Gremlins

Sanne en Auke groeien voorspoedig op. Auke gaat waarschijnlijk een dijk van een münsterlander worden; de dierenarts schat in dat hij zo’n 40kg zwaar zal zijn als hij volwassen is. Dat was niet helemaal de bedoeling. Ter compensatie heeft het hondje een super zachtaardig en aanhankelijk karakter. We hopen dat dit zo blijft als de ‘mormoontjes’ door het lijf gaan gieren… Het woord ‘mormoontjes’ komt nog uit de tijd van Bas. Basje had soms behoorlijk last van zijn hormonen, maar was zo’n klein hondje dat hij dit woord niet goed uit kon spreken. Zo werkt dat in mijn geest…

 

Sanne groeit nu ook goed. Zij was een van de kleinere pups uit de worp van elf en heeft geleerd van zich af te bijten, denk ik. Ze kan soms behoorlijk fel zijn en heeft wat meer de neiging dan Auke om haar eigen weg te gaan en zich dan van niets of niemand wat aan te trekken.

 

Het grootste probleem in ‘de opvoeding’ voor ons is dat broer en zus elkaar erg leuk vinden en eigenlijk verder niemand nodig hebben qua ‘sociaal’, mits er op tijd voor eten en water wordt gezorgd. Ze gingen echt volledig in elkaar op, gunden elkaar ook nooit rust. Gevolg: chronische adhd en gebrek aan concentratie. Gremlins. We hebben dit opgelost door twee benches in de woonkamer te zetten en elk hondje in een eigen ‘gestoffeerd appartement’ te isoleren. Daarnaast doen we individueel oefeneningen met ze (zit, los, wacht, kommaar, gamaarpakken, kort). Dit alles werkt redelijk goed. De hondjes leren supersnel, wat bovenstaande commando’s betreft. Alleen ‘komen’ zonder lijn, als er afleiding is, lukt niet. Maar ze zijn pas 11 weken…

 

Een ander ‘startprobleem’ is toch wel zindelijkheid. Auke kan er slecht tegen om alleen in een vertrek te zijn. Ik heb hem de bijnaam Dolfje Weerwolfje gegeven, want soms is het piepen en janken niet van de lucht. Als hij alleen is, plast hij soms, zelfs als hij in de bench zit. Ook Sanne heeft het soms moeilijk qua plasjes. Ook in de bench…  Dat is best verontrustend. Maar heel geleidelijk nemen de ongelukjes wel af. Auke luistert nu trouwens ook naar de naam Dolfje, dus misschien moet ik maar met die bijnaam gaan stoppen.

 

Sinds dit weekend laten we de pups steeds vaker en langer uit de bench, vrij loslopen in de woonkamer. Ze zijn nu gehoorzaam genoeg om te luisteren naar verbale correcties. NEEEE! of  OHOHOHOHOH!!!  En ze speelvechten elkaar ook niet meer voortdurend de tent uit.

 

Het water in. Na tien weken al.  Zwemmen in de   Lolee, achter ons huis. Vooral Auke is een durfal. Maakte al bij de eerste kennismaking vol overgave een buikduik van het soort waar onze Beike trots op zou zijn geweest… We missen haar nog steeds.

 

De koude oorlog tussen Fenna en de nieuwkomers is langzamerhand wel voorbij. Fenna schikt zich met tegenzin in haar lot en  gedoogt nu. De pups proberen nog altijd bij haar in het gevlei te komen, maar zijn vooralsnog kansloos. Als we een correctief referendum bij de oude bevolking zouden organiseren over de komst van de nieuwkomers, zouden ze worden weggestemd, ben ik bang.

Het Plan (4)

In de afgelopen week is er een nieuwe versie van Het Plan ontstaan. De nieuwe versie wijkt op twee belangrijke punten af van het oude plan; We hebben het idee laten varen om op de mooiste plek van het kavel, bij de pajero, ons eigen huis te bouwen. Ons huis komt nu te staan op het achterste stuk van het kavel, voorbij de betonweg, op het hoogste terras. De pajero hopen we tegen relatief geringe kosten om te kunnen bouwen tot een van de casas rurales.

Daarnaast hebben we het idee achter ons gelaten dat elk vakantiehuis vanaf het terras een vrij uitzicht op de oceaan moet hebben. We plannen nu twee vakantiehuizen op de ‘onderste etage’.  Dit betekent dat met name het huis linksonder weinig zicht heeft op de ocaaan. Vanuit het huis middenonder kan je door de bomen heen de oceaan nog zien. Voor beide huizen maken we een compenserende gazebo, op plekken waar het uitzicht op de oceaan en de zonsondergangen wel goed te zien is.

 

Hierboven zie je de geplande indeling van het terrein, bezien vanuit de richting van de oceaan. Het  huis linksboven wordt ons woonhuis. Het huis rechtsboven wordt omgebouwd vanuit de bestaande pajero. In het model worden de terrassen afgebakend door muren; in het echt liggen er taluds tussen de terrassen. Minder strak en meer ruimte vergend. Maar we hebben waarschijnlijk geen geld om overal ‘strakke’ terrassen aan te laten leggen. De losstaande bomen links en rechts van het kavel en op het kavel erboven, staan er al. Dit geldt ook voor de sinaasappelbomen. In het model zijn de bomen op het kavel onder ons ongeveer 6 meter hoog. In werkelijkheid staan er een paar bomen op dit kavel die hoger zijn.

 

Bovenstaand plaatje laat het kavel zien vanaf de richting van de Camino de Pinto. Als je op deze weg loopt kan je overigens bijna niets van het kavel zien. De terrassen liggen hoger dan de weg.

 

Bovenstaand plaatje laat het terrein zien vanaf de noordwesthoek, ter hoogte van de ingang van het terrein via de Camino de la Capilla.

We hebben de financiering voor de bouw van drie van de vier huisjes zo goed als rond. Maar we blijven voorzichtig; de financiering is pas ECHT rond als het geld op de bankrekening van onze SL staat… Onze planning is om de kooptransactie in de loop van november af te ronden. Daarna kunnen we beginnen met het ontwikkelen van het proyecto samen met een architect en het aanvragen van de benodigde vergunningen. We hopen direct na de zomer van volgend jaar te kunnen beginnen met de bouw. Zoals het er nu voor staat gaan we dan ook  alvast verhuizen naar een huurwoning op het eiland. Mits ons huis in NL dan verkocht is en mits de kosten van het project ongeveer overeenkomen met ons huidige geplande budget. Als dit niet het geval is, blijven we langer in Nederland om verder te sparen.

 

Dit is een satellietfoto van ons perceel. Gisteren bekeken. Ik zag tot mijn ‘schrik’ dat onze bovenbuurman op Google de vermelding ‘casas turisticas’ heeft gekregen. Dit was eerder nog niet het geval. Schrik, omdat het bestemmingsplan voorziet in een beperkt aantal (11) toegestane toeristische bedden. Wij hebben er zes tot acht nodig. Het zou kunnen zijn dat bovenbuurman nu een deel van onze geplande bedden opsouppeert. Dit zou toch wel een probleem zijn…  We laten het uitzoeken. En zo is het altijd wat.