Gewogen, Gewogen En Te Licht Bevonden

We gaan even terug in de tijd. In maart 2016 besloten Ruud en ik definitief dat we Nederland zouden wilen inruilen voor La Palma. In de zomer van dat jaar stelden we voor ons zelf vast dat we op La Palma geen bestaand huis zouden willen kopen, maar dat we een kavel zouden gaan zoeken om erop te gaan bouwen. Vanaf dat moment begon de grote zoektocht naar Het Geschikte Bouwkavel. We vertelden elkaar dat we mooi op schema zouden liggen als we dat kavel binnen twee jaar zouden vinden.

In november 2016 al, kwamen we het grondstuk van onze finca tegen. In januari 2017 vermoedden we dat DIT de plek zou moeten worden. In april van dat jaar wisten we het zeker! In juni kwamen we tot overeenstemming met de verkoper.  Het duurde nog tot november, voordat we ons de eigenaar van de verzameling fruitbomen-met-apero aan de Camino de Pinto in Puntagorda mochten noemen. Al met al liggen we dus flink voor op het oorspronkelijke schema, ook al voelt dat soms anders…

Maar de zoektocht ging niet van zelf. Om een idee te geven laat ik hieronder de ‘kandidaat-plekken’ zien die we in meer of mindere mate serieus in overweging hebben genomen.

 

Bovenstaand huis-met-grond ligt boven Puntagorda aan de LP1.  We hebben het bezichtigd met een makelaar. Gewogen en te licht bevonden vanwege de ligging van het perceel. Het uitzicht was er mooi, zeker op de plek van het op te knappen ‘huis’. Maar je hoorde toch veel autogeluid vanaf de weg en we voelden ons wat opgesloten op het terrein. Daarbij ligt het terrein ook meer dan 750m boven zeeniveau, en  op die hoogte is het toch echt vaak een stuk kouder dan op de hoogte waarop we nu zitten (550m). Die 200 meter maken een groot verschil. En dan was er nog het dingetje van de vraagprijs…

 

Dit terrein ligt pal onder de Balsa, het waterbekken beneden het dorp Puntagorda. Gewogen, en te licht bevonden vanwege onduidelijkheid ten aanzien van kavelgrenzen en bestemmingsplan. Bovendien vonden we het terrein zonder bomen wel erg kaal. En wat te doen als de muren van de Balsa het niet zouden houden…

 

Dit probeerseltje staat bij ons weten helemaal niet te koop. Iemand heeft op een prachtige plek langs de Pista del Canal in Puntagorda een begin gemaakt met het bouwen van een huisje of een apero, maar is niet zo heel ver gekomen met het project. Ruud en ik hebben hier vaak en veel staan fantaseren. Twee vakantiehuizen of 1 woonhuis en 1 vakantiehuis, op een prachtige plek met schitterend uitzicht op de oceaan. Maar bij de fantasiefase is het gebleven. Niet eens echt gewogen.

 

Ook dit huisje staat vlak bij de Balsa, maar dan aan de andere kant, de bovenkant, richting het dorp. Gewogen en te licht bevonden, vanwege de vraagprijs in combinatie met de erbarmelijke staat van het interieur. Daarnaast was het binnen het bestemmingsplan  niet toegestaan om het huis uit te breiden en was het terrein te klein om er nog een (vakantie)huis bij te bouwen. Tot slot is het huis voor (zwaar) bouwverkeer niet bereikbaar vanaf de openbare weg.

 

 

Bovenstaand kavel is tijd lang een serieuze kandidaat geweest. Het ligt aan de Camino de los Morritos in Puntagorda,  op vijf minuten loopafstand van onze finca. We hebben het terrein bezocht met een makelaar. Gewogen en te licht gevonden vanwege de ligging van het terrein. Op de onderste helft van het terrein belemmeren dennebomen het uitzicht op de oceaan. En midden door het terrein loopt een kloofje, die bij nadere bestudering toch echt wel wat problemen geeft. Dan was er nog het enorme onafgemaakt betonnen bouwwerk op het kavel boven dit kavel.  En ook hier: de vraagprijs in combinatie met wat je er voor krijgt.

 

Dit is een terrein, bestaande uit twee terassen, onder Tinizara. Het uitzicht was er prachtig. De ‘atmosfeer’ voelde er goed. Gewogen en te licht bevonden omdat het terrein te klein is voor drie huisjes, maar te duur voor twee huisjes. En vanwege het feit dat Tinizara niet Puntagorda is. Wij willen in Puntagorda wonen.

 

Tot slot hebben we nog gedacht aan bovenstaande kavels. Ze liggen naast elkaar, heel laag op zo’n 300m hoogte, aan de voet van de Matos. De kavels zijn eigendom van Antonio, de zelfde Antonio van wie wij onze finca hebben gekocht. Teunis vindt het landschap hier prachtig. Ruud vind het landschap te kaal en teveel op ‘woestijn’ lijken. Gewogen en te licht bevonden vanwege dit verschil in inzicht, maar ook en vooral vanwege de zeer afgelegen ligging ten opzichte van het dorp en de rotsige, slechts met 4wheeldrive toegankelijke ontsluitingsweg die kilometers lang is. Dat zien we de meeste toeristen niet doen. En praktisch: hoe kom je hier in godsnaam aan drinkwater en stroom?

En zo kwamen we op onderstaande foto’s uit. Gewogen, gewogen en geschikt bevonden. Zeg nou zelf.  Dit is toch het mooiste kavel dat er bij zit?

Dit is wat je ziet

Dit is wat je ziet als je door ons toekomstige keukenraam naar buiten kijkt.

 

Dit is wat je ziet, straks, als je de voordeur van ons huis open doet. De sinaasappelbomen op de voorgrond zullen de komst van de voordeur overigens niet gaan overleven.

 

Dit is wat je ziet, door de voorruit van je auto,  als je je auto parkeert op de parkeerplek naast ons huis. Parkeren doen we er al. Het huis moet er nog komen.

Rondje Tijarafe

We komen steeds vaker op La Palma. Tegelijkertijd wandelen we er steeds minder. Dat is een vreemde tegenstelling. Oorzaak: we zijn gewoon te druk als we op het eiland zijn. Druk  met ‘regeldingen voor onze finca’ en (ik)  ‘doorwerken voor Nederland’.  Steeds minder ‘vakantie’, steeds meer ‘verblijf’. Maar dat was eigenlijk ook de bedoeling. Toch?

 

Tijdens ons laatste verblijf hebben we eigenlijk maar 1 wandeling kunnen maken. En dan nog niet eens zo’n lange wandeling. Wel een mooie wandeling. We deden vanuit ons gehuurde huis een ‘rondje Tijarafe’.  Hierboven zie je het beginpunt van de wandeling. Als je vanuit het zuiden over de LP1 door Tijarafe komt, rij je juist buiten de buiten bebouwde kom, als je het dorp weer uit rijdt naar het noorden richting Tinizara en Puntagorda, ter hoogte van de bushalte, de weg naar beneden in. Aan het eind van dit weggetje kom je aan bij de plaatselijke dierenarts. Daar ga je rechtsaf het dorp uit. De dierenarts herken je aan een grote muurschildering vol met Afrikaanse dieren.  Het fotofragment hierboven laat een stukje van deze tekening zien. (Bij nader inzien toch een scene rond de Ark van Noach?) Je blijft de weg volgen door een mooi landschap vol palmbomen. Deze weg zal je aan het eind van de wandeling ook te voet gaan afleggen.

Het beginpunt van de wandeling is de kruising van deze weg met het ‘bananenwater-kanaal’. Je herkent dit kruispunt aan het witte waterhuisje. Links van het waterhuisje, parkeer je je auto in de brede bocht. Daarna volg je de pista del canal de calabaceras naar ‘beneden’.

 

Het eerste stuk van de wandeling loopt min of meer vlak. Je volgt het  irrigatiekanaal dat het water vanuit het noorden van het eiland, via Puntagorda en Tijarafe naar Los Llanos brengt.

 

De kanaalweg loopt dood bij een diepe baranco. De buis gaat wel door, maar het wandelpad niet. Op dit punt ga je voorlangs het vervallen betonnen huisje aan het eind van de weg (geen foto) rechts af. Je neemt een smal paadje  door het gras, heuvelopwaarts. Je hebt een prachtig uitzicht over een kleine vallei met kleine avocado-plantages. Wij wandelden in april. Alle avocadobomen staan dan in bloei en hebben licht groene bloesem. Het landschap krijgt er een frisse lentelook door.

Je blijft de weg volgen die steeds breder wordt, overgaat in een betonweg en uiteindelijk een smalle asfaltweg wordt. Op dit punt zit de ‘klim’ van deze wandeling. Je overbrugt naar ik inschat zo’n 150 meter. De klim omhoog komt uit aan de rand van het dorp, ter hoogte van de begraafplaats. Op de parkeerplaats van de begraafplaats heb je een mooi uitzicht over (alweer) een diepe baranco. Ff uitrusten.

 

Iets voorbij de begraafplaats stuit je het bredere asfalt van de LP1, de hoofdweg. Je kunt deze weg volgen naar het dorp. Leuker is het echter om de weg over te steken en voor een paar honderd meter de rood-wit gemarkeerde wandelroute te volgen. Je loopt naar de drie bankjes op de foto hierboven. Daar ga je linksaf een klein smal pad in, roodwit gemarkeerd. Dit paadje komt uit bij het groene huis op de foto na de de foto-met-de-drie-bankjes. Vanaf hier loop je het dorp in.

In het dorp kan je een pauze nemen bij de ‘kiosco’, een buitenterras midden in Tijarafe. Niet mis te lopen. Je kunt hier wat drinken en/of kleine gerechten eten in de zon. De route gaat verder door het dorp, langs de LP1, totdat je bij de bushalte komt waar je bij aankomst met de auto naar beneden bent gereden. Deze weg sla  je weer in, nu te voet, en bij de dierenarts ga je weer rechts af.

 

Je loopt nu op het laatste deel van de wandeling. Je volgt een prachtig kronkelweggetje door een landschap van heesters en palmbomen. Verderop heb je een prachtig uitzicht op de oceaan. Als vanzelf kom je aan bij het beginpunt van de wandeling, tevens het eindpunt, al waar je auto waarschijnlijk staat te bakken in de zon.

 

Als je het landschap op de bovenstaande foto’s ziet, ben je te ver door gelopen. Als je nog verder doorloopt kom je midden in de banananplantages uit. Wel een leuke weg om af te dalen, als je nog zin hebt, maar je moet ook weer terug omhoog. Teunis adviseert: Omkeren, als je de snijbloemenakkers ziet.

Wij verbleven in het huis op de laatste foto en konden het beginpunt dus te voet bereiken. Zonder pauze bij de kiosko (wel dorst, maar geen geld bij ons..) deden we iets meer dan twee uur over deze wandeling.

Download

Kleur na een bewolkte Dag

Het was een grijze bewolkte en wat koude dag in Tijarafe en Puntagorda. afgelopen zaterdag. Boven het eiland hing de hele dag een grote grijze wolk tegen de bergen aan. Heel ver weg in de zee, kon je zien dat de wolk daar op hield en echt alleen boven  het eiland hing. Ver weg boven de zee was het licht.

Maar in de avond, bij zonsondergang, daalde de zon onder de wolk vandaan, de oceaan in. Grijs werd opeens Kleur. En daarna weer Grijs. Dit alles in nog geen twintig minuten tijd.  Elke zonsondergang is weer anders.

Zomaar wat foto’s

Weer hebben we elf dagen op La Palma mogen meemaken. Morgen moeten we weer naar huis. We willen eigenlijk niet. We gaan het hier steeds leuker vinden, ondanks dat niet alles meteen van een leien dakje gaat. In Nederland wacht het werk weer en voorlopig kunnen we hier nog niet beginnen met de bouw. Heel geleidelijk worden de vage plannen echter beetje bij beetje steeds concreter. Dat is een fijn gevoel.

Zo maar wat foto’s van de afgelopen dagen. Het is mooi hier als je van een boerenlandschap met oceaanzicht houdt.

 

Als alles volgens plan verloopt, zijn we in juni weer terug!

Treintje Puntagorda

Gisteren werden we door Kakien op de Mercadillo van Puntagorda in de armen geduwd van de burgemeester van het dorp, onder het motto ‘wij zijn van dezelfde politieke partij, hij kan je helpen’.  De beste man nodigde ons uit voor een afspraak op het gemeentehuis vandaag. En was naast uiterst vriendelijk ook ERG behulpzaam. Hij ging als een trein. We voelen ons welkom in het dorp.

 

Eerst werden we door hem gedropt in het kantoor van de gemeente-architect met de mededeling dat we even geholpen moesten worden. De gemeentearchitect was vervolgens uiterst behulpzaam bij het beantwoorden van een aantal prangende vragen. Ja fijn, de aanvraag van de bouwvergunningen kan door de gemeente worden afgehandeld en hoeft niet langs het Cabildo. Dat scheelt ons maanden wachttijd. Nee, jammer, we kunnen voor ons geplande grote huis geen permanente woonvergunning krijgen, maar dat is eigenlijk verder niet zo’n probleem. Als we onze belastingen maar komen afdragen. Ja fijn. We hoeven ons geen zorgen te maken over beschikbaarheid van toeristische plaatsen. We mogen op ons terrein als we willen voor veertig toeristische bedden bouwen, mits we het agrarische karakter van het terrein maar in stand houden. Dat wordt dan een ondergronds hotel, denk ik dan. Al met al goed nieuws voor ons. We hebben maar tien plekken nodig.

Vervolgens werden we gedropt bij de ‘centrale administratie’ waar twee dames ons uiterst vriendelijk behulpzaam waren bij het verkrijgen van een adres (moeilijkmoeilijkmoeilijk volgens onze makelaar).  Dit seizoen gratis sinaasappels af te halen op Camino de Pinto 14d in Puntagorda.

De postbode werd ook ingeschakeld, zij was toevallig op het gemeentehuis. Zij weet nu van 14d. En we hebben uit betrouwbare bron dat het dan echt goed zit met de postbezorging. We hebben er geen gras over laten groeien. Vanaf HEDEN ontvangen wij graag post. Even zelf de postcode en de goede provincie opzoeken…

 

Ook nog langs het ‘waterkantoor’ op het gemeentehuis geweest. We kochten er een klein overbruggingsrecht van Antonio, de oude eigenaar van onze finca. Die overbrugging is nodig, want het lukt maar niet door vele oorzaken om voldoende rechten te verzamelen. Onze bomen kunnen het nu uitzingen tot half juni. Daarna? Mensen die het kunnen weten verzekeren ons dat het uiteindelijk wel goed komt met dat water. Vamos a ver, we gaan het zien. Dat is mijn stopwoordje geworden. Palmeros kunnen er wel om lachen als ik dit zinnetje weer eens verzuchtend uitspreek. Het gekke is dat ik me inderdaad niet eens zo druk maak over dit soort dingen. Vamos a ver.

Plastic

Afgelopen vrijdag begon het te kriebelen. We wilden eindelijk wel eens aan het werk op onze finca. Iets DOEN in plaats van alleen maar plannen te maken en contacten te leggen.

We kochten twee rollen flinke vuilniszakken en besloten dat het tijd was om onze boomgaard te ontdoen van alle plastic en afval.

 

Negentien vuilniszakken, vier ritten op en neer in onze huurauto vol met die zakken naar de ‘punto limpio’ in Tijarafe en een hele berg afval dat niet in die auto paste later, keken we moe maar voldaan terug op anderhalve dag ‘limpiar’ op onze finca.

Alle plastic en vuilnis is weg. Ook het bewateringssysteem van twee generaties geleden hebben we grotendeels ontmanteld en kunnen afvoeren. Miguel, onze bovenbuurman, met wie we het goed kunnen vinden, heeft ons beloofd om samen met ons in zijn pickup de rest van het afval naar Tijarafe te brengen, als we in juni weer terug zijn op het eiland. Dat is aardig.

De huurauto ziet er weer pico bello uit na het nodige schoonmaakwerk door Ruud. Daar kunnen ze bij Oasis tevreden over zijn.  Niks meer te zien van de enorme troep die we erin hebben vervoerd. Het kavel is voor het oog een stuk opgeknapt, nu het ergste vuil aan kant is. De volgende stappen in de Grote Schoonmaak zijn het verwijderen van al het afvalhout dat zich in de loop van de tijd op het terrein heeft opgestapeld en het vrij maken van de grond van oppervlaktestenen. Dat wordt nog een heidens karwei.

 

Een vuilstort met uitzicht op zee, is toch best bijzonder voor ogen die gewend zijn aan het platte, vlakke land.

Ronddwalen over de finca

Eergisteren ontdekte ik dat ik met de Google Streetview app op mijn telefoon 360-graden foto’s kan maken. Het leuke aan die foto’s is dat het lijkt alsof je middenin het gefotografeerde landschap staat.

Na wat uitzoekwerk weet ik inmiddels ook hoe ik 360-graden foto’s op het blog kan zetten zodat we de finca nu eens echt goed kunnen laten zien. Dus hebben Teunis en ik speciaal voor onze lezertjes gisteren een paar uur doorgebracht op de finca om op flink wat plaatsen een 360-graden foto te maken. Je kunt nu dus van achter je scherm ronddwalen over onze finca 🙂

In het kaartje kun je zien waar de foto’s zijn gemaakt. Tik of klik op een blauwe pin om het nummer van de foto te zien, en tik of klik daarna op de foto met dat nummer. Het kan even duren voordat de foto verschijnt.

De foto’s draaien langzaam rond maar je kunt ze ook zelf bewegen, heen en weer en op en neer. Als je ons blog op een tablet of telefoon bekijkt, tik dan op het middelste van de drie symbooltjes rechtsonder. De foto’s draaien dan met je mee als je je tablet of telefoon om je heen beweegt!

 

Foto’s 1 tot en met 6

De eerste set foto’s hebben we gemaakt  op het bovenste terras, lopend van zuid naar noord. Foto 1 is gemaakt op de plek waar straks ons eigen huis komt te staan. Je staat daar op onze toekomstige veranda, met achter je onze toekomstige keuken.  Foto 4 is gemaakt op de plek waar straks vakantiehuisje 1 komt te staan.

 

Foto’s 6 tot en met 12

De tweede set foto’s hebben we gemaakt  op het middelste terras, lopend van noord naar zuid. Ter hoogte van foto 8 en foto 10 gaan we terrasjes maken voor vakantiehuisjes 2 en 3. Die staan namelijk op het onderste terras waar het uitzicht op zee wat minder goed is. Zo krijgen die huisjes alsnog mooie plekjes midden tussen de sinaasappelbomen en met uitzicht op zee.

 

Foto’s 13 tot en met 18

De laatste set foto’s hebben we gemaakt  op het onderste terras, opnieuw lopend van zuid naar noord. Het werd bewolkt toen we deze foto’s aan het maken waren en ze lijken daardoor wat somber. In foto 13 kun je goed zien dat de bomen op sommige delen van de finca geen water hebben gehad. Allemaal dood en verderf (en een hoop troep). Tezijnertijd gaan we dit allemaal opnieuw beplanten. Vakantiehuisjes 2 en 3 komen ter hoogte van foto 17 en 14.

Het Plan (12) – Lawaai in La Punta

We zijn op het ogenblik druk bezig met het ‘proyecto basico’. Dat is  het plan voor de te bouwen huizen op onze finca op hoofdlijnen. Vandaag hadden we hierover in een lawaaierige bar in La Punta een gesprek met Manolo en Rogier. Manolo is onze architect. Rogier is een van onze twee Nederlandse makelaars, die na het rondkomen van de kooptransactie nu voor ons  optreedt als tolk en adviseur.

Onze ontwerpen die ik eerder al hier op het blog had laten zien, zijn ok wat Manolo betreft en passen binnen de Canarische regelgeving. Wel is het zo dat de binnenmuren tegenwoordig ‘verplicht’ moeten worden doorgetrokken tot aan het dak. Dat vinden we jammer, maar het is niet anders. We wachten nu op de verwerking door Manolo van de laatste aanpassingen en de bijbehorende laatste begroting. We hebben afgesproken dat we in juni zo ver zijn dat het proyecto basico de vergunningenmolen in kan gaan. Eerst naar de gemeente, dan naar het Cabildo, de eilandregering. We hopen dan in het najaar van beide instanties goedkeuring te hebben voor ons plan.

Ruud en ik hebben nog eens nagedacht over de plaatsing van de huizen op het terrein. Hieronder zie je ons  definitieve idee.

 

Huis 1 wordt het huis waarin we zelf zullen wonen, als we op La Palma zijn. De huizen 2, 3 en 4 zijn de vakantiehuizen die we gaan verhuren. Het terrein van onze finca VRAAGT er echt om, om geen twee maar drie vakantiehuizen te bouwen. We gaan kijken of het ons financieel gaat lukken om dit voor elkaar te krijgen. Als dit niet lukt, dan komt huis 4 te vervallen.

Alle huizen op bovenstaande foto worden door de hoogteverschillen en  de fruitbomen volkomen vrij uit elkaars zicht gehouden. De huizen 3 en 4 hebben wat minder uitzicht op de oceaan, vanwege de dennenbomen op het kavel onder onze finca. Ondanks dit nadeel kiezen we voor deze plekken omdat we het terrein zoveel mogelijk in tact willen houden en de kosten van grondwerkzaamheden en aan te leggen terrasmuren bij een andere planning de pan uit rijzen. We gaan het ‘tekort’ aan oceaanzicht bij deze huisjes compenseren door kleine zitjes te maken  op de hoger gelegen terrassen in de directe nabijheid van de huisjes. Bovendien kunnen we op ons eigen terrein een ‘strategische’ boom kappen of flink bijsnoeien en kunnen we op het terrein onder ons waarschijnlijk ook een aantal bomen kappen of  bijsnoeien. Alle huisjes hebben een mooie geborgen plek, vol privacy, midden tussen het fruit.

Al met duurde het gesprek in La Punta zo’n twee uur. Naderhand even fijn uitpuffen van al het Spaans en napraten over ‘hoe het nu verder gaat’ onder de palmboom van de Belg. Onder het genot van brood met aioli, groene pepers, olijven, croquetas en friet, heerlijk in de zon. En niet te vergeten, twee picara’s.

 

Pas als de vergunningen voor het proyecto basico zijn afgegeven, kan het defintieve ontwerp voor de huizen en het terrein door de Manolo worden gemaakt. Ook dit ontwerp moet dan weer door de zelfde vergunningenmolen. Met name het vergunningentraject van het Cabildo kan soms erg lang duren. Vandaag kregen we daarom een demonstratie ‘verwachtingenmanagement’ van de beide heren;  we moeten er rekening mee houden dat we pas in de loop van volgend voorjaar kunnen starten met de bouw. Dat is toch wel een stuk later dan waarop we hoopten.

Zo’n vertraging heeft voor ons voordelen (we kunnen wat langer sparen) als nadelen (het duurt langer voordat we omzet draaien). In de komende dagen gaan we bedenken, wat dit voor onze planning betekent.