Jedey – Llano del Jable – Jedey

In de zomer van 2009 maakten we een wandeling vanuit het dorpje Jedey ‘naar boven’. We klommen de bergrug op tot ongeveer halverwege, en liepen vervolgens weer terug. Jedey ligt in het zuidwesten van La Palma, aan de LP2 op de route tussen de wat grotere dorpen Las Manchas en Los Canarios.

 

De wandeling begint in de buurt van het schooltje van Jedey. Onder begeleiding van kinderstemmetjes die klassikaal iets belangrijks aan het opdreunen waren, begonnen we halverwege de ochtend aan de klim. Die klim viel in eerste instantie niet mee.  De route slingert zich langs een bospad vrij steil omhoog.  Op deze wandeling zijn wandelstokken geen overbodige luxe. In 2009 vond ik nog dat die dingen niet bij ‘mijn image’ pasten.  Ik verwarde imago met  zelfbeeld, maar dat wist ik toen nog niet. Ik liep dus zonder, en dat was zwoegen. Inmiddels ben ik ouder en wijzer en weet ik beter. De wandelstokken moeten mee op deze wandeling.

 

Na de klim omhoog door het bos kom je uit bij de Mirador Llano del Jable. Llano del Jable is een grote lavavlakte. Je loopt er door een zwarte woestijn. Na de klim zijn de vlakke gravelpaden over de vlakte een verademing. Het landschap is echt bijzonder, zeker als je voor het eerst op het eiland bent. Op warme, zonnige dagen loop je hier wel door een soort van bakoven. Voldoende water, een hoed en een zonwerend smeermiddeltje met factor 50 in je rugzak zijn op deze wandeling daarom  geen overbodige luxe attributen.

 

Als je Llano del Jable voorbij bent, kom je uit bij een aantal lavavelden van meer recenter datum onder de Vulcan San Juan. Deze vulkaan had in 1949 zijn laatste eruptie en de zwarte kale lavastromen zijn nog duidelijk zichtbaar in het landschap als een soort rivieren van rots. Goede schoenen met sterke zolen zijn hier een must, want de stenen hebben nog scherpe randen. De wandelstokken komen ook hier goed van pas.

 

Tot slot volgt dan de afdaling. Je daalt af door een lieflijk landschap van wijnvelden. De overgang van het zwarte kale lavaland naar de groene wijnvelden, omringd door pittoresque stenen muurtjes en hier en daar een palmboom, vonden we erg mooi. Het allerlaatste stukje van de wandeling, ongeveer 500m, gaat langs de grote weg, de LP2. Mijn kuiten vonden het een verademing om weer vlak te kunnen lopen. Maar het is hier wel even goed uitkijken voor snel rijdend autoverkeer in een bochtige, onoverzichtelijke weg. Voor je het weet loop je tot slot weer de dorpskern van Jedey binnen. Wij deden ongeveer zes uur over de wandeling, als ik het me goed herinner, inclusief stops en vele fotomomentjes.

Ruud en ik vonden de wandeling NA AFLOOP erg mooi en afwisselend. Ik kan me echter nog goed herinneren dat ik TIJDENS de wandeling, op het eerste stuk, de auteur van het ANWB-gidsje vervloekt heb. Daar kwam ze weer met haar ‘romantisch muildierpad’. Het ging door het bos steil omhoog en ik vond dit bosstuk ook saai. Ik wist op dat moment echter nog niet wat er zou gaan komen. Als je over een goede wandelconditie beschikt is deze wandeling daarom toch een aanrader.

Download

Spaanse Les

Er wordt nog steeds druk gestudeerd op het Spaans bij ons thuis. Door drie van ons in elk geval. Elke avond. Hieronder zie je Ruud, Auke en Sanne bezig met les 2.317 van Duolingo. (Ruud is de Spaanse versie van Duolingo al twee keer rond geweest).

 

Na afloop van weer zo’n inspannende episode uit ‘Soy una Manzana’ moet men even bijkomen.

 

Ik zelf blijf ernstig achter op het moment. Het ontbreekt me aan tijd / doorzettingsvermogen / dicipline / motivatie / intelligentie / gevoel-voor-urgentie / energie om elke dag een half uurtje voor de lessen uit te trekken. Tegelijkertijd lukt het me wel om elke dag minimaal een half uurtje ‘Banished’ te spelen. Dat is niet goed. Ik moet mijn prioritieiten in het leven beter op orde krijgen. Daarom. Vanaf morgen…

De Knop

Ik heb het gedaan! Zonet heb ik op De Knop van Makelaarsland gedrukt. De laatste stap voordat ons huis in Almelo definitief de verkoop in gaat.

 

Woensdag een dag vol stoffen en poetsen. Donderdagochtend vroeg op en alle kamers fotoklaar maken, dat betekent: leegruimen, want inhoud leidt maar af. Om 11.00u de photoshoot met een allervriendelijkste en zeer kordaat, efficiënt werkende fotografe. ‘…Gaan jullie maar even een boek lezen of zo, ik maak de foto’s wel…’ Ik was er flink zenuwachtig over, vooraf. Het idee dat iemand je zooi komt fotograferen… Maar alles ging supersnel en superprettig. En de foto’s vallen ons niet tegen.

Vanochtend, een dag later, lagen de plaatjes te wachten mijn mailbox. Ons dossier bij de digitale makelaar werd daarmee compleet gemaakt. De Knop kon worden ingedrukt. Zo net gedaan… Weer een grote stap gemaakt in de realisatie van ons Plan Puntagorda…

We gaan zien of de huizenmarkt echt zo overspannen is. In Almelooo. Het is in elk geval een heel fijn gevoel dat er deze keer voor ons geen enkele tijdsdruk op de verkoop zit. Dat was in 2006, toen we vanuit Beuningen in Almelo kwamen wonen, met dreigende dubbele woonlasten, wel anders. Natuurlijk willen we zo snel als dat het kan verhuizen naar La Palma. Maar wat ons betreft staat de tijd aan onze kant, deze keer. Time is on my side. Om met de Stones te spreken. Yes it is!

Sinaasappeljam?

We kregen vandaag een kerstgroet-appje van ‘de tuinman’ die deze maanden onze boomgaard onderhoudt. De finca is een stuk opgeknapt. Wel zijn er hier en daar delen van de beregeninginstallatie kapot. We kregen de raad om maar eens goed na te denken over wat we met alle sinsaasappels willen gaan doen… Ze beginnen te rijpen.

 

Nog zeven weken, en dan mogen we weer even terug…

Heeele Leuke Vakantiehuisjes

Gisteren heb ik in Sketchup ons ontwerp voor de vakantiehuisjes verder ‘aangekleed’. Hoe gaan we het doen met zo’n zwembad? Hoe ziet het geheel er uit als er beplanting is aangelegd? Zijn de geplande huisjes visueel wel aantrekkelijk genoeg? Te klein? Te groot? Zien we iets stoms over het hoofd? Dat laatste kan natuurlijk altijd nog het geval zijn. Maar als het om visualiseren gaat, kom je met twee uurtjes sketchup een heel eind.

Onder voorbehoud van kostprijs en vergunningen, gaat dit hem worden. Casa1. Locatie: op het hoogste terras, ten noorden van het betonweggetje.

 

Om eerlijk te zijn, hebben we geen idee hoeveel geld het kost het zwembad op de hier getoonde manier aan te leggen. Er moet veel grondwerk voor worden verzet. Als het een zwembad met een gouden randje wordt, kostprijstechnisch, dan bedenken we nog wat anders. Maar je moet met ambitie beginnen. Toch?

Klein huisje voor twee personen, comfortabel ingericht, prachtig terras met een geweldig uitzicht. Dat is het idee.

De Wolk

Een van de bekende beelden van La Palma is het beeld van ‘De Wolk’. De Wolk schuift bij gunstige wind over de bergkam heen die het eiland van noord naar zuid in tweeën deelt. Aan de westkant van de bergkam levert dat een prachtig plaatje op. Groen landschap. Horizontale witte wolk. Blauwe lucht erboven.

 

Dat groene landschap is er alleen in de eerste maanden van het jaar. Vanaf april is er het gortdroog en kleurt het gras naar troosteloos bruin. Dat is er waarschijnlijk de oorzaak van dat het Ruud en mij een paar jaar heeft gekost voordat we de plek van De Wolk konden vinden. Ooit kochten we, als voorbereiding op onze eerste vakantie naar het eiland, een ANWB-wandelgids met een prachtig plaatje van De Wolk op de omslag van het boek. Maar we konden dat groene landschap nergens vinden. We kwamen immers altijd op z’n vroegst in de maand mei naar het eiland, en dan is het gras al bruin. Wisten wij veel. Gedurende een paar jaar hebben we aan een complot gedacht. Vast een foto die genomen was op een ander eiland. Ergens op de Azoren of zo. Ons vertrouwen in ANWB-gidsjes was sowieso in de loop van de tijd steeds verder afgenomen. Vanwege de ‘romantische muildierenpaden’ die we telkens tegenkwamen in de routebeschrijvingen van wandelpaden op La Palma.

 

Maar in maart 2016 vonden we de plek. ANWB gerehabiliteerd. Op dit punt dan. De Wolk kan je bij gunstige wind zien in de vallei direct ten westen van de tunnel van de LP2, dat is de weg die de plaatsen Santa Cruz in het oosten en El Paso en Los Llanos in het westen met elkaar verbindt. Je rijdt naar het bezoekerscentrum van de Caldeira de Taburiente in El Paso. In het achterland van dat museum ga je wandelen.

 

Je loopt door graslandjes die zijn ommuurd met stenen wallen. In het voorjaar is het er prachtig op een zonnige dag. Groen landschap. Horizontale witte wolk. Strakblauwe lucht er boven. Er groeien heel veel verschillende soorten bloemen. Je ruikt de geur van bloemen en nieuw gras. Je hoort de insecten zoemen. Heel ver op de achtergrond hoor je af en toe het geraas van auto’s die over de LP2 rijden. Dat is wat jammer. Gebeurt niet vaak als je wandelt op het eiland.

 

Ruud en ik hebben er met behulp van de wandelapp op de telefoon van Ruud een korte rondwandeling gemaakt van ongeveer twee uur. Van het museum liepen we naar de voet van de Cumbre Nueva (dat is de bergrug). Vervolgens volgden we een asfaltweggetje dat evenwijdig noord-zuid langs die bergrug door het bos gaat. Tot slot liepen we weer terug langs een ander weggetje met stenen muurtjes naar het bezoekerscentrum.

 

In combinatie met een bezoek aan het museum heb je een leuke dagtocht. Het museum toont exposities over het vulkanisme op La Palma, over het planten- en dierenleven op het eiland en over de oorspronkelijke bewoners van het eiland (en hoe zij werden gedecimeerd). Aan dit laatste onderwerp is overigens een heel mooi museum gewijd in het centrum van Los Llanos. Daarover zal ik in een ander blogpost meer schrijven.

Download

Het Plan (7)

Een paar dagen geleden hebben we de offerte van Manolo ontvangen. Manolo wordt onze architect. Weer een stapje verder in het Grote Plan.

 

Hierboven zie je de laatste versie van ons plan voor de vivienda. Ruud heeft sinds terugkomst van La Palma weer een paar aanpassingen bedacht. In de kern komt het erop neer dat het huis steeds groter wordt. Het plan is nu om naast het bestaande gebouw een gebouw van precies dezelfde omvang (50m2) te laten bouwen. Daarnaast hebben we de verbindende patio een wat groter oppervlak gegeven in de laatste versie van het ons ontwerp.

 

Het ziet er wat ons betreft allemaal geweldig uit en we zouden dit ontwerphuis zo willen verruilen voor onze huidige woning in NL, inclusief bijbehorende buitentemperaturen.

 

Nu afwachten of de kostenraming die de architect zal maken een beetje in de buurt komt van onze eigen inschattingen. Daarbij nog de vraag of we een vergunning krijgen om de bestaande cuarto de apero op deze manier uit te bouwen. We gaan het zien en moeten gewoon nog maar wat geduld oefenen. Dat valt niet mee soms.

Partij voor de Dieren

Auke en Sanne zijn inmiddels oud genoeg om volwaardig deel te kunnen nemen aan overlegrondes bij ons in huis. Op twee poten staand, komen ze ruimschoots boven onze eettafel uit, en dat is de basiseis voor het afdwingen van inspraakrecht. Op de foto zie je hoe vanavond met 3 tegen 1 stemmen werd besloten dat Ruud op dat moment beter niet de krant kon gaan lezen op zijn laptop. Sommige dingen zijn belangrijker dan de krant, zo besloot de meerderheid. Dat heet democratie.

Caldeira de Taburiente in 44 foto’s

Een van de klassiekers van La Palma op wandelpadgebied is de wandeling door de Caldeira de Taburiente. De Caldeira de Taburiente is de grote krater van de enorme vulkaan die ooit de noordelijke helft van het huidige eiland vormde. Die vulkaan is lang geleden ingezakt en in zee geschoven (als ik het goed heb begrepen). Of gewoon heel geleidelijk aan weggespoeld door regenwater en weggewaaid door de wind, zo luidt een andere theorie. Maar driekwart van de enorme cirkelvormige kraterrand bestaat nog. Die rand vormt het decor van de wandeling.

Vanuit Los Llanos volg je met de auto de bruine borden die je leiden naar het Parque Nacional. De borden voeren je door een woonwijk en over een smalle weg die langs bananenplantages gaat naar een punt boven de stad. Vervolgens daal je langs een smalle bochtige, maar goed te berijden weg af naar de Barranco de las Angustias. Op de bodem van de kloof begint de route. Het beginpunt is niet bereikbaar met het openbaar vervoer (uitgezonderd taxis, natuurlijk).

 

Ik gebruik met nadruk de aanduiding ‘beginpunt van de route’ en niet ‘beginpunt van de wandeling’. Het eerste deel van de wandeling klimt namelijk langs een slecht onderhouden asfaltweg ongeveer 700m omhoog. Da’s een hele klim en niet goed te combineren met het vervolg van de wandeling. MET de klim wordt de wandeling te zwaar en ook te lang voor een dagtocht. Hiervoor is een oplossing bedacht.  Er is een aantal taxibusjes beschikbaar waarmee wandelaars naar het eindpunt van deze klim kunnen rijden. De weg is niet toegankelijk voor privé-autoverkeer. De prijs van een taxirit bedroeg in 2012 (de laatste keer dat wij de wandeling liepen) 50 euro per rit. De taxi wacht totdat er voldoende personen aanwezig zijn om dit bedrag te delen of totdat de bemiddelde wachtende wandelaar bereid is om niet langer te wachten op medestanders maar dit bedrag in zijn of haar eentje op tafel te leggen. Kwestie van toeval en je eigen financiele grens kennen. De chauffeurs spreken uitsluitend Spaans maar er is een soort van bemiddelende dame aanwezig die Duits en een beetje Engels spreekt.

 

De taxi’s besparen je een flinke klim. Op het eindpunt van de weg begin je dan pas echt aan de wandeltocht. Het fijne aan deze wandeling is dat hij vanaf dit punt voor het overgrote deel daalt (en flink ook). Ik zou afraden om het taxigeld uit te sparen en de klim te voet te maken. Wij doen meestal een kleine acht uur over de wandeling en dat is dus MET gebruikmaking van de taxi…

 

Het lastige van zo’n taxi is dat je met een groep mensen tegelijk aan de wandeling begint. Als je niet uitkijkt loop je dan de volle acht uur in hetzelfde clustertje van mensen naar beneden. Niet ons ding. Dus: of heel snel beginnen en maken dat je wegkomt en de ‘meute’ voorblijft. Of: eerst maar even genieten van het uitzicht op de kraterrand en pas na een kwartiertje beginnen aan de wandeling. Het gaat er voor ons om volstrekt alleen te lopen in een stil, soms wat mysterieus landschap.

De wandeling bestaat grofweg uit drie delen. Je begint met een echt relaxte boswandeling. Je loopt op prettige bospaden. Je daalt geleidelijk. Af en toe vang je  een glimp op van de wolkenpartijen boven de kraterrand. Dit deel eindigt met een korte steile afdaling naar de bovenloop van de barranco. Hier kom je uit bij een prachtige natuurcamping, die uitsluitend te voet bereikbaar is. Met picknicktafels. Mooi rustpunt met tijd voor een zelf meegenomen lunch in het gras in de zon.

Het tweede deel van de wandeling klimt in eerste instantie omhoog uit de rivierbedding. Een korte, maar erg steile klim. Vervolgens gaat het supersteil een hele tijd naar beneden langs een netwerk van aangelegde haarspeldbochtwandelpaden en ‘switchbacks’ door het bos. Heel mooi als je afdaalt, maar een ramp als je de weg andersom zou moeten doen (die weg is voor de kampeerders… met bepakking).

 

Het derde en laatste deel van de route loopt door de rivierbedding van de barranco. Aanvankelijk volg je (afhankelijk van het jaargetijde) een snel stromend riviertje dat je enkele keren moet zien over te steken. Dit doe je door een springstenenpaadje te vinden of (als het water te hoog staat) je schoenen uit te doen, meegebrachte sandalen of croxen of iets dergelijks aan te schuiven en door het water te waden (hooguit tot kniehoogte). Niet doen op blote voeten tenzij je over de voetzoel van een fakir beschikt. Een ervaring. Avontuurlijk zonder riscio’s.

 

Daarna zoek je je weg door een kloof, waar je toch echt wel moet springwandelen van steen naar steen. Mooi. Bijzonder. Maar ook wel intensief omdat je op deze manier enkele kilometers lang je weg moet vinden. Bij warm weer is het leuk om even een bad te nemen in een van de vele waterpoeltjes die zich op dit punt tussen de stenen hebben gevormd. Over het algemeen is er meer dan voldoende privacy.

 

Wij zijn altijd toch wel weer blij als we het allerlaatste stuk van de wandeling bereikt hebben. Je loopt dan over een vlakke rivierbedding naar het beginpunt met de taxi’s. Ruud en ik vonden de wandeling erg mooi, zeker de eerste keer dat we de tocht liepen. Maar de wandeling duurt ons eigenlijk net iets te lang. Het laatste stukje is op je tandvlees lopen. Omdat je het na acht uur gewoon ‘zat’ bent.

Download

Daarom dus!

Het is weer zo ver. Sneeuw. Gadverdamme. Morgen moet de oprit weer worden ‘schoongeschoven’. Het is koud. Het is nat. Het is vieze kledder. Ruud en ik, we hebben beiden een ongelooflijke hekel aan de winter.

 

Nee, dan de foto hieronder. Ook een winterfoto. Daarom dus!