Almendros en Flor

De amandelbomen staan in bloei en ondanks het wat koele weer voelt het meteen alsof het in Puntagorda en buurdorp Las Tricias weer lente is geworden. Almendros en Flor is trouwens de naam van het feest dat (voor Corona) in Puntagorda werd gevierd om de bloesemtijd van de amandelbomen te vieren. Ik hoop dat het volgend jaar weer gewoon kan plaatsvinden.

 

Amandelbomen zijn eigenlijk heel bescheiden boompjes. Ze zien er niet bijzonder uit, eerder als dor kreupelhout, maar in het voorjaar laten ze zich van hun beste kant zien. Vandaag heb ik ommetje gemaakt in Las Tricias en wat foto’s gemaakt. Misschien hangt een van deze foto’s straks ingelijst in het huurhuisje.

 

Wat dat laatste betreft: Óscar is opnieuw lekker opgeschoten. Hij rekent erop dat Jorge en Angel in de loop van deze week klaar zullen zijn. Dan resteren alleen nog de airco’s (niet voor verkoeling maar voor verwarming bedoeld) en de elektrische installatie. Maar zoals altijd: vamos a ver.

Het wordt al wat

Deze week zijn Óscar en zijn mannen weer aan de slag gegaan en, het moet gezegd worden, ze zijn aardig opgeschoten. Ik had een lange lijst gemaakt met zaken die nog gedaan moesten worden of beter afgewerkt, en ik kan inmiddels aardig wat afstrepen. Ik moest zelf ook hoognodig aan de slag, en ook dat is redelijk gelukt.

Eén van de dingen die ik heb gedaan, is het leeghalen van de container.  Eindelijk kunnen de meubels die Teunis en ik in de zomer van 2018 via Marktplaats bij elkaar hebben gezocht het daglicht weer zien. Ik ben er aan alle kanten langs gelopen en ik denk dat we ze goed hebben uitgekozen. Tegelijk was het ook weer even een lastig momentje, ik had dit zó graag samen gedaan…

 

Jacques en Francis hebben intussen een mooie tuin ingericht. Onderhoudsarm en met veel inheemse planten, zoals ze me in hun eigen tuin hadden laten zien. De planten zijn nog klein en ze moeten nog aanslaan, maar ik kan me al aardig voorstellen hoe het worden gaat. Ik ben er blij mee.

 

Ik denk dat Óscar, als hij in dit tempo doorgaat, zo rond het einde van de maand klaar kan zijn. Dan blijft alleen de stroomaansluiting nog over. Er moet nog een paal worden geplaatst, en dan kan de aansluiting met het bestaande netwerk worden gemaakt. Vervolgens moet Unelco, de netwerkbeheerder, de zaak komen controleren alvorens de aansluiting in gebruik kan worden genomen. Dat kan helaas een zaak van lange adem worden. We gaan het wederom zien.

Tot het zover is, kan ik me alvast bezighouden met het inrichten van het huis. Het is tijd om de eierdopjes te gaan bestellen!

En deze zonsondergang is weliswaar al even geleden (25 december) maar ik wil hem hier toch nog laten zien.

 

Pico Bejenado

Teunis en ik hebben de wandeling naar Pico Bejenado heel wat jaren geleden tijdens een vakantie al eens gemaakt. Toen hadden we de pech dat bovenop de top een groepje mensen in een heftige discussie was verwikkeld. Even genieten van de stilte en het uitzicht zat er daardoor niet in. Na drie kwartier hopen dat ze zouden vertrekken, gaven we het op en zijn we maar weer afgedaald. Ik heb dat altijd jammer gevonden, want Pico Bejenado ligt op een mooie lokatie met een fantastisch uitzicht rondom op de Caldeira de Taburiente, de Cumbre Nueva, de Cumbre Vieja, de Aridane Vallei en de Barranco de las Angustias. En nu dus ook de nieuwe vulkaan (die waarschijnlijk de naam Tajogaite gaat krijgen).

 

Hans en John hadden de wandeling recent ook gemaakt vanaf vertrekpunt Valencia, om boven op de top aan te komen in dichte mist. Dus ook Hans wilde een herkansing. Samen zijn we vertrokken vanaf vertrekpunt Cumbrecita, dat op zichzelf al een mooi uitzichtpunt is op de Caldeira. Je moet overigens wel reserveren om er met de auto naartoe te mogen.

 

De wandeling is behoorlijk steil (ruim 500 meter klimmen in iets meer dan 4 kilometer) en zeker in het begin gaat het rap omhoog. Maar omdat je vlak langs de rand van de Caldeira de Taburiente loopt, word je steeds getrakteerd op mooie uitzichten.

 

Later tijdens de wandeling loopt het pad wat verder van de caldeirarand vandaan, en komt de Aridanevallei meer in het zicht, wat voor een mooie afwisseling zorgt. Tajogaite was goed zichtbaar tussen de wolken door, en het was duidelijk te zien dat er nog steeds rook en stoom vanaf komt.

 

Op de top waren we niet alleen, maar ditmaal hing er een betere sfeer en viel er dankzij de afwisseling van zon en wolken veel te zien. De wandeling is (ook bergafwaarts) niet bepaald licht, maar zeker de moeite waard.

 

Download file: Pico Bejenado.gpx