauces de LP105 op te rijden, een smalle asfaltweg die door een groene kloof voert. Het bezoekerscentrum is gelegen aan het einde van deze, doodlopende, weg. In het bezoekerscentrum is een kleine expositie te zien over het planten- en dierenleven in de laurierbossen.

 

Het gebied hier is redelijk onherbergzaam, met weinig begaanbare wandelpaden. Daarbij zijn de hellingen behoorlijk steil, ook voor La Palma begrippen. Het is daarom niet zo gek dat de mooiste wandelroute in dit gebied begint met een taxirit naar boven. Het ‘taxiwezen’ is hier wat meer gereguleerd dan de vergelijkbare diensten elders op het eiland. Je koopt een ticket in het bezoekercentrum en staat vervolgens te wachten bij de taxihalte tot dat je aan de beurt bent. Wij moesten behoorlijk lang wachten, er was veel belangstelling. Los Tilos wordt in elke reisgids beschreven en dat merk je aan het aantal medewandelaars; het is relatief druk hier.

 

 

Na een hobbelrit van ongeveer twintig minuten start de eigenlijke wandeling. Tijdens de wandeling daal je voortdurend af, wat best fijn is. Het eerste deel van de wandeling voert langs een irrigatiekanaal. Voor wie wel eens op het eiland Madeira is geweest: dit stuk van de route lijkt als twee druppels water op een ‘levada-wandeling’ waaraan dit Portugese eiland onder wandelaars faam ontleent. De route leidt door een aantal tunneltjes en aan het eind van een van de tunneltjes moet je door een watervalletje naar buiten lopen. Erg leuk en avontuurlijk voor kinderen. Wij vond het erg leuk.

Onderweg heb je af en toe een prachtig uitzicht op kloven en hellingen vol laurierbomen. Het is bijzonder om hier te lopen als vakantieganger, terwijl je een dag eerder nog door het woestijnlandschap van de Teneguia, in het uiterste zuiden van La Palma liep. De natuur van het eiland is erg afwisselend en schiet alle kanten op.

 

 

Het tweede deel van de tocht voert je door het Laurierbos zelf. Je daalt af met een redelijk strak hellingspercentage. De route loopt grotendeels over de keien van (droge) beddingen van bergbeken. Ik moet bekennen dat ik niet goed weet hoe droog deze beddingen nog zijn als het een aantal dagen flink heeft geregend. Daarover kan het personeel van het bezoekercentrum vast uitgebreid informatie verschaffen.

Ruud en ik gaven deze wandeling na afloop een mager ‘zesje’.  We hadden er meer van verwacht. Dit komt misschien doordat het ‘levada-stuk’ van de wandeling maar heel gemiddeld is, als je Madeira kent. Het zesje wordt zeker veroorzaakt door het voor ons saaie tweede stuk van de route; strompelend over de keien van beekbeddingen in een bos zonder uitzicht. Een andere mager-zesje-verklarende-factor was voor ons de relatieve drukte op de route. Alle reisgidsen benoemen de wandeling als een van de hoogtepunten van een trip naar La Palma, en dat zie je terug in het aantal mensen om je heen. Houden wij niet van.

 

Toch zou ik zeker een bezoek aan Los Tilos willen aanraden, als je er nog nooit bent geweest. Kies in dat geval een combinatie uitstapje met het natuurzwembad bij La Fajana, dat in de buurt ligt.   De ochtend breng je in dat geval door bij Los Tilos. Je kiest dan voor de kortere wandeling die vanaf het bezoekercentrum naar de waterval van Los Tilos leidt. Een wandeling van hooguit een kwartier. Ook op deze miniwandeling krijg je een goede indruk van het laurierbos. De waterval is best mooi om te zien en de duur van de wandeling (hooguit een half uurtje heen en terug?) is kort genoeg om de hoeveelheid medewandelaars nog te kunnen verdragen. Een langere wandeling kan je maken vanaf de eerste parkeerplaatsen bij het bezoekercentrum naar de Mirador Espigón Atravesado. Het uitzichtpunt zelf is niet heel bijzonder. Over een bijzonder smal looppad kom je uit op een akelig hoog éénpersoons platform. Met uitzicht op een kloof vol bomen, die je van bovenaf ziet. Het gaat hier om het wandelpad er naartoe, niet zo zeer om de eindbestemming.

Na de ochtend in Los Tilos doe je een (verlate) lunch met uitzicht op zee-en-branding bij La Fajana. Zwemliefhebbers kunnen hier ook zwemmen. Tot slot een autorit door de prachtige groene kloven van het lege noordoosten van het eiland. Tip van Teunis.

Download

Pipa’s

Tsja, in het vorige bericht van Teunis ben ik wel een beetje voor het blok gezet. Dus daar gaat ‘ie. Ik heb trouwens bijna alles van horen zeggen; je moet vreselijk lang doorzoeken op internet voordat je hierover iets vindt.

Als je op La Palma een waterrecht koopt of huurt voor bewatering van landbouwgewassen dan kom je terecht in een niet zo heel doorzichtig systeem van watermakelaars, watermaatschappijen en watertransporteurs. Wat het allemaal nog ingewikkelder maakt zijn particuliere aanbieders die waterrechten die ze teveel hebben doorverkopen of -verhuren aan anderen.

Landbouwwater wordt gewonnen in lange gangen die in de bergen zijn geboord (galerías). In feite is dit regenwater en smeltwater dat via de grond naar beneden sijpelt en via die gangen naar buiten wordt gevoerd waar het via kanalen en buizen verder kan worden getransporteerd. In de foto zie je zo’n galería.

 

Naast de galerías zijn er lager langs de hellingen diepe putten geboord (pozos) waaruit water wordt gewonnen door het omhoog te pompen. Dit water is over het algemeen iets minder schoon (het heeft een langere weg door de bodem afgelegd en is iets zouter) maar voor de landbouw is het prima. Het omhoog pompen van het water kost veel stroom en daarom betaal je voor dit water vaak apart nog oppompkosten. De regering van de Canarische eilanden heeft trouwens een mooie overzichtskaart van alle galerías en pozos samengesteld. Nacientes (bronnen waar het water uit zichzelf aan de oppervlakte komt), galerías en pozos zijn hierop weergegeven als groene, blauwe en oranje stippen. Het zijn er heel wat…

De galerías en pozos worden beheerd door watermaatschappijen. Naargelang het aanbod koop of huur je via een watermakelaar een of meer waterrechten van deze maatschappijen (al dan niet via een particulier die ze aanbiedt). Huren betekent dat je voor een jaar water hebt, kopen betekent dat je voor altijd water hebt. De koopprijs is ongeveer het twintigvoudige van de huurprijs. Bovendien kun je een gekocht recht altijd weer doorverkopen (of verhuren) aan een ander. Kopen is dus veel aantrekkelijker, tenminste als je het geld op de plank hebt liggen. Kopen of huren doe je trouwens via de watermakelaar (Riveyan) in Los Llanos, die daardoor 10% van de koop- of huursom vraagt.

Maar dan ben je er nog niet, want je hebt nu wel water maar nog niet op de juiste plek. Het geproduceerde water wordt via allerlei stelsels van opvangbekkens, kanalen en buizen verdeeld over het hele eiland. Op de foto zie je bijvoorbeeld het waterbekken dat net onder Puntagorda ligt.

 

De buizenstelsels worden beheerd door verschillende coöperaties. Om water via het stelsel van een coöperatie naar je eigen landje te transporteren moet je een passeerrecht hebben (derecho de pase) dat je eerst zult moeten kopen. Wij hebben bijvoorbeeld een doorvoerrecht gekocht van de coöperatie Comunidad de Aguas “El Hondito”. Monica del Agua (van het wateradministratiekantoor in Puntagorda) houdt keurig bij wie welke waterrechten en passeerrechten heeft gekocht of verkocht. ‘Jouw’ water moet tenslotte niet bij iemand anders uit de kraan stromen.

Het water dat wij nu hebben gekocht, komt uit een galería genaamd El Pinalejo die is geboord in een kloof in het noorden van La Palma, de Barranco Fagundo (zie foto). Vandaar wordt het via een kanaal gevoerd naar Puntagorda, 15 kilometer verderop, en vervolgens via een enorme drukbuis enkele honderden meters omhoog gepompt naar het grote spaarbekken dat in de bossen boven Puntagorda ligt. Daarvandaan loopt het dan via het buizenstelsel van Comunidad El Hondito naar onder andere onze finca.

 

Tot zover de logistiek. Dan nu de pipa’s uit de titel van dit stukje. Op La Palma koop je water niet per kubieke meter maar per pipa. Er is een documentje te vinden op het internet (Pesas y Medidas Utilizadas en Canarias oftewel Maten en Gewichten Gebruikt op de Canarische Eilanden) waarin staat dat een pipa ongeveer een halve kubieke meter is. Ongeveer, want in de ene gemeente is een pipa net iets meer dan in de andere. We hebben gehoord dat dit komt omdat er zo rekening wordt gehouden met het weglekken van water. Ondanks dat er in de ene gemeente 1 pipa de buis in gaat en er onderweg wat water weglekt, komt er in de andere gemeente zo toch nog 1 pipa de buis uit (handig hè?). In Puntagorda komt een pipa zo doende overeen met 0,48 kubieke meter oftewel 480 liter. Verder naar het zuiden, in Los Llanos, is er al wat water weggelekt en komt een pipa overeen met 0,44 kubieke meter (440 liter).

Als je een waterrecht koopt of huurt dan heb je recht op een vast aantal pipa’s in een bepaalde periode.  Zo huren wij nu 5 waterrechten van elk 72 pipa’s per 20 dagen (dat is dus 5 rechten x 72 pipa’s x 0,48 kubieke meter per pipa oftewel 172,8 kubieke meter per 20 dagen). Voor een heel jaar zitten wij dus op (365 / 20) x 172,8 = 3153,6 kubieke meter water. Dat zou voldoende moeten zijn om aan het eind van de zomer nog steeds een groene boomgaard te hebben…

Eindelijk. Water voor de Naranjos!

Ik schreef er al eerder over: met de aankoop van onze finca is er iets grondig mis gegaan met de bijbehorende waterrechten. Die liet Antonio, de verkoper,  op het waterkantoor in Puntagorda, in aanwezigheid van Ruud en de makelaar, doodleuk overschrijven naar een ander kavel binnen zijn ‘uitgestrekte landerijen’, terwijl hij ze aan ons zou verkopen. Misverstandje. Makelaar verbijsterd. Wij ook enigszins.

Water genoeg op La Palma en er is een levendige markt in waterrechten.  Het irrigatie-water wordt echter beheerd, verdeeld en verhandeld via een wirwar van watermaatschappijtjes, watermakelaars en het ‘verdeelpunt’ in Puntagorda waar Monica del Agua op maandagen en dinsdagen op onverstoorbare wijze de administratie voert, in haar eigen tempo. Kom er maar eens tussen als Nederlander in Nederland,  niet echt lekker vlot van tong in het Spaans en maar 1x per twee maanden op La Palma aanwezig. Hier hadden we een PROBLEEM te pakken.

Gelukkig werden we van alle kanten geholpen, zelfs door Antonio toen de nood aan de man kwam. Een transactie kwam echter maar niet van de grond. Steeds kwam er op het laatste moment iets tussen, of  weigerden Ruud en ik akkoord te gaan met woekerprijzen die op het laatste moment ook nog een ‘inflatiecorrectie’ hadden ondergaan.

We begonnen ons zorgen te maken. Echt heel veel zorgen, eigenlijk. Dit perspectief hadden we voor ogen voor deze zomer.

 

Maar zojuist ontving ik het verlossende bericht van onze makelaar. We zijn vanaf vandaag de trotse huurder van vijf waterrechten, elk 72 pipa’s groot. Dat moet meer dan genoeg zijn voor onze finca. Geen woekerprijs deze keer, hoewel ook geen koopje, maar ok voor het moment. We zijn er blij mee!

Vanaf binnenkort kan Kakien de kraan dus voluit open  zetten. Dat was niks te vroeg, als we hem mogen geloven.

 

Iedereen is blij nu. En opgelucht. Niet in het minst onze bomen.

 

Over hoe je bananenwater in pipa’s meet, zal Ruud nog nader berichten, heeft hij beloofd. Ruud is van de exacte vakken bij ons thuis :-).  Om heel eerlijk te zijn: ik kan het niet helemaal reconstrueren en uitleggen op dit moment.

Pico de la Nieve

Het was op de laatste dag van onze eerste vakantie op La Palma, september 2007, dat we de Pico de la Nieve beklommen. We namen NIET de gemakkelijke route (startpunt LP4 vlak onder de kraterrand,  via de Pico de la Cruz – zie blogpost 7 november 2017), maar begonnen echt aan de voet van de berg (min of meer), startpunt meer oostwaarts op dezelfde LP4, maar dan veel lager.

 

Beneden, op het niveau van de dorpen, was het een nevelige sombere dag. Tijdens deze wandeling maakten we voor het eerst mee hoe mooi het op zo’n dag kan zijn om ‘door de wolken heen’ te wandelen. De nevels worden, terwijl je loopt, steeds lichter en opeens is daar de blauwe lucht en de zon en het uitzicht.

Tijdens het steile eerste stuk van de wandeling klim je door een bos van canarische den. Er is niet veel te zien, behalve canarische den. De klim is best steil. Even afzien dus en doorzetten. Er is een langere, alternatieve route door het bos die voert over een brandgang die je al bochten draaiend naar het zelfde punt brengt. Voor als je niet van steil klimmen houdt. Of op de terugweg niet van steil dalen. Je moet wel de onvermijdelijke wandelapp op je mobiel meenemen als je voor deze route kiest, want er is geen bewegwijzering.

 

Aan het eind van de klim loop je door een landschap van lage struiken en kale rots naar de top van Pico de la Nieve. Vlak onder de top stuit je op de hoofdwandelroute GR131. Die volg je vanaf nu. Je gaat hier  linksaf en je houdt de richting van ‘Refugio El Pilar’ aan. Je  loopt dus NIET in de richting van de Roque de los Muchachos.

Vrij snel na deze afslag, kom je aan op de top van de ‘sneeuwpiek’. Wij hadden de mazzel dat juist onder de top de nevelsluiers definitief braken. We kwamen terecht in een prachtige wolkenwereld onder een strak blauwe hemel.

 

Het mooiste aan de Pico de la Nieve vind ik de kraaien. Vanaf de top kan je vaak hele zwermen langs zien scheren. Dansend in de lucht van boven naar beneden, de kom van de Caldeira de Taburiente in. En weer naar boven. En weer naar beneden. Ik kan er heel lang naar kijken, als ik hier ben.

 

Voorbij de top ga je verder naar het zuiden. Afwisselend daal je een beetje af en klim je weer.  Je kunt doorlopen tot aan de refugio bij de  Punta de los Roques, waar ik eergisteren over schreef. Wij wisten dit nog niet in 2007. Bovendien werd het tijdens onze wandeling steeds neveliger naarmate we verder afdaalden en wandelden we uiteindelijk in dikke mist. Bij de rots op de vierde foto keerden we daarom weer om. Die rots is wel bijzonder. Heel glad. Heel groot. Heel steil. Heel uitnodigend. Je MOET er gewoon op klimmen, als je er voor staat. Dat is ook het probleem niet, en het uitzicht op de top van de rots is heel mooi. Maar je moet er ook weer vanaf. Schuifelen op het zitvlak, er zit niets anders op..

 

Vlak voordat je deze rots bereikt, kan je via een zijweggetje naar een plek lopen waar de Benahora, de pre-Spaanse bewoners van het eiland,  hyrogliefen in de rots hebben gekrast. Deze zijweg wordt goed aangegeven. Ik ben er nu twee keer geweest en vond deze plek eerlijk gezegd niet heel erg indrukwekkend. Je kunt beter je energie sparen om de refugio bij Punta de los Roques te kunnen bereiken. Daarna moet je namelijk ook het hele eind weer terug..

Al met al was de klim naar Pico de la Nieve een hele mooie wandeling. Maar dit was voor een belangrijk deel ook te danken aan het breken van de wolken, juist op het goede moment. Zoiets is niet te plannen. Bij helder warm weer veeeel water meenemen, want onderweg is er niets te tappen.

Punta de los Roques

Een mooie, maar zware wandeling is de wandeling van Hermita de Virgen del Pino naar de Refugio Punta de los Roques. De wandeling klimt van een hoogte van ca 600m naar ca 2.100m. Het beginpunt is het kerkje op de eerste foto, gewijd aan onze lieve vrouwe van het dennenbos.

Je vindt dit kerkje als je bij het bezoekerscentrum van de Caldeira de la Taburiente, gelegen aan de weg tussen El Paso en de tunnels naar de oostkant van het eiland, de afslag naar het noorden neemt. Je rijdt over een smalle asfaltweg voorbij de parkeerplaats van het bezoekerscentrum en volgt de borden ‘cumbrecita’, totdat je een klein bordje met de aanduiding ‘hermita’ tegen komt, dat naar rechts wijst. Dit bordje brengt je naar de parkeerplaats bij het kerkje, en het beginpunt van de wandeling.

 

Het eerste stuk van de wandeling voert over een pad dat min of meer loodrecht tegen de Cuembra Nueva op gaat. Het pad ligt vol dennennaalden, dennenappels en kinderkopjes, wat een beetje moeizaam loopt. De klim is zwaar, zeker bij warm weer, maar te doen als je je tempo aanpast aan wat je kunt en er voor zorgt dat je niet buiten adem raakt. De beloning is een lange stop met fris drinkwater uit een bron  en een mooi uitzicht op de stadjes Los Llanos in het westen en Santa Cruz in het oosten, op de pas van de Reventon.

 

Na deze rustpauze sla je linksaf, en loop je noordwaarts. Je volgt de borden ‘Roque de los Muchachos’. Na een kort, relatief vlak stuk over de kam van de Cuembra Nueva, klim je door een berglandschap met los verspreid staande dennebomen en veel mooie uitzichtpunten. Naar mate je verder omhoog klimt, kan je steeds meer van het eiland overzien en bij helder weer zie je ook alle omliggende eilanden liggen.

 

Het eindpunt van de wandeling was voor ons de Refugio Punta de Los Roques. De refugio bestaat uit een schuilhut en een natuurtoilet. Je hebt er een prachtig uitzicht rondom.

 

Het wandelpad gaat nog door en leidt via de Pico Nieves en de Pico de la Cruz naar de Roque de los Muchachos. Maar. Dat is wel een hele lange wandeling, tenzij je op de Roque de los Muchachos  een taxi hebt klaar staan (da’s wel een leuk idee overigens).

Wij deden over onze wandeling (vanaf de refugio ging het weer terug naar de hermita) ruim zes uur. Het was mooi. Het was warm. Het was best zwaar. Maar zware wandelingen geven na afloop meestal de meeste voldoening, vooral als je onderweg mooie dingen hebt gezien. Zo was het ook met deze wandeling.

Download

Avondlicht

Mijn favoriete wandeling op La Palma is een wandeling die begint en eindigt bij het restaurant Las Briestas en van hieruit een grote ronde maakt door de bossen en de wijnvelden van het wijngebied van de Vega Norte. Ik maakte al eens een uitgebreide beschrijving van deze wandeling op 11 juni 2017. (wandeling Las Briestas – Roque de Faro – Las Briestas).

 

Het is een lange wandeling. Je doet er een hele dag over. Het mooiste stuk van deze wandeling heb ik nog niet goed in foto’s laten zien. Dat is zonde. Daarom nu in de herkansing.

Aan het eind van de wandeling loop je in Avondlicht. Het zonlicht kleurt oranje en dit heeft een prachtig effect op het groen van de wijnvelden waar je aan het eind van de dag doorheen loopt.

 

Als finale van de wandeldag kan je in de buurt van Briestas een mooi plekje zoeken langs de LP111 om in alle stilte de zon onder te zien gaan.

 

En daarna maar een pizza eten in Puntagorda, of zo. Niet vreemd toch dat dit mijn lievelingswandeling is?

Boswandeling naar Las Briestas

Als je vanuit Puntagorda met de auto over een van de smalle asfaltweggetjes ‘naar boven’ rijdt, kom je terecht in een landschap van wijnvelden en dennebossen. Op zo’n 1.300m hoogte biedt het wandelnetwerk van het eiland hier een aantal relatief vlakke wandelingen. Een van deze wandelingen is de ‘boswandeling naar Las Briestas’.

Het beginpunt van de wandeling ligt  aan de Camino de la Rosa, op het punt waar je met de auto niet meer verder omhoog kunt.  Ook de Traviesa wandeling, waarover ik op 17 september van het vorige jaar schreef, vertrekt vanaf dit punt.

 

Vanaf het startpunt is het eigenlijk heel eenvoudig. Je loopt naar het noorden en volgt voortdurend de borden in de richting van ‘Briestas’.  Het wandelnetwerk van het eiland biedt in dit gebied een scala aan mogelijkheden en verschillende routes. Als je een app op je mobiele telefoon mee neemt of een goede kaart, kan je op een fijne manier gaan dwalen, en gaan ‘routehoppen’ als je daar zin in hebt. Voor ons is de lijnwandeling, door het dennebos, naar het restaurant Las Briestas en weer terug, meestal voldoende.

 

 

Het startpunt ligt zo’n beetje aan de uiterste noordgrens van het wijngebied La Traviesa, als ik het goed begrepen heb. Vanaf hier loop je noordwaarts het wijngebied van de Vega Norte in, waar de druiven voor de wijn met deze naam groeien. Zoals bekend is de Vega Norte Blanco de lekkerste wijn van de hele wereld…

 

Je gaat echter niet heel veel wijnvelden zien tijdens deze wandeling. Het is dan ook de BOSwandeling naar Briestas. Je loopt overwegend door dennebos over goed toegankelijke bospaden. Hier en daar leidt de route langs een helling met  terrassen vol druivenranken. De wandeling is een feest als je iets actiefs wilt doen op hele warme dagen. De temperatuur is dan prettig, vanwege de hoogte en vanwege de schaduw van het bos. Maar ook in de herfst of bij bewolkt weer maak je met deze wandeling een mooie, sfeervolle tocht. Deze foto’s zijn gemaakt op een bewolkte dag in oktober.

Na ongeveer een voetbalwedstrijd lang lopen, kom je aan bij het restaurant Las Briestas. Het restaurant ligt op een kruispunt van wegen maar verder volkomen ‘eenzaam’, midden in het bos. Het is geopend vanaf een uur of tien (elf?) in de ochtend tot zeven uur ‘s avonds. Het restaurant richt zich op dagjesmensen die met de auto op weg zijn naar de Roque de los Muchachos. Je kunt er lekker eten (lokale gerechten) in een ruimte die veel  weg heeft van een overdekte binnentuin. Voor de warmere dagen heeft het restaurant ook een mooi terras in het bos.  Op maandagen is Las Briestas gesloten.

 

 

Vanaf het restaurant loop je de zelfde weg weer terug. Als je van iets meer afwisseling houdt, kan je ervoor kiezen om een groot deel van de terugtocht over de asfaltweg (LP111) te lopen. Op het punt waarop de asfaltweg kruist met het oorspronkelijke  wandelpad, dat je nog zal herkennen van  de heenweg, ter hoogte van een ruïne die direct aan de linkerkant van de weg staat, volg je dan de bospaden weer. Je moet dan voorlangs de stenen bouwval linksaf (borden ‘Briestas’ volgen in tegengestelde richting).  De ruïne is het enige gebouw dat je tegen komt langs de weg, dus je kunt dit punt eigenlijk niet missen. De asfaltweg loopt lekker en je hebt wat meer uitzicht op het landschap. Er is vrijwel geen autoverkeer op deze weg. Grote kans dat je sowieso hooguit maar een handvol medewandelaars tegen komt op de route. De meeste wandelaars op La Palma blijven langs de kust of wandelen in de schaduw van de vulkanen.

De boswandeling naar Las Briestas is een een leuke, stille, niet al te lange wandelingen zonder veel geklim. Net als alles op La Palma: mooi in elke seizoen van het jaar.

Download

We gaan het missen

Gisterenmiddag liepen we met de honden door een zonovergoten landschap.

 

We liepen in de weilanden langs de Bornse Beek en de Lolee, twee beken in de directe omgeving van ons huis.

 

Als het hoog zomer is, is Nederland wel heel erg mooi. Dat gaan we missen.

Wachten tot je een Ons weegt.

Zo voelt het soms. Zo voelt het nu. We staan weer in de wachtstand. We wachten op een koper voor ons huis in Nederland. We wachten op water voor onze fruitbomen op La Palma. We wachten op de architect. We wachten op de toekomst, eigenlijk.

 

In NL is het eindelijk voorjaar geworden. De bomen zijn weer groen. De tuin staat vol planten met knoppen die op springen staan. Sinds dit weekend zijn de koeien weer terug in het weiland naast ons huis. De ‘koeien’ van dit jaar zijn overigens vier jonge stiertjes.

Normaal gesproken ben ik altijd superblij met de komst van het voorjaar en het groen en de koeien. Nu ook wel, maar minder. Het wachten overschaduwt alles dat het leven leuk maakt. Ik wil gewoon weg! Ik wil aan de gang op La Palma! Maar, het is nog niet zo ver. Wachten dus. Totdat ik een ons weeg. Of erger.

 

Het is de kunst om bij al dat wachten niet steeds de nadruk op het wachten te leggen, maar gewoon door te gaan met de dingen die het dagelijkse leven leuk maken. Dat mooie eiland komt later wel.  Nu gebeurt het nog hier.

Ik ga mijn best doen.