Van Santo Domingo naar San Antonio del Monte en weer terug

Vandaag heb ik weer een wandeling gemaakt met Hans en John. Deze keer was ik aan de beurt om de wandeling te kiezen. Ik had mijn zinnen gezet op de wandeling van de Cumbrecita naar Pico Bejenado, maar omdat alle wandelpaden in de El Paso zijn afgesloten vanwege de vulkaansuitbarsting ging dat niet door. Dus werd het mijn tweede optie, een luswandeling vanaf Santo Domingo de GarafĆ­a bergopwaarts naar San Antonio del Monte.

 

Ik heb onderweg niet heel veel foto’s gemaakt (het blijft wennen, dat deed Teunis altijd voor me) maar de twee die ik hier toon, laten volgens mij goed zien wat de noordkust nou zo mooi maakt.

 

De wandeling zelf is ook mooi (maar ook weer niet spectaculair) en San Antonio del Monte is een leuke lunchplek. Jaarlijks in juni vindt er een feestelijke veemarkt plaats, van heinde en verre wordt er dan vee naar deze plek gebracht. Stom genoeg heb ik er geen foto’s gemaakt… En nog een tip: in het landbouwmuseum van San Antonio del Monte kun je je bruiloft vieren. Er is parkeergelegenheid genoeg op de aardappelveldjes in de omgeving šŸ˜‰

 

Download file: Van Santo Domingo naar San Antonio del Monte en weer terug.gpx

Tussen Don Pedro en La Zarza

Afgelopen zondag vroegen Hans en John me mee uit wandelen. Voor mij was het bijna een half jaar geleden dat ik voor het laatst een flinke wandeling had gemaakt (de vijf landschapen wandeling) en ik wist dat beide heren een goede wandelconditie hebben en stevige wandelingen maken. Dus ik had er wel zin in.

Hans had de wandeling ditmaal uitgezocht: startpunt Don Pedro, via een barranco klimmen naar La Zarza, en dan via een bergkam weer terug naar Don Pedro. Al met al 11,5 km wandelen en een hoogteverschil van 700 meter overbruggen, en dat tijdens een calima met zelfs in het noorden nog wat vulkaansmog.

 

De weg naar Don Pedro toe was breed en goed, en in Don Pedro was het gemakkelijk parkeren. Vanaf het startpunt ging het pad meteen rap bergopwaarts, en al snel zaten we in een landschap van boomheide en (iets verderop) van laurierbomen. Onder die bomen was het beschut en heerlijk koel. Normaal ben ik altijd degene die op de telefoon bijhoudt waar we zijn, maar beide heren beschikten over een telefoon met MapOut en ik hoefde daardoor niets te doen šŸ™‚

 

Onderweg vernauwde de barranco zich geleidelijk, en op enkele plekken werden dikke lagen hard basaltgesteente zichtbaar. ‘s Winters baant het regenwater zich hier ongetwijfeld een weg naar beneden via diverse stroompjes en watervalletjes, maar nu stond alles droog.

Na ongeveer vier kilometer wandelen bereikten we een mooie plek, de Caboco Catedral, waar ik onderstaande foto’s maakte. Op deze warme zondag was het hier heerlijk koel en stil.

 

Een dikke kilometer verderop bereikten we het bezoekerscentrum La Zarza, met een klein museum en een archeologische wandelroute. Zittend op de trap voor het museum hebben we hier geluncht, waarna we aan de afdaling begonnen. Die verliep aanvankelijk ook tussen de boomheide, waardoor er rondom nog niet zo heel veel te zien was. Later, na ongeveer 2,5 kilometer afdalen bij het Mirador de DoƱa Pola, werd pas duidelijk wat de kaart ons al die tijd al vertelde: dat we vlak langs de diepe barranco liepen die Don Pedro scheidt van El Tablado.

 

Helemaal aan het eind van de wandeling, de laatste kilometer, moesten we weer een klein stukje klimmen om weer bij Don Pedro aan te komen. Dat was, ondanks de hitte midden op de dag, prima te doen.

 

Hans beschrijft de wandeling trouwens ook op zijn blog. Het is een mooie wandeling, maar loop hem bij voorkeur in de richting die wij ook hebben gevolgd.

Download file: Tussen Don Pedro en La Zarza.gpx

Vier weken verder

Vandaag vier weken geleden barstte de vulkaan (die nog altijd geen naam heeft) uit. Vier weken waarin de lava steeds weer een nieuwe route koos, met vernietiging, asregens, smog, gebulder en (de laatste week steeds nadrukkelijker voelbaar) aardbevingen. De vulkaan heeft er duidelijk nog flink zin in, en niemand durft te voorspellen wanneerĀ  het afgelopen zal zijn. Voor degenen die zich zorgen maken: in PuntagordaĀ  is het veilig, en bestaat de enige overlast uit wat as en af en toe een voelbare trilling.

 

Maar elders op het eiland is het toch echt een enorme ramp, met intussen bijna tweeduizend huizen en gebouwen die zijn vernietigd en zevenduizend mensen die geƫvacueerd zijn (op een bevolking van 80.000). Wat de schade vooral zo groot maakt, is de lokatie van de uitbarsting, direct boven dichtbebouwd gebied. De kaartjes laten trouwens de situatie zien van gisteren (16 oktober).

 

Intussen proberen Oscar en zijn mannen door te werken aan het kleine huis. Het gaat langzaam want ƩƩn van de mannen woont in bedreigd gebied en is inmiddels met zijn hele familie geƫvacueerd. Dan heb je wel wat anders aan je hoofd dan werk. Ze hebben de veranda nog af kunnen maken, en daarmee is het huisje ook bijna af. Er ontbreekt alleen nog een afdakje boven de voordeur. Daarna kan ik aan de gang met de tuin en met de aarden wallen aan weerszijden van de stenen muur.

 

Het spannendst is nog steeds het dossier “elektriciteitsaansluiting”. De relatie met de bovenbuurvrouw is weer ouderwets moeizaam, en ook gemeente en stroombedrijf werken niet erg mee. Het stroombedrijf wil dat een al aangelegd deel alsnog bovengronds via palen wordt overbrugd, maar de gemeente staat op onze lokatie geen bovengrondse leidingen toe. De oplossing is om voor dit stuk dan maar een andere route te kiezen, met een nieuwe sleuf die vlak langs het terrein van de bovenbuurvrouw gegraven moet moet worden… Het is gelukkig niet Ć³p haar terrein, maar ik kan me haar reaktie al aardig voorstellen. Wordt vervolgd…

Binnenin het kleine huis ben ik zelf aan het werk. De keuken, slaapkamer enĀ  badkamer zijn bijna klaar. Het gaat langzaam maar gestaag. Alleen de woonkamer is nog een puinhoop; die staat vol met spullen uit de schuurtjes omdat die worden opgeknapt. Te zijnertijd krijgen de uit Nederland meegebrachte teakhouten meubelen hier een plek. Ik ben benieuwd in welke staat ze zijn na pakweg drie jaar in de container te hebben gestaan…

 

Het is leuk om het huisje te zien vorderen, maar ook frustrerend dat het zo ontzettend langzaam gaat. De bouwstress is blijkbaar een constante, en het zal een pak van m’n hart zijn als het dossier elektriciteitsaansluiting kan worden afgesloten. Want dan is het toch Ć©cht (bijna) klaar.