Jozef is vrij!

Nog twee nachtjes slapen voordat het Boxspringbedevent begint. Ruud en ik zijn druk aan het verhuizen. Het is onze meest chaotische verhuizing ooit. Met Spanjaarden valt niet te plannen (of geldt dat alleen voor Palmero’s?). We moeten ons voortdurend aanpassen. Helemaal gek word je ervan. Maar iedereen doet zijn best en zoals zo vaak op dit eiland: uiteindelijk komt alles goed. Daar lijkt het tenminste op.

Ruud is vandaag druk bezig geweest met het ophangen van lampen.

 

Na mijn werk begon ik aan het einde van de middag met de volgende etappe van het grote DozenUitpakFestijn.

 

Aan het einde van de middag maakten mensen van de gemeente het aansluitpunt op het waterleidingnet op orde. Ook de zonneboiler voor het warme water werd vandaag geleverd. Geen dag te vroeg, allemaal. Morgen moet Jesús het loodgieterswerk afmaken en als het goed is hebben we dan precies één dag voor de definitieve oplevering stromend water! Warm én koud (…). We wachten nog even met juichen, voor de zekerheid.

 

De gemeentelijke loodgieters hebben overigens besloten dat we voor elk van de te bouwen huizen een afzonderlijke watermeter krijgen. Direct na de deze watermeters komen de vier leidingen dan weer bij elkaar in een gemeenschappelijke waterbuis. Dit is volgens hen de enige manier om ervoor te zorgen dat wij straks niet de hoofdprijs betalen voor het drinkwater. Per huis geldt in Puntagorda dat de eerste 10 kuub drinkwaterverbruik  per twee maanden voor een schappelijke prijs wordt geleverd, maar dat elke kuub meerverbruik boven deze drempel met diamantjes en andere edelstenen wordt afgerekend. Zo voorkomt men dat iedereen met schaars en duur  drinkwater de tuintjes en bananen gaat besproeien.  Nu doen alleen rijke Duitsers dat. De vier watermeters worden door de gemeente Puntagorda betaald.

En dan was het vandaag een bijzonder vreugdevolle dag voor Jozef. Na een ballingschap van maarliefst 616 dagen en nachten in de duisternis van verhuisdoos ‘woonkamer 1’, stond hij in de vooravond blozend en blij plotsklaps op het verpakkingspapier op de eettafel in de keuken te schitteren en te stralen en gelukkig te zijn met het leven. Het is volbracht. De lange nacht. Hadden we tevoren niet zo ingeschat, dat de ballingschap zo lang zou gaan duren.

 

Belofte maakt schuld en net als de Lannisters betalen Ruud en Teunis altijd hun schulden terug: Jozef krijgt een ereplaatsje. Jozef krijgt een plek op een markante plaats in onze patio met uitzicht op de blauwe oceaan, als beloning voor zijn nijvere inzet bij de verkoop van ons huis, destijds, in Almelo. Hier mag hij de rest van zijn dagen slijten in een soort van Jozefhemel.  Maar de patio is nog niet af. Voorlopig staat Jozef daarom nog op een voorlopige ereplek, op een kast in de keuken.  Als hij op zijn tenen gaat staan, kan hij van hieruit juist over de rand van het keukenraam de oceaan alvast zien. Het is jammer dat het kindeke Jezus in zijn armen niet kan meekijken. Nooit meer zal kunnen meekijken. Het blijft een wat trieste geschiedenis… Maar. Jozef is blij vandaag!

 

Morgen wachten er aan het einde van de middag nog meer dozen, terwijl Ruud de hele dag bouwvakkers in goede banen leidt en af en toe tussen de bedrijven door wat in elkaar probeert te zetten. Woensdag rausen we door van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat (vrees ik) en moet aan het einde van de dag alles dat we bezitten het Boeddhahuis hebben verlaten.

Maar daarna: boxspring 🙂

Nog Drie Nachtjes Slapen…

… en dan is het 30 september. In de nacht van 30 september op 1 oktober is er de boxspring van het Grote Huis en slapen wij voor het eerst niet meer in het verschrikkelijke Boeddhahuisbed, waarop we het nu al ruim anderhalf jaar uithouden. Maar voor het zover is, moet er nog steeds veel werk worden verzet…

Afgelopen vrijdag was dé dag. Met een vrachtwagen van Óscar en twee sterke verhuishulpen, ook gestuurd door Óscar, werden de grote meubels naar het Grote Huis gebracht. Vanuit de container op de finca en vanuit het Boeddhahuis. We waren erg blij met de hulp. Vooral het gesjouw van zware kasten, eerst uit de container, dan deels weer ín de container (de kasten voor de beide kleine huizen) en deels de vrachtwagen op en de vrachtwagen weer af, ging ons niet in de koude kleren zitten.

 

Maar dan opeens staat het Grote Huis vol met meubels. Heel onwezenlijk om het ingepakte huisraad na ruim achttien maanden weer terug te zien.

 

Dit weekend is Ruud druk bezig geweest met het afronden van het montagewerk in de bijkeuken en de grote kantoorkast, die we hebben bedacht. Ook het onderstel voor de bedden staat klaar, in afwachting van de rest.

 

Ondergetekende hield zich bezig met schoonmaakwerk en het schuiven van dozen. Eindelijk kon ik een begin maken met het grote uitpakfestijn. Het cirkeltje van uitruimen, inpakken, oud huis verlaten, uitpakken, inruimen, nieuw huis intrekken is eindelijk rond.

 

Nog drie nachtjes slapen in het Boeddhahuis… Het afscheid nadert. Dat geeft soms een beetje een melancholiek gevoel. In het Boeddhahuis deden we onze eerste indrukken van het nieuwe leven op La Palma op. We beleefden er een tijd vol intense ervaringen. Dat laten we nu allemaal achter, binnenkort. Maar ach, slapen op een boxspring en geen harde bedplank meer in je rug te voelen. Wakker worden met uitzicht over een blauwe oceaan. Wonen in een op maat gemaakt huis, precies zoals we het willen hebben. Eindelijk wonen in het huis tussen de sinaasappelbomen en de avocadobomen, waar we gedurende de afgelopen anderhalf jaar zo druk mee zijn geweest. Mja, een beetje melancholie mag, maar de nieuwe plek is beter. Nog drie nachtjes slapen…

Nog Negen Nachtjes Slapen…

… en dan is het 30 september. In de nacht van 30 september op 1 oktober is er de boxspring van het Grote Huis en slapen wij voor het eerst niet meer in het verschrikkelijke Boeddhahuisbed, waarop we het nu al ruim anderhalf jaar uithouden. Maar voor het zover is, moet er nog steeds veel werk worden verzet…

 

Vorige week is men vooral erg druk geweest met het aanleggen van het terras rondom het huis. Zwaar werk, zo schreef ik al. Het duurde bijna twee weken voordat men afgelopen vrijdag, aan het einde van de dag, overal de fundering en het vlakke beton had liggen.

 

Binnen maakte Diego, de electricien, zijn werk grotendeels af. Behoudens een vergeten stopkontakt en een misverstandje met één van de internetaansluitingen, is de elektra in het Grote Huis helemaal rond. Miguel de schilder werkte alle binnenmuren in het wit. Vandaag en morgen doet Jaime de afwerking.

Afgelopen vrijdag kwam de lang verwachte Ikea-megabestelling dan eindelijk aan op Camino de Pinto 14d.  Bijna compleet. Over onze ervaringen met  Ikea is een boekwerk te vullen. Maar daar beginnen we maar niet aan. We zijn niet bijster enthousiast en zeker geen blije Ikea-family. Alternatieven voor het kopen van ‘hedendaagse huisinrichting’  zijn er echter bijna niet op La Palma, dus je moet wat… Feit is  dat er na elke online  bestelling minstens twee, maar vaker drie bezoekjes aan het afhaalmagazijn aan de andere kant van het eiland nodig zijn, om alles op orde te krijgen. Inmiddels zijn we redelijk bekende gezichten geworden voor de baliemedewerkers van dat magazijn. ‘Hej, daar zijn we weer! We hoefden maar vijf kwartier te rijden om onze bon te komen laten zien en te horen wat er mis is gegaan. En daarna rijden we ook weer vijf kwartier terug’. Lang leve het online tijdperk. Ook Ikea heeft zich aangepast aan de mores op ons zomereiland. Niks gaat vanzelf, en zeker niet online. We wennen er aan.

 

Met het Grote Huis vol dozen en een ernstig slinkend to-do-lijstje voor de mannen van Óscar in het Grote Huis, besloten Ruud en ik dat we zaterdag konden beginnen met de grote schoonmaak (Teunis) en het in elkaar zetten van alle stuff uit Zweden (Ruud). Een week vóór op schema! Daar zijn we blij mee.

 

De stapels karton veranderen sinds afgelopen zaterdag beetje bij beetje in kasten en ander meubilair. De lampjes op het badkamermeubel zijn foeilelijk, overigens, en gaan er weer af.

 

Teunis ervaarde het wonder van de Schoonmaakazijn. Met Schoonmaakazijn krijg je alle verf en alle smeer en alle weetikveelwatvoorvlekken verwijderd van stenen vloertegels. Heel bijzonder. Een oogopener. Niet zo fotogeniek, een schoon geboende stenen vloer, dus geen foto’s daarvan. Wel een hele dag mee druk geweest van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat. Maar. Daarna de ramen wassen met glassex. Glimmen ze niet? Het huis heeft heel veel ramen, als je ze allemaal moet schoon krabben en glimmend moet poetsen… Maar na afloop heb je eer van je werk. En kromme vingers.

 

Het terras werd dit weekend definitief óns terras. Een geweldige plek om te zitten en over de zee uit te kijken, of te kijken wat er in de boomgaard gebeurt.

 

Vandaag (maandag) begon Jorge aan het leggen van de tegels op het terras. Twee nieuwe schilders (waar is Miguel?) gingen verder met het schilderen van de buitenmuren.

 

José en Tomás begonnen vanochtend aan de muur-met-de-bogen bij de patio.

 

In het huis moet Jaime het witten van de binnenmuren helemaal afmaken. Dat doet hij morgen. Ook de binnendeuren moeten nog in de verf worden gezet. De verf wordt morgen bezorgd. De timmerman moet nog wat afwerk doen aan het dakje van de gang, daar waar het houten dak en de dakgoot elkaar tegen komen. Jésus moet het loodgieterswerk afronden. Daar is hij overigens vandaag mee begonnen. Als we het goed hebben begrepen, komt iemand van de gemeente morgen de aansluiting met het waterleidingnet maken. Tot slot wachten we nog op de man van Isromar die beloofd heeft om voor het einde van de maand het aanrechtblad te komen brengen. De maten hiervoor zijn vorige week opgemeten.

 

Nog negen nachtjes slapen in het Boeddhahuis… We hebben het druk. Het wordt nog veel drukker vanaf komend weekend. Tegelijkertijd loopt het normale werk voor Nederland ook gewoon door en willen de bomen in de boomgaard heel graag kunstmest krijgen, en moet er rondom sommige bomen hoog nodig onkruid worden weg gemaaid. Maar het lijkt erop dat het allemaal gaat lukken. Het voelt erg goed om beetje bij beetje onze intrek te nemen in het Grote Huis.

Nog Veertien Nachtjes Slapen…

… en dan is het 30 september. In de nacht van 30 september op 1 oktober  is er de boxspring van het Grote Huis en slapen wij voor het eerst niet meer in het verschrikkelijke Boeddhahuisbed, waarop we het nu al ruim anderhalf jaar uithouden. We verheugen  ons al geruime tijd ernstig op deze luxe en op een ongestoorde nachtrust, zonder matrasveren in de rug en zonder het 24/7 blaffende kefhondje van de overburen.  Maar voor het zover is, moet er nog veel werk worden verzet…

Gisteren lukte het Ruud om, na een goede tip van Miguel,  met een PVCpijp het afzuigkapprobleem op te lossen. Door twee ‘scheve ringetjes’ uit te zagen en deze scheve ringetje als verbindingsstuk te plaatsen tussen de rechte delen van de pijp en het hoekstuk,  lukte het Ruud om zonder kleerscheuren de verbinding te maken tussen de Ikeakap en het afvoergat dat Gerardo destijds nog in de buitenmuur had aangebracht, inclusief de scheve hoeken aan de onderzijde en bovenzijde van het hoekstuk. Ik bewonder Ruud zeer. Hij is nog veel handiger dan dat ik al dacht.  De kap hangt prima nu en we hebben kunnen controleren dat hij het doet, want…

 

 

… sinds gisteren hebben we elektriciteit in het Grote Huis! Diego heeft alle stopcontacten in orde gemaakt, de meterkast afgewerkt en de verbinding met de bestaande netwerkstroomkast in het betonnen schuurtje aangesloten. Die bestaande verbinding is voldoende voor één huis. Later dit jaar moet er voor het hele terrein een super kostbare, nieuwe aansluiting met het stroomnetwerk worden aangelegd, om voldoende capaciteit voor (uiteindelijk en wellicht) vier huizen beschikbaar te hebben én te voldoen aan de belachelijk hoge bouwvoorschriften op dit vlak die gelden voor toeristische complexjes, als de onze.

 

Maar er is licht nu. En de koelkast doet het. En de afzuigkap werkt. En de kookplaat wordt warm, als je op de juiste tiptoetsen drukt… Beetje bij beetje komt het Grote Huis tot leven 🙂 .

 

Vanochtend begon Miguel met het schilderen van de buitenmuren. De kleur heet terra. Wit gemengd met een heel klein beetje rood. Op de onderste foto kan je goed zien hoe het verschil tussen ‘wit’ en ‘terra’ eruit ziet.

 

Zodra Óscar op de bouwplaats aankwam, werd Miguel echter gesommeerd te stoppen met het buitenschilderwerk. Eerst moet alles binnen af worden gewerkt, zo luidden de orders. Miguel werd daarom aan  het witten gezet. Inmiddels is de allereerste kamer van het huis nu helemaal af. Zodra de aansluiting op het gemeentewaternet beschikbaar is, kunnen we hier starten met schoonmaken. Vanaf nu is deze kamer verboden voor bouwvakkers. Op gezag van Óscar en Miguel die beiden, en samen met ons, schoon genoeg hebben van steeds weer nieuwe zwarte vegen op pas gewitte muren.

 

Ook in badkamer werd vooruitgang geboekt. We wachten op de beschikbaarheid van Jesús. Hij moet het loodgieterswerk afmaken.

 

Maar de meeste vooruitgang werd misschien wel geboekt in de aanleg van het terras. Men is daar nu met vier man bezig om de fundering te graven en beton te storten. Omdat men tot over zevenen nog aan het werk was vanavond, heb ik er geen foto’s van kunnen maken. Komt morgen wel. José gaat morgen beginnen met het leggen van de eerste terrastegels, als ik alles goed heb begrepen.

Nog veertien nachtjes slapen in het Boeddhahuis…

Het Bos Dat Geluk Had

Op zondagen wandelen we tegenwoordig in plaats van dat we klussen doen op de finca. Daar moeten we mentaal wel een beetje ons best voor doen, want er is altijd wel werk te doen in de boomgaard. Maar 1x per week een vrije dag, dat is een dag zonder werk, is nodig, vinden we.

Afgelopen zondag liepen we in Het-Bos-Dat-Geluk-Had. We liepen onze vaste boswandeling boven Puntagorda, op de grens tussen onze gemeente en de gemeente Garaffía. Tijdens de bosbrand van ruim twee weken geleden werd juist dit gebied ernstig bedreigd. Maar de bedreigende harde noordoosten wind die voorspeld was, kwam niet en draaide op een gegeven moment zelfs  de andere kant op. Het-Bos-Dat-Geluk-Had, staat er daardoor nog, en daar zijn we blij mee.

 

Ook hier op La Palma gaat de zomer langzaam over in iets dat op nazomer lijkt. Het landschap is gortdroog, en wacht op herfstregens die pas over een  maand of twee worden verwacht, op z’n vroegst. Het eiland kan wel een keer een flink natte winter gebruiken. De hoeveelheid dennennaalden op de grond van het bos groeit weer. Je loopt weer over een nieuwe naaldenlaag, zacht onder je schoenen, maar verraderlijk glad als de weg je over steile hellingen naar beneden voert. De temperaturen zijn nog steeds zomers en vooral in de avond en nacht wil het op het moment maar niet echt afkoelen. Zo kennen Ruud en ik La Palma niet. De nachten zijn meestal fijn koel, hier.

 

Op de heenweg wandelden we met de honden door het dennenbos. Auke en Sanne deden alle hellingen minstens vier keer vaker dan wij. Voor Sanne is er niets leuker dan dat je je roekeloos over de rand van een boshelling stort en dat je  dan kijkt waar je uitkomt en tot stilstand kunt komen. Dat is soms wel veertig meter verder naar beneden! Sanne is een echte meesteres in dit spelletje. Zij werpt zichzelf met ware doodsverachting de diepte in. Zonder brokken te maken. Sanne is een behendig hondje. Auke weet niets beter te doen dan haar te volgen. Hij ontdekt vervolgens steeds weer opnieuw dat Sanne een neus voor leuke spelletjes heeft. Maar op enig moment volgt steevast ook het vergeten inzicht dat de terugweg omhoog naar het begin van de afdaling voor hem met zijn grote lichaam een stuk lastiger is dan voor de behendige en perfect uitgelijnde hellingkampioene. Dan worstelt hij zich op spierkracht en op wilskracht door de laag van dennennaalden heen, totdat ook hij weer boven is. Fenna doet het intussen allemaal wat rustiger aan. De vrolijke tijden van rennen en rond razen zijn voorbij in haar leven. Ze snuffelt nu. Maar ook aandachtig snuffelen in het bos, heeft zo z’n charmes voor een gezond nieuwsgierige  hond van gevorderde leeftijd.

Op de terugweg liepen we over de asfaltweg die kennelijk ooit door het Cabildo is aangelegd, en daarom de Pista del Cabildo heet; de CollegeVanBurgemeesterEnWethoudersWeg, vertaald naar een Nederlandse kontekst. Je moet er maar op komen, op zo’n naam. Maar de Pista del Cabildo is een prachtig asfaltweggetje dat zich  tussen de wijngaarden door slingert, met mooie vergezichten over bosrijke heuvels en de zee. Een weg vrijwel zonder autoverkeer. Een hele mooie wandel- of mountainbikeweg, dus. Goed gedaan Cabildo!

 

We ontdekten een nieuwe terugweg naar het beginpunt van onze wandeling, met een veel minder steile klim op het einde van de route. De lijnwandeling die we altijd volgden, wordt met deze kleine omweg een soort van luswandeling.

 

Op het eind van de wandeling passeerden we de bovenloop van de Barranco  de Izcagua, die de gemeenten Puntagorda en Garafía van elkaar scheidt. Op de plaats waar we begonnen en eindigden liepen we bij wijze van ‘toetje’  nog tegen een prachtig uitzicht over de druivenvelden en de oceaan aan, terwijl de zon zich langzaam klaar maakte voor zijn dagelijkse ondergang.

 

Zo beleefden we weer een hele leuke wandelzondagnamiddag, in het bos en tussen de druiven, ergens op een piepklein eilandje, midden in de weidse wateren van de onmetelijk grote Atlantische Oceaan. 🙂

 

Download file: Het bos dat geluk had.gpx

Keukenprins

Er is weer een bouwweek voorbij. De laatste week vóór de voorlaatste week van de bouw van het Grote Huis, als we Óscar mogen geloven. Hij heeft ons verteld dat hij het Grote Huis uiterlijk op vrijdag 25 september zal opleveren. Mét een stroomaansluiting en mét een aansluiting op de waterleiding, maar nog zonder een aansluiting op het snelle internet van Puntagorda. Het ging niet helemaal vanzelf met die datum. Begin vorige week waren er op enig moment nog maar twee man aan het werk. Terwijl er nog zoveel moet gebeuren. De andere werknemers van het bedrijf van Óscar waren aan het werk op een ander project of druk bezig met druiven plukken (!) op een finca die eigendom is van het bedrijvenconglomeraat waar de aannemer onderdeel van is.

Op donderdag was voor ons de maat vol. Op vrijdag waren er opeens acht man aan het werk. ‘Stom toeval’,  dat het zo liep, aldus Óscar. Soms zijn we te gemakkelijk en te afwachtend. We hadden veel eerder moeten vertellen dat er nu tempo moet worden gemaakt, wat ons betreft. Al doende leert men?

Inmiddels vorderen de werkzaamheden in de doucheruimte.

 

Ook het terras rondom het huis krijgt langzaam vorm. Voor de fundering is een sleuf van een kleine halve meter diep nodig, die met de hand moet worden uitgegraven. Een graafmachine kan er niet meer bij komen. Ga er maar aan staan, met die fijne rotsbodem van ons. Jaime en José zijn er nu al ruim een week druk mee. Uitgraven, bekisten en daarna volstorten met beton. Alles met de hand dus. Als de fundering eenmaal ligt, heeft José het straatje er naar eigen zeggen zó in liggen. Hij heeft nog even de tijd, gelukkig…

 

Op het derde terras zuid, onze trots, het grote avocadoterras, werd het gat voor de tijdelijke poso helemaal uitgegraven en werd de poso aangelegd. Vandaag ging het gat weer dicht. Ruud en ik balen er flink van dat er op dit terras gewerkt moest worden. In het oorspronkelijke projectplan stond de poso op een ander terras gepland. Maar op die plek zou de rotsbodem te dik zijn, zo schatte Óscar in. Ruud en ik moeten maar weer zien dat we ons mooiste terras weer in oude glorie kunnen herstellen, als de bakbeesten definitief verdwenen zijn… Eerlijk is eerlijk: de mannen zijn over het algemeen uiterst omzichtig omgegaan met de avocadoplanten, die flink in de weg stonden.

 

Met het zand uit de posoput werd het talud onderaan het eerste kleine huis verstevigd. Het kleine huis staat al maanden treurig in de parkeerstand. Vanaf oktober wordt er weer aan gewerkt. Oorspronkelijk zou dit huis eind oktober worden opgeleverd. Dat wordt nu (ongeveeeeeer) eind december. Eén van de vele gevolgen van Het Virus. Óscar heeft een groot deel van zijn werknemers in het voorjaar ontslagen. In Spanje is dit een stuk gemakkelijker dan in Nederland. Bijna elke werknemer is een ‘autónomo’, een zzp-er. Het zijn de dingen die hier gebeuren, momenteel op de Canarische Eilanden. Voor ons maakt de late oplevering van het huis geen verschil. Ook al vanwege covid-19, komt de vertraging ons eigenlijk wel goed uit. Verhuren kunnen we het toch niet, voorlopig.

 

Vandaag heeft Óscar het Grote Huis laten leeg ruimen. Alle bouwmaterialen zijn er nu weg. De lege kamers zien er nu zó uit. Er moet nog wel veel in de afwerking gebeuren. Daar hebben de mannen dus nog twee weken voor. We hopen (en verwachten eigenlijk ook wel) dat dit goed komt. Maar terwijl ik het woord ‘verwachten’ in tik, klop ik meteen af aan de onderkant van onze (houten) tafel. We gaan zien hoe het allemaal loopt. Feit is dat we uiterlijk op 30 september ons huurhuis gaan verlaten.

 

Dan ging er BIJNA nog iets mis met de kleur voor de buitenkant van ons huis. Onze kleur (in het midden op de foto hieronder) heeft als kleurcode ‘terra4’.  De vakantiekracht in de verfwinkel had bussen met ‘terra 4d’ meegegeven. Die kleur zie je in het bovenste monstervierkantje op de foto hieronder. Gelukkig werd alles op tijd opgemerkt, maar we liepen wederom een kleine vertraging op in de afwerking van het Grote Huis. De goede verf is nog niet gearriveerd.

 

De meest zichtbare vooruitgang werd in de voorbije week gerealiseerd door onze Keukenprins. Beetje bij beetje sleutelde Ruud de keuken in elkaar. Aanvankelijk fluitend. Alles loopt en alles past. Ook de apparatuur is al geïnstalleerd.

 

Maar vandaag was het de dag van De Afzuigkap. Volgens Ruud ging alles mis wat er mis kon gaan. Volgens Teunis hangt het ding prima, op het einde van de dag. Maar het is beter om dit niet al te zeer te benadrukken. Keukenprinstechnisch was het vandaag gewoon een k**dag, en dat blijft zo. Jammer dat de flexibele aluminium afvoerbuis van Ikea scheurde. Daar komt vast nog een oplossing voor. Teunis trof de buis met scheurtje en daarna flink ingedeukt aan tussen het afval. Het lijkt erop dat de buis na het scheuren  nog een flexibele trap na heeft gehad van de Keukenprins. Een sluitend bewijs hiervoor ontbreekt echter, vooralsnog. Maar het ding zag eruit alsof er een dansje op was uitgevoerd…

 

Op vrijdag 25 september zal Óscar het Grote huis opleveren, zegt Óscar. Op zaterdag 26 september en zondag 27 september gaan we de boel proberen schoon te krijgen. Daarna hebben we drie dagen om te verhuizen. ‘t Ken net, zeggen ze in Friesland, geloof ik. Maar het moet tóch. Want op 1  oktober moet het Boeddhahuis leeg zijn. Daar gaan we dus voor.

Een Mooi Vooruitzicht…

Nog drie weken wachten, ongeveer. Dan kunnen we bijna elke avond vanaf de stoep achter ons eigen huis, hiernaar kijken. Zonsondergang op zondagavond. Nog steeds een geweldig moment op de dag, vinden wij.

 

Stilte, vervagende kleuren, laagvliegende op insecten jagende zwaluwen, zacht geblaf van verre honden. (Die van ons blaffen niet mee in het zonsondergangskoor, gelukkig.) En vanaf over drie weken ongeveer: nadien NIET terug in de auto naar het Boeddhahuis. Maar gewoon blijven zitten op het terras in het donker. Met een muziekje op het hoofd of vanuit het huis en een biertje erbij…  Een mooi vooruitzicht 🙂

Zondagmiddag op mijn Favoriete Bergtop

Zondagmiddag. Prachtig weer. Wandelen. Na vier keer uitstel en afstel  in de afgelopen maanden, deden we vandaag eindelijk de wandeling naar mijn favoriete bergtop op La Palma. De Pico Birigoyo. Voor het eerst, dit jaar.

 

Meer uitgebreide informatie over deze wandeling, inclusief routebeschrijving, kan je hier vinden. Voor nu laat ik alleen de plaatjes zien.

Plaatjes van De Klim, van El Pilar,  door het bos en over de lava-hellingen naar boven.

 

Plaatjes van De Wandeling over het kleine plateau dat direct onder de uiteindelijke top ligt.

 

Plaatjes vanaf De Top:

Het is altijd zo mooi hier. Je kunt vanaf hier vrijwel het hele eiland overzien. Het landschap om je heen barst van de kleuren. In de verte zie je de eilanden Tenerife en  La Gomera in het zuidoosten en El Hierro in het zuidwesten.

 

Plaatjes van De Afdaling, terug naar El Pilar. De afdaling is steil! Eigenlijk moet je wandelstokken meenemen om deze afdaling op een veilige manier te kunnen doen. Wij vergeten die stokken altijd en komen er dan steeds weer achter dat we moeten onthouden om de vier extra benen de volgende keer NIET te vergeten…

 

We begonnen aan de wandeling rond half 1 in de middag. Rond vier uur waren we weer terug op de kampeerplaats van El Pilar. Zo beleefden we op onze wandelschoenen weer een hele leuke zondagmiddag, op een bergtop van een piepklein eilandje, ergens midden in de onmetelijk weidse wateren van de enorme Atlantische Oceaan 🙂 .

Het Begin van de Laatste Loodjes

Het is september. Volgens planning zouden we nu met volle vaart aan het verhuizen zijn, vanuit het Boeddhahuis naar het Grote Huis op onze finca. Maar zover is het nog niet. Óscar heeft de deadline van het contract uiteindelijk niet kunnen halen. Ruud en ik denken nu over ongeveer drie weken alsog de grote sprong voorwaarts te kunnen maken. Uit eigen beweging heeft Óscar ons toegezegd vanaf 15 september onze huur (voor het Boeddhahuis) te zullen betalen. Daarover stond niets in het contract, maar hij had zo’n compensatie wel  mondeling beloofd, destijds. Daar houdt hij zich nu dus aan.

 

De vertraging is voor ons niet supervervelend. We hielden er ook al wel rekening mee. Als je bedenkt hoe lastig alles was met de Grote Corona Sluiting hier in Spanje in het voorjaar, dan valt een vertraging van een week of drie nog mee. Feit is dat we nu toch echt begonnen zijn aan de laatste loodjes als het gaat om de bouw van het Grote Huis.

In de afgelopen week werden alle binnenmuren afgewerkt en gewit. De muren van de nieuwbouw zijn klaar. De Muren van de oude apero en de verbindende hal krijgen volgende week nog de laatste twee lagen. Nu de muren wit zijn kloppen alle kleuren weer en is het een stuk lichter in alle kamers. Ook werden door Fernado2 de binnendeuren geplaatst.

 

De betegeling van de doucheruimte kwam af.

 

Jesus maakte een begin met het plaatsen van de plafonds boven de bijkeuken en de douche. Op deze minizoldertjes kunnen we straks een hoop spullen kwijt die we niet dagelijks nodig hebben, maar groot genoeg zijn om flink in de weg te liggen. Hondenbenches, reiskoffers, en andere stuff van deze grootte-categorie kunnen we hier prima opbergen. Straks zijn er voor dit doel nog meer zoldertjes (met een slotje) in de kleinere huizen beschikbaar.

 

De plafonds zijn op orde nu. Timmerman Fernando2 en Miguel, de schilder, hebben in de keuken en in de hal het mislukte werk van Fernando1 bijna volledig weg kunnen werken. We zijn er tevreden mee, nu. Het is toch nog mooi geworden, allemaal, vinden wij.  De plafonds van de apero en de plafonds van de nieuwbouw hebben een kleurverschil. Dat komt doordat er verschillend hout is gebruikt. Vinden we niet erg. Eigenlijk passen de verschillende kleurteinten wel bij de kleuren van de meubels die in de verschillende ruimtes zullen worden neergezet. Een ongepland, gelukkig toeval.

 

De zuilen voor de bogenmuur van de patio werden geplaatst. De gele streep op de onderste foto geeft aan waar nog een sluif moet worden gefrased voor één van de drie buitenlampen aan de oceaanzijde van het huis. Ergens op die gele lijn komt over een tijdje Josef te hangen in een mooi kastje. Krijgt hij eindelijk zijn verdiende en beloofde uitzicht over de oceaan. Het is vast afzien voor hem, al die tijd in het donker van verhuisdoos ‘Woonkamer 1’.

 

José is klaar met de betegeling van de vloeren aan de binnenzijde. Donderdag en vrijdag deed hij de voorbereidingen voor het leggen van de terrastegels aan de oceaanzijde van het huis. De komende week gaat hij beginnen met het leggen van die tegels.

 

Donderdag begon men met de graafwerkzaamheden voor de tijdelijke poso op het onderste terras aan de zuidkant. De ‘echte poso’, die met de opgelegde zuiveringsinstallatie, bouwen we pas als de hypotheek rond is gekomen en zodra we het derde huisje gaan bouwen. Als we dat derde huisje toch niet zouden gaan bouwen, komt de dure poso-met-zuiveringsinstallatie er waarschijnlijk ook niet. In deze onzekere tijden moet je alle opties die geld kosten zo lang mogelijk uitstellen en open houden…

 

Langzaam maar zeker kunnen Ruud en ik beginnen met de inrichting van het huis. Vorige week zaterdag al zetten we de onderkant van het badkamermeubel in elkaar, zodat dit klaar staat als het loodgieterswerk in de douche wordt afgerond.

 

Vandaag, zaterdag, hebben Ruud en ik een begin gemaakt met het installeren van de keuken. Op de foto’s zie je het niet, maar heus, ook ondergetekende heeft de nodige schroefjes in het keukenhout gedraaid en de  nodige ikea-spijkertjes in het hardboard achter de kastjes geslagen…  Het is leuk werk, zo’n keuken in elkaar zetten. En alles lijkt nog te passen ook…

 

De eerste duiven voelen zich al helemaal thuis op de nok van het nieuwe dak, onder de dennenboom.

 

Ook voor ons wordt het Grote Huis op de finca steeds meer ons huis. Het is echt een heel mooi gevoel om de boomgaard beetje bij beetje en stapje voor stapje om te toveren tot ónze boomgaard bebouwd met ónze huisjes.

Rondwandeling Puntagorda

Na de hittegolf die maar bleef duren, was het  afgelopen zondag heerlijk koel met een middagtemperatuur tot rond een graad of vijfentwintig. Er stond daarbij een stevige bries. Ruud en ik besloten een dagje uit te gaan waaien. Zonder in de auto te hoeven stappen. We deden onze rondwandeling (beneden langs) Puntagorda.

 

We begonnen de wandeling bij de Mercadillo van Puntagorda. Voorlangs het marktterrein, aan de kant van het dorp, gaat een zandpad naar beneden het dennenbos in. Als je dit pad op loopt kom je al snel  een wegwijzer tegen. Vanaf hier  volg je de geelwit gemarkeerde route naar het Mirador de los Dragos, de grote drakenboom bij Puntagorda. Bij de drakenboom aangekomen, loop je langs een andere weg weer terug naar het dorp. In totaal loop je dan ruim vijftien kilometer. Wij begonnen rond 12.00u en waren om 18:30 weer terug in ons huurhuis. Tussendoor brachten we een klein uur door op onze finca, die op een derde van de loopweg langs de route ligt.

 

De wandeling voert je door een afwisselend ‘cultuurlandschap’. Je loopt door  kleine dennenbossen en langs boomgaarden en akkers, over smalle zandpaadjes en binnenweggetjes. Het gaat heuvel op en heuvel af. Op de achtergrond is altijd de blauwe oceaan aanwezig. Zeker als je de tocht voor het eerst loopt, zie je voorbij elke bocht in de weg weer iets nieuws, dat je aandacht vangt.

 

Bij de schuurtjes op de foto hieronder begin je aan de afdaling van de eerste barranco op de route; de Barranco de Animas. Voorbij deze schuurtjes twintig meter doorlopend over de weg, zie je de links van de weg een bekend plaatje opdoemen, als je een trouwe lezer van dit blog bent. Voor ons was er lunch met brood, mojo en koffie zittend op de drempel van ons huis in aanbouw.

 

Terug naar de schuurtjes en dan in korte tijd twee barranco’s doorkruisen; de Barranco de Animas en de Barranco San Mauro.

 

Na de laatstgenoemde barranco kom je uit bij het kerkje van San Mauro. Op het onverharde pleintje voor de kerk is een watertap aanwezig met drinkbaar water. Voorbij de kerk sla je links af en klim je over de asfaltweg een klein stukje de bebouwde kom van Puntagorda in.  Vrij snel vind je een wegwijzer die je langs de rand van de bebouwing naar rechts stuurt. Door verlaten boomgaardjes klim je langszaam omhoog naar de heuvels ten zuiden van het dorp.

 

Na de geleidelijke klim volgt een vrij scherpe afdaling, ter hoogte van Don Pancho, een heuvel met een vlakke top waarop een grote telecominstallatie is gebouwd. Je daalt af naar de Pista del Canal, een vlakke weg die parallel loopt aan het irrigatiekanaal voor bananenwater. Dit pad volg je een tijd lang in zuidelijke richting.

 

Op ongeveer twee derde van de route, tref je deze wegwijzer aan. Helaas moet je de aangewezen route ook echt gaan lopen. Wat volgt is een best zware klim, waarin je in ongeveer 1,2 kilometer een hoogteverschil van ca. 300 meter overbrugt. Ja, klopt, dat is een kleine anderhalve kilometer lang klimmen met een gemiddeld hellingspercentage van 25%. Dat is best zwaar. Maar te doen. Rust nemen als je buiten adem bent. Even om je heen kijken. Dan weer verder klimmen. Het is mooi hier, als je aan het uithijgen bent.

 

Het einde van de klim is wat minder zwaar. Je loopt over een glooiend landschap, nu veel geleidelijker naar omhoog.

 

Aan het einde van de klim, wordt het eindpunt van de route zichtbaar. De drakenboom ten zuiden van Puntagorda. Beetje misleidend is dit uitzicht echter wel. Je moet voordat je bij het uitzichtpunt onder de boom arriveert, eerst nog afdalen in de Barranco del Roque, en hier weer uit klimmen. Dat is niet altijd een straf. In de winter en in het voorjaar is het  prachtig groen in deze barranco. Vanaf maart tot eind mei loop je er door een zee van bloeiende veldbloemen. Onder de drakenboom vind je wederom een tap met drinkbaar water.

 

Vanaf de Mirador de los Dragos daal je weer een klein stukje af om langs de roodwit gemarkeerde route terug naar Puntagorda en de Mercadillo te lopen. Je volgt een stukje van de Camino Real, de wandeling die langs de kust van het hele eiland loopt. Vanaf hier loopt de wandeling vlak of dalend. Je bent aan het uitlopen. Je loopt door de wijk El Roque totdat je arriveert bij de grote weg, de LP1. De Camino Real voert je over deze weg naar boven. Wij kiezen ervoor om langs de stoep met de witte ballustrades langs de LP1 rechtstreeks naar het dorp te lopen.

 

Ter hoogte van de wijk Fagundo verlaat je de LP1. Als je links  een lampenwinkel (Ayumar) ziet, sla je schuin links af een dalende asfaltweg in en loop je naar het centrum van het dorp. Er gaan op dit punt meerdere affaltweggetjes linksaf naar beneden; je moet de meest noordelijke van deze wegen inlopen. Je komt dan na een minuut of vijf  uit bij het gemeentehuis. Rechts van het gemeentehuis loop je langs ‘de klok’ de brede weg op. Over de ‘Avenida de los Almendros’ loop je dwars door het dorp terug naar de Mercadillo.  Voor ons lag het eindpunt van de wandeling in het dorp zelf.

 

Meer foto’s van deze wandeling vind je op deze pagina.  Je krijgt dan vooral een idee hoe het landschap langs de route er in het voorjaar uitziet. Tot slot nog een tip: Zoals bij elke rondwandeling kan je ook deze rondwandeling in omgekeerde richting lopen. Doe dit dan niet zonder wandelstokken mee te nemen. De beschreven steile klim op het einde van de route, vlak onder de drakenboom, wordt in omgekeerde richting een steile afdaling. Zonder wandelstokken is deze afdaling erg lastig en zelfs een beetje gevaarlijk. Je kunt gemakkelijk een schuiver maken als je uitglijdt over de droge dennennaalden op het hellende pad. Als je hier schuift, schuif je meteen een heel stuk naar beneden. Dat wil je niet. Stokken meenemen dus als je de wandeling in de omgekeerde richting maakt!

 

Download file: Rondwandeling Puntagorda.gpx