De Wereld Draait Door

Ruud heeft afgelopen donderdag afscheid genomen van zijn baan en collega’s op Hogeschool Windesheim. Hij is nu ‘vrij’ man, en gaat zich vanaf deze week langzaam richten op de regelzaken voor Puntagorda en op werkzaamheden binnen ons administratiekantoor. Ja, vanaf begin dit jaar ONS kantoor…

Het afscheid van de collega’s ging niet onopgemerkt voorbij. Ze hebben Ruud een geweldige dag bezorgd en een mooie laatste Windesheimherinnering gegeven om op terug te kijken. En. Ze schonken hem deze draaiende wereldbol. Geen snoer. De aarde draait op zonlicht. Of elektrisch licht.

 

Ruud vindt de aardbol erg leuk. Dank collega’s! Ik zelf kan er ook uren naar kijken. Dank collega’s van Ruud!  De draaiende globe werkt rustgevend. En ik krijg er een startrekgevoel van. Dat is een positief gevoel, in mijn geval.

Wat er ook gebeuren mag, straks in ons leven op La Palma. Deze aardbol zal erbij zijn op een ereplaatsje in ons huis en zijn rondjes blijven draaien, zolang er licht is.

Tenemos las Llaves

Vandaag ontvingen we de sleutels van onze huurwoning in Puntagorda, het ‘Boeddhahuis’. Tenemos las llaves. Althans, Hans heeft ze en stuurde ons deze foto. Hans is een inmiddels goede bekende van ons uit Puntagorda. Hij was zo vriendelijk  om de sleutels voor ons in ontvangst te nemen. De eigenaresse van het Boeddhahuis vertrekt morgen weer naar haar woning op Tenerife. Ik moet nog even wennen aan het roze wolletje.

 

 

Nog dertien nachtjes slapen. In Nederland ontwaken Ruud en ik langzaam uit ons winterslaaproesje dat we opliepen in ons winterse vakantiehuisje. Het begint te kriebelen en na drie weken niks, neemt het aantal praktische regeldingen weer in snel tempo toe. Met name Ruud is daar nu druk mee. We hebben zin in de lente!

 

Als alles ongeveer gaat zoals wij denken en hopen dat het zal gaan, zullen we ongeveer een jaar in het Boeddhahuis wonen. Het huis wordt dus een tijd lang echt ons huis en onze thuisbasis, als we op La Palma zijn. Dat besef is nog steeds wat onwezenlijk en dringt maar heel geleidelijk tot mij door. Nog dertien nachtjes slapen. Dan gaat ons avontuur beginnen. Tenemos las llaves!

Winterslaap

We hebben het tot onze verrassing goed naar ons zin in ons tijdelijke vakantiehuis in de omgeving van Wierden. Om heel eerlijk te zijn, missen we het oude huis in Almelo helemaal niet.

 

De dagen hier hebben een beetje het karakter van een vakantie, hoewel met name ondergetekende lange dagen moet maken achter de laptop om het vele werk in de altijd drukke januari-maand weggewerkt te krijgen. Op een vreemde manier verschuift ook ons aanstaande vertrek naar La Palma een beetje naar de achtergrond. We zijn helemaal zen en leven in het nu. In het vakantiepark  zijn we in een soort van winterslaap aanbeland, zo lijkt het, net als het park zelf trouwens. We verkeren in een klein roesje.  Nog zeventien nachtjes slapen, dan worden we weer wakker.  Uhmmm… Een paar nachtjes eerder, denk ik eigenlijk. Omdat er op de laatste dagen voor het vertrek opeens weer heel veel moet. Maar nu hoeven we even niks. Winterslaap.

 

Eén van de leuke dingen hier in ons vakantiehuis is de natuur. Vanuit ons huisje lopen we zó de weilanden in en de vele onverharde landweggetjes van het Wierdense Veld op. Het gebied is leeg en stil. Als we er met de honden op uit gaan, kunnen we ze meestal met een gerust hart los laten lopen. Heel anders dan dat we gewend waren in de stad, of aan de randen van de stad. Met name Fenna leeft er helemaal van op, als we buiten zijn. Ze heeft een transformatie ondergaan van een wat slaperig, ouder wordend hondje naar een nieuwsgierige en actieve blije dwaler-met-de-staart-omhoog. Op zoek naar muizen of sporen van ander wild. Leuk om te zien! Dat gaat waarschijnlijk wel goed komen, straks op La Palma, met onze bijna bejaarde dame. Als ze er eenmaal is.

 

Een ander gunstig fenomeen vinden Ruud en ik de COOP supermarkt van Wierden.  Aan de rand van het dorp, met uitzicht over de weilanden. Zo stil. Zo weinig stress op de parkeerplaats met zoveel lege vakken. Zo geen lange rijen van in zich zelf gekeerde mensen voor de kassa’s, die zich staan te verbijten omdat ze haast hebben maar niet opschieten bij kassa 5. Eén kassa. Nooit een rij.  Zo Puntagorda…  Heel anders dan dat wij gewend waren.

 

O ja, en dan genieten we op het moment ook met volle teugen van het KleinerWonen=MinderStofzuigenEffect. In ons veel te grote huis in Almelo was ik bijna een uur bezig om het hele huis te stofzuigen, als ik het goed wilde doen. Met drie honden in huis, en vloerbedekking op de vloer, moet je dat toch echt een paar keer per week doen. Rotwerk. Tijdverspilling. In dit geweldige huisje met stenen vloeren, ongeveer van dezelfde omvang als ons toekomstige huis in Puntagorda, als dat eenmaal gebouwd is, duurt de stofzuigsessie maar een kwartier! Wat een woongenot!

 

Ruud kijkt naar films op zijn laptop. Of luistert naar Spaanstalige podcasts van Duolingo. Ik ben helemaal into een nieuwe game, waarin het me langzaam maar zeker steeds beter lukt om de inwoners van mijn middeleeuwse dorp levend en wel door de winters te loodsen en ervoor te zorgen dat hun uitgemergelde lijken niet door de beren worden opgegeten. Ze moeten aardappels eten, heb ik ontdekt. In mijn game-versie van de middeleeuwen zijn die alvast gearriveerd vanuit het nog te ontdekken Zuid-Amerika. Aardappels zijn de sleutel van een stabiel groeiende dorpsbevolking zonder rampspoed, honger, enge ziektes en lijken. Ook into de playlistjes op spotify, natuurlijk. Simultaan met het spel. Zo komen we de winteravonden hier wel door.

 

Eigenlijk zijn dit allemaal kleine alledaagse positieve ervaringen die we straks ook gaan mee maken in ons dagelijkse leven in Puntagorda. We hebben misschien een heel klein beetje last van ‘tunnelvisie’ (ja, ik ben een Wieisdemolfan – Rick Paul is de mol), maar Ruud en ik hebben toch sterk het idee dat we momenteel op een positieve manier worden bevestigd in onze keuze van kleinerwonen-minderverdienen-meerbuitenzijn. Het bevalt nu al. In een winters, naargeestig landschap, in Wierden of all places. Hadden we eerder moeten doen.

 

Nog zeventien nachtjes slapen, dan is het lente!

25

Nog 25 nachtjes slapen. We kunnen niet wachten. Vanuit ons tijdelijke huis in het vakantiepark in Nederland ‘nichts neues’. Ruud is bezig met de laatste dagen op zijn werk in Zwolle. Volgende week is zijn laatste werkdag. Ik zelf ben fijn bezig de ‘januari-drukte’ op mijn werk af te handelen. Dat gaat dit jaar best soepel, al zeg ik het zelf.

We nemen geleidelijk aan afscheid van mensen. Verder glijden de dagen voorbij. Sinds de jaarwisseling was het extreem deprimerend weer. Somber & grijs. Maar vandaag scheen de zon! Omdat er vanochtend een afspraak werd afgezegd, meteen maar van de gelegenheid gebruik gemaakt om even met de honden een frisse neus te halen.

 

De bomen zijn kaal. De modder is bevroren. De wind is koud. Het zonlicht is flets. Het is winter in Nederland.  En dan moet de echte winterkoude nog komen. Maar. We beleven onze laatste winter hier. Nog 25 nachtjes slapen, dan is de winter voorbij… Het is toch veel leuker om grijnzend tussen de sinaasappels te lopen?

 

Of om in de stilte van de invallende duisternis naar de oranje gloed van de stervende zon te kijken, terwijl die weer eens verdrinkt in het water van de oceaan?

 

We hebben nog steeds geen bouwvergunning ontvangen, overigens. Van onze makelaar hoorden we dat de afdeling ‘milieu’ akkoord zou zijn, maar dat nu ook een afdeling ‘ecologica’ nog een plasje over de vergunningsaanvraag moet doen. Zo vreemd die afdelingen die spontaan vanuit het niets volkomen onverwachts opduiken in de procedure. Altijd met de dooddoener ‘nieuwe wetgeving’. Een beetje trekken van Kafka  begint het allemaal wel te krijgen, die vergunningenprocedure.

 

We weten soms niet wie of wat we nu precies moeten geloven, als het om het verloop van de aanvraag gaat. Feit is, dat het lang duurt. En dat we moeten wachten.  Ik hoor het de burgemeester van Puntagorda nog zeggen vorig jaar zomer: “Vergunning? Is binnen twee maanden geregeld. Maximaal!”  Gelukkig hebben we straks,  als we op La Palma zitten, nog een doorlopende inkomstenbron vanuit Nederland. Als dat niet het geval zou zijn geweest, zou ik nu zo  langzamerhand best nerveus zijn geworden over die vergunning. Hoeveel plasjes kan je als overheid doen over een aanvraag? Elke maand vertraging na maart gaat ons centjes kosten, ten opzicht van onze planning. Heel erg lastig om je niet druk te maken over zaken die je niet kan beïnvloeden… We hopen er maar het beste van. Ruud zegt dat ik  niet zo  moet stressen. Meestal heeft Ruud gelijk, als hij zoiets zegt. Vamos a ver.

Nog 25 nachtjes, dan is de winter voorbij. We kunnen niet wachten!

Waaldijk

Vóór Almelo woonden we in het dorp Beuningen, aan de Waal bij Nijmegen. In Beuningen hadden we de Waaldijk. Ruud en ik, of ik alleen, hebben wat heen en weer gelopen over die dijk. Steeds weer het zelfde traject, tussen Weurt en Ewijk. Hieronder zie je foto’s vanaf de Waaldijk bij Weurt, november 2005.

 

Het mooie aan de Waaldijk was dat je niet hoefde na te denken over de route. Altijd rechtdoor. Je liep ook altijd door het zelfde landschap van de uiterwaarden. Altijd naar Weurt, of naar Ewijk en dan weer terug. Geen verrassingen. Toch was er altijd wat te zien. Elke wandeling was anders. Bij elk jaargetijde mooi. Vogels. Planten. Zon. Schapen. Koeien. Ganzen. Wolken. Hoog water. Laag water. Rijnaken. Plezierschepen. Allemaal variabelen in een prachtig vast decor. De Waaldijk in Beuningen was een  soort van ankerpunt in mijn leven van toen. Onderstaande foto’s maakte ik in november 2004, op de dijk bij Ewijk.

 

We verhuisden vanuit Beuningen naar Almelo en vanaf dat moment heb ik de Waaldijk gemist.

Ik denk dat vanaf binnenkort dit hieronder mijn nieuwe Waaldijk wordt; de wandelroute tussen Puntagorda en Tijarafe. Ik heb deze weg nu misschien al zes of zeven keer gelopen in de afgelopen twee jaar. Steeds dezelfde route, maar de wandeling verveelt me nooit. Het landschap is er prachtig. De lichtval over het landschap wisselt elke dag en met elk weertype. Altijd bloeien er weer nieuwe bloemen of staat er een huis in een nieuw kleur verf. Langs de route wordt gezaaid of gesnoeid of geoogst.

 

Nadenken over hoe je lopen moet hoef je ook op deze route niet. Je volgt de borden naar Tijarafe. Of de andere kant op naar Puntagorda. Het landschap is misschien niet spectaculair maar wel heel mooi en afwisselend. Akkertjes, boomgaarden, baranco’s, boshellingen en droge beekbeddingen wisselen elkaar af. Je kijkt je ogen uit en komt altijd met mooie plaatjes op je mobiel thuis.

 

 

Afgelopen november liepen Ruud en ik samen met Michel deze route op een wat sombere zondagmiddag. Ook in november dus. Maar wát een verschil in atmosfeer als je deze novemberfoto’s vergelijkt met die uit het Nederlandse rivierenland. De ene herfst is de andere herfst niet.

 

Op mijn Nieuwe Waaldijk was het herfst en voorjaar tegelijk. Paddestoelen. Vallende bladeren van loofbomen. Bloeiende heesters. Gras dat juist weer de nieuwe frisse groene kleur voor het winterseizoen had gekregen. Stilte en de geur van kruiden.

 

Palmbomen waar je onder door loopt: het zal nooit wennen. Hebben ze op de Waaldijk bij Beuningen niet. Lopend met Michel en Ruud bedacht ik mij dat ik mijn nieuwe dijk gevonden heb, hier aan de westkant van La Palma, enkele honderden meters boven de oceaan. Ik hoop deze wandeling nog vaak te maken en kan me er echt op verheugen om dit ergens in het voorjaar ook een keer helemaal in mijn eentje te doen.

 

Op een avond ergens in 2006 namen Ruud en ik met een laatste  fietstocht langs de Waal afscheid van Beuningen en het Rivierenland. De zon ging onder en dat vonden we passend op dat moment. Deze foto’s maakten we op de snelwegbrug van de A50 over de Waal bij Ewijk. Lieflijke plaatjes, maar het geraas van de snelwegauto’s hoor je niet op foto’s.

 

Nu, ruim twaalf jaar later, zijn we een afscheid verder.  Ook het Eiland Twente is binnenkort verleden tijd voor ons. Raar idee om te beseffen hoe het leven weg glijdt en voort gaat. Bekende plekken van alledag worden herinneringen. Je komt er nooit meer terug.

Berichten uit een Tijdelijk Huis

Sinds afgelopen maandag zijn Ruud en ik officieel geen inwoner meer van Almelo. Dat vinden we helemaal niet erg.  We zijn alle2 wel wat uitgekeken op de stad aan de Aa.

We wonen nu in ons tijdelijke huis in onze tijdelijke woonplaats, aan de uiterste rand van een vakantiepark. Het huis is prima. Wel wat klein, natuurlijk. En ietwat uitgewoond, hier en daar. Maar we redden ons er goed mee en hebben een prima oplossing gevonden om samen met de honden een aantal weken te kunnen overbruggen.

Het weer is donker en somber. Het gras buiten is nat en de directe omgeving ligt vol modder en regenplassen. Daar word je niet vrolijk van. De winterdepressie slaat toe.

 

Maar het geld van ons verkochte huis staat op de bank en dat geeft een tevreden gevoel. We kunnen nu écht gaan bouwen. Nog even, vooruit heel even dan, wachten op de bouwvergunning en dan kunnen we los.

En. We hebben een datum! Nog drie-en-dertig nachtjes slapen, en dan vertrekken we voor het echt naar het Gedroomde Eiland! Onze honden vliegen drie dagen later als ‘vracht’ naar Tenerife, waar we ze met de auto (en de veerboot) moeten ophalen van het vliegveld.

Nu dit alles geregeld en geboekt is, kunnen we eindelijk gaan aftellen en daar worden Ruud en ik flink blij van. Een goed medicijn tegen die aanstormende winterdepressie.

 

 

Zeg nou zelf: het contrast tussen het eerste fotoblok en het tweede fotoblok kan toch bijna niet groter? Wij willen weg uit het Land van de Grijze Winters!

Bovenstaande foto’s maakten we overigens in Oktober, tijdens ons verblijf in Casa Demetria.

Los Llanos – El Pilar – Cumbrecita

Het was een lang-weekend-met-Michel-op-bezoek, eind november, op La Palma. Dat betekent: op zaterdag en op maandag >> mountainbiken! Deze zaterdag kozen we voor de e-bike. De e-bike huurden we bij Emocion Cycling in Los Llanos.

 

We kozen voor een uitbreiding van het ‘Rondje Ruud&Teunis‘, de fietsroute die Ruud en ik een maand eerder hadden bedacht en op e-bikes hadden gemaakt. Vanaf Emocion in Los Llanos reden we door de bananenplantages over de wandelroute van de koningsweg naar San Nicolas. Vandaar over de LP212 en de Koeienkopweg naar de lavavelden van de Llano del Jable en verder klimmen naar El Pilar. Vanaf El Pilar afdalen naar het kerkje van de Ermita de la Virgen del Pino. De uitbreiding zat hem in het feit dat we van hieruit niet direct terug zouden rijden naar Los Llanos, maar eerst nog de top van de Cumbrecita zouden ‘doen’. Met recht een tocht van stijgen, dalen, stijgen, dalen, dus… Zie op het reliefkaartje aan het einde van dit bericht.

 

Het had in de dagen voor onze tocht flink wat geregend, maar vandaag was het droog, wisselend bewolkt en tot aan ongeveer een hoogte van 1.000m t-shirt-behagelijk.  Met behulp van de E van e-bike was de klim naar de vlakte van de Llano del Jable, en daarna naar het nog hoger gelegen El Pilar,  een fluitje van een cent.

 

De Llano del Jable blijft een prachtig landschap, ook als je hier zoals ik nu, bijna maandelijks komt. Het is heel moeilijk om op de foto te vangen, maar het contrast tussen het zwarte zand, de groene dennebomen en de blauwe lucht zorgt voor een hele bijzondere ambiance als je hier fietst. Dat je daarbij meestal verder geen andere mensen ziet in het landschap, maakt het geheel extra bijzonder.

Vandaag leek het door de wisselende wolkenluchten bijna wel of er van achter de zwarte horizon van het lavaveld een helder verlichte berg langzaam opkwam, zoals de zon normaal op komt. De zwarte vlakte lag in de schaduw, terwijl de Caldeira de Taburiente in het felle zonlicht baadde.

 

We hadden bedacht dat we bij de hamburgertent van El Pilar een blije hamburger zouden gaan eten, maar dit plannetje viel in het water. De hamburgerbakker had er vandaag geen zin in, zijn tent bleef dicht. Tegenvallertje. Het was overigens flink koud bij El Pilar, in de harde wind, op bijna 1.400m hoogte. De thuisblijvende hamburgerbakker had wel een punt.

 

Vanaf El Pilar daalden we in hoog tempo af naar de Ermita. Halverwege passeerden we de tunnel van de LP3 die oost- en west La Palma met elkaar verbindt. Wij reden over de tunnel heen. Op de derde foto van het fotoblok hieronder kan je de tunnel mooi in het landschap zien liggen.

 

Vanaf de witte kerk van de Ermita, op een hoogte van ongeveer 1.000m, begonnen we dus aan onze tweede klim. Met Electrische Bijstand, uiteraard. Jammer alleen, dat de batterij van ondergetekende ongeveer 2 1/2 km voor de top opgaf. Iets teveel ‘sportstand’ gedraaid. Ruud en Michel fietsten door naar de top; ik besloot een stukje te gaan wandelen.

Ooit hebben Ruud en ik  in het westen van Amerika een wandeltocht van 12 mijl gemaakt over de asfaltweg door de vallei van Zion National Park. Dat is geen standaardwandeling in dat park (want die asfaltweg doe je met de shuttlebus en wandelen doe je in de bergen) maar de wandeling was geweldig! Ondanks de drukte in het park, kwamen we hier bijna niemand tegen en we zagen geweldige dingen en heel veel herten. Het gevoel van toen, kwam een beetje bij mij terug op het moment dat ik met het fietsje in de hand langzaam in de stilte naar boven klom. Alleen geen herten op La Palma, verder wel dezelfde sfeer en (een beetje) de zelfde roodgele kleur van de rotsen.

Michel zag overigens later zes berggeiten lopen, terwijl hij op Ruud moest wachten tijdens het vervolg van hun klim. Helaas kreeg hij ze niet op foto. Wilde Berggeiten zijn ongeveer het enige grote ‘wild’ op La Palma. Er zijn er maar weinig van. Ik heb er nog nooit één gezien.

 

Lopend zou ik er niet gaan komen, maar gelukkig mocht ik voor even de fiets van Ruud lenen om ook met eigen ogen nogeens te genieten van de uitzichten op de top van de Cumbrecita.

 

Vanaf de Cumbrecita ging het hard naar beneden, richting Valencia, El Paso en tot slot Los Llanos. We deden, op ons gemak en zónder hamburgerpauze, ongeveer vier-en-een-half-uur over deze mooie tocht.

 

 

Download

Leeg

Ons huis is leeg. En daarmee niet langer ons huis. Woensdagmiddag startten de mannen van het verhuisbedrijf met inpakken. Op dat moment hield ons huis op ons huis te zijn. Donderdagochtend waren ze klaar, en was bijna al het materiële dat we hier op Aarde verzameld hebben keurig ingepakt en ingeladen in de container. Alleen de achterste container is overigens voor onze spullen gereserveerd. Ons bezit bestaat uit bijna 36 kuub. Da’s nog best veel.. Maar daar zit ook de inventaris bij die we in de teak-mania-periode van afgelopen zomer  al hebben gekocht voor onze vakantiehuizen.

 

Het is de bedoeling dat onze meubels eind februari in Puntagorda arriveren. Fijn dat er net nú een containerschip in het nieuws is, dat boven de Waddeneilanden een flink aantal containers in zee liet vallen. Ruud en ik hebben al visioenen van dat éne containertje dat het niet gaat redden op óns containerschip, en een duik neemt in de onmetelijke oceaan. Geheel tegen onze gewoonte in, hebben we toch maar een verzekering afgesloten.

Het huis is leeg nu. Vandaag hebben Ruud en ik het schoongemaakt. We zijn klaar voor de inspectie en de oplevering.

 

 

De vijver gaat binnenkort dicht. De vissen verhuizen waarschijnlijk naar elders in de straat, maar dat ligt buiten onze invloedsfeer. Vanochtend kregen de koolmezen van Ruud voor het laatst hun zonnebloempitten. Het wordt een kille, schrale winter voor ze.

 

We zijn leeg. Het is Klaar. Almelo is Voorbij. Nu zo snel mogelijk naar La Palma!