圣诞快乐

 

Wij wensen iedereen die ons blog volgt, zelfs de 140 robots uit China die ons hoekje op het wereldwijde web de laatste tijd met enige regelmaat verrassen met een visite,  en dan met z’n allen zo’n 2.500 keer per dag komen kijken of er nog iets leuks te halen valt, en op die manier ‘mijn bezoekers-statistiek’ vernaggelen, wij wensen voor íedereen dus:  een heel erg Feliz Navidad y Próspero Año Nuevo!

 

Vrede op Aarde voor alle mensen. In het noorden. In het zuiden. In het westen. En in het (verre) oosten. Minder trekkers op de weg in Nederland en hogere dijken daar, voor in de toekomst. Gezondheid en blijdschap voor een ieder die ons lief is, en liefst ook voor alle anderen. Drie prachtige nieuwe vakantiehuisjes tussen de sinaasappelbomen in Puntagorda/La Palma en dat we daar nog een heel jaar lang een blog over mogen schrijven, zonder al te veel in herhalingen te vervallen. En een nieuwe president in Amerika. Dát zijn onze beste wensen voor een ieder in…

Ruud en ik brengen de kerstdagen door in Nederland. Er ligt daar een overvol, maar gezellig ‘sociaal programma’ op ons te wachten. Op oudejaarsdag keren we weer terug naar ons Stilte-Eiland.  Vanaf dat moment kunnen we nog een kleine week bijkomen van alle kerstballendrukte op ons steeds groener wordende vluchtheuveltje, midden in de  onmetelijk grote Atlantische Oceaan. Kerstvakantie!  De lente komt! We hebben er zin in…

 

Hasta Luego!  Tot in het nieuwe jaar!

Pino del Virgen – Cumbrecita

Het was 21 december.  De eerste dag van de winter. Voor ons ongeveer het begin van onze kerstvakantie, die tot ver in januari gaat duren. Als we kerstvakantie hebben, wandelen Ruud en ik altijd veel. Vroeger in Twente. Nu op het eiland. Vroeger meestal bij somber, koud en grijs weer. Nu in een t-shirtje. Dat is het verschil tussen Nederland en La Palma, in de winter 🙂 .

Na twaalf jaar wandelen op La Palma had Ruud toch nog een route gevonden die we nog nooit eerder deden. We liepen vanaf het kleine kerkje van Pino del Virgen naar het uitzichtpunt op de Cumbrecita, en weer terug. Een tocht van ongeveer vijftien kilometer met een te overbruggen hoogte verschil van zo’n 650 meter, toppen en dalen onderweg meegerekend.

Het kerkje vind je als je vanaf de LP3 bij het bezoekercentrum van de het nationale park van de Caldeira de Taburiente afslaat, in de richting van de Cumbrecita.  Na de afslag rijd je ongeveer een kilometer lang over een smalle asfaltweg die je door een landschap van kleine ommuurde weilandjes voert. Op het eerste echte (brede) kruispunt sla je rechts af en rijd je door totdat je bij het kerkje arriveert. Achter het kerkje, is een parkeerplaats. Daar begint de wandeling.

 

Je loopt als start ongeveer 800 meter lang tegen een flink steile boshelling op, totdat je bij het begin van een nog steiler pad aankomt dat de Cumbre Nueva opklimt. Die klim hoef je vandaag gelukkig niet te maken. Je buigt links af en volgt de borden die je de weg naar de Cumbrecita wijzen. De route voert je over een smal bospad dat strak langs de puinhelling van de Cumbre Nueva gaat. Het bospad gaat op en af, klimt en daalt, waarbij de hellingen en klimpartijen gaandeweg de route steeds steiler worden en grotere afstanden overbruggen. Helaas. Maar de inspanningen zijn de moeite waard. Het is stil. Je ruikt de dennennaalden in de zon. Af en toe word je getrakteerd op een prachtig doorkijkje of een uitzichtpunt-met-een-bankje. Voor liefhebbers van ruïnes zijn er hier en daar verlaten waterhuisjes van in onbruik geraakte galleria’s te zien, in vergaande staat van bouwkundige ontbinding. Voor liefhebbers van rotsen en geologie is er van alles te beleven op de rotswanden, waarlangs het pad je voert.

Eind december verliezen de kastanjebomen op La Palma hun blad. We zagen mooie gele herfstkleuren op de plekken waar de loofbomen een gaatje hadden gevonden in het verder groenblijvende dennenbos. Meestal in kleine beschutte dalletjes.

 

Het bospad brengt je op gezette tijden naar een kleine mirador, een uitzichtpunt van waaruit je over het dal kunt kijken dat tussen de Cumbre Nueva en de Pico Bejenado ligt. Bij helder weer kan je vanaf deze balcons in de verte de gekleurde huizen van El Paso en Los LLanos zien liggen, en nog verder weg zie je dan nog een glimp van de oceaan. Vandaag was het een wandeling met mistflarden en wolkenpartijen in het dal.. Ook mooi. Maar we hadden daardoor minder uitzicht.

 

De route is niet moeilijk om te volgen. Als je eenmaal op het bospad loopt, ga je door en door en door, totdat je vanzelf op het eindpunt van de Cumbrecita uitkomt. Alleen bij het groene gebouw op de eerste foto hieronder kan er even verwarring ontstaan over de weg die gevolgd moet worden. Je moet hier links af, Maar je moet dan niet het lage pad links af nemen, maar het hogere pad dat voorbij het gebouwtje ook links af gaat. Er staan op dit punt geen richtingbordjes.

De wandelweg wordt steeds zwaarder, maar ook steeds mooier. Geleidelijk kleuren de rotsen en de aarde naar oker en rood. Met een blauwe hemel boven je en de groene dennen om je heen waan je je in een andere wereld. Ik moet altijd terugdenken aan wandelingen in Zion (Utah, Noord-Amerika) als ik in dit gebiedje rondloop, en dat zijn goede herinneringen.

 

Vanuit de richting van de Aridanevallei in het zuiden,  kwamen geleidelijk steeds meer wolken het dal in dwarrelen, ook op weg naar de Cumbrecita. De wereld achter ons werd grijs, terwijl de hemel boven de Cumbrecita en de Caldeira de Taburiente nog strakblauw was. Het was prachtig om te zien hoe wolkenflarden in een soort van dans steeds alles grijs maakten en de wereld om ons heen deden verdwijnen, om een paar minuten later weer in het niets op te lossen.

Het absolute hoogtepunt van deze wandeling is niet de Cumbrecita, maar het laatste uitzichtpunt op weg naar dit keerpunt, de Vista Cumbre Nueva. Van hieruit heb je een prachtig uitzicht op zowel de Caldeira de Taburiente als de rotswanden die boven de Cumbrecita uit torenen én het dal tussen het Bezoekerscentrum en de Cumbrecita. Geweldig mooi, vonden wij het op deze plek.

 

Het was een stille wandeling. Vrijwel de gehele tocht liepen we alleen. Slechts drie keer kwamen we andere mensen tegen. Zo hoort het, bij een mooie wandeling in de natuur. Zo gaat het meestal, als je wandelt op La Palma.

 

We kozen ervoor om niet langs dezelfde weg terug te gaan naar het startpunt van de wandeling. We namen vanaf de Cumbrecita de asfaltweg naar beneden. Fijn voor de kuiten, in elk geval de mijne! Stiekem vond ik de klim over het bospad, zonder stokken, best wel aan de zware kant.

Het was jammer dat we tijdens de afdaling echt de wolken inliepen. De wereld om ons heen werd mistig en grijs, maar dat hoort ook wel weer een beetje zo als je wandelt in de kerstvakantie, toch? De asfaltafdaling is een gemakkelijke afsluiter. Zo’n moment waarop je gezellig kletsend met je medewandelaar(s) de dingen doorneemt die je bezighouden. Bij ons ging het over zonnepanelen… En over zwembaden of jacuzzi’s voor bij de vakantiehuisjes. Die onderwerpen houden ons bezig, momenteel. Maar daarover schrijf ik nog wel eens een ander stukje.

 

Vlak voor het einde kwamen we hem hieronder nog tegen. Ik denk een jonge Torenvalk. We konden naar hem toe lopen, zonder dat hij wegvloog.

 

Na zo’n vijftien kilometer was het goed om het kerkje van de Virgen weer te zien. Jammer dat de laatste honderden meters weer omhoog gaan. Daar waren mijn kuiten niet heel erg blij mee. Moet toch weer wat vaker gaan wandelen.

 

Als je nog zin hebt en puf, en als de wind uit het oosten komt, moet je vlak voor het einde  nog even een extra rondje maken. Je zoekt langs de laatste rechte asfaltweg die naar het kerkje leidt een zijpad naar rechts. Je loopt dan het landschap van De Wolk in. Bij helder weer, in het voorjaar, is het hier prachtig. Bij oostenwind, als de wolk langzaam over de bergkam van de Cumbre Nueva glijdt, en daar aangekomen oplost in het niets, is het hier adembenemend.

 

Vandaag was het grijs, helaas. En de wind kwam uit het westen. We liepen in één keer door naar de auto. Moe maar voldaan. Een mooi begin van onze kerstvakantie.

Download file: Pino del Virgen - Cumbrecita.gpx

Jaaaaa! Licenciaaaaaaaaaaa!

Hij is binnen! Op dag 550 na Vergunningaanvraag is-ie er dan eindelijk! Onze Licencia de Obras, de bouwvergunning! We mogen nu echt gaan bouwen!

 

De vergunning werd heel modern digitaal bij ons aangeleverd via de e-overheidsomgeving van de Gobierno de Canarias. Om toegang te krijgen tot je post van overheidswege in dit systeem heb je een digitaal identificatie-certificaat nodig, dat je moet installeren op je laptop. De vergunning kon ons niet op papier beschikbaar worden gesteld. Daar is dit moderne eiland immers veel te modern voor. Gevolg voor ons: een ochtend vol flinke stress om toegang te krijgen tot onze eigen digitale brievenbus. We ontdekten dat we gelukkig ooit al eens zo’n certificaat hadden aangevraagd om belastingaangiftes te kunnen doen. Toen we dat eenmaal wisten, was installeren niet heel erg ingewikkeld meer. We hadden echter een klein stressvol uurtje nodig voordat we dit alles begrepen. Het dagelijkse leven in een ver buitenland valt soms niet mee.

Maar hij is er dan! We hebben hem! Eindelijk! Ruud en ik zijn superblij!

We spraken vanmiddag  met Oscar, onze aannemer. Op 3 januari zullen we het contract met hem ondertekenen, waar we nu wel zo’n beetje uit zijn. Op 13 januari beginnen de mannen van Oscar met de werkzaamheden.

Als Oscar zich aan zijn eigen planning houdt, wordt het grote huis in augustus 2020 als eerste opgeleverd. Dan kunnen we eindelijk afscheid nemen van onze Boeddhahuis.  Het eerste vakantiehuisje zal in de loop van oktober volgens plan klaar zijn. Het tweede vakantiehuis zal in de loop van december klaar zijn. Kunnen we in februari 2021 beginnen met de verhuur. Alles onder voorbehoud, natuurlijk. We wonen op La Palma.

Je moet geduld hebben op dit eiland. Ruud en ik weten inmiddels dat we geduldig kunnen zijn. We doen een klein overzicht.

Op 24 juni 2015 maakten Ruud en ik een wandeling bij de sterrenwacht van Lattrop in Twente en polste Ruud mij heel voorzichtig hoe ik het zou vinden om de boel de boel te laten en naar La Palma te vertrekken. Dat hadden we in vijf minuten met elkaar geregeld. We hadden een idee en begonnen diezelfde avond nog met het maken van een Plan..  We zouden een kleine sterrenwacht met planetarium en enkele vakantiehuisjes beginnen in Puntagorda.

 

In november 2016 vonden we via het internet een kavel in Puntagorda, dat paste in ons plan.  Het sterrenwachtidee hadden we inmiddels laten vallen, aangezien er boven op de berg bij Puntagorda een megaproject van staatswege rond hetzelfde thema werd aangekondigd. Tegen een budget van 22 miljoen konden we niet op..   We zouden het bestaande schuurtje op het gevonden kavel gaan verbouwen tot een ‘villa’ en daarnaast nog drie kleine vakantiehuisjes gaan bouwen. Inmiddels houden we het voorlopig bij twee kleine huisjes. We hebben de avocado’s als inkomstenbron ontdekt.. En de grenzen aan de koopkracht van ons budget.

 

In januari 2017 bezochten we het terrein met een makelaar. In maart en mei deden we dat nog eens, maar nu zonder makelaar. In mei besloten we dat we een serieuze poging zouden gaan doen om het terrein te kopen. De vraagprijs lag flink boven ons budget.. We deden direct een eindbod.

Daarna begon de eerste episode van het Lange Wachten.

 

In juni 2017 bezochten we het Spaanse consulaat in Amsterdam om de beruchte NIEnummers aan te vragen en op te halen.

 

In juli 2017 bezochten we Barcelona om daar ten overstaan van een Spaanse notaris onze SL op te richten. Nodig voor onze plannen.

 

In augustus 2017  kwamen we tot een  formeel akkoord met de verkopende partij. We ontvingen via onze makelaar een voorlopig koopcontract per post, in Nederland…

 

…op de dag dat we van de dierenarts in Almelo hoorden dat onze Beike slechts nog een paar weken te leven zou hebben…  Tumoren in de lymfeklieren. Overal. De enveloppe hebben we pas twee dagen later open gemaakt. We missen onze Liefste-Hond-Allertijden nog steeds (sorry Auke). In het grote Plan zou Beike nog vele jaren blij & tevreden kwispelend met haar staart uren lang liggen te loeren in de ochtendzon naar de merel en de muis en op dit eiland ook naar de hagedis in onze boomgaard. Zonder daar verder iets mee te doen of te moeten. Alleen maar kijken. Het heeft allemaal niet zo mogen zijn.

 

Op 16 november 2017 werd de koop gesloten. Sinds die datum zijn we sinaasappelboeren met een plan, wachtend op uitvoering. Inmiddels avocadoboeren. In opleiding. Maar nog steeds wachtend. Tot aan vandaag.

 

In december 2017 dachten we dat dít onze laatste sneeuwschuifwinter zou zijn. Mmmm. Jammer. Er zou er nóg zo één volgen..

 

We maakten onderstaand plan dat we per correo electronico bespraken met onze architect.

 

Die ons vervolgens met zijn tegenvoorstel verraste. Model ‘Atlantikwall’, volgens Ruud. Er volgde een stevig gesprek, terwijl bij Ruud en mij het besef groeide dat we vanaf nu toch echt elke zesde week een week naar La Palma zouden moeten afreizen, als we voortgang wilden boeken. Dat was niet echt een straf, overigens.

 

In het voorjaar van 2018 begon de tweede episode van het Lange Wachten. Wachten op de architect dit keer. Het duurde lang voordat ons plan op zijn papier stond en was uitgewerkt in een boekwerk van 140 pagina’s, het Proyecto Basico.

 

Intussen woonden we sinds september met twee nieuwe pups in huis. Het opvoeden van broer en zus ging niet helemáál van zelf. Münstermonsters. Gremlins. Dolfje Weerwolfje. Djengis. Die bijnamen verzonnen we niet voor niets. Maar zo rond eind januari kregen we door dat het toch allemaal gelukt was met dat opvoeden. Vanaf dat tijdstip was er min of meer sprake van een roedel van vijf.. Klaar voor vertrek naar het Lente-eiland!

 

Pas in juni 2018 was onze architect helemaal klaar met het Proyecto Basico. Ruud en ik brachten het boekwerk naar het Gemeentehuis. Daar kregen we van de burgemeester persoonlijk te horen dat de beoordeling van de aanvraag maximaal twee maanden in beslag zou nemen. Hij hield woord, maar vertelde er alleen niet bij, dat de aanvraag daarna nog zou moeten worden doorgestuurd ter goedkeuring naar de eilandregering..  Of. We begrepen hem verkeerd. Wie zal het zeggen?

 

In augustus 2018 verkochten we ons huis in Almelo. Een zenuwslopende periode voor ons dat verkopen van het huis. Slechts vijf bezichtigingen in zes maanden tijd… Maar nummer vijf was raak, gelukkig.

 

In oktober 2018 kreeg onze finca een officieel adres. Camino de Pinto 14d.

 

In de laatste dagen van december 2018 ontruimden we ons huis in Almelo. Op 3 januari 2019 kwam de verhuistruck voor rijden. Twaalf jaren werden ineens voltooid verleden tijd.

 

We woonden ruim zes weken op een vakantiepark in het nabij gelegen Wierden.

 

Om op 12 februari 2019 te vertrekken naar ons gedroomde eiland.

 

Drie dagen later volgden onze honden, met het vrachtvliegtuig, via Tenerife.

 

Met vijf zagen we een dag later deze eerste prachtige zonsondergang. Deze plek ligt vlakbij onze boomgaard. Elke keer als ik er langs loop denk ik nog aan het mooie moment van die eerste echte avond  met z’n allen op La Palma.

 

Daarna begon de derde, laatste en langste episode van het Lange Wachten. Ruud en ik leerden het eilandleven kennen. We wandelden. Regelden een auto. Leerden fruit te plukken en te verkopen. Vonden een aannemer. Leerden nieuwe mensen kennen. Vierden (echtwaar) carnaval. Ontvingen onze meubels in een zeecontainer. Maaiden het gras. Vlogen af en toe heen en weer naar en van Nederland. Leerden op het goede moment ‘vale’ te zeggen. Slaagden erin om het werk voor onze klanten in Nederland vanaf het eiland in goede banen te blijven leiden. Genoten van het landschap en de zon. Hadden het erg naar ons zin op het eiland (en nog steeds).

 

We werden helemaal overweldigd door alle nieuwe indrukken die we opdeden. Dat er niet heel veel gebeurde met de licencia boeide ons eigenlijk niet echt. Aanvankelijk.

Maar eind juli, begin augustus begon het toch te kriebelen en begon ons geduld op te raken. Wat was er aan de hand dat het allemaal zo lang duurde, die aanvraag? Niemand die het ons aanvankelijk kon vertellen. Het zou toch wel doorgaan, allemaal?

 

In september werd duidelijk dat we niet te maken hadden met een mogelijke afkeuring, maar dat we aan het wachten waren op het trage afronden van ambtelijke procedures. Er was bezwaar gemaakt tegen onze aanvraag. Dat bezwaar had geleid tot het uitvoeren van een uitgebreid Milieu Effect Onderzoek. Alleen, niemand die dat ons vertelde. Het nieuws was tegelijk een grote opluchting, maar ook een bron van ergenis. Ons geduld was op. We besloten ons plan om te gooien en alvast te beginnen met het verbouwen van de finca, nog voordat de grondwerkzaamheden van de bouw waren afgerond, uhmm…. begonnen.

 

Het voelde goed om eindelijk iets concreets voor elkaar te krijgen op de finca. Ook al ging het allemaal niet in de geplande volgorde. Onze wachtfrustratie verdween lichtjes naar de achtergrond. Maar begin  november was het geduld echt op en begonnen we te tellen.

 

Allemaal voorbij nu, dat gepruttel en getel. De vlag kan uit. Op dag 550. Mooi dat alles nog net voor het einde van het jaar is rond gekomen. Sinds vanmiddag, 14:00 mogen we officieel bouwen! Vier-en-een-half jaar na onze wandeling bij de sterrenwacht van Lattrop.

 

Over drie jaar of zo zijn Ruud en ik vast helemaal vergeten hoe ongeduldig we waren, toen. Het proces van vergeten begint NU. Nog 26 nachtjes slapen, en dan beginnen we. Denken we.

Verzamelwoede

De donkere decemberdagen zijn al weer voorbij, voorlopig. Met achttien graden en een winterswit zonnetje gingen we het weekend in. Heerlijk om in december, in een t-shirtje, te wandelen over de Pista del Canal. Het horizontale pad met uitzicht over de oceaan, waar jaren geleden onze liefde voor Puntagorda begon.

 

Deze zaterdagmiddag waren we er met een doel. Verzamelen! Nu de bouwvergunning toch wel heel erg binnen handbereik lijkt te komen en we een afstreepkalender van redelijke omvang kunnen maken naar de dag waarop we denken te gaan beginnen met bouwen (nog 35 nachtjes slapen), begint zich een verzamelwoede van mij meester te maken. Ik moet plantjes scoren. Voor in de tuinen en op de hellingen van de finca. En langs de Pista del Canal groeien plantjes die ik zoek, wist ik.

 

De score van de dag. Achtien aloë-achtigen. En 19 cactus-bladeren. De aloë-stekken heb ik met een schepje uitgegraven. Zij moeten wortels gaan aanmaken in de potjes die ik vanuit NL had meegebracht. Groter worden. Groter worden. Verhuizen naar een groter potje. Nog groter worden. En dan een plekje vinden ergens op één van de hellingen van de boomgaard. Eenmaal volwassen hebben ze weinig water en veel zonlicht nodig. Dat komt goed uit, op die hellingen.

 

De cactus blaadjes moeten tien dagen rusten en in die tijd littekenweefsel aanmaken op de plek waar ik ze van de moederplant heb afgehakt. Na tien dagen gaan ook zij de potjes in. Het littekenweefsel moet gaan uitgroeien tot wortels. Ook de cactussen moeten uiteindelijk een plekje vinden op één van de hellingen. Dat is het plan tenminste. Er is plek genoeg..

Ik kan momenteel nergens meer lopen zonder voortdurende blik op de grond om me heen, speurend naar geschikte planten om te stekken. Alles wordt groen nu en alles begint uit te lopen. Lijkt me de goeie tijd van het jaar om op zoek te gaan naar fincaflora.

 

Het voelde geweldig om na de voorbije regendagen weer lekker buiten in de zon te kunnen lopen. In een t-shirtje, op een zaterdagmiddag in december.

 

Ook nog maar even langs gegaan bij de boomgaard, om daar de laatste (denk ik) mango’s van het jaar te plukken of van de grond te rapen. Mango’s zijn de enige vruchten die nog bruikbaar zijn als ze op de grond liggen. Kennelijk vinden de wormpjes en de vliegjes  mango’s niet zo lekker. Wij wel. Dit zijn toch weer twee potjes chutney. Maar ja, de wormpjes en de vliegjes weten dan ook niet hoe ze van mango’s chutney moeten maken..

Donkere December Dagen

Omdat Sinterklaas toch niet hier is, maar elders druk in de weer om verantwoording af te leggen over zijn misschien toch wat gedateerde personeelsbeleid,  breken de donkere dagen voor kerst hier een week eerder aan dan in Nederland. Ik ga proberen om daar maar eens een ‘huiselijk berichtje’ over te schrijven. Anderhalve week niets gepost en dan komen er klachten en vragen… Bericht aan iedereen die zich zorgen maakte: ‘Ja, we leven nog en alles is ok. Maar we zijn niet verslaafd aan het blog, dus af en toe posten we even niets, als dat zo uitkomt’.

Bij ons thuis hebben we gisterenmiddag de lichtjestijd afgekondigd. Ruud is druk in de weer geweest om vanuit de verhuisdozen in de apero de bij ons traditionele en meegenomen ‘eindejaarslampjes’ van stal te halen en op te hangen. Ook dit jaar doen ze het nog  🙂 .

 

Ook het gezelligste tijdelijke donkeregrotkantoor van La Palma is nu feestelijk verlicht en klaar voor de naderende kerstvakantie. Dat werkt een stuk prettiger, moet ik zeggen. Wat mij betreft blijven de lampjes gewoon tot ergens in februari hangen. Normaal gesproken is de woonkamer van het Boeddhahuis een donker hol zonder daglicht. Zelfs als de zon fel  schijnt. We begrijpen de architect van het huis wel vaker niet. En die kerstvakantie: bijna!

 

We laten het bij de lampjes. Aan kerstbomen en kerstballen doen we nooit. Ook nu niet. Ik zou trouwens niet weten of je hier op het eiland kerstbomen kunt kopen. Ze staan wel in winkeletalages in Los Llanos, maar daar heb ik eigenlijk alleen nog maar kunstbomen gezien. Kerstballen zijn er dan weer wel te koop. En onze overburen hebben de palmboom die voor hun huis staat in felgroen neon kerstlicht uitgedost met als motto Groene Nacht Heilige Nacht.

Het weer op het eiland doet goed mee met de door ons afgekondigde lichtjestijd. Het regent veel, vaak en hard sinds donderdagmiddag. Niet leuk als je nu hier op vakantie bent. Bij het vakantiehuisje achter ons huurhuis zie ik af en toe enkele sombere, wat verveelde gezichten rond het huisje scharrelen of in een auto met mistroostige gezichten heen en weer rijden. Ik heb een beetje met de mensen te doen.  Voor ‘ons’, (min of meer) permanente bewoners is de regen echter erg welkom. Ons bruine eiland wordt weer groen. De lente komt. Maar eerst: ff wat donkere dagen.

 

Als zelfs het weerstation van Ruud opmerkt dat het regent, maar liefst 7,2 mm neerslag meet, en daarbij spreekt van ‘extreme weather’, dan begrijp je dat het hier echt flink naar beneden is komen vallen, gisteren, vannacht en  vandaag. En dat het maar een haar heeft gescheeld of dat Noach in zijn ark kwam langs varen. Ook nu, als ik dit schrijf, klettert de regen weer in harde golven op de dakpannen van het Boeddhahuis. Ik merk dat ik dat wel gezellig vind, voor het moment, al die regen. Het helpt dat het nog altijd minstens vijftien graden is buiten, op zo’n donkere natte dag. In Nederland vond ik de combinatie van regen en koud weer altijd waardeloos. Over regen zonder koude maakte ik mij niet druk, vond ik wel lekker.

 

We merken dat ons Boeddhahuis eigenlijk helemaal niet is ingericht op dagen van harde regen. Onze elektrische fietsen houden we noodgedwongen droog achter het zonnescherm op de veranda van ons huurhuis, dat nu dus dienst doet als regenscherm.

 

Het hondenrestaurant op onze veranda is noodgedwongen ontruimd en geëvacueerd naar ergens in de keuken. Dat is nog niet eerder nodig geweest, zo lang als dat we hier nu wonen.

 

Dit zijn de poten van Auke na een kort plasrondje buiten van nog geen twee minuten. Klei dat klontert aan de voetzolen! Vermenigvuldig deze poten met drie en dat toch wel enkele keren per dagdeel, en je kunt wel ongeveer raden hoe de tegelvloer van ons huurhuis er momenteel uit ziet. Daar is bijna helemaal niks aan te doen, zolang het blijft regenen. Overigens vertikt Fenna het om in de nattigheid naar buiten te gaan. Onze comfort-en-gemak-hond is verwend geraakt op het zomereiland.

 

Wat ik mooi vind aan november/december op La Palma is dat het oogstmaand is. De appelbomen in de achtertuin van ons huis hebben bijna twee maanden lang appels-zonder-beestjes opgeleverd. Ook de mangobomen op onze finca leveren voortdurend nieuw fruit, dat (heel fijn) niet allemaal tegelijk rijp is. Inmiddels heb ik er schik in om taarten, appelmoes en chutneys te maken. En het smaakt allemaal nog erg lekker ook…

 

Ruud baalt wel een beetje van het regenweer. Hij  heeft er wat minder werk door, want als het bewolkt is kan je geen sterrengids-avonden doen en als het regent worden gidswandelingen in de Caldeira de Taburiente afgelast. Erger vindt hij het nog dat hij noodgedwongen een pauze moet inlassen bij het grote hoe-maken-wij-de-terassen-van-de-finca-vrij-van-stenen-project. Ik heb er nu geen foto’s van om te laten zien, maar Ruud heeft in de afgelopen weken echt heel veel en zwaar werk gedaan. Nog twee terassen en dan liggen er geen rotsen en keien meer in onze boomgaard op plekken waar je wil lopen of gras wil maaien. De finca knapt er enorm van op.

Tussen de regenbuien door schijnt natuurlijk ook de zon af en toe. En de naamgever van ons huis ziet met enige regelmaat zijn eigen regenboog verschijnen. Steeds op dezelfde  plek boven zijn hoofd.

 

Het eiland wordt langzaam weer groen. Op onderstaand ‘sfeerplaatje’ van de boomgaard kan je goed zien dat het land geleidelijk aan weer een groene gloed krijgt. Ruud maakte de foto afgelopen vrijdag, toen het nog prachtig weer was. Op zaterdagavond hebben we nog tot half10 in de avond met onze toekomstige buren buiten wijn gedronken en tapas gegeten op het terras in de achtertuin. De dagen kunnen soms donker zijn, maar echt voelen als ‘wintertijd’ doet het allemaal niet.

 

Er klinken nog altijd geen bouwgeluiden in onze boomgaard. En dat komt niet doordat het vandaag regent. Er zijn met vandaag erbij al…

 

…dagen verstreken, sinds Ruud en ik met een optimistisch gevoel onze aanvraag voor een bouwvergunning inleverden op het gemeentehuis van Puntagorda. Maar. We zijn nu toch echt aan het aftellen. Afgelopen dinsdag is de ambtelijke commissie bijeen geweest die op gemeenteniveau de aanvraag moet behandelen, nu deze is goed gekeurd door de overheidsinstanties op eilandniveau. Ruud heeft gisteren van de ‘stads’architect op het gemeentehuis gehoord dat alles ok is. Komende maandag vergadert de burgemeester (met zijn wethouders????) en wordt de licencia de obras formeel afgegeven. Op dinsdag of woensdag worden we dan gebeld dat dit besluit genomen is en of we de leges willen overmaken. We kennen het bedrag al. Het werd voor ons op een briefje geschreven, en (jawel) dit bedrag viel ons erg mee. We waren wel eens toe aan een flinke meevaller op de begroting. Nu, die is er,  als het bedrag van het papiertje klopt.

Zodra we de leges betaald hebben, kunnen we dan de licencia afhalen op het gemeentehuis, aldus de stadsarchitect. Zou het dan toch nog gaan lukken in 2019??? Kunnen we gaan bouwen in januari. Eindelijk.

 

We moeten het gaan zien, maar Ruud en ik hebben er wel vertrouwen in. Volgend jaar doen we de eindejaarslampjes in ons eigen huis, met uitzicht over de sinaasappels en de oceaan. Daar nemen we over een paar weken een oliebol op! We denken toch écht dat ons bouwproject sneller zal gaan dan dat van het optrekje hierboven. Zelfs op La Palma. Maar we gaan het zien. Hoog en droog,  vanuit ons Boeddhahuis.