El Pilar – Fuencaliente op de MTB

Michel was voor een paar dagen met ons mee gekomen naar La Palma. En als Michel op bezoek is, gaan we mountainbiken. We kozen voor een mtb-tocht met als vertrekpunt de kampeerplaats bij El Pilar (op een hoogte van ca 1.400m) en als eindpunt de vuurtoren bij Fuencaliente, op de uiterste zuidpunt van het eiland (hoogte zeeniveau). Een superafdaling dus.

 

De fietsen huurden we op ons vaste adres in Los Llanos, Emotion Cycling. Tobias had voor ons een taxi geregeld die ons van Los Llanos naar het startpunt bracht en ons later op de dag vanaf Fuencaliente weer terug zou brengen naar de winkel. Vriendelijke taxichauffeur. Alles perfect geregeld.

Op een groot deel van het eiland was het ‘Nederlands’ weer, een regendag. ‘s Ochtends vroeg werden we wakker in Puntagorda van harde wind die een aanhoudende stortregen met geweld tegen de ramen van ons huis deed kletteren. Maar we hadden de weerapps, die ons aankondigden dat het weer beter zou worden, naarmate we verder op de dag en verder zuidelijk op het eiland zouden zijn. De apps voorspelden dat we aan het eind van onze tocht bij Fuencaliente zelfs in de zon op een terrasje zouden zitten met een temperatuur van boven de twintig graden. Half november… En die voorspelling kwam uit!

 

 

Vanaf El Pilar namen we de westelijke route naar Fuencaliente. We reden door een nevelig bos over een golvend parcours, dat (uiteraard) overwegend daalde. Hier en daar toch een stevig klimmetje.

In het Aridanedal, beneden ons, regende het nog zacht. Wij reden boven de regenwolken en hadden over de wolken heen een prachtig uitzicht over het landschap en de oceaan.

 

 

We waren het er snel over eens dat we een mooie route bedacht hadden en dat de weersomstandigheden onderweg ons honderd procent mee vielen, gegeven het hopeloze begin van de dag. Best wel tevreden met ons zelf vorderden we langzaam, heuvel op, heuvel af, richting Fuencaliente. Michel voorop en de ongetrainde medefietsers op enige afstand volgend.

Vlak voordat we zouden arriveren bij het begin van de steile afdaling naar Fuencaliente, richting het mooiste deel van de route, sloeg ‘het noodlot’ echter toe. Ik maakte een stuurfout of een remfout of beide of weetikveel tijdens een afdaling door mul zand. Probeerde een zandheuveltje te ontwijken en… kletterde met flink geweld over mijn stuur heen richting aarde.

Even werd alle lucht uit mijn longen gedrukt, maar ik had al snel door dat er niets ernstigs gebeurd was. Eenmaal terug op adem gekomen stelde ik vast dat er alleen wat sprake was van een paar oppervlakkige schaafwonden. Geluk gehad.

 

 

Vallen hoort er bij. Maar deze val zou toch nog een vervelend staartje krijgen. Daarover in een volgende post meer. Geschrokken maar verder zonder al te veel problemen gingen we verder met de tocht. Het mooie stuk, beneden Fuencaliente, moest nog komen. In Fuencaliente kon ik mijn schaafwonden verzorgen. De schrik zat er wel een beetje in. Mijn afdalingssnelheid lag een stuk lager dan normaal en een stuk lager dan dat ik leuk vind. Het was niet anders…

 

 

Na een korte verzorgingsstop in de dorpskern van Fuencaliente, met gekochte babydoekjes maar zonder ontsmettingsmiddel, maar dan wel weer met  ‘een snoepje erop’ van Ruud,  vervolgden we onze route richting vuurtoren. Tussen de bebouwde kome van  Fuencaliente en de vuurtoren op het zuidpunt van het eiland,  is een mooi mountainbikepad aangelegd dat in grote brede lussen afdaalt door het landschap van de Teneguia vulkaan. In november rij je afwisselend door een landschap van zwart lavagravel met groene vegetatie en zwart lavagravel met druiventerrassen in herfstkleuren. Overal zie je de oceaan om je heen. In de verte, diep onder je,  zie je de roodwitte vuurtoren. Het eindpunt van de route.

 

 

Alles eindigt bij de zoutpannen en de vuurtoren op de uiterste zuidpunt van het eiland. En. Daar scheen inderdaad de zon. Op het terras van het nieuwe restaurant ‘El Jardin de la Sal’, dat daar ongeveer een jaar geleden is geopend, aan de bier/wijn en papas arugadas met vis, wachtend op de taxi. Dat restaurant is trouwens een aanrader. Je kunt er lekker eten met een prachtig uitzicht over de zee en (aan het eind van de dag)  op de zonsondergang.

 

Gaandeweg de taxirit terug naar Los Llanos kwamen er pijntjes opzetten in mijn ribbenkast. De pijntjes werden bij elke scherpe bocht naar rechts heftiger. Een pijnstiller uit de rugzak van Michel bracht wat verlichting, maar… Dat komt later. Intussen voerde Ruud in het spaans een geanimeerd gesprek met de taxichauffeur, wat onder andere resulteerde in een goed bedoelde rondrit over het industrieterrein tussen Los Llanos en El Paso. De chauffeur en Ruud hadden een gesprek over de economie van La Palma. Zat ik echt op te wachten op dat moment…

Ondanks de valpartij hadden we een geweldige fietsdag. De huur van de bikes was dertig euro per persoon voor een hele dag. Aan taxikosten waren we nog eens tachtig euro kwijt voor drie personen. Het kost wel wat, maar dan heb je ook wat. De route is een aanrader voor mensen die redelijk relaxed willen fietsen! Deze route is echter niet te doen met een e-bike, dus je moet wel wat basisconditie hebben en wat stuurvaardigheid in de afdalingen (hoor wie het zegt…)

Nog een laatste tip van Teunis: neem een klein EHBO-setje mee als je een fietstocht als deze maakt. Eentje waar ook jodium of betadine in aanwezig is.  Al doende leert men.

Download

Welkom in het Buddahuis

Midden in het dorp Puntagorda staat een kast van een huis met een groot stenen Buddahoofd in de voortuin. Het huis staat al jaren leeg, een korte periode is het verhuurd geweest. Drie jaar geleden liepen Ruud en ik al eens verlekkerd langs de hekwerken rond de tuinen van dit huis, omdat we op internet hadden gezien dat het te huur stond, voor een klein prijsje. We noemden het huis ‘Het Buddahuis’.

 

Vanochtend spraken we op de valreep van ons verblijf op La Palma met de Braziliaanse eigenaresse van het huis. Een gedestingeerde dame op leeftijd. Vorige week hadden we het huis al een keer mogen bezichtigen. Als alles gaat zoals we het vanochtend hebben besproken, zullen Ruud en ik vanaf half februari elke dag ‘goedemorgen’ zeggen tegen Budda. Voor een inmiddels niet meer zo’n klein prijsje kunnen we het huis voor een jaar huren. Het huis staat in de verkoop, maar de eigenaresse heeft er tot onze blijde verrassing mee ingestemd dat ze de verkoop voor de duur van ons huurcontract gaat ‘bevriezen’. Als het goed is ontvangen we later deze week een huurcontract voor de duur van minimaal 1 jaar.

 

Het huis is prachtig. Maar eigenlijk ook veuls te groot voor ons. Met dit huis huren we een soort van Paleis op de Dam. Een grote woonkamer. Een entree/zitkamer. Vier slaapkamers. Drie badkamers. Een grote keuken. En een enorme tuin. Dit hadden we natuurlijk nooit gedacht van te voren. De logées uit NL kunnen komen..

 

Met het vinden van dit huis is het nu zeker dat we in februari ‘over’ kunnen. Het gaat nu echt gebeuren! We zijn erg blij.

 

Eigenlijk. Zouden we onderstaand huis gaan huren van Miguel. Voor dezelfde prijs als het Buddahuis. Maar met het overlijden van Miguel is het onmogelijk geworden om dit huis in februari al te betrekken. We hebben deze week kennis gemaakt met Laura, de dochter van Miguel. De kennismaking was wat treurig maar ook onverwacht erg vrolijk. Laura is een erg grappige vrouw met veel humor en een beetje drama. Ongeveer onze leeftijd. Veel van de wereld gezien. Type ‘ikdoewatikdoeenhetkanmenietzoveelschelenwatanderen daarvanvinden’. Opgegroeid in Londen, dus Engels sprekend. Heel fijn voor ons. Ik denk dat we haar nog wel vaker gaan zien.

 

Na overleg met haar broer heeft Laura vanavond, écht op de valreep, aangeboden dat we het witte huis van Miguel zouden kunnen huren per 1 april. Maar dat is te laat voor ons.. Wij willen in februari naar La Palma komen. En even belangrijk: we hebben al een mondelinge overeenkomst met de Brazilaanse dame.

Het wordt dus het Paleis op de Dam. Vanaf eind februari: Welkom in het Buddahuis! (alleen voor genodigden).

Beslissende Weken

Sinds vorige week vrijdag zijn we weer op La Palma.  We kwamen samen met Michel, de broer van Ruud, op het eiland aan. Omdat het nog veel te vroeg was om in te checken in ons huisje besloten we een wat langere autotocht op weg naar dat huisje te maken. We reden over het noorden, van het vliegveld naar Puntagorda. En maakten onderweg een paar tussenstops om Michel ‘het noorden’ te laten zien.

 

Op de eerste van deze stops, even ten noorden van de hoofdstad Santa Cruz, zag ik de groene bergen verscholen in de wolken. Ik zag fel gekleurde huisjes afgetekend tegen het groene landschap. Ik zag een zwerm duiven boven de kleurige huisjes hun cirkels draaien door de lucht. En dagdroomde weg. Ik hoorde Ruud en Michel een tijdje niet meer praten want had last van een accuut ‘thuisgevoel’. Helemaal begrijpen doe ik het nog steeds niet, maar dit eiland voelt gewoon erg goed, steeds weer als ik hier ben.

 

In bovenstaande schaal liggen de eerste sinaasappels die we in het ‘nieuwe seizoen’ hebben geplukt van onze bomen. We waren nog te vroeg eigenlijk. Het sap van de sinaasappels was nog erg zuur. Wel hele lekkere mandarijnen!

Het worden twee belangrijke weken voor ons plan. Als transavia ons terug brengt  hopen we een aannemer te hebben gekozen en hopen we een huurhuis te hebben geregeld om in te kunnen wonen tot dat ons eigen huis is gebouwd.

Wat betreft de aannemers hebben we twee offertes ontvangen die passen binnen ons budget. Daar zijn we erg blij mee, natuurlijk. Met deze offertes hebben we voor het eerst een soort van ‘bewijs’ dat we onze plannen concreet kunnen maken en dat we niet twee jaar bezig zijn geweest met een…

 

…luchtkasteel. Dat voelt wel goed. Maar het blijft lastig om de goede aannemer te kiezen. We vragen en krijgen veel hulp van mensen om ons heen hier op het eiland. Van iedereen krijgen we stukjes informatie die nuttig zijn en ons inzicht vergroten. Maar uiteindelijk moeten we zélf een keuze maken. Lastig.

Wat betreft het huurhuis. Met het onverwachte overlijden van Miguel staan onze afspraken met hem over het huren van zijn ‘witte huis’ natuurlijk op losse schroeven. We gaan zoeken naar alternatieven en misschien dat we nog met de dochter van Miguel in contact kunnen komen.

Inmiddels hebben we gehoord dat we ons huis in Almelo begin januari definitief kunnen opleveren aan de kopers. Als al het andere goed afloopt, is dít…

 

…daarom ons uitzicht vanaf ergens halverwege februari 2019. Vrijwel elke avond. We verheugen ons er flink op. Deze zon ging onder op de avond van onze aankomst op het eiland.

Na de Pauze

Het was even pauze, hier op het blog. Onze excuses aan de ‘vaste lezertjes’. De pauze was niet gepland. Maar als ik er over nadenk lag er wel een trieste gebeurtenis aan ten grondslag.

 

Drie weken geleden is onverwacht Miguel Angel, onze vriendelijke bovenbuurman overleden. Ruud en ik waren wat van slag door deze trieste gebeurtenis. We zullen onze ‘buurman’ die in geuren en kleuren kon vertellen over hoe alles gaat op het eiland, en in het dorp Puntagorda, missen.

Door het overlijden van Miguel is er voor het eerst een treurige herinnering gekoppeld aan ons avontuur op La Palma. Tot dusver was alles rozegeur en manenschijn (en veel geduld hebben, maar dat is uiteindelijk niet zo erg).

De man was zo ongelooflijk trots op de twee huizen die hij boven ons kavel heeft gebouwd en gerenoveerd. Alles was net af en als we de satelietfoto’s kunnen reconstrueren, is hij hier zo’n tien jaar mee bezig geweest. We hadden het hem zo gegund om ook mee te maken dat hij de vruchten van al zijn werk kon plukken.

 

We verblijven nu in één van de huizen die hij heeft gebouwd. We herinneren voortdurend hoe hij dit huisje vorig jaar rond deze tijd vol trots aan ons liet zien en een hele middag de tijd nam om ons te vertellen hoe hij alles had aangepakt en welke keuzes hij had gemaakt.

‘Zo is het leven’ en ‘Het leven gaat door, hoe triest het ook is’ zegt iedereen hier. En zo is het ook. Maar een beetje leeg voelt het wel, hoe kort we de man ook hebben gekend.

De pauze is voorbij. De komende dagen zal ik beetje bij beetje gaan bijpraten.

Op Fietse

‘Wie döt mij wat, wie döt mij wat. Wie döt mij wat vandage. ‘k Heb de banden vol met wind. Nee ik heb ja niks te klagen.’ Zo’n dag zou het ongeveer moeten worden,  Een dag vol Skik. Schik op de e-bike.

 

Zo’n dag werd het ook. Alleen met die banden vol wind, liep het toch net even wat anders. Ruud en ik huurden aan het eind van een maandagochtend twee mountainbikes-met-hulpmotortje bij Tobi en Nina van Emotion Cycling, ons inmiddels vertrouwde adres in Los Llanos. We vertrokken vanuit Los Llanos in zuidelijke richting, stadje uit en dan door de bananenplantages. We reden over de route van de Camino Real tot aan het gehucht San Nicolas.

 

Vanaf San Nicolas volgden we de LP212 naar het noorden.  We volgden de verkeersweg tot aan de afslag met de Camino Cabeza de Vaca, de Koeienkop Weg. Over dit kleine asfaltweggetje, later gravelpad, klommen we langzaam omhoog. Eerst door een landschap van weitjes en lage struiken. Vervolgens door het dennenbos. Tot slot door het zwarte landschap van de Llano del Jable. De klim deden we fluitend vanwege de ‘e’ van e-bike. Gewoon niet zeuren: Sportsstand! (dat is de stand die het meeste helpt).  Zonder motor zou de klim voor ons een hele uitdaging zijn geweest. Een misschien wel niettedoenuitdaging.  Maar wij hadden dus de sportstand…

Aan het begin van het gravelpad raakte Ruud in een bocht op een foute manier een kei, met een lekke band als gevolg.  Niet te plakken, want leeg in enkele seconden. We werden gered door Tobi en Nina, die binnen een half uur vanuit Los Llanos, met hond en een nieuwe band, aan kwamen rijden. Da’s nog eens service! Wel hadden we flink mazzel met de locatie van onze pech.

 

 

Fietsen over de gravelpaden van de Llano del Jable is een ervaring. Je rijdt door een vervreemdend vulkanisch landschap van zwarte gravel met hier en daar een plukje groene dennenbomen. Hebben ze niet, zo’n landschap, in de polder. Naarmate je verder omhoog klimt, wordt het uitzicht over de vallei van de Aridane en de grote vulkaankrater in het noorden van het eiland steeds grootser en indrukwekkender.

 

Het gravelpad eindigt op het asfalt van de LP301. Hier gingen we rechtsaf en klommen we over het asfalt verder naar omhoog. Eindpunt El Pilar, met een korte tussenstop op het uitzichtpunt van de Mirador Llano del Jable, waar het uitzicht over deze vlakte indrukwekkend is. El Pilar is een grote speeltuin/bbq-plaats midden in de dennenbossen aan de voet van de Cumbra Vieja. Sinds ongeveer een jaar staat er een permanente hamburgertent op wielen, die we in al die tijd nog nooit hadden uitgeprobeerd.  Hamburgertijd dus! Uitslag: de hamburgerkraam moet blijven. Wij stemmen voor! De arme hamburgerbakker stond overigens in winterkleding te vernikkelen van de kou, want super druk is het op een doordeweekse dag niet op El Pilar.

 

Vanaf El Pilar keerden we terug over de LP301 naar het noorden. Afdaling! Afdalingen zijn mijn favoriete onderdeel van de fietsdag. Hoe harder hoe beter. Wel uitkijken op deze weg. In de bochten maken dennennaalden een al te scherpe bocht met snelheid tot een riskante aangelegenheid. En. Er rijden redelijk wat auto’s op deze weg, toeristen die de zwarte vlakte en El Pilar komen bekijken.

Bij de tunnel naar de oostzijde van het eiland staken we de grote weg over (LP3) en reden we over de tunnel heen over kleine asfaltweggetjes, die op google maps allemaal ‘Camino Pino del Virgen’ heten,  naar de Hermita de Pino del Virgen. Bij dit kerkje deden we onze voorlaatste tussenstop: even opwarmen in de zon na de wolken en relatieve koelte van het dennenbos bij El Pilar.

 

Vanaf de hermita reden we onderlangs het gehucht Valencia terug de bewoonde wereld in. In het centrum van het stadje El Paso maakten we nog een korte tussenstop voor een cafe cortado op het terras bij de overdekte markthal. Vanaf dit terras was het nog zo’n minuut of twintig naar ‘Emocion’ in Los Llanos.

Ondanks de pech van de lekke band hadden we weer een prachtige middag op de e-bike. ‘Nee, ja, niks te klagen’, zo’n dag. Eén van de leuke dingen voor ons aan deze dag was dat we geen officiële bikeroute volgden, maar het eiland inmmiddels goed genoeg blijken te kennen om zelf een leuke route te verzinnen en te doen. Het Rondje RuudEnTeunis vinden wij een aanrader voor iedereen die recreatief wil fietsen op La Palma. Compleet met tussenstops, fotomomentjes, lekke band, hamburger en koffie deden we iets meer dan vijf-en-een-half uur over onze route.

Download

Cámara Lenta

Onze route op weg naar La Palma bevindt zich in slow-motion-fase op het moment. En cámara lenta, in het Spaans. Het voelt ongeveer zo…

 

 

Terwijl we steeds ongeduldiger en rustelozer worden, moeten we gewoon even op onze beurt blijven wachten en accepteren dat het geen zin heeft om je druk te maken over zaken die je niet kunt beinvloeden.

Dat gaat Ruud wat beter af dan ondergetekende. Ik heb steeds in mijn achterhoofd dat je jaren lang bezig kunt zijn met het maken van plannen en dat op het laatste moment dan toch opeens DIT gebeurt…

 

 

Het afkomen van een bouwvergunning. Het ontvangen van offertes van aannemers. Het definitief regelen van tijdelijke huisvesting nu het erop aan komt. Dat zijn zo de dingen, waarmee we te maken hebben. Afwachten dus en geduld oefenen. Er zit weinig anders op.

Maar. Eergisteren ochtend zagen we vanuit onze woonkamer in alle vroegte deze beestjes langs komen in het weiland naast ons huis. Ik ben absoluut niet bijgelovig, maar ik heb me zelf ooit wijs gemaakt dat het zien van een reetje in het wild, geluk brengt en een goed voorteken is voor iets dat in de nabije toekomst staat te gebeuren..

Dat is ook al een paar keer flink uitgekomen zo. Selectieve waarneming, ik weet het heel goed. Maar het idee van geluk brengende reeën blijft een aantrekkelijke gedachte. En dit waren er DRIE! Driedubbel goed nieuws dus. Hoop ik.

 

Afwachten en geduld oefenen. Én cámara lenta. Er zijn trouwens geen reeën op La Palma, dus ik zal te zijner tijd een nieuw geluksdier moeten kiezen.